Melancholiek

Sommige dagen, als ik zo op kantoor zit, achter mijn buro, in het zonnetje, bekruipt mij een enorm onrustig gevoel. Dan kan ik ook moeilijk stil zitten, loop wel tien keer op en neer naar ‘voren’ – zoals dat heet – doelloos, proberend om dat rusteloze gevoel een plek te geven. Ik heb dit al zolang ik me kan herinneren, vaker op kantoor dan thuis. Een enorme drang om naar buiten te gaan, te gaan lopen ‘rommelen’, lekker bezig te zijn, genieten van de geur buiten, de wind voelen, geen zorgen. Maar ik zit tussen een aantal muren, omringt door collega’s, papieren op mijn buro, en een beeldscherm en computer met een tekstverwerkingsprogramma waarop ik mijn gevoelens even kan uiten. Voorzover als dat dat helpt. Als ik me zo voel, heb ik altijd heel erg de neiging om iets te kopen waarvan ik denk dat ik me daar goed bij voel. Dan kijk ik op internet nog eens wat zo’n wake-up light kost, terwijl ik weet dat zo’n ding overbodig is en ik het toch niet zal gebruiken, want ik heb al een soort wake-up ligt, die ik overigens niet gebruik. Want daar zit een radio in en ik heb gehoord dat je alle vormen van straling moet vermijden in je slaapkamer. Maar of dat echt zo is, weet ik niet. Dus heb ik een poos geleden een super eenvoudig digitaal wekkertje gekocht dat alleen maar miep-miep-miep doet ’s morgens, zonder licht of andere natuurgeluiden. Kan niet zeggen dat ik nou minder goed wakker word. Anyway, als ik me zo voel, dan verlang ik naar mijn vrijstaande huisje in mijn dromen en ik verlang naar een huisdier. Ik mis toch wel een huisdier, maar ik ben terughoudend er eentje aan te schaffen. Het is wel leuk, een kat in huis – in dit geval dan – maar als ik denk aan alle ellende en zorgen die ik heb gehad met mijn vorige katten, dan vind het zielig om een kat dat aan te doen. Ben overdag niet thuis en ik heb eerlijk gezegd ook geen zin om iedere dag weer mijn huis te moeten stofzuigen of om mijn dekbed uit te schudden vanwege de vlooien. Als ik in een ander huis zou wonen, met een grote tuin, dan zou ik het nog overwegen. Dan kan zo’n beest gewoon z’n gang gaan. Nu zou het zijn óf buiten óf binnen, want in mijn nieuwe voordeur pas geen kattenluik.  Dus wentel ik  verder in mijn melancholie en denk aan de dingen die ik zo graag wil (doen) en nu niet kan doen. Zeker nu het weer donker is als je thuis komt, wordt mijn stemming er niet vrolijker op. Heb geen dip of zo, maar heb in deze donkere maanden gewoon niet de energie en de zin om iets actiefs te doen ’s avonds, wat ik in de zomer daarentegen wél heb. Nou ja. Nog een dag of veertig en dan worden de dagen weer langer, zullen we maar zeggen. En als het effe meezit, gaan we begin volgend jaar een weekje duiken in Egypte.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Hoi. Leuk dat je komt buurten. Je kunt hier een reactie achterlaten.

IK GA VERHUIZEN!!!

Ik ga verhuizen. Dames en heren, boeren en buitenlui, lieve lezers: gaan jullie met mij mee? Please, please, please? Ik vervolg ...