Sportieve vijftigplusser


Ik voel mij bijzonder ongelukkig vandaag. De tranen hebben al in mijn ogen gestaan. Ik heb voor de vijfde nacht op rij niet goed geslapen vanwege mijn oor. Gisterenmorgen ben ik weliswaar naar de huisarts geweest en hij heeft mijn oor schoongespoeld en me andere druppels voorgeschreven (Sofradex). Maar ’s nachts dan lekt mijn oor en als ik ’s morgens opsta zit mijn oor gewoon dicht. Heb ‘m vanmorgen schoongespoeld met de douchekop, maar het mag niet baten: mijn gehoorgang blijft opgezet en klapt af en toe helemaal dicht. Ik word er schijtziek van! Misschien moet ik geduld hebben en wachten totdat het medicijn z’n werk gaat doen. Me maar niet druk maken over volgende week woensdag als ik mijn tweede nachtduik moet maken, want als het niet gaat dan gaat ’t niet. Als mijn oor nog zo is als het nu is, dan ga ik niet duiken, maar laten we maar aannemen dat het beter zal gaan.

Daarnaast zijn er wat financiële ‘zorgen’ die mij dwarsliggen en waarvan ik hoop dat die snel zijn afgehandeld. Zonder in detail te treden staan mij wat kosten te wachten die ik liever nu dan straks verwerk zodat ik weer een helder beeld heb hoe ik er voor sta. Heb niet graag zaken ‘open’ staan ondanks dat ik weet dat ik me daar niet al te druk over hoef te maken. Maar als je je wat ongemakkelijk voelt – lichamelijk dan – dan lijken die dingen wat grotere proporties aan te nemen. Heb een wat rommelige kijk op de nabije toekomst daardoor. Daar heb ik regelmatig last van en als die ‘beren’ dan weg zijn, is alles weer zonnig en klaar. Vaak wend ik mij dan tot pen en papier en vertrouw ik alles toe aan mijn dagboek, maar mijn papieren dagboek is reeds lang geleden gesloten omdat ik enige jaren geleden niet eens mijn pen kon vasthouden door de pijn in mijn hand en schouder vanwege RSI – dat tegenwoordig KANS heet. En juist toen had ik het zo hard nodig en dan gaat ’t niet. Vaak door de zaken op te schrijven, verdwijnt het gespannen gevoel en zie je dat het allemaal niet de moeite waard is om je druk over te maken. Vandaag de dag heb je dan een weblog, maar daar kan je toch niet je allerdiepste zieleroerselen in kwijt, dus hou je het wat oppervlakkig. Voor sommigen is dit al té persoonlijk en snappen ze niet waar de behoefte vandaan komt om dit te delen met de wereld. Ik heb echter niet de indruk dat 'de hele wereld' mijn log leest en dan nog. Voor mij is het verfrissend om mijn frustraties op deze manier van me af te schrijven. Kijk, ik voel me al wat beter en heb er zowaar zin in om straks de was op te hangen, nadat ik me eerst van mijn werkkleding heb ontdaan en me in een lekkere losse huisbroek hijs. Dan maar geen representatieve dame die hoopvol op haar mannetje wacht, maar een meer relaxte op kousevoeten lopende, sportieve, met rode appelwangetjes eten klaar makende vijftigplusser - bijna 51. En ik voel me daar happy bij....

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Hoi. Leuk dat je komt buurten. Je kunt hier een reactie achterlaten.

IK GA VERHUIZEN!!!

Ik ga verhuizen. Dames en heren, boeren en buitenlui, lieve lezers: gaan jullie met mij mee? Please, please, please? Ik vervolg ...