Mijn nieuwe autootje



Ik heb een nieuwe auto. Ik heb deze afgelopen woensdagochtend opgehaald bij de Peugeot garage, want het is een Peugeot 107. Met gemengde gevoelens heb ik mijn oude trouwe Golfje verlaten en mijn glimmend witte Peugeotje verwelkomt. Het valt niet mee om een Golf in te ruilen voor een Peugeot 107. Had je eerst een 1.6 motor, nu een 1.0. Had je eerst volautomaat, nu een 'gerobotiseerde versnellingsbak'. OK, je hoeft niet te schakelen, maar het rijdt beduidend anders en je mist de 'kracht' die je in de Golf wel had. Nog meer wenpunten:
- ik kan het zijraampje van de bijrijder niet vanaf mijn positie bedienen;
- heb geen cruise control of boordcomputer;
- ik moet geen hakken aan anders zit ik met mijn benen tegen het stuur;
- het stuur is alleen in hoogte verstelbaar;
- de buitenspiegels van de bijrijder kan ik niet vanuit mijn positie bedienen wat erg vervelend is;
- de stoelen zijn niet in hoogte verstelbaar;
- het interieur heeft een hoog plasticgehalte.
- kleine wieltjes, klein motortje, alles is klein, behalve ik, ik blijf 1.78.

Een paar pluspunten:
- de stoelen zijn deels van leer en zitten prima;
- goede radio (had ik in de Golf ook hoor, zelfs met navigatie);
- de auto neemt weinig ruimte in beslag;
- HET SCHEELT MIJ 120 EURO PER MAAND!!!!!!

Verder zit er alles op wat er maar op kon: open dakje, Parrot - wat érg handig is - leren stuur.

Dat het mij € 120,-- per maand scheelt, geeft aan mij toch wel de doorslag om er tevreden mee te zijn. En voor mijn gebruik - woon-werk - is het in feite meer dan voldoende. Ik hoop tenminste dat ik kan wennen. Zeker het feit dat ik voor mijn gevoel zo hoog zit in vergelijking met in mijn Golf - want daar had ik de stoel op de laagste stand staan - is voor mij erg wennen. Ik zit met mijn benen zo dicht tegen het stuur, dat ik het stuur niet onderaan vast kan pakken. En het gerobotiseerd schakelen is ook wennen. Dat voel je wel. Je mist de power. Maar goed. Als het me niet bevalt, dan kan ik altijd nog kijken voor iets anders (is mij toegezegd) en ik geef 't gewoon een paar maanden. Nu de Golf nog verkopen.

Dus ja, wat gemengd dus. O ja, nog een minpuntje: er zit geen P op de versnellingsbak dus MOET ik de auto op de handrem zetten. Dat ben ik dus al een paar keer vergeten en als je dan uitstapt, rijdt de auto weg. Tja.

Onze nachtduik

Nachtduik Toolenburgse Plas

Onze Advanced brevet is binnen! Na een soort van 'must' duik gisterenavond, tenminste van mijn kant. Want de buitentemperatuur was niet meer dan een graad of tien en de watertemperatuur viel mij ook knap tegen. Had verwacht dat het warmer zou aanvoelen.

We waren zoals afgesproken op de plaats van bestemming op het afgesproken tijdstip: zeven uur, zelfs eerder. De hele club, die blijkbaar ook andere opleidingen hadden, lag in het water. We hebben ons omgekleed en stonden kant en klaar aan de kant om zeven uur. Maar er gebeurde niets en het werd al snel half acht. De hele club lag nog steeds onder water en er was niemand - behalve één dame - die ons kwam begeleiden. Het was helaas geen zwoele zomeravond, dus ik kreeg het al snel koud. Toen uiteindelijk de vrouw van de clubleider uit het water kwam en zij ook niet wist wat er voor ons geregeld was, werd ik toch wel een beetje boos, want inmiddels was het tien over half acht en ik stond te kleumen. De dame die bij ons was werd aangewezen om ons te begeleiden, maar zij wist ook van niets en ik kan me voorstellen als je komt voor een clubduik nachtduiken, dat je niet achter twee van die 'leerlingen' aan wilt zwemmen. Dus zij gaf er de brui aan - zei nog sorry - en wij bijna ook, maar net op dat moment kwam de verantwoordelijke aanzwemmen, heel verbaasd dat wij nog aan de kant stonden en dat hij tegen die en die had gezegd dat die ons zou begeleiden, maar uiteindelijk wist niemand wat. Wij dan toch maar in het water - ik natuurlijk lichtelijk boos en gefrustreerd, want het is niet de eerste keer dat er iets mis gaat - samen in het donker voorop gevolgd door de boss. Voor mij was het eigenlijk een verplicht nummertje want ik had het koud, kreeg mijn linkeroor niet geklaard (mijn rechter, die 'ziek' is juist wel!) en had het wel gehad. Maar als je het nu niet zou doen, dan moet je weer bijna een jaar wachten en daar hebben we geen zin in. Dus eigenlijk na een kleine twintig minuten er weer uit. Wel erg veel baarsjes en een paar forse baarzen gezien die lekker lagen te slapen totdat wij eroverheen kwamen gewalst. Dus het was op zich wel leuk, maar ja, koud dus. Ik had het dan ook megakoud toen ik eruit ging. Echt bibberen. We kregen wat opmerkingen over het gebruik van de kikforsslag, maar die heb ik nog niet onder de knie. Ik besef heel goed dat ik veel stof opwaai, zeker als je zo bij een nachtduik over de bodem scheert en ik probeer ook steeds mijn benen omhoog te houden. De kikforsslag moet ik wat vaker oefenen denk ik, het lukt mij niet nu. Kom geen centimeter vooruit dan.

Maar goed. Snel omgekleed bij de auto in het pikkedonker. Iedereen was al weg natuurlijk behalve dan de eigenaar en diens vrouw. Die hadden een droogpak aan dus waren snel klaar en weg. Wij moesten ons uit onze natte pakken wurmen en ons snel afdrogen en droge kleren aan. We waren zo rond negen uur thuis. Twee uur weggeweest voor een duikje van nog geen twintig minuten. Tja. Het zal wel niet meevallen om alles in goede banen te leiden, maar het nu al de zoveelste keer dat ze ons 'vergeten'. Vraag me af of dat alleen bij ons gebeurt. Goed, we zijn flexibel genoeg om het naast ons neer te leggen. Hoe meer ervaring we krijgen, hoe onafhankelijker je wordt van een duikclub. En er zit er nog eentje hier vlak in de buurt en bovendien nog veel gemakkelijker aan te rijden voor ons. Dus keus te over. Maar eerst nog onze DEEP halen en dat gaat volgend jaar gebeuren. Eerst in Nemo, in maart en dan de tweede een ander keertje. Weten nog niet waar. Zie het eerlijk gezegd niet zo zitten om dat in Nederland te doen, want voor een Deep moet je naar zo'n vijfentwintig meter en dat is zelfs hartje zomer ijs-en-ijskoud: zo'n vijf graden! Bijna niet te doen dus. Bovendien willen we er dan zeker van zijn dat we goed begeleid worden door een ervaren instructeur.

Kozijnen en oren

Ik raak er nog eens aan gewend, aan dat vroege opstaan. Sinds maandag zijn ze bij mij bezig om de nog houten kozijnen te vervangen voor kunststof inclusief de voordeur. Deze montere mannen beginnen hun werkzaamheden al om zeven uur. Voor mij is dat vroeg, want meestal sta ik zo rond half acht op. Dat ze om zeven uur beginnen is voor mij ruim van te voren opstaan om aangekleed te zijn, de lichten te kunnen ontsteken en koffie voor ze te zetten. En dat is even wennen. Vandaag gaat het mij al een stuk beter af, maar ja, vandaag zijn ze er voor het laatst en morgen kan ik weer 'uitslapen' tot half acht.

Vanmorgen weer even naar de huisarts geweest vanwege mijn buitenoorontsteking. Mijn oor heeft vanaf zaterdag de 8e tot zaterdag de 16e dicht gezeten. Héél vervelend. Je hoort dan alles via één oor en dat is doodvermoeiend. Als je praat, hoor je je zelf dreunen in je hoofd en door de kakefonie van geluiden hoorde je niet wat er tegen je werd gezegd. Ik werd er mega chagrijnig van! Ik heb dan ook aardig lopen vloeken op een paar ochtenden. Daar word ik super pissed van! Maar nu gaat het al weer beter, doch nog niet over: moet nog blijven druppelen, maar ik mag vanavond wel duiken. Met duiken is het belangrijkste dat je kunt klaren. De oorontsteking komt niet van het water waar je in duikt, maar het zijn de bacteriën in je oor die in je huid kruipen als je huid daar zacht wordt en wat meer gaat open staan. Ik krijg van de dokter speciale druppels om na het duiken in mijn oren te doen. Om het één en ander te voorkomen. Ik heb er nu genoeg van, na twee oorontstekingen.

Dus straks een duikfles halen en een lamp - een goede dit keer - en dan vanavond op voor onze tweede nachtduik voor ons brevet. De zon schijnt nu nog en het enige wat ik hoop eigenlijk is dat het droog blijft en niet te veel waait. Dan valt het aankleden ná de duik tenminste mee. En na vanavond is het dan voorlopig schluss, tenzij het dit weekend weer heel zonnig wordt, dan zit er misschien een duikje in. Maar we moeten ook het één en ander weer terug plaatsen thuis nu de kozijnen er in zitten en dat gaat ook wat tijd kosten. We houden ons wel bezig!

Sportieve vijftigplusser


Ik voel mij bijzonder ongelukkig vandaag. De tranen hebben al in mijn ogen gestaan. Ik heb voor de vijfde nacht op rij niet goed geslapen vanwege mijn oor. Gisterenmorgen ben ik weliswaar naar de huisarts geweest en hij heeft mijn oor schoongespoeld en me andere druppels voorgeschreven (Sofradex). Maar ’s nachts dan lekt mijn oor en als ik ’s morgens opsta zit mijn oor gewoon dicht. Heb ‘m vanmorgen schoongespoeld met de douchekop, maar het mag niet baten: mijn gehoorgang blijft opgezet en klapt af en toe helemaal dicht. Ik word er schijtziek van! Misschien moet ik geduld hebben en wachten totdat het medicijn z’n werk gaat doen. Me maar niet druk maken over volgende week woensdag als ik mijn tweede nachtduik moet maken, want als het niet gaat dan gaat ’t niet. Als mijn oor nog zo is als het nu is, dan ga ik niet duiken, maar laten we maar aannemen dat het beter zal gaan.

Daarnaast zijn er wat financiële ‘zorgen’ die mij dwarsliggen en waarvan ik hoop dat die snel zijn afgehandeld. Zonder in detail te treden staan mij wat kosten te wachten die ik liever nu dan straks verwerk zodat ik weer een helder beeld heb hoe ik er voor sta. Heb niet graag zaken ‘open’ staan ondanks dat ik weet dat ik me daar niet al te druk over hoef te maken. Maar als je je wat ongemakkelijk voelt – lichamelijk dan – dan lijken die dingen wat grotere proporties aan te nemen. Heb een wat rommelige kijk op de nabije toekomst daardoor. Daar heb ik regelmatig last van en als die ‘beren’ dan weg zijn, is alles weer zonnig en klaar. Vaak wend ik mij dan tot pen en papier en vertrouw ik alles toe aan mijn dagboek, maar mijn papieren dagboek is reeds lang geleden gesloten omdat ik enige jaren geleden niet eens mijn pen kon vasthouden door de pijn in mijn hand en schouder vanwege RSI – dat tegenwoordig KANS heet. En juist toen had ik het zo hard nodig en dan gaat ’t niet. Vaak door de zaken op te schrijven, verdwijnt het gespannen gevoel en zie je dat het allemaal niet de moeite waard is om je druk over te maken. Vandaag de dag heb je dan een weblog, maar daar kan je toch niet je allerdiepste zieleroerselen in kwijt, dus hou je het wat oppervlakkig. Voor sommigen is dit al té persoonlijk en snappen ze niet waar de behoefte vandaan komt om dit te delen met de wereld. Ik heb echter niet de indruk dat 'de hele wereld' mijn log leest en dan nog. Voor mij is het verfrissend om mijn frustraties op deze manier van me af te schrijven. Kijk, ik voel me al wat beter en heb er zowaar zin in om straks de was op te hangen, nadat ik me eerst van mijn werkkleding heb ontdaan en me in een lekkere losse huisbroek hijs. Dan maar geen representatieve dame die hoopvol op haar mannetje wacht, maar een meer relaxte op kousevoeten lopende, sportieve, met rode appelwangetjes eten klaar makende vijftigplusser - bijna 51. En ik voel me daar happy bij....

Oorrrrrrrrrr!

Er moet even iets van mijn chest: ik voel me vandaag zo agressief als wat. Vannacht paar keer wakker geweest door mijn oor. Hé, hallo! Wakker worden! Mijn rechter oor zit sinds zaterdag dicht. Ofwel een verdikking van de gehoorgang, ofwel een prop vuiligheid. Anyway, als ik op dat oor ga liggen, hoor ik steeds als ik me beweeg een luide plop. Dat houd je wakker. Mijn gehoorgang is wat nat en dan krijg je dat. Dan maar weer voorzichtig met een tissue proberen het vocht eruit te krijgen, wat natuurlijk niet lukt, op je andere zijde liggen, maar dat voelt gevoelsmatig niet goed want als er vocht in zit kan je beter op dát oor liggen zodat het vocht eruit kan lopen. Dus toen ik vanmorgen opstond met weer een dicht oor, dacht ik, zet de douchekop erop. Als er vuiligheid in zit dan spoel ik dat er tenminste uit. Met als resultaat dat m'n oor helemaal dicht zat. Pissig dat ik was! Wat vloog er door de badkamer? Een lege fles shampoo, een lege deo-roller en een handdoek en de luxaflex van de dakterrasdeur moest het ook ontgelden. Vergezeld van de nodige grove woorden die uit mijn mond rolden. Gelukkig was ik alleen. En gelukkig gebeurde er geen 'rare' dingen onderweg naar werk want o wee als ik zo'n bui heb! Op kantoor getroost door een bakkie troost met drie crackers met appeltjespaté als ontbijt. En nu, als de dag zijn einde nadert, voel ik aan m'n ogen dat ik moe ben, zit m'n oor nog steeds dicht en heb ik pijn in mijn schouders (stress...). Gezocht: masseur. En een open haard. Had gehoopt eens een keer een behoorlijk bedrag te winnen in de staatsloterij: iets met een zeven en een vijf en aantal nullen. Die zeven en die vijf klopten wel, maar de komma staat verkeerd. Die staat direct achter de zeven. Zeker tikfoutje. Zal ze even bellen dat die komma toch minstens vijf plaatsen naar rechts moet. Kan ik tenminste eindelijk eens dat huis kopen met een vuurplaats waarvoor ik mijn muton kan roosteren. Ben ik eindelijk af van die hordes pa's en ma's in de straat die bang zijn dat hun kind moe of nat wordt van dat eindje lopen naar school...

Morgen maar eens langs de huisarts met dat oor.

tien tien twintig elf

Maandag tien-tien. De tijd gaat zo enorm snel. Zeker als je bedenkt dat ik over een maand alweer jarig ben en dan is het zo sinterklaas - wat ze van mij direct mogen afschaffen, dat commerciële, bedrieglijke 'feestje'- en dan is het zo kerst. Misschien komt het omdat we vorige week zulk prachtig weer hebben gehad dat je nog steeds het idee hebt dat het nog zomer is. De bomen zitten over het algemeen nog vrij dik in het groen en het is ook nog niet echt koud geweest. Gruwel over drie weken als de tijd weer op wintertijd gezet wordt. Ook dát mogen ze afschaffen! Ja, heb het niet zo naar mijn zin. Komt door mijn oor. Ik heb nu al ruim een week last van wat begon als een buitenoorontsteking. Nu zit mijn oor al vanaf zaterdag dicht en ik weet niet of het een verdikking is van de gehoorgang of dat er een prop vuiligheid in zit. Ik kijk het vandaag nog even aan en als het morgen nog zo is, laat ik er - weer - naar kijken. Maar je word er gestoord van dat je alles als door een prop watten hoort rechts. Moet gewoon over zijn. Het enige voordeel hiervan is dat ik 's nachts maar één oordopje in hoef.

En dan nog volgende week! Oeioeioei. Dan komen ze een aantal kozijnen en mijn voordeur vernieuwen. Op zich leuk natuurlijk en ik verheug me er ook op. Maar..... ik zie op tegen de bende wat dit onherroepelijk met zich meebrengt. Alles in een straal van een meter om de werkplekken heen moet leeg zijn. En het zijn vier werkplekken. En wat nog erger is: ze beginnen al om 07.00u! Dikke, dikke zucht.... Hahahaha. Ja, dat is voor mij - alles-behalve-ochtend-mens - een drama. Gaan zien hoe we dit gaan overleven. Dus aankomend weekend als klaar maken voor de boys en volgend weekend alles weer proper maken.

Ondertussen hebben we - of eigenlijk Jan - de berging eens onderhanden genomen qua opslag en dan met name voor onze duikspullen. We hadden al veel uit de berging gehaald: de fietsen staan in een halfopen ruimte in de tuin en veel 'troep' staat in het oude fietsenstallinkje. Het dak van de berging is voorzien van een waterdichte laag, want het beton is wat rot daar en het dak soms niet echt geheel waterdicht, we hebben een ventilator geplaatst om het vocht af te voeren en we hebben bij een groot Scandinavisch warenhuis een opbergsysteem gekocht met draadstalen laadjes - ideaal voor nat en vochtig materiaal - en dat staat nu opgebouwd in de berging. Dat scheelt een hoop ruimte en alles is van de grond. Het wordt nog een wat zo bij mij. Je moet handig omgaan met ruimte als je klein behuisd bent natuurlijk.

Nu nog die onrust uit mijn lijf, want het einde van het jaar nadert (verjaardagen, kerst en oud-en-nieuw) en er zijn al weer diverse opties en voorstellen om die dagen door te komen. Hopeloos. Ik kom er meer en meer achter dat ik eigenlijk geen tijd heb om te werken.

Wondermooi weekend en duik nummer 43

Het laatste mooie weekend met zomerse temperaturen van het jaar anno 2011 is weer voorbij. En we hebben er met volle teugen van genoten. Zaterdag zijn we na het ontbijt op de fiets gestapt en zijn we even langs een paar doe-het-zelf winkels gereden om te kijken voor een ventilator voor in de schuur, want als we hebben gedoken en de pakken en ander materiaal ligt in de schuur, kan je daar zo een champignonkwekerij beginnen, zo vochtig is het er dan binnen. En dat is natuurlijk op den duur niet goed voor je spullen: het gereedschap, de wasmachine, droger en vriezer. Dus moet er een ventilator komen. Nu, die dingen zijn niet duur. Het ligt er maar net aan wat je wilt dat-ie doet, maar gewoon de vochtige lucht afvoeren lijkt mij voldoende. Daarna doorgefietst naar Ikea langs de Ringvaart en dat was best een mooi fietsritje. Bij Ikea eigenlijk alleen even gekeken naar eventueel nieuwe kasten voor in mijn woonkamer en daar nog inspiratie opgedaan voor een goed opbergsysteem voor ons duikmateriaal, wat Jan zondags avonds nog is gaan halen. Met lege handen zomaar Ikea uitgelopen: dan moet je wel sterk in je schoenen staan en heerlijk op ons gemak terug gefietst. Jan is nog snel even een fles gaan halen ‘voor het geval dat’, want ik had wat lichte oorklachten.

Zondag hebben we eerst hardgelopen. Rond negen uur waren we in het bos en er heerste al een soort lichte bedrijvigheid als voorbode van een waarschijnlijk drukke dag. Er waren meer mensen op de been, zo vroeg al, dan anders. Ondanks dat het rondje naar mijn gevoel niet lekker ging, toch ruim anderhalve minuut sneller gelopen dan de vorige keer. Thuis op ons gemak ontbeten en onze duikspullen bij elkaar gezocht en naar de Toolenburgseplas gereden. Het lijkt daar zo langzaamaan Vinkeveen Eiland 4 wel: steeds meer duikers weten deze stek te vinden. De vorige keer dat wij hier waren – zaterdag 24 september – wemelde het er al van de vis en dat maakt een duik wel leuk. Ik had het zo warm in m’n pak, dat ik blij was dat ik me in het 16 graden ‘warme’ water kon storten. We zijn eens een keer de andere kant opgegaan met Jan als gids gewapend met kompas en lamp en ik met de Go Pro voor de filmpjes. Het was erg klaar onder water en we zijn stiekem op zoek gegaan naar de meerval die hier schijnt te leven. We hebben er geen gezien. Wel een holletje in de bodem maar ik weet niet van welk dier zo’n hol kan zijn. Op de terugweg kwamen we in een wolk van wel honderden kleine baarsjes terecht met daartussen een zwemmende (jagende?) snoek en daaronder eentje die verstopt lag in het groen. We hebben het vijftig minuten volgehouden in water van 16 graden. Echt koud had ik het niet. Scheelt als het boven water een graadje of 25 is natuurlijk. Helaas heb ik weer last van mijn oor, mijn rechter dit keer en ik vrees buitenoorontsteking waarmee mijn nachtduik voor aanstaande woensdag in het gedrang komt. Aangezien dit voor mijn Advanced is, zal ik – als ik niet kan duiken – één en ander moeten uitstellen tot 2012.

IK GA VERHUIZEN!!!

Ik ga verhuizen. Dames en heren, boeren en buitenlui, lieve lezers: gaan jullie met mij mee? Please, please, please? Ik vervolg ...