Berichten

Berichten uit juli, 2016 weergeven

Van wortels

Afbeelding
Het is tien over half elf. Van arren moede zit ik met een wortel in mijn hand. Bij gebrek aan wat beters. Ik was mijn Nalgene beker vergeten - had deze op kantoor laten staan - dus kon mijn smoothie niet meenemen naar kantoor. Moest 'm thuis direct opdreten (kruising tussen drinken en eten..). Dus dat is in vrij korte tijd iets meer dan een liter gemalen fruit met yoghurt naar binnen werken.

Daardoor kwam ik op kantoor direct in het koffiemomentje. Koffie na een smoothie past niet zo (vind ik). Dus meestal is mijn eerste bak koffie rond een uur of tien. Nu was het kwart voor negen.

Met als gevolg dat ik nu honger heb. Wil nog wel een bak koffie, maar ik snak naar een koekje erbij. En die heb ik niet. Ja, ze liggen hier wel, maar alle koekjes zijn voor bezoek. Ik moet dan helemaal naar de keuken lopen, heel sneaky dat enorm krakende pak koekjes uit de la pakken, daar dan quasi nonchalant dwars mee over de afdeling lopen, net doen of er niets aan de hand is en dan kan ik me op mijn ka…

Van reeën en strandhuisjes

Afbeelding
Terwijl de hitsige reebokken achter de al net zo hitsige reegeiten aanzitten, wrijf ik de slaap uit de ogen en maak me klaar voor weer een nieuwe dag. Ik rij nog steeds met de cabrio - ik denk nog zo'n vier weken en dan ruil ik 'm weer in voor mijn Peugeot Rugzak 107 - maar wel met een sjaaltje om de nek.

Vanmiddag heb ik een afspraak met de PT en vanmiddag ga ik een poging wagen om een beetje hard te lopen. Een sessie van 30 minuten, één minuut wandelen en één minuut hardlopen en dat dan 15x.

Ben benieuwd. Zo te zien ga ik een nat pak krijgen, maar dat vind ik niet erg. Dat betekent dat het ook lekker rustig is in het parkbos.

Nog twee daagjes en dan zit ik op dit moment ergens in België op de E34 richting Zeebrugge. Hopelijk is het een beetje rustig: het is geen fijne weg om te rijden. Zeker het laatste deel niet. Een hopeloze inadequate route naar een zeehaven. Het is geen wonder dat Zeebrugge nooit wat wordt.

En zoals de eerste zin van dit blog al meldt, is de bronsttijd voor …

Geluk is ....

Afbeelding
Nog een paar dagen en dan kan ik mijn mannetje weer in de armen sluiten. Ben benieuwd hoe lang het duurt voor we weer met elkaar in de klinch liggen.... Want net als dat ik moet wennen aan het alleen zijn - waar je dan wel uiteindelijk je draai in vind -, zo moet je ook weer wennen om samen te zijn. En daar hebben we maar een week voor en dan istie weer foetsie. Ik geloof dat ze dan ergens blijven dobberen voor de Franse kust, Normandië, Bretagne, Bordeaux...

Gisterenavond een heerlijke feel-good movie gezien op HBO: Hector and the Search for Happiness. Zet je aan het denken in je poging het 'geluk' in je leven te zoeken. Aan het einde zegt hij dan ook: Het is niet het uiteindelijke geluk wat je gelukkig maakt, maar je zoektocht naar dat geluk. Zoiets als: het doel van je reis is niet je einddoel, maar je reis daar naar toe.

Ik heb het niet zo op 'wijze spreuken', zoals ik al eens eerder blogde. Maar iedereen is op zoek naar het geluk in zijn leven. Toen ik nogal ongeluk…

Praatjes

Afbeelding
Niet snel zal ik op mijn blog mij uitlaten over andere mensen, tolerant als ik ben probeer te zijn. 



Maar iedere keer als ik het blad TALKIES op mijn buro vind, krijg ik lichte braakneigingen. Kent u het blad? Nou, u mist niets. Tenminste, niet in mijn - persoonlijke - ogen. Waarschijnlijk valt u niet in de doelgroep.

DOELGROEPDe Talkies magazine lezers zijn vrouwen en mannen in de leeftijdscategorie 29 – 49. Hoog opgeleid, WELVAREND (A – B1) en maatschappelijk bewust. TWEEVERDIENERSGEZIEN OF HAPPY SINGLES. De lezer is ambitieus, reislustig, belezen en heeft interesse in de kwaliteit van het leven en noviteiten op het gebied van lifestyle. Ik dus ook niet, want ik ben de leeftijdscategorie al flink gepasseerd en ik ben ook niet 'gezien'. Het blad staat dan ook vol met dames (en heren) die het helemaal gemaakt hebben, of nog moeten maken en zich dus in die kringen begeven, met hebbedingetjes waar je als normaal mens volledig buiten kunt.

Over de nieuwste nageltrends, het nieuwste…

Een Zomers Weekend

Afbeelding
Op deze eerste dag van de 30e week van het 2016, is het bewolkt, zijn de ganzen blijkbaar uit de rui (want ik zie ze weer vliegen) en is mijn voorlopig laatste weekend alleen achter de rug. Komende twee weekenden weer samen en dan weer vier alleen.

Vrijdag de moed bijeen geraapt om alleen op 'ons' terras te gaan zitten en een ice-coffee te nemen. 

Omdat Jan in Reyjavik zat hadden we wel contact dus dan Telegrammen we wat af over en weer. Dus dan ben je toch niet helemaal alleen. 
Eenmaal thuis vroeg ik mij af waar toch al die kaboutertjes waren gebleven die normaal gesproken mijn boodschappentas, de vaatwasser en de tafel na de maaltijd komen leegruimen. Ook met vakantie zeker. 


Vaak gaat bij thuiskomst mijn eerste aandacht uit naar plantjes die zichtbaar dorst hebben of andere zaken, zoals nu ook weer en toen ik weer naar beneden kwam zag ik de tas nog net zo staan als waar ik 'm had achtergelaten, met alles er nog in. Snel leegruimen dan maar en nog even genieten van de zon …

Zomaar een vrijdag

Afbeelding
Ietwat koele lucht stroomt door mijn geopende raam naar binnen. Buiten is het bewolkt, maar het heeft niet geregend hoewel het er vanmorgen, toen ik met de open cabrio naar het werk reed, er wel dreigend uit zag.
'Als maar niet plots de hemelpoorten openbreken!' dacht ik nog, terwijl ik naar de grijze massa keek. Gelukkig bleven de poorten dicht.



Mijn telefoon maakt herrie. Wel drie keer achter elkaar. 'Jaja,' verzucht ik wat geërgerd, want ik zit midden in een mail waar ik even mijn aandacht bij moet houden. Wat overigens niet lukt. Het gaat fout.
'Wie is dit nu?' denk ik terwijl ik beetje pissig mijn telefoon pak. Jan kan het niet zijn, die heeft een ander deuntje. Het is de PT. Hij heeft autopech. Afspraak gaat niet door. Nou ja. Pech. Ander keertje dan maar. Dat is dan geen lunch vandaag want ik had in de wetenschap dat ik toch nog naar huis moest mijn lunch - een maaltijdsalade van de AH - in de koelkast laten staan.

Ik weet ook nog niet of ik de hele dag blij…

Pokemon en PT

Afbeelding
Gisterenmiddag ben ik voor het eerst geconfronteerd met de Pokemon Go rage. Ik had een afspraak in het bospark, dus ik eerst naar huis, me daar omgekleed, fiets gepakt en naar de afgesproken plek. Kom ik daar, wat een drukte! Mooi weer natuurlijk dus alle 'strandjes' vol met schaars geklede mensen. En dat niet alleen: op een soort kruispunt in dat park hoopjes mensen met hun telefoon. Eerst wist ik niet wat ze daar deden, maar langzaam drong het tot me door: Pokemon! 


De Pokemon jagers vormen kleine groepjes die dan naarstig op zoek zijn naar een figuurtje. Ik heb het zelf (nog) niet gedownload, dus ik ben (nog) niet op de hoogte van hoe die beestjes heten en hoe het dan werkt. Ik liep wat heen en weer want we hadden naar mijn beste weten buiten afgesproken, maar toen het afgesproken tijdstip voorbij was en ik nog niemand had gezien, werd ik wat onrustig. Maar ik durfde mijn telefoon niet te pakken omdat ik dan ook zou worden aangezien voor zo'n Pokemon jager! Haha. Wat een…

Zomer!

Afbeelding
Is het 'eindelijk' zomer, is het direct tegen de dertig graden! Op zich vind ik het best lekker. Beter dan die koude, natte, sombere winters. Over een half jaar verlang je weer naar het weer waar we nu zo zwaar onder gebukt gaan! Over een half jaar is het 20 januari 2017. Zijn de feestdagen achter de rug en vallen we in een zwart gat. Al die feestdagen op een hoopje ook! Ze zouden het wat meer moeten kunnen spreiden. Ik vind kerst wel leuk, maar Sinterklaas vind ik echt geen ene moer aan. 

Eigenlijk is het niet zozeer de viering van Sinterklaas zélf waar ik niets aan vind, maar meer de enorme commercie eromheen. Je word er altijd zo mee dood gegooid. Op TV, op de radio, op straat. En daarom vind ik de Sint niet meer zo leuk. 

Gisteren bij thuiskomst eerst even lekker op het dakterras gezeten. Het blad Duiken was net binnen, dus even verlekkerd de artikelen lezen. Het is afwachten op de prijsopgaaf voor het dak alvorens wij iets kunnen bepalen voor onze vakantie in het najaar.



Ik …