Hardlopen


Trouwe lezers van mijn blog weten dat ik hardloop. Ik begon daar mee toen ik een jaar of dertig was. Vóór die tijd heb ik zo'n elf jaar op jazzballet gezeten in Lelystad bij Ineke's Jazz Center - of hoe dat ook heette - en dat was soms behoorlijk pittig, zeker de 'stage weekenden' zoals dat werd genoemd. Ik heb dat altijd met veel plezier gedaan en heb daar nóg profijt van. Toen ik verhuisde naar waar ik nu woon, was ik naarstig op zoek naar iets soortgelijks en kwam ik uit bij één of andere jazzballettent in Uithoorn. Wat een rampzalig zootje daar! In Lelystad had je in de overigens mooie ruimte met veel spiegels, een 'eigen' stip. Als je daarop stond, kon je jezelf goed zien in de spiegel. Dat jezelf zien in de spiegel was een noodzaak om te kunnen zien of je goed stond, qua houding. Bekkenbodemspier aangespannen, schouders op één lijn met je bekken en zovoort. Veel mensen vinden het niets om naar zichzelf te kijken in een spiegel en betitelen dat als ijdel, maar ik vind daar nix ijdels aan. Alsof je niet naar jezelf mag kijken, jezelf kritisch bekijken of jezelf mooi vinden. Maar goed. Die jazzclub daar in Uithoorn was niets en ik heb het een klein jaartje volgehouden. Ongelofelijk rommelig zootje, te slordig in de afwerking, niets voor mij. Ik was beter gewend. Toen ben ik op zoek gegaan in mijn woonplaats naar een sportschool. Iets heel anders. En ik kwam terecht bij een klein sportschooltje, maar waar ik het toch vrij lang heb volgehouden. Geen toestellen gooien, maar meedoen met zo'n super intensieve aerobics les. Ben daar zelfs één keer ziek geweest van de spierpijn. De sportschool is toen overgenomen door iemand anders en is nu een redelijk grote sportschool, maar nog wel erg intiem en na drie jaar Health City avontuur ben ik daar weer terug. Het nadeel van die club is dat er veel kinderen rondlopen omdat daar ook balletlessen worden gegeven en ik heb het niet zo op kinderen in de kleedruimte. Ik zorg er dan ook altijd voor dat ik in mijn sportschool outfit aankom en praktisch zo door kan lopen.

Maar ik had het over hardlopen. Toen ik nog in Lelystad woonde ben ik op een gegeven moment gaan hardlopen. Toen nog in het Zuigerplasbos en wat ongenuanceerd. Pas toen ik hier ben komen wonen ben ik het serieuzer gaan oppakken. Een prachtig park met een mooi hardlooprondje. Het werd zo langzamerhand een verslaving. Het hardlopen heeft mij door moeilijke periodes heen geholpen. Ik loop nu zo'n twintig jaar hard en het heeft voor mij niet alleen een sportieve functie. Ik blijf erdoor in vorm, zowel lichamelijk als geestelijk. Daarom kan ik niet overal hardlopen. In het park heb ik zo mijn 'ritueel'. Ik ben erg gevoelig voor veranderingen tijdens dit ritueel en voel me niet prettig als dit verstoord wordt. Zo na het hardlopen - als ik alleen ben - doorlopen naar de auto, mijn waterfles en jas halen, teruglopen, lekker rekken en strekken en genieten van de wind, de zon, de kou of de warmte en de vogeltjes. Ik rek en strek zo'n twintig minuten en dat is voor mij de kers op de hardlooptaart: daar geniet ik het meeste van. Die stilte, de frisse lucht. En dan weer opgeladen naar huis. Dus vanuit huis hardlopen vind ik lang zo lekker niet. Het hardlopen zelf wel, maar de cooling down erna minder. Ik loop ook niet lekker in een andere plaats. Te druk, te saai, anders, niet mijn ding. Heb wel eens hardgelopen in Oostende en daar is het lopen op het strand dan wel weer leuk. Op de dijk zelf niet zo, omdat het veel te druk is en je moet langs een vrij drukke weg weer terug naar huis. Dan is het - net zoals hier - beter om met de auto naar het startpunt te rijden - park of strand - en daar lekker je cooling down te doen. Ik heb niet altijd zin om te gaan lopen en soms gaat het ook niet lekker, kan ik me niet concentreren, kom je niet in die cadans. Maar meestal gaat het goed. Als ik dan iemand zie hardlopen heb ik vaak zoiets van, o, ik wil ook, zeker als ik op dat moment niet kan. Vanmorgen zag ik ook iemand hardlopen en dan zit je in de auto op weg naar je werk. Lekker.

Nou ja, deze dag nog even door zien te komen. Ben erg moe, ik zie slecht en heb wat hoofdpijn, en dan vijf daagjes 'rust'. Even bijkomen en ons klaar maken voor een nieuw jaar. Benieuwd wat dat ons weer gaat brengen....

Ziedend

Omdat mijn baas ZIJN zaakjes niet op orde heeft, moet IK mijn vrije sportmiddag doorwerken.

Op dit moment ben ik ZIEDEND.

En is het maar beter dat ik op kantoor zit en niet thuis. Want deze bui zal helaas wel even blijven hangen.

Aaarrgggghhh!!

Drijfjacht

Deze week ben ik voor het eerst sinds tijden weer eens de (eenzame) zeemansvrouw: mannetje zit op zee. Hij treft het: het stormt. Boeit hem geloof ik niet zo. We zullen het horen als hij terug is. Nu is er geen contact. Ja, ons mooie jaar is voorbij. Het jaar waarin ik hem eens een keer dichtbij had, na al die jaren in België. Voor ons lange weekenden: vanaf vrijdagmiddag tot ofwel zondagavond of - zoals de laatste tijd - maandagmorgen. Dat was voor mij wel prettig. Volgend jaar is hij helaas weer veel weg en in het ergste geval de laatste maanden weer op missie. Maar dat heb je als je een navy-man trouwt!


Afgelopen vrijdagmiddag was ik uitgenodigd om mee te doen met een drijfjacht. Ik heb daar al veel langer om gezeurd en eindelijk was het dan zover. Ik heb altijd al iets gehad met de jacht sinds ik via mijn werk een man heb leren kennen die jaagde met zijn fototoestel: hij had speciaal voor de toen nog Tamron 400mm een geweerkolf laten maken, zodat je snel en stabiel plaatjes kon schietjes zonder dat je hoefde te zeulen met een statief. Ik ben toen een aantal maal met hem meegeweest. Reeën zoeken, aanzitten, aanbersen en ook een paar keer naar de Veluwe, herten wezen luisteren, en twee keer naar een schietbaan geweest. Ik heb ontzettend veel van die man geleerd en heb sinds die tijd een heel andere visie op de jacht als ik daarvoor had. Zoals zovelen hier in Nederland was ik anti-jacht, maar na de andere kant van het verhaal te hebben gehoord absoluut niet meer (behalve dan de zg plezierjacht op beren, wolven, giraffes en ander groot wild wat alleen maar wordt geschoten voor de trofee. Trofeejacht noemen ze dat).

Dus afgelopen vrijdag om half één mij gemeld bij een vriendin van mij diens partner is boer en jager en ze organiseren één keer per jaar bij hun een jachtdag en ik mocht mee. Er waren in totaal zo'n twintig man bij elkaar (waarvan drie vrouwelijke drijvers). Eerst even koffie en dan een korte intro van de parner van mijn vriendin die de jachtmeester was voor die dag - weet niet of dat de juiste term is, maar bij het duiken heb je iets soortgelijks. Er werd verteld wat we gingen doen en ik werd ook nog voorgesteld. Gelukkig kon ik laarzen lenen want ik had alleen mijn bergschoenen aan en we moesten een stuk of vijf sloten over, wat mij niet was verteld. Als drijvers moet je eerst wachten tot de jagers op positie waren, dan konden wij verdeeld over het veld in één rij de hazen opjagen richting de jagers. Je loopt dan een beetje zigzaggend over jouw stukje en maakt wat lawaai. In het eerste veld hebben we de meeste hazen geschoten: een stuk of tien. En dat scheen erg magertjes te zijn. Het tweede veld leverde maar drie hazen op. Dertien in totaal dus.


Het was een frisse dag met aardig wat wind, maar gelukkig grotendeels droog gehouden. Ik heb een fantastische dag gehad met een haas als beloning die wij de volgende dag zelf hebben geslacht (de eerste keer! Instructievideo's te over op internet!). Ik was weliswaar behoorlijk doorrookt, want de meesten rookten en heb daar ook wat minder goed door geslapen, maar ik heb het enorm naar mijn zin gehad. Jan was helaas niet mee maar ik hoop dat hij het ook eens mee mag maken...

Drijfjacht

Ik mag morgenmiddag mee op een drijfjacht (kleinwild) met kennissen. Voor mij de eerste keer en het lijkt mij een hele ervaring. Jaren om gezeurd en dan toch eindelijk. En toch zie ik er tegen op! Niet zozeer omdat ik er geen zin in heb, maar meer omdat ik dan van huis weg ben tot 8 uur 's avonds. Het is eerst drijfjacht tot half vier, dan borrelen en dan iets eten. En ik vind het heel vervelend dat Jan dan niet mee kan (of mag..) en die avond alleen moet eten. En zo vaak zie ik hem ook niet....

Ik voel me toch al zo warrig als wat, heb het erg druk, voel me ook erg gespannen - getuige mijn afgekloven vingers - en zit deze week mentaal niet helemaal lekker in m'n vel. Morgenmiddag maar warme kleding aan en verstand op nul, kijken hoe het gaat. Daar borrelen en een jagershap en dan weer naar mijn mannetje. Gezelli. En dan is dat ook weer achter de rug en kunnen we weer weekend vieren en ons partijtje schaak afmaken - en weer verliezen.. Mijn interactieve TV installeren, want ik zit vanaf dinsdag op glasvezel. Kerstboom uitvouwen, eten koken en hopelijk krijg ik mijn hormonen weer wat onder controle dat ik ook nog te genieten ben.

Al met al zal ik toch wel beetje blij zijn als het weer januari is.... nu al...

Unheimisch

Ik voel mij een beetje unheimisch vandaag [beangstigend, naargeestig, onaangenaam, onguur, onheilspellend, unheimlich, akelig, griezelig]. Een rare dag. Vandaag gaan wij met het bedrijf over naar een andere locatie voor de servers. Die draaien dan niet meer bij ons in het pand, maar bij een ander bedrijf. Een speciaal IT bedrijf. Op dit moment zouden alle verbindingen uitschakeld moeten zijn, maar omdat ik op een zg standalone werk - wel in het netwerk maar niet via een terminal server - kan ik nog 'gewoon' overal bij. Maar de andere collega's niet. Die zijn nu zaken aan het opruimen, iets waar je normaal gesproken niet aan toe komt of gewoon geen zin in hebt. En ik, ik ben de projectleider dus ik weet niet hoe mijn dag eruit ziet vandaag, of ik hier moet blijven tot in de late avonduren of niet. Ik ben geen IT-er en zit er alleen maar bij om erbij te zitten, maar ben geen actieve schakel. Dus nogal onzeker. En ik heb er al een broertje dood aan om 's avonds op kantoor te moeten blijven! Vroeger denk ik te veel gedaan. Nu geen zin meer in. Mijn hoofd blijft dan maar doormalen de hele nacht. Zo'n gedachtenmolen wat je niet kunt stoppen. 's Avonds moet ik geen inspannende dingen doen met mijn hoofd, niet meer nadenken, maar gewoon dom TV kijken of een boek lezen. Anders werkt het niet bij mij. Niet meer. Vroeger was het allemaal geen probleem, maar tegenwoordig moet ik uitstuiteren na een dag werken. Dus ik hoop eigenlijk dat ik op een gegeven moment gewoon naar huis kan en eventueel moet terug komen om de boel af te sluiten. Maar dan word ik weer gekweld door dat eeuwige schuldgevoel van moet ik niet op kantoor blijven. Ondanks dat het - in mijn optiek - niet echt nodig is, want ze zijn met z'n vijven hier - IT nerds - met een oud-medewerker. Dus wat moet ik daarbij? - dikke zucht -
Ik moet het dus maar afwachten en ik zie het wel. Volgens mij hoor ik die blèr van een Adèle weer op de radio.... Ugh!

IK GA VERHUIZEN!!!

Ik ga verhuizen. Dames en heren, boeren en buitenlui, lieve lezers: gaan jullie met mij mee? Please, please, please? Ik vervolg ...