13 mei 2011 - Eindelijk vakantie!

Vandaag, op vrijdag de 13e, vertrekken we naar Saba waar we zullen gaan duiken. Met twee volgepropte tassen - voornamelijk met duikgerief en heel weinig kleding - gingen we op weg naar Schiphol, met de bus, waar om 11 uur onze vlucht naar St. Maarten zou vertrekken. Alles is vlot verlopen: we hadden prima stoelen in het midden, twee stoelen in een rij van drie, voor ons alleen. Twee films gekeken en na 9 uur vliegen kwamen we met 5 minuten vertraging aan op het vliegveld van St. Maarten. Daar aangekomen was er wat verwarring met de bagage, want deze was doorgelabeld tot de eindbestemming wat volgens WinAir niet gebruikelijk was. Aangezien we met een stuk of zeven waren waarvan de bagage niet de band kwam afgerold, namen we aan dat het allemaal in orde was en we onze tassen en koffers wel zouden zien in het volgende vliegtuigje. Daardoor kwam het dat de security van St. Maarten, een ronde gezette donkere dame, de handbagage van Jan openmaakte, daar het gesealde zakje van Schiphol pakte met daarin twee flessen parfum, het zakje open scheurde en mijn parfum eruit pakte en demonstratief in de prullenbak gooide. 'Mag niet hè?' Dit alles zag ik gebeuren vanuit mijn ooghoek terwijl ik mijn schoenen weer aan het aantrekken was. Ik was laaiend en eiste haar superieur te spreken omdat wij vanwege het doorlabelen van de bagage onze aankopen niet hebben kunnen wegstoppen. Bovendien was het zakje gesealt en die grijns die ze trok terwijl ze mijn luchtje weggooide beviel mij niet. Ik heb behoorlijk veel stennig gemaakt daar op de luchthaven en uiteindelijk heeft Jan via WinAir mijn luchtje toch weer terug gekregen. Pluim voor WinAir, vette koude douche voor de security daar. Ik ben gesust in mijn woede door twee medereizigers die ook naar Saba gingen en die bovendien in dezelfde accommodatie bleken te zitten.

Afijn. Na dit woeste begin dan met z'n allen eindelijk het vliegtuigje in naar Saba. "We kunnen jullie niet garanderen dat we kunnen landen," zei de piloot, want het was slecht weer: het regende behoorlijk en er stond een 'foute' wind. Met z'n zeventienen plus de bagage - ja, gezien - een poging wagen. Na zo'n twintig minuten kwam Saba in zicht. De landingsbaan - de korste commerciële landingsbaan ter wereld - kwam ook in zicht, maar verdween daarna weer net zo gemakkelijk. Helaas, we konden niet landen. Dus rechtsomkeert naar St. Maarten waar we met z'n allen daar moesten blijven overnachten. De volgende ochtend zouden we opnieuw naar Saba vliegen. We waren met een klein groepje en zijn naar het Sheraton Hotel gereden met de taxi waar we een kamer hebben geboekt. Een lekkere douche en een maaltijd bij de Italiaan en dan uitgeput in slaap vallen.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Hoi. Leuk dat je komt buurten. Je kunt hier een reactie achterlaten.

IK GA VERHUIZEN!!!

Ik ga verhuizen. Dames en heren, boeren en buitenlui, lieve lezers: gaan jullie met mij mee? Please, please, please? Ik vervolg ...