Merel

Na een koude nacht is de zon toch weer stralend opgekomen. Zo stralend, dat ik al vroeg werd gewekt door het eerste ochtendgloren wat door de kieren van de luiken naar binnen piepte. Misschien heb ik daardoor wel hoofdpijn: te vroeg wakker geworden. De neiging onderdrukkend om zo vroeg al uit bed te springen. Mocht ik in een bosrijke omgeving wonen dan zou ik dat nog overwegen. ’s Morgens vroeg een boswandeling maken door met dauw berijpte bomen en fijne spinrag dansend in de ochtendwind staat op mijn lijstje ‘things to do when I am retired’. Maar het enige wat ik kan doen zo ’s morgens vroeg is aan de ontbijttafel zitten, staren naar de dingen om me heen.  Dus blijf ik liggen en ben ik iedere ochtend die dame die haastig haar banaan in een kommetje aan stukjes snijdt. Deze ochtend had ik daar een in stukjes gesneden goudgele eetrijpe mango bij, die ik gisterenavond al had gepeld. Twee sinaasassappels en driekwart appel, yoghurt erbij, mixer erbij en hakken maar. Wederom een heerlijke, zo niet toch heel gezonde smoothie. In het begin had mijn ‘transit’ – zo noemen ze dat in Vlaanderen – er wat moeite mee, maar na toch alweer meer dan half jaar smoothie iedere ochtend – behalve in het weekend – is mijn darmstelsel er aan gewend. Je zult je afvragen, waar blijft die andere kwart van de appel. Nou dat zal ik je zeggen: er huist een merel in onze tuin en die is helemaal gék van appels. Dus zij krijgt iedere dag van ons een kwartje appel. Tot mijn grote vreugde zag ik dat zij deze morgen allerlei rotzooi mee in een flinke struik nam, hoogstwaarschijnlijk ter bekleding van een nest. De afgelopen weken zagen we al een mannetje met een bek vol wormen indruk op haar maken: kijk eens wat een goede vent ik ben! Kies mij, ik verwen je. En dan liet hij haar de ruimte zien in ‘onze’ struikboom en blijkbaar was het naar wens van de dame, want ze gaan er nu een thuis van maken. Heel leuk. Straks al die stuntelige jonge merels in de tuin. En ondanks dat onze tuin een soort doorgang is van alle katten in de buurt. Ben benieuwd. In mijn tuin zijn in principe (!) alle dieren welkom, behalve dan die ene reiger die in de loop der tijd bijna al mijn vissen heeft verorberd. De ‘vijver’ is deels afgeschermd, maar er blijft een mooie open plek over voor de katten om er te drinken en de vogeltjes om er te badderen en daar maakt ons merelvrouwtje ook dankbaar gebruik van. En ze neemt uitvoerig de tijd voor haar toilet. Leuk hè.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Hoi. Leuk dat je komt buurten. Je kunt hier een reactie achterlaten.

IK GA VERHUIZEN!!!

Ik ga verhuizen. Dames en heren, boeren en buitenlui, lieve lezers: gaan jullie met mij mee? Please, please, please? Ik vervolg ...