Off-Day

Ik weet niet welke vrachtwagen er over me heen gereden is vannacht, maar blijkbaar lag ik in de weg. Na een toch goede nachtrust - met een onderbreking om zes uur vanmorgen - voel ik me alsof ik de hele nacht heb doorgefeest. En probeer dan maar geconcentreerd te werken en niet je geduld te verliezen. De koffie smaakt niet en het liefst zou ik nu in een luie stoel kruipen, plaid over me heen, dampende kop thee ernaast, goed boek, leesbrilletje op, lamp erboven, knappend haardvuurtje, zacht muziekje en gewoon lekker zo chillend de dag doorkomen. Maar helaas, ik zit op een kantoorstoel, TL verlichting aan het plafond, buiten een grijze lucht en een muur van groene bomen als uitzicht. De pijnstiller zit er al in, maar ik voel nog niet veel verlichting. Een dikke OFF-day dus.

Afgelopen zondag hadden wij onze tweede buitenduik voor onze specialty Navigatie. Het regende enorm op de weg naar Vinkeveen en ik kan niet zeggen dat ik er nou enorm veel zin in had. Bij Vinkeveen aangekomen moesten we nog een flinke poos wachten eer we het water in konden, want andere cursisten hadden net een Deep gedaan en waren tot ruim vijfentwintig meter gegaan en hadden dus een wat langere surfacetijd nodig. Op een gegeven moment krijg je het dan toch wel wat frisjes in je pak en wachten is natuurlijk nooit leuk. Het water was in ieder geval warmer dan de lucht, maar we hebben dit keer maar twintig minuten gedoken. Voornamelijk omdat ik hoofdpijn had, maar ook vanwege het bar slechte weer (hoewel je daar onder water niet veel van merkt). We hebben onze oefeningen gedaan en zijn eigenlijk vlak daarna eruit gegaan. Ook een beetje off-day dus. Eenmaal weer thuis alles goed uitspoelen en nog even genieten van de middag, want veel dag was er niet meer over. Het avondmaal maakte veel goed: reebiefstuk met champignonsaus, frietjes en een salada. Zalig.

Pfff, ik ben toe aan wat zon!

Duik nummer 31

Gisterenmiddag mijn 31e duik gemaakt. Wederom op Zandeiland 4 aan de Vinkeveense Plassen. 's Morgens met al die regen, had ik er een hard hoofd in. Ja ik weet het, nat wordt je toch, maar het vervelendste van duiken in een natpak met matig weer is het moment dat je uit het water stapt en je dat pak moet uittrekken. Als de zon schijnt en de temperatuur is lekker, is dat allemaal niet zo'n probleem. Dan is het juist lekker. Afgelopen zondag, tijdens onze eerste buitenduik voor onze navigatiecursus voor onze Advanced, was het broeiierig en warm en onze instructeur in zijn droogpak stond vreselijk te transpireren. En dan is een natpak wel aangenaam.

Ondanks dus het slechte weer die morgen, ben ik na mijn werk om een duikfles gegaan - ik heb er nog steeds geen - en zijn we naar Vinkeveen gereden. Het was er erg rustig. Heerlijk. Om vijf uur lagen we in het water. In eerste instantie dacht ik dat het zicht waardeloos was - erg veel frutsels in het water - maar wat dieper was het zicht prima. De bus lag weliswaar in een stofwolk, maar boven de bus hing weer een mooie snoekbaars te hangen.

Nog even om het grote wrak heen waar het zo op 10,7 m aardig koud was, dus snel weer wat hoger. We kwamen nog een fotograaf tegen onder water die een rivierkreeftje op de chip aan het vastleggen was. Leuk om te zien en iets voor de toekomst. Nu nog even plezier hebben van onze pas gekochte Go Pro: ook een kiddig dingetje. Dan via de wipkippen parallel aan de kant op zo'n 5 meter diepte langzaam nog verder gedoken. Veel snoekbaarzen en gewone baarzen gezien en genoten van de wereld onder water. Als het hier al zo leuk kan zijn....!

Via de buitenste boei - je hoort de ketting rinkelen onder water - en de boot die daar ligt weer terug naar de kant. Daar heb ik nog een minuut of twee onder water gelegen om mijn persoonlijke record van 56 minuten te verbreken. Nu staat het record op 60 minuten.

video

Daarna heb ik nog even gecheckt of ik goed ben uitgelood en zoals verwacht zou ik met 2 kg minder kunnen, dus 6. Maar teveel lood is niet per definitie slecht: je kunt beter wat te veel hebben dan te weinig. Volgende keer misschien eens met 7 kg proberen.

Zo tegen kwart over zes waren we eruit, toen was het wel wat drukker geworden inmiddels. Omkleden (koud!) en naar huis voor een stevige pastamaaltijd. Ik moet vandaag echter constateren dat ik wat last heb van mijn rechteroor. Niet zo leuk.... Heb maar direct zure oordruppels gekocht en hopelijk kan ik het tij nog keren!

Fake

Amerikanen zijn fake, ze gedragen zich zo gemaakt. Of zijn ze gewoon zo? Is het gewoon een ander volk, net zoals wij – Nederlanders – altijd zo chagerijnig zijn. Als je in Amerika bent voel je je gewaardeerd als klant: of dat nu in een restaurant is of in een winkel. Je word altijd begroet, vragen hoe het met je is en ze zijn alert. Ok, daar zit wel een op en top commerciële gedachte achter. Daar word je waarschijnlijk afgerekend op hoeveel je hebt verkocht. Dan ben je wel eager. Zo’n doel bezorgt je wel vleugels: je wilt aan het einde van de maand altijd meer hebben. Meer dan de vorige maand, maar ook meer dan je collega. Die competitiedrang zit nu eenmaal in ons. Dus hoe meer een manager belooft, hoe meer je gaat vliegen. Bij ons is het zo dat je toch je geld wel krijgt, of je nu rent of niet. Je kunt niet zomaar worden ontslagen. Het enige wat je kunt doen is wat harder werken om zo een keer salarisverhoging te krijgen of dat je je stoute schoenen kunt aandoen en erom vragen. Ik ken de Amerikaanse werkcultuur niet  maar ik weet wel dat je daar veel directer wordt afgerekend op je prestaties.

Ik kom er graag. Als je daar in een restaurant aan wilt schuiven, word je netjes ontvangen bij de ingang en word je naar je plek gebracht. Een tel later komt ‘jouw’ serveerster zich aanmelden met haar naam en een grote kan water met glazen, en dat je haar alles kunt vragen en dat we lekker rustig aan kunnen doen en als we het weten hoef je maar te knipperen met je ogen. Alles snel en efficiënt. Als je klaar bent met eten wordt de tafel snel leeg geruimd en krijg je alvast je bonnetje met de melding dat je gewoon rustig aan kunt doen, en als ‘we er klaar voor zijn’, dat we kunnen betalen bij de kassa.

De omloopsnelheid van een tafel is omzet. Hoe meer mensen aan één tafel per avond, hoe meer omzet je draait. Daarom is alles daar zo efficiënt. Amerikanen houden niet van lang tafelen, en zijn na de maaltijd altijd snel weg. Dat is mooi meegenomen. Die blöde toeristen daarentegen, blijven wel lang plakken natuurlijk. Daar gaat je omzet.

Alles draai daar om de commercie. Een shopping mall is van alle gemakken voorzien. Speeltuinen, mini pretparken, eettenten, WC’s (!!), noem maar op. Om het maar naar je zin te maken en je niet halverwege afhaakt omdat je naar huis moet om te eten of om te plassen. Van dat laatste zeker kunnen ze hier nog eens wat van leren. Ik zelf zal nooit langer shoppen dan de tijd tussen twee plaspauzes. Als je in bijvoorbeeld Haarlem bent, kan je nog naar de V&D, maar in mijn eigen woonplaats moet je gewoon naar huis of naar een smoezelige WC bij de Hema. Een openbaar toilet is er niet. Nergens. Dat is toch stom? Veel vrouwen moeten nu eenmaal wat vaak naar de WC en juist die vrouwen geven het geld uit! En toch wordt daar geen rekening mee gehouden.

Over blöt gesproken….



Nee, dan het fake Amerika, daar krijg je zelfs gratis een massage, slóten cola en overal koffie!! Heerlijk toch?

Go Pro Surf

Het is erg rustig. Ook op het werk. Er zijn heel veel collega's weg en het is een beetje komkommertijd. Maar deze periode kent zeker zijn positieve kant, want het is ook HEERLIJK RUSTIG op de weg, overal. 's Morgens geen verkeer van ouders die hun kroost brengen naar school en geen leerkrachten die al veel eerder aan komen rijden. Het is duidelijk alleen te wijten aan de kinderen dat het buiten de vakanties om zo druk is. Alleen maar. Ik kan overal mijn auto kwijt, als ik weg rij 's morgens hoef ik niet te wachten tot de straat vrij is, en ook 's avonds is het zo rustig. Ik ben in no-time op kantoor..O heerlijkheid!.. Als het altijd zo was, dan had ik niets te klagen. Ik probeer er dan ook zoveel mogelijk van te genieten. Nog een week, dan zullen de eersten wel weer terug komen, maar er zijn er ook nog die nog weggaan. Het is hier nog schoolvakantie tot 5 september.


Ik heb een collega gevraagd een Go Pro mee te nemen uit Amerika. Dat is een heel klein HD camera'tje waar je foto's mee kunt maken maar ook video's. Kijk maar eens op http://gopro.com/. Dit camera'tje is weliswaar meer voor surfers bedoeld, maar kan tot 60 meter onder water en door z'n gemak - slechts twee knopjes - en compactheid ook een prima camera om mee te duiken, al is het alleen maar om mee te beginnen. Later kan er dan een onderwaterbehuizing komen misschien voor mijn 30D als we 'meer' willen.

Gisteren dus even proefgedraaid in de vijver en het is wel een erg grappig ding hoor. Een kort filmpje van 1 minuut kost je wel 1 GB maar ik heb er een kaartje inzitten van 28GB en als je dat iedere keer leegtrekt dan moet dat lukken. Als het goed is gaan we volgende week woensdag weer duiken en dan gaan we 'm uitproberen. Hier in Nederland kost de Go Pro Surf een aardige duit (€ 329,--) en in Amerika maar zo'n € 235,-- en omdat het een 'geintje' is, moet het me niet te veel kosten.

Go Pro is ook erg actief op Facebook en daar staan ook aardig wat filmpjes en foto's. Erg inspirerend. Jammer dat wij de import niet hebben....

Op de bank bij de duikpsychiater...

"Ik voel mij de laatste tijd erg onrustig. Ben ook afgevallen en heb constant een soort gespannen gevoel in mijn lijf".
"En kan je deze spanning herleiden?"
"Ja, dat kan ik. Het komt door het duiken".
"Is dit dan iets negatiefs of iets positiefs?"
"Ten dele positief omdat er inderdaad een andere wereld voor me is open gegaan. Een bijzonder blauwe wereld met vreemde wezens en onbekende dieren en planten. Niet eerdere ervaringen, de stilte en de onbevangenheid van de dieren daar. Maar ook negatief, want je omgeving is vijandig, je kunt niet onder water ademen en er kan van alles mis gaan. Het onbekende kan ook gevaarlijk zijn. Je bent erg kwetsbaar".
"En misschien de onervarenheid?"
"Ook. Ik trek het me erg aan als ik iets hoor over een ongeluk of wat er allemaal mis kan gaan. Als ik erover praat - zoals nu - krijg ik helemaal buikpijn. Dan begin ik heel erg te twijfelen of ik het wel leuk vind".
"En vind je het wel leuk?"
"Ik was super enthousiast afgelopen woensdag na Vinkeveen. Maar ik doe nog te veel dingen niet goed. Ik zwem nog te snel, ik kan nog niet stil liggen, ik geniet nog te weinig. Als we een parcours volgen, ben ik nog te veel bezig met dat parcours in plaats van het rustig aan te doen en te genieten. Hoewel dit afgelopen woensdag absoluut niet het geval was. Toch ben ik altijd weer soort van blij als ik weer vast grond onder mijn voeten heb. Het is heel verwarrend."
"Dat lijkt mij logisch anders zouden we wel kieuwen hebben. Nog meer?"
"Tja, ik ben ook soort van 'bang' dat dit weer een bevlieging is. Ik heb al zoveel dingen gedaan en eigenlijk niets afgemaakt. Maar tegelijk is dit toch anders: bijvoorbeeld met Western Riding als je daar verder in wilt moet je een eigen paard hebben en dat soort dingen en Nederland is daar gewoon geen goed land voor. Net als boogschieten, daarvoor moet je dan meer in het zuiden zijn of hondenslee, nou ja, dat spreekt voor zich. En duiken kan natuurlijk wél hier en kan je doen wanneer je wilt - net als hardlopen - je pakt je spullen en weg ben je. Dus misschien is dit toch anders. Bovendien hoef je hier niets in af te maken: het gaat om de lol die je hebt, om de snoeken en baarzen en gewoon, het GEVOEL. Dus misschien maak ik me wel zorgen om niets en is dit juist wel iets waar ik mee door kan gaan. Kijk inderdaad maar naar hardlopen. Daar ga ik toch ook nog steeds mee door? En dat doe ik ook voor de lol en voor mijn conditie. Daar 'moet' ook niets."
"Dat is heel positief. En er is ook niets fout mee als het toch je ding niet blijkt. Ook dat 'moet' je niet."
"Nee, precies. En toch ben ik bang dat een keer mij iets overkomt toch. Dat je in een bepaalde situatie komt dat je echt op je buddy moet kunnen rekenen maar zeker ook op je eigen training en stressbestendigheid. Ik dat opzicht zou ik meer dat soort situaties moeten oefenen. Maar bij de gedachte alleen al krijg ik weer buikpijn."
"En welke situaties bedoel je dan?"
"Dat ik ineens geen lucht meer krijg en dat mijn buddy net de andere kant op kijkt, of dat ik kramp krijg met dezelfde situatie of dat er iets met mij gebeurt en mijn buddy merkt dat niet, of dat mijn buddy iets krijgt en IK in actie moet komen...En dat oefenen... als ik weet dat er iets gaat gebeuren ben ik heel zenuwachtig. Een oefening zou onverwacht moeten zijn, zoals een ongeluk ook onverwacht gebeurt. Misschien toch ook wat meer aandacht aan besteden...."
"Kortom: je kunt het zelf allemaal best goed relativeren. Ik denk niet dat je mijn hulp nodig hebt om er uit te komen. Als advies geef ik je mee: maak je niet te veel zorgen, verwacht niet dat je alles in één keer perfect kunt, zorg dat je je 200% veilig voelt, neem geen risico's, blijf dicht bij je buddy en spreek iets af wat te doen bij een noodsituatie. En train dat. De onderlinge communicatie is denk ik nog belangrijker dat het duiken zelf. En dat zal steeds beter gaan naarmate je meer duikt en misschien meer in bepaalde situaties terecht komt. Kijk naar Saba: die eerste duik. Daar heb je erg veel van geleerd. Was niet goed en het had niet goed kunnen aflopen (ik ging daar veel te snel naar boven na een duik van 25 meter!), maar het is toch goed gegaan en je weet nu wat je moet doen. Dat soort dingen is toch lastig te oefenen. Je bent nu 25 duiken verder en al veel ervarener. Go easy on yourself!"

ps. Het is nu oktober 2015. Ik zit inmiddels bij duik nummer 180 of zo. Als je dit dan leest besef je pas hoe groen ik nog was. Het heeft mij dan ook 50 duiken gekost eer ik het écht leuk begon te vinden. En nu mis ik het....

Duik 28

Ik zit met één arm in de zon: mijn raam staat open en de zon schijnt nu nog in mijn kantoor. Straks zal ik het te warm vinden en dan gaat het zonnescherm een eindje naar beneden. Mijn pc is ook niet zo blij met die zon, dus helaas.


Gisteren een heerlijke duik gedaan bij Vinkeveen, Zandeiland 4. Jan is al een paar avonden daar naar toe geweest met een collega, en omdat ik op woensdagmiddag altijd mijn sportmiddag heb, had ik besloten om met ze mee te gaan. Ze hebben mij gisteren rond half vier op kantoor opgehaald, auto vol duikmateriaal (vijf flessen!) en drie volwassenen. Ging allemaal prima in onze Skoda Scout! Dan heb je toch wel profijt van je auto. Maar we hebben de auto daar dan ook speciaal voor gekocht. Het was weliswaar wat druilerig maar als je duikt word je toch nat en de temperatuur was goed. Jan en ik samen op één niveau gedoken en zijn collega - z'n baas eigenlijk - achter ons. Hij is een tek-diver en heeft al een paar honderd duiken achter z'n naam staan, dus dat voelde wel vertrouwd. We hadden afgesproken dan Jan links van mij zwom zo'n beetje naast elkaar en dat hij aangaf waar we heen zouden gaan en dat werkte dit keer erg goed. Het zicht was prima en er was weinig volk. We hebben ook nog een geweldig grote snoek gezien: ik schat wel meer dan een meter. De grootste die ik tot nu toe heb gezien. Echt prachtig. En een grote snoekbaars plus de nodige baarzen, maar die zie je altijd. Dit keer ook een glimp opgevangen van rivierkreeftjes. Ik had echt heerlijk gedoken, totaal niet koud gehad en na vierenvijftig minuten ben ik er uit gegaan met nog 50 bar over. Had dus nog wel even door kunnen gaan. Dit was niet mijn langste duik: die had ik in Saba van zesenvijftig minuten. Op naar het uur! Jan en zijn maat lagen een uur en vijfendertig minuten in het water. Die Jan die gaat ook steeds beter! Mijn hoe meer ervaring hij heeft, hoe beter hij het aan mij kan doorgeven.
Deze keer weer gedoken met 'gewoon' een 200 bar fles en dat ging meteen goed. Mijn buoyancy direct goed onder controle dus veel efficiënter met mijn lucht kunnen omgaan. Heb echt weinig hoeven corrigeren met mijn vest.

Na een korte pauze zijn Jan en Sebastian het water weer ingegaan voor een tweede duik, maar daar had ik geen zin meer in, want bij het uitgaan van het water is het toch wel koud. Ik ben daar wel gebleven, genietend van de 'stilte' en het uitzicht: toch even wat anders dan mijn tuintje. Ondanks dat de zon niet scheen was het toch lekker. Moest toch wel bijna anderhalf uur wachten eer dat de heren er weer uit kwamen. En ondertussen was het knap druk geworden. Was blij dat ik de eerste duik een rustig parcours had. We zijn toen maar één duiker tegengekomen. Nu stonden ze 'in de rij' bij wijze van spreken bij de bus (er ligt daar een bus onder water).

Foto van de nieuwe bus bij Zandeiland 4 (geen foto van mijzelf: heb nog geen onderwatercamera)
Dus vrij laat gisterenavond en om 21.00u stond ik nog eten te maken. Maar ach, het was het waard. Ook de hoofdpijn die ik erna toch weer kreeg - en nog heb. Jan en Sebastian zijn daarna terug gereden naar Den Helder en die mazzelaars gaan gewoon vanavond weer naar Vinkeveen. Zo kom je wel snel aan je duiken! Ik heb vanavond aardig wat te doen dus heb geen tijd om mee te gaan of te gaan kijken. Ander keertje weer.

Duik nummer 27

En het is maandag, we moeten weer werken en wat doet het weer? Het is mooi. De zon schijnt en is praktisch windstil. Mooi temperatuurtje, niet te warm. Zalig. En wat hebben wij eraan? Niets, behalve dat ik het zonnescherm moeten laten zakken en de ramen open kan zetten, de zon op de struiken kan zien schijnen en denken: waarom was het gisteren niet zulk weer? Nu is het voor de mensen die nu vakantie hebben wel lekker natuurlijk. Vanmorgen echt kipstil op de weg. Heerlijk! De mensen die vakantie hadden zijn dit weekend echt allemaal vertrokken. Was het het hele jaar maar zo heerlijk rustig! Wat een verschil. Ben gewoon echt in no-time op kantoor, alle verkeerslichten mee, geen kindergejengel (nee, geen overlast in Nederland, hoewel ik het me heel goed kan voorstellen dat je daar LAST van hebt!), weinig verkeer. Ja, nog vier weken en dan is deze rust ook weer voorbij en begint er hier weer een nieuw schooljaar.

Weer erg druk geweest dit weekend, vandaar dat ik me vandaag wat moe voel (wanneer niet...). Vanmorgen had ik nog hoofdpijn maar dat is spontaan na de lunch verdwenen. Gebeurt wel vaker. Moest vanmorgen een auto ophalen van Schiphol, kom ik daar, sleutel vergeten, dus moest een collega de sleutel nog komen nabrengen! Niet helemaal wakker dus. Heb daar wel een lekker broodje gekocht voor het middagmaal. Als je er dan toch bent! Zaterdag hebben we de heg van de tuin weer eens gesnoeid. Dat moet ook bijna iedere maand, maar je moet het bijhouden anders wordt de heg te dik en stort het hek in wat eronder zit. Wil je ook niet hebben. 's Middags nog hardgelopen (in plaats van zondagmorgen) zodat we eventueel de zondag konden gaan duiken. Maar het was koud en ik heb geen zin om te duiken met koud weer. Niet dat het water warmer is als het warm is, maar als je eruit komt is het zo verrekte koud boven water. Zondagmorgen zijn we dus gewandeld naar Haarlem, maar eenmaal daar begon de zon door te breken en zijn we met de bus weer terug gegaan, spullen gepakt en gaan duiken in de plaatselijke plas. Het zicht was voor de begrippen ter plaatse goed: zo'n 2 à 3 meter zicht en je kon het touw goed zien evenals de bootjes en manden die er liggen. Geen snoek dit keer, wel twee grote baarzen. We hadden beide andere flessen: ik een tien liter stalen 300 bar fles en Jan een twaalf liter staal ook 300 bar. Zware flessen dus. Die van mij weegt gevuld 23 kilo. Dat was dus even weer wennen met je lood aanpassen, maar ook de lucht in je jacket en de fles lag wat te zwabberen op mijn rug. Voor mijn gevoel dus niet 100% ok gedoken. Als ik me omdraaide om te kijken waar Jan was, was ik direct uit balans. Nog wat meer lood afdoen dus volgende keer. Toch 45 minuten onder water gebleven, wel 165 bar verbruikt (!) door dat geklungel, maar ja. Boven water koud koud koud, ondanks het flauwe zonnetje. Ik bibberde helemaal. Daar was ik dus al bang voor. Niet leuk. Maar mijn kleren waren gelukkig warm omdat ze in de auto lagen. Was dus toch wel weer leuk, dat duikje. Je leert er toch iedere keer weer van. Maar na een - voor mij - wat minder geslaagde duik, lig ik daar nog erg lang over na te denken. Of het echt wel wat voor mij is, of ik ooit ga leren (want dat is het hè. Ik wil het gewoon te snel te goed). Maar het gaat over het algemeen best goed. Kan mijn masker goed klaren, heb normaal gesproken mijn buoyancy goed onder controle, maar moet Jan nog wat beter in de gaten houden en meer 'communiceren' onder water. Wat ik erg vervelend vind, is dat je zo'n tunnelvisie hebt onder water, je hebt zo'n krap kijkveld. Je moet je echt omdraaien om je buddy in de gaten te kunnen houden. Het kan ook zo gebeuren dat je vlak langs een megavis zwemt, zonder dat je 'm ziet. Dat is toch wel wezenlijk anders - buiten ademhalen dan - van duiken. En ik moet zeggen dat ik daar toch wel erg veel moeite mee heb. Gewoon dat beperkte zicht naar de zijkanten dus. Ik zou wel een spiegeltje op mijn handschoen willen hebben zodat ik wat gemakkelijker achter me kijken zonder me helemaal om te moeten draaien. Misschien word ik het ooit nog wel eens gewoon.

Was in ieder geval duik nr. 27. Als het goed is ga ik woensdagmiddag weer. Nog geen onderwaterfoto's maar hopelijk heb ik binnenkort een Go Pro Surf.

IK GA VERHUIZEN!!!

Ik ga verhuizen. Dames en heren, boeren en buitenlui, lieve lezers: gaan jullie met mij mee? Please, please, please? Ik vervolg ...