Zwembadduik


Terwijl de zon alweer bijna onder gaat - nog een week of drie, dan worden de dagen weer langer - zit ik hier en denk weemoedig aan de dingen zoals ze zouden moeten zijn. Gevangen tussen vier muren, een vloer en een dak, een PC voor mijn snuffert en geroezemoes van stemmen van collega's om mij heen. Maandag is voor mij echt wel de meest waardeloze dag van de maand, maar trouwe volgers van deze blog weten dat. Ik heb dan een overdosis aan weemoedigheid en melancholiek en met droopy-ogen denk ik aan 'betere tijden'. Dan moet ik dat stukje overgeërfde optimistische en blijmoedige deel aanspreken om niet in een mega depressie te vallen. Och ja, het valt allemaal wel mee. Zo erg is het nu ook weer niet. Vandaag gelukkig niet zo megadruk als vorige week, maar de komende weken zijn wel goed gevuld mag ik het zeggen. Dan moet ik het privé een beetje rustig houden met afspraken zodat ik in de weekenden effe lekker niets hoef.

Afgelopen zaterdagavond zijn we wel weer naar het zwembad geweest voor een binnenduikje. Onze Frans gaf les in vintechnieken en dat leek ons wel nuttig. Het is namelijk zo dat als je de frogkick onder de knie hebt - letterlijk - je geen tot weinig stof doet opwaaien van de bodem en dat is wel zo prettig. Blijkt dat het niet alleen de beweging is van je onderbeen en voet - met vin - maar ook een duidelijk buoyancy verhaal. En ondanks dat ik denk dat mijn buoyancy wel ok is, blijkt dat toch niet zo te zijn. Als ik stil hang in het water, zakken mijn benen naar beneden en een perfecte buoyancy is dat je goed horizontaal kan blijven hangen zonder 'zakkers'. Daar moeten we dus nog even aan werken. Dan toch maar een paar keer naar het zwembad. Niet echt heel leuk - want vaak druk en zonde van je zaterdagavond - maar wel goed voor je techniek. Zolang als we kunnen nu Jan nog in de buurt is, dan maar zo af en toe toch maar eens gaan.

En we 'moeten' onze DEEP ook nog halen, maar nu is Frans zo aardig om misschien met ons en wellicht nog meer geïnteresseerden apart naar Nemo te gaan om daar twee DEEP duiken te doen met Frans, ons het brevet te geven zodat we in het voorjaar deep kunnen gaan in Somewhere en daarna nog een keer in de zomer in Nederland buiten te deepen, want dat hoort officieel wel bij het brevet. Maar ja. Nederland, koud, diep, zeer koud, dus effe wachten tot het dan in ieder geval bóven water een graadje of 25 is, zodat je na zo'n koudediepeduik ervaring weer snel opwarmt. Nu geen optie.

Zondagmorgen dan toch een uurtje later dan normaal hardgelopen. Ik mijn rondje van 5,6 km met van te voren een pijnstiller want had nog wat restantje hoofdpijn van het duiken (zucht) en ter voorkoming van de gebruikelijke après-running-headache. Helaas toch wel weer hoofdpijn in de loop van de zondag, maar die kon ik zonder extra medicatie goed onder de duim houden (veel blijven drinken en eten), maar dan wel voor het slapen gaan een Alève-je. Vanmorgen dan toch wel tamelijk fris uit de eendenveren en met een door mannetje gemaakte smoothie mét mango hup naar kantoor tussen alle kinderen-naar-school-breng-moeders. Helaas is het geen fietsweer meer. 's Morgens wel maar 's middags is het dan al donker en dat fietst niet leuk. Bovendien moet ik vanavond mijn favoriete hobby bezigen namelijk boodschappen doen (bllll!), maar goed, dan ben ik er de rest van de week vanaf. Is ook wel weer wat van te zeggen en ik weet precies wat ik eet. Goh, doe ik al vanaf mijn twintigste! Tis wat! Kreeg ooit eens een boek dat heette iets van 'menu's voor 365 dagen' en daar is het mee begonnen. Doe het nog steeds: iedere maandag opschrijven wat ik de rest van de week eet. Voordelen te over:
- ik hoef maar één keer in de week naar de supermarkt
- scheelt dus een hoop geld, want ik hoef niet iedere dag 's middags als je honger hebt boodschappen te halen
- ik eet altijd goed en gezond en gevarieerd
- ik hoef niet iedere dag na te denken 'wat zal ik nu weer eens gaan eten?'
- ik heb altijd voldoende in huis om af te wijken van het weekmenu

Kikkerbillen bijvoorbeeld.

Veranderlijk


Ik ben erg veranderlijk van aard. Wil ik vandaag iets in het zwart, dan moet het morgen wit zijn of andersom. Dat zit in mij en zal altijd wel in mij blijven zitten. Vele jaren lang had niemand daar last van. Nu wel. Of tenminste last... of het last is weet ik niet, maar dat ik wel eens iemand tot lichte wanhoop drijf, is mij niet vreemd. Mannen zijn nu eenmaal niet zo veranderlijk. Als iets goed staat, kan dat voor jaren goed staan. Why change it? Nou ja, bij mij werkt dat niet. Buiten het feit dat ik dus veranderlijk ben, is dat bovendien ook nog eens zeer plotseling. Dan kan ik direct tot actie willen overgaan. Vroeger deed ik dat ook. Dan reed ik gewoon effe op en neer naar de Ikea als ik iets in m'n hoofd had en daar een product van de Ikea in moest. Nu zit ik met mijn slaapkamer dat ik die wil aanpassen. Het is er niet gezellig. Ik heb wel een jaar geleden een mooi bedeinde geïnstalleerd - samen gemaakt van MDF en behang - maar de slaapkamer in z'n geheel is kil en straalt geen warmte en intimiteit uit. Er ligt donker laminaat, wat ik wel mooi vind, maar de muren zijn wat romig wit en de opstelling is niet helemaal in balans. Vind ik. De foto's die aan de muur hangen hangen kris kras en niet in evenwicht, als je begrijpt wat ik bedoel. Ik heb luiken voor de ramen om het geluid én het (vele) licht buiten te houden en ik heb er nog een grote, zwarte kledingkast in staan. Boven het bed heb ik een grote boekenplank met daarop - hoe kan het ook anders - boeken. Dat allemaal hoeft niet weg, maar ik moet het beter inrichten. De commode achter in de hoek staat onhandig: de deurtjes gaan niet eens open. Probleem is dat ik niet direct weet waar ik 'm dan neer moet zetten. Zo'n groot huis heb ik nu ook weer niet.
Het blijft voor mij dan altijd weer een uitdaging om het zo te veranderen, dat ik zo min mogelijk moet aanschaffen. Alles doen met zo weinig mogelijk middelen, dus wandje een ander kleurtje of een tafeltje die ergens anders in de weg staat, hier boven neer zetten. Ik heb wel ideeën, maar nu nog realiseren.

Melancholiek

Sommige dagen, als ik zo op kantoor zit, achter mijn buro, in het zonnetje, bekruipt mij een enorm onrustig gevoel. Dan kan ik ook moeilijk stil zitten, loop wel tien keer op en neer naar ‘voren’ – zoals dat heet – doelloos, proberend om dat rusteloze gevoel een plek te geven. Ik heb dit al zolang ik me kan herinneren, vaker op kantoor dan thuis. Een enorme drang om naar buiten te gaan, te gaan lopen ‘rommelen’, lekker bezig te zijn, genieten van de geur buiten, de wind voelen, geen zorgen. Maar ik zit tussen een aantal muren, omringt door collega’s, papieren op mijn buro, en een beeldscherm en computer met een tekstverwerkingsprogramma waarop ik mijn gevoelens even kan uiten. Voorzover als dat dat helpt. Als ik me zo voel, heb ik altijd heel erg de neiging om iets te kopen waarvan ik denk dat ik me daar goed bij voel. Dan kijk ik op internet nog eens wat zo’n wake-up light kost, terwijl ik weet dat zo’n ding overbodig is en ik het toch niet zal gebruiken, want ik heb al een soort wake-up ligt, die ik overigens niet gebruik. Want daar zit een radio in en ik heb gehoord dat je alle vormen van straling moet vermijden in je slaapkamer. Maar of dat echt zo is, weet ik niet. Dus heb ik een poos geleden een super eenvoudig digitaal wekkertje gekocht dat alleen maar miep-miep-miep doet ’s morgens, zonder licht of andere natuurgeluiden. Kan niet zeggen dat ik nou minder goed wakker word. Anyway, als ik me zo voel, dan verlang ik naar mijn vrijstaande huisje in mijn dromen en ik verlang naar een huisdier. Ik mis toch wel een huisdier, maar ik ben terughoudend er eentje aan te schaffen. Het is wel leuk, een kat in huis – in dit geval dan – maar als ik denk aan alle ellende en zorgen die ik heb gehad met mijn vorige katten, dan vind het zielig om een kat dat aan te doen. Ben overdag niet thuis en ik heb eerlijk gezegd ook geen zin om iedere dag weer mijn huis te moeten stofzuigen of om mijn dekbed uit te schudden vanwege de vlooien. Als ik in een ander huis zou wonen, met een grote tuin, dan zou ik het nog overwegen. Dan kan zo’n beest gewoon z’n gang gaan. Nu zou het zijn óf buiten óf binnen, want in mijn nieuwe voordeur pas geen kattenluik.  Dus wentel ik  verder in mijn melancholie en denk aan de dingen die ik zo graag wil (doen) en nu niet kan doen. Zeker nu het weer donker is als je thuis komt, wordt mijn stemming er niet vrolijker op. Heb geen dip of zo, maar heb in deze donkere maanden gewoon niet de energie en de zin om iets actiefs te doen ’s avonds, wat ik in de zomer daarentegen wél heb. Nou ja. Nog een dag of veertig en dan worden de dagen weer langer, zullen we maar zeggen. En als het effe meezit, gaan we begin volgend jaar een weekje duiken in Egypte.

IK GA VERHUIZEN!!!

Ik ga verhuizen. Dames en heren, boeren en buitenlui, lieve lezers: gaan jullie met mij mee? Please, please, please? Ik vervolg ...