Een doordeweekse dinsdag

Gisteren was ik onverwachts even in Amsterdam. Nog snel even een lekkere verse muntthee drinken in het Vondelpark. Dan zie je al die bedrijvigheid en al die leuke winkels en lekkere eettentjes, en dan denk je: ga ik het straks wel leuk vinden zo midden in het weiland?

Maar het is altijd leuk om even naar een stad te kunnen gaan en dan snel weer terug. Het zal dan niet Amsterdam zijn, maar misschien Gent of Eeklo, maar van de laatste weet ik niet of dat echt een hele leuke stad is.

Gent wél. Dat is super. En nu kom ik er nog niet zo vaak. Kan daar naar uitkijken hoor.

Mijn huidige dagboek is bijna vol. Ik schrijf me te pletter omdat ik niet kan wachten om te beginnen in mijn nieuwe dagboek. Moet je toch eens kijken hoe LEUK dat er uit ziet van binnen!!

En dan te bedenken dat dat wordt gevuld met een hoop treurnis... ;-)

Mijn tuin déze morgen: de kievitsbloem komt steeds verder uit de knop. Hij staat in de schaduw, dus het gaat niet zo snel.

De Tamron tulp daarentegen bloeit al volop, maar die staat dan ook bijna de hele dag in het zonnetje. Dat zalige zonnetje waarvan ik hoop dat deze dit weekend ook lekker zal schijnen.

O ja, in Amsterdam nog een hele mooie wasbak gezien. Er hing geen prijskaartje aan. Misschien maar goed ook...

Goede voornemens

Goodday, dear readers from the US! I hope you enjoy my blog.

Even mijn Amerikaanse 'vrienden' welkom heten: vorige week toch 154 hits uit de United States of America....

Ik ben normaal niet iemand die dingen voorneemt. Ik heb nooit goede voornemens op 31 december. Niet speciaal die dag. Als je goede voornemens hebt, neem die dan op het moment dat ze oppoppen. Ik heb er nu een paar:

- meer lezen
- yoga thuis doen
- vroeger opstaan
- minder eten
- minder uitgeven
- meer genieten van het hardlopen

Ik vind het wel leuk om ze even toe te lichten:

Meer lezen
Ik ontspan bij de TV. Ik zit graag op de bank met de TV aan. Omdat ik doordeweeks alleen ben, gaat bij mij vrij snel de TV aan. Ik kijk het journaal van zes uur gevolgd door Eén Vandaag en dan schakel ik over naar BinnensteBuiten en meestal komt er daarna ook wel iets interessants. Maar dan houdt het op en dan, juist dán moet ik gaan lezen. Gewoon doen! Wat ik lees is spannend genoeg (De Donkere Toren reeks van Stephen King).

Yoga thuis doen
Omdat ik 's avonds niet graag de deur uit ga, maar yoga wel érg lekker vind, heb ik mij ooit voorgenomen om yoga thuis te doen. Heb zelfs een mat gekocht. Die staat keurig opgerold naast de kast. Dus wat let je....
Nou ja, wat mij let, is dat ik nog niet een goed youtube kanaal heb gevonden met Yoga-oefeningen en dat hoeft van mij niet persé hatha yoga te zijn. Dat Yin yoga lijkt mij ook wel wat.
Yoga op locatie in een groep is zeker zo leuk, maar wat mij nu tegenhoudt is het volgende:

• toch weer honderd euro voor 10 lessen (wat overigens niet veel geld is...)
• ik ben niet zo'n koetjes-en-kalfjes prater en ná de yoga is er altijd thee en ik ga eigenlijk liever meteen naar huis, maar dan ben je weer 'ongezellig'.
• beetje te veel oude-jongens-krentebrood gehalte. Vind dat echt niet leuk.
• sommige oefeningen zijn slecht voor mijn voet (waar ik nog steeds die Mortons Neuroom heb zitten)

Daar tegenover staat dat de yoga zelf wel super lekker is.

Vroeger opstaan
Ben ik zó slecht in! Ik ben écht geen ochtendmens. Nu het 's morgens weer wat vroeger licht wordt, gaat het wel wat makkelijker, maar toch. Mijn wekker gaat om 07.00u, maar ik sta meestal pas om 07.30u op. En dan moet ik mij altijd haasten. Ik begin met werken om 08.45u en wil eigenlijk om 08.30u op kantoor zijn. Wonderwel lukt mij dat meestal wel, maar het zou zoveel fijner zijn om dat op mijn gemak te doen. 's Morgens yoga? Lijkt me super. Wie duwt me? Waar is die stok?

Minder eten
Niet dat ik nou zo'n vreselijk veelvraat ben (en snoepen doe ik al helemaal zelden), maar ik zie toch heel langzaam de kilootjes erbij komen. Ik weeg nu 75,3 kilo en blijf daar tot op de gram nauwkeurig op hangen. Is netjes, ik weet het, maar mijn broeken zitten toch strak en dat voelt niet lekker. En ik heb geen zin om een hele nieuwe garderobe aan te moeten schaffen. Geen geld ook. Geef dat straks liever uit aan het huis. Dus meer wokken doordeweeks en als het even kan straks ook weer even een klein stukje wandelen vóór dat ik naar huis ga.

Minder uitgeven
Ik heb geen gat in mijn hand en smijt niet met geld, hou zelfs mijn uitgaven nauwkeurig bij met een eigen gemaakt Excel bestand, maar wil toch een beetje meer op gaan letten. Heb ik dit écht wel nodig, kan ik niet zonder, zijn er geen alternatieven. Dat soort dingen. Ik rij in een andere auto en over een week of tien komt er een nieuwe wat ook meer bijtelling betekent, dus moet die extra onkosten toch wel érgens compenseren. Minder uitgeven zoek ik meer in bijvoorbeeld geen overgangssupplementen van Ymea (duur!) of minder dure gezichtscrème, eten uit de voorraadkast. Verder heb ik eigenlijk niets te klagen...

Meer genieten van hardlopen
Dat is best lastig de laatste tijd. Zijn mijn blessures over, heb ik steeds die ellendige hoofdpijn. Afijn. Ik laat me er niet door tegenhouden maar leuk is anders. Zondag ging het niet zo lekker en dat kwam ook een beetje door die vele heuveltjes in het parcours. Maar dat had ik al gemeld. Mijn trainingscoëfficiënt (mijn wát?) was ook 'maar' 3,4 wat zoveel betekent als kleine aerobe verbetering. Volgende keer weer op vleugeltjes?

De dag van het Geluk

Ik heb kleine oogjes. Vannacht wakker gelegen van 04.00 tot 05.00u. Door het zweten. Man man, wat heb ik het toch af en toe bloedheet 's nachts! Gewoon om mega chagerijnig van te worden. En ik slaap nog wel met de wapper aan 's nachts, voor toch een beetje verkoeling.

Gelukkig hoefde ik niet vroeg op vanmorgen. Ik had om 10.00u een afspraak bij de politie in IJmuiden dus ik ben om 08.00u opgestaan. Eerst een smoothie gedraaid en dacht ik eerst nog hoopvol dat ik nog wel even langs de apotheek kon deze morgen - omdat ik dat vrijdag vergeten was - maar de tijd ging sneller dan ik dacht en voor ik het wist was het tijd om te gaan rijden. Ik was gelukkig wat vroeger van huis weg gegaan, want een afrit was afgesloten en ik moest helegaar omrijden. Was gelukkig wel op tijd bij mijn grote vriend de politieman van Bijzondere Wetten. Ik kan de weg ondertussen wel dromen.

Zaterdag hebben we bij mijn moeder even twee plankjes opgehangen die ik al een eeuw in mijn auto had liggen. Moest er nu toch eens van komen. Daar meteen ook klein beetje grote kuis gedaan. Vooral onder de bank waar een hele zak (plastic) druiven onder vandaan kwam. Die had de kat daar allemaal onder gemept en even flink lopen stofzuigen. En wederom zat de stofzuigerzak bomvol. Dat zo'n poetsvrouw dat niet in de gaten heeft! Onbegrijpelijk. Afijn, daar is het tenminste weer goed gezogen.

Kat...

Plankjes ophangen.

's Avonds voor de verandering eens pannenkoeken gebakken, 

de varkensbuik in de marinade gezet 

en zondagmorgen hardgelopen vanuit huis. 

Ging eigenlijk best wel slecht. In de route vanuit huis zitten flink wat hobbels en heuvels wat mij altijd danig uit mijn ritme haalt. Dus best wel flinke hoofdpijn na het lopen, ware het niet dat ik vóór het lopen een (gewone) pijnstiller had genomen en na het lopen zo'n speciale en dan nog voor het slapen weer een gewone. Ondanks die pijnstillers voelde ik gewoon dat ik hoofdpijn had.

We hebben na het ontbijt van roereieren met zalm en koffie, alle electra doorgenomen van ons nieuwe huis, Jan z'n verlenging van zijn jachtakte in orde gemaakt en 's middags lekker in het zonnetje op de bank wat gelezen (ik moet nodig m'n ramen zemen!). Ik heb speciaal daarvoor de bank anders gezet en laat ik voorlopig maar even zo staan.

Gisterenavond weer een heerlijke Babi Pangang gemaakt. Ik zal proberen het recept morgen te bloggen want is echt de moeite waard dit slow cooking recept eens te maken. Het was echt heerlijk.

Daarna gezellig samen op de bank TV gekeken. Jan zit nu weer in België, ik ben aan het werk met een zwaar hoofd, uitkijkend naar straks, lekker thuis op de bank want moe. Nog maar een kop koffie dan....

Lente!

Het is weer heerlijk om wakker te worden terwijl het eerste ochtendgloren door de spleet in de gordijnen piept. Ik word gewekt door vrolijke vogeltjes. Van de telefoon dan wel te verstaan en om 10 over zeven gaat het licht aan op de gang. Alles beter dan zo'n stemmingmakerij alarm van de wekkerradio (van meer dan twintig jaar oud). Straks kan ik dat automatische licht ook uitzetten, want over een paar weken is het om 05.00u al licht. Heerlijk! Laat de lente maar komen.

Vannacht voor het eerst in lange tijd weer eens redelijk goed doorgeslapen. Door mijn nachtelijke zweetpartijen kwam daar de laatste tijd niet veel van terecht. Ik doe nu de wapper aan boven mijn bed en dan slaap ik prima. Ook heb ik mijn dekbed gewijzigd naar mijn 'herfst' dekbed: ietsje dikker maar twee zomerdekbedden over elkaar was te warm. Deze is prima en ook snel weggeschopt als ik tóch ga liggen zwemmen.

Gisteren heeft onze bouwpromotor ook heel spontaan contact opgenomen met mijn mannetje en dat was natuurlijk bijzonder aangenaam en Jan heeft 'al' onze vragen en opmerkingen nog even met hem kunnen doornemen. Positief in ieder geval dat de verdiepingsvloer zodanig opgehoogd kan worden dat er vloerverwarming in de badkamer kan zonder dat er een drempeltje nodig is. Iets meer chappe dan voorzien maar daar merk je toch niets meer van eenmaal het ligt.

Ze willen dus aan de slag, ook met de elektra, want we moeten er naar toe om samen met de installateur aan te wijzen waar ze mogen slijpen en waar we de elektropunten wensen. Of het 'we' wordt ligt aan de dag en tijdstip waarop dit gaat plaatsvinden, anders wordt het gewoon 'mijn mannetje'. 

Ik hoop dat door dit contact de zorgen van hem nu ook wat minder worden, want ik maak mij zorgen dat hij zich zoveel zorgen maakt en dat heeft zijn invloed op mijn humeur. Ik heb wat dat aan gaat veel meer ervaring, een stuk of zes keer keer verhuisd zijnde en weet dat alles wel losloopt, ook met de financiën. Alles komt uiteindelijk wel op plooi en zeker als je niet boven je stand leeft, geen leningen aangaat, blijft werken en gewoon normaal blijft doen het leven straks gewoon doorgaat en je niet beter weet. En er zullen zat dingen zijn die niet worden zoals je in gedachten had, maar ach, who cares...?

Overigens zat ik afgelopen zaterdag midden in de velden in Friesland. Het enige geluid wat ik hoorde was het geluid van honderden (!) ganzen in allerlei toonhoogten én het geluid van een veldleeuwerikje (!).

Mijn plek. Let op de honderden ganzen!   

Ganzen, ganzen, ganzen

Mede-jagers verdekt opgesteld

Goed kijken: een ree

Het was heerlijk weer, ik had een prachtplek (was een schadebestrijding-jacht op de vos) en ik heb genoten van de stilte en de dieren die voorbij schoten: twee reeën en drie hazen. Ik zelf heb geen vos gezien, maar er zijn er wel drie geschoten. Ik heb nog steeds mijn twijfels hoor, maar het is o.a. door Europa opgelegd dat er maar zoveel vossen per km2 'mogen' leven. Ook organisaties als de Vogelbescherming zien de vossen liever gaan dan komen vanwege de achteruitgang van de weidevogels (hoewel ik sterk twijfel of dit enkel en alleen door de vos wordt veroorzaakt). 

Afijn, als jongjager - want dat ben ik - moet je iedere uitnodiging aangrijpen voor je contacten. Bovendien is het heerlijk om een hele dag buiten te zijn, is het gezelschap aangenaam en als (enige) vrouwelijke jager heb je snel aanspraak. Dan kan je voor of tegen zijn en allerlei bedenkingen hebben, maar ik heb een fijne dag gehad en daar doe je het ook voor.

Te veel zorgen

Het is voor mij een nogal turbulente fase waarin ik momenteel zit: de overgang. Het is niet te schatten hoeveel invloed het heeft op je dagelijks functioneren. Ik heb niet alleen best veel last van opvliegers - zo'n vier à vijf keer op een dag en de nachten niet te vergeten - maar ook emotioneel gezien is het moeilijk dealen met mezelf.

Ik wil natuurlijk niet alles op de overgang schuiven en weet ook pas of het echt hiermee te maken had als 'het' achter de rug is, wat 'het' dan ook mag zijn. 

Nu we een huis hebben gekocht wordt mijn ontevredenheid en frustraties alleen maar groter. Dit weekend zat ik daar enorm mee. Zeker als het weekend wat minder soepel loopt dan je had verwacht. Misschien ook omdat ik met die frustraties zat. Allerlei gedachtes gaan door je heen: nog acht jaar werken, acht jaar! Acht jaar nog zo leven. Elkaar alleen in de weekenden zien. Bij elkaar straks een kwart eeuw. Je vergooit de mooiste tijd van je leven! Wie weet hoe het erbij staat over acht jaar! Ben je net weer wat aan elkaar gewend, is het weekend weer voorbij...

Zum kotsen...

Het is overigens behoorlijk stil rondom ons nieuwe huis. De communicatie gaat stroef en vaak horen we niets. Geen bevestiging of geen kort mailtje als we bijvoorbeeld onze tegels bevestigen. Het blijft heel stil. De communicatie onderling tussen de bouwpromotor en de diverse onderaannemers gaat ook niet echt ge-olied. Als wij bespreken dat we vloerverwarming in de badkamer willen en dat bespreken met de installateur, komt de bouwpromotor met: 'nou, weet of niet of dat dat kan hoor, gezien de dikte van de vloer dan. Kan zijn dat er dan een opstapje komt naar de badkamer.' Ja, dus, wat is het probleem? Ik heb dat namelijk nu ook bij mij thuis. 

Dientengevolge is het voor mij nog steeds een soort ver-van-mijn-bed en kan ik me haast niet voorstellen hoe het volgend jaar om deze tijd zal zijn. Dan die immense tuin natuurlijk. Die moet ook gevuld worden. Ook iets waar ik me geen zorgen in maak. Dat komt vanzelf wel. Ik sta ook te popelen om mijn mannetje de fijne kneepjes van het tuinieren bij te brengen, want ik zal dat echt niet helemaal alleen kunnen. En dan hoop ik dat hij er ook de lol van in gaat zien. 

We palaveren wat af...

Vandaag gaat het alweer een stuk beter. Misschien komt dat omdat ik morgen even een dag thuis ben om even gewoon thuis te zijn. Gewoon. Omdat het kan. Wat ik ga doen morgen weet ik nog niet. In ieder geval bedenken wat we gaan eten dit weekend en het dan kopen. Het is morgen markt hier in het 'dorp'. Niet dat ik nou zo van markten hou - eigenlijk gewoon helemaal níet - maar dan zou ik bijvoorbeeld weer eens vis kunnen eten. Juist omdat ik vrijdags nooit naar de markt kan, eet ik weinig vis omdat er niets meer is tegen de tijd dat ik eindelijk op de markt kan zijn (pas tegen vieren). 

Het probleem met vis vind ik dat je pas iets kunt bedenken wat je daarvan gaat maken als je ziet wat voor vis er ligt. Je kunt wel een pracht van recept hebben opgezocht maar als ze dan die vis net niet hebben, dan houdt het al op. In Nederland is het aanbod toch als zo magertjes, ondanks dat we zoveel kust hebben. Maar veel 'lusten we niet' en gaat naar het buitenland. Bizar. Net als uitgemolken melkkoeien. Die verdwijnen ook de grens over terwijl dat vlees juist zo lekker is.

Gisterenmiddag heb ik wel weer hardgelopen. Het had de hele ochtend geregend, maar tegen de tijd dat ik 'moest' hardlopen, was het droog. Door de vele regen was het wel heel rustig in het park. Overal plassen, vogeltjes zongen uit volle borst. Ik heb écht geprobeerd er van te genieten en dat ging eigenlijk best wel. Geen volle snelheid, maar hé, ik ben 56 dus die vaart hoeft niet meer zo. Ik vind een pace van 7:20 minuten per kilometer/8 km per uur (6 kilometer gelopen) echt prima. Als je maar lekker loopt en dat is het belangrijkste voor mij. En ik voelde mij ook weer heerlijk na die drie kwartier heerlijk buiten. Een week niet buiten geweest dus ik snakte ernaar.

We gaan het niet hebben over de hoofdpijn die zo tegen 20.00u weer op kwam zetten.

Thuis nog even getracht muziek af te spelen van mijn smartphone via de versterker, maar dat is mij niet gelukt. Ik rij tegenwoordig in een Polo en daar is mijn telefoon connected en kan ik muziek via Blauwe Tand afspelen en ik heb eergisteren de film Bourne Legacy gezien en toen hoorde ik aan het einde de muziek Extreme Ways van Moby. Dus dan heb ik meteen zoiets van: Ooooh, dat is lang geleden en ik vind die muziek zo goed! Ik heb weliswaar Spotify, maar ik betaal daar niet voor, dus krijg je die irritante reklames ertussendoor. 

Deze is trouwens ook wel leuk. Net ontdekt. Erg herkenbaar ook ;-)

Gisterenavond direct maar 'even' mijn belastingaangifte gedaan. Is dat ook weer achter de rug. Tegenwoordig is zo'n 80% al ingevuld en hoef je dat enkel maar te checken. Leuker kunnen ze het niet maken, wel makkelijker.

En dan vanmorgen nog even een bezoek aan de fysio voor mijn enkel, maar dat gaat de goede kant op. Zeker op de beurs afgelopen weekend best veel trappen gelopen omdat het toilet ergens boven was en je er vier trappen voor moest lopen en bij het naar beneden gaan nergens last van, wat ik meestal wel had. Dus dat ziet er goed uit. Met hardlopen nog klein beetje last: enkel eerste twee kilometer en daarna gaat het goed. Er zit dus verbetering in.

Zo, mijn lulverhaal ook weer opgehoest voor vandaag en dan is het weer tijd voor een kopje koffie.

Zurück vom IWA...

Na drie dagen beurs en twee dagen in de auto zitten, weinig tot niet buiten geweest en nu weer binnen de hele dag, kan ik niet zeggen dat ik vol inspiratie zit om een heel epistel te schrijven over mijn 'belevenissen'. Voel toch dat ik moe ben en dat ik me 'opgesloten' voel. Ik kan er altijd vrij slecht tegen om een weekend over te slaan en dan zeker omdat ik aankomende zaterdag weer niet thuis ben. Ik kan dat slecht hebben. Voel me dan erg onrustig. Ik ben al zo weinig thuis en dan is het altijd even rottig.

Om een bijzonder lang verhaal kort te maken, ben ik in ieder geval weer een ervaring rijker. Ik was op de IWA: Internationale Waffen Ausstellung. Oftewel: internationale wapenbeurs. Er staat: IWA Outdoor Classics, wat ook doet vermoeden dat het ten dele ook een outdoorbeurs is. Het is een vakbeurs dus niet voor gewone consumenten te bezoeken. Je moet al door een soort ballotage heen wil je er überhaupt opkomen. Vanwege de wapens natuurlijk.

Het publiek wat er rond loopt is dus zakelijk. Handel. Handelaars komen daar om te zien wat de diverse leveranciers van diverse producten - zéér uiteenlopend - voor nieuws te melden heeft. Innovaties of gewoon nieuw design. Er wordt gehandeld, mensen krijgen 'samples' mee en er worden nieuwe contacten gelegd. 

De handelaars zitten in de outdoor branche, de jacht, sport schieten, politie, bewaking, defensie, verzamelaars, visserij, werkplaatsen, maar bijvoorbeeld ook attractieparken. Wat er te zien is is kleding: jachtkleding maar ook voor defensie, politie en dergelijke; optiek: verrekijkers, nachtkijkers, vizierkijkers en dat soort optiek. Ook voor alle al eerder genoemde doeleinden. Geweren, pistolen in alle soorten en maten, te kust en te keur, munitie, maar ook snuisterijen, hout om geweerkolven van te maken, en allerlei accessoires. Je kunt het zo gek niet bedenken.

Heel apart om Kalasjnikovs en andere volautomatische geweren zo aan een wand te zien hangen. Ook soms erg apart volk wat er rond loopt: erg internationaal - veel oostblok - en in allerlei uitdossingen van mariniers tot schotten in kilt of van die super Oostenrijkse mannen (vrouwen waren op één hand te tellen...).

Ik stond op een stand van één van onze leveranciers. Ik vond het wel eng, omdat ik geen verkoper ben en wel affiniteit heb met de producten maar ze niet weet te verkopen. Zoals mijn collega dat kan - met wie ik mee was - zo kan ik dat echt niet. Hij doet het iedere dag, kent al zijn klanten en kent alle producten. Not me. Dus het was lichtelijk soms niet leuk. Ik ben dan ook wel een paar keer over de beurs gelopen. Een flinke tippel om even negen hallen door te lopen. Ik ben dus ruimschoots aan mijn stappendoel toegekomen die dagen. Maar ook best veel niets doen eigenlijk omdat ik niet echt heel spontaan op die mensen afstap die de stand opkomen. Zeker als ik al zie dat ze niet uit Nederland komen, dan heeft dat geen nut. Maar dan riep ik er de man bij die over de export ging en dan handelde hij dat verder af.

De andere twee dagen ging het al wat beter, want dan ken je de mensen op de stand weer wat beter. Je maakt eens een praatje in drie talen door elkaar en je hebt met sommigen toch die klik van het jagen, dus dan praat je al direct een stuk makkelijker. Altijd interessant om de verschillen tussen de landen te horen en te beseffen dat Nederland wel een hele vreemde eend in de bijt is met om ons heen enkel landen waar jacht een deel is van de cultuur en er helemaal bij hoort. Ze kijken dan ook allemaal erg verwonderd als je vertelt dat het hier zo moeilijk is en dat er zoveel weerstand - door onwetendheid! - is. 

Zo'n beurs is altijd goed voor je contacten. Ik heb alweer een paar 'uitnodigingen' om te komen jagen (het ene oor, het andere uit???), maar dat hoor ik al anderhalf jaar van diverse mensen en er is nog nooit wat uit gekomen. Helaas. Maar wat niet is kan komen en geduld is een schone zaak. Ik ben duidelijk in het verkeerde land geboren.

Gisterenavond pas om 18.00u weer thuis. In een stil huis natuurlijk want Jan is er doordeweeks natuurlijk nooit (bugger) en dan nog je eigen eten maken. Gelukkig had ik nog een restje curry in de vriezer wat ik toch met veel smaak heb opgegeten. Koffer uitpakken en weer eens de TV aan. Vijf dagen geen TV gekeken. Er hing er wel eentje op de kamer maar ik was meestal pas tegen tienen/elven terug en dan had ik het wel gehad, hoor. Douchen en slapen.

Het hotel was ok maar wel erg luidruchtig qua omgeving. De ene kant grensde aan het station en de andere aan een drukke weg en ik lag aan de stationskant dus veel treinen die piepend en kreunend en steunend langs reden. Helaas niet met open raam slapen dus. Helaas ook geen airco dus best wel warm eigenlijk. Maar ach. Het bed was lekker en ik heb iedere avond goed geslapen.

Nu weer op honk dus en een beetje uit m'n hum. Oorzaak duidelijk: weer niet echt een vrij weekend in het vooruitzicht en zaterdag zal ik Jan niet veel zien (daarover na het weekend meer). Daarna zal alles beter gaan. 

Hoewel het alleen maar drukker wordt in verband met het huis. We zullen toch ook weer eens een keer die kant op moeten om te kijken hoe het ervoor staat. Maar dat is niet zo erg want dan ben je lekker samen. Gewoon het lekker samen zijn vind ik al een fijn idee. 

Gewoon. Lekker. Samen....

Naderende storm

Vandaag een blog die nergens op slaat

Mijn zelf gelooide reevel. Ten tijde van de foto hangt deze nog buiten want nog niet helemaal droog. Inmiddels wel, maar moet 'm nog opschuren (het leer) en kijken of ik het vel nog op één of andere manier heel zacht kan maken.

Krokusjes piepen al omhoog in de tuin. Vandaag met de storm zullen ze wel weer helemaal geplet worden vrees ik. Ik ben heel benieuwd of ik volgend jaar de krokusjes in WO naar boven zal zien komen...

Mijn tuin deze morgen. De 'palm' die je ziet heb ik jaren terug gekocht in Ierland. Daar staat het vol mee. Is trouwens geen echte palm. Het is de Cordyline australis. Die eerste plant is trouwens dood gegaan, maar er kwam een nieuw plantje uit de wortel. En omdat het sindsdien niet echt heel streng heeft gevroren, doet-ie het als een tierelier. 

Overigens verhuist deze straks wel naar WO. En wie weet, als ik een klein stukje wortel laat zitten, blijft er bij mij in de tuin ook wel een stukje Ierland.

Gisteren niet gelopen trouwens. Ik probeer komend weekend het wel weer op te gaan pikken. Maar we gaan eerst ons tuinhuisje bestellen.

Deze.

En zaterdagavond gaan we roti eten. Daar had Jan ineens trek in. Dus morgen ingrediënten kopen. Heerlijk hoor, roti. Met kip, kouseband, aardappel en ei.

Grappig. Ineens schiet mij iets te binnen. 

Als kind schreef ik vaak op wat de mensen om mij heen op dat moment zeiden. Natuurlijk vaak mijn ouders en mijn broertje, maar dan schreef ik echt letterlijk - heel snel - op wat ze op dat moment zeiden. Ik heb een kist waarin ik nog een paar van die oude schriftjes heb waar dat - naast de berg tekeningen, want ik tekende heel graag (waar is die creativiteit gebleven...?) - in staat. 

(beetje gepikt...)

Grotemensen tekening van tegenwoordig

Ik hoor nu in de verte iemand praten en krijg diezelfde neiging.

Maar we maken ons nu maar op voor de zware westerstorm die vanmiddag over het land trekt. Dus wat wordt schommelen in de auto als ik naar huis toe rij.

En ik het kader van Throwback Thursday nog een foto uit de (zeer) oude doos: hier zit ik als 33 jarige voor mijn toen net aangekochte huis waar ik nu nog in woon.

Lente, kots en huizen

De lente zit in de lucht! Vandaag een heerlijke 10 of 11 graden met een zonnetje, blauwe lucht en bloeiende hazelaars. Echt lenteweer. Je merkt dat de vogeltjes wat meer beginnen te fluiten, de dagen lengen, iedereen wordt een klein beetje vrolijker...

Afgelopen zaterdag hebben wij even een soort op-en-neertje gedaan naar Antwerpen. We zijn daar langs het bedrijf geweest wat onze vloer op de begane grond gaat doen. Wij gaan daar een egalinevloer laten aanbrengen. Dat heb ik nu in mijn huis al in de gang en de keuken. Eigenlijk is dat niets meer dan een egalisatievloer met de bedoeling om daar dan de uiteindelijke vloerbedekking op aan te brengen. Deze egalisatievloer wordt afgewerkt met een tweetal lagen lak zodat het vocht- en krasbestendig is. Een vrij ruwe vloer dus. Betonlook. Dat is wat wij graag zien. Als het niet bevalt kan je er later altijd nog tegels of parket op leggen. Een egalinevloer is vrij goedkoop, dus dat is een prettige bijkomstigheid daar waar alles wat ik mooi vind en simpel lijkt, juist niet te betalen is.

Bij die firma direct gekeken voor vloerbedekking voor de verdieping: voor de slaapkamer, de extra kamer en de kleedkamer. Dat wordt een PVC-vloer. Iets soortgelijks als laminaat, maar dan klinkt het niet zo hol en de toplaag is wat zachter. Ik overweeg nog om in de kleedkamer zachte vloerbedekking te doen, maar ben daar nog niet uit. De reden waarom ik dit zou doen is dat met een harde vloerbedekking zeker in een kleedkamer de stofpluizen vrijelijk rondzweven over zo'n vloer. Bovendien kan het wat koud zijn aan de voeten. Aan de andere kant met zachte vloerbedekking moet je weer oppassen dat je niet van die looppaden krijgt op den duur. 

Het klinkt natuurlijk wel duur zo'n kleedkamer - of 'walk-in-closet' - maar het is in feite niets meer dan een kamertje met een deur waar je langs de wanden rekken hebt waar je kleding aan kunt hangen en lades waar je je sokken en je panties in kunt opbergen. Het is de kleinste kamer die we hebben waar oorspronkelijk de badkamer in was gepland. Daarvoor vonden wij deze ruimte te klein en aangezien we hier niet direct een andere bestemming voor kunnen bedenken dan een kleedruimte, en we onze bestaande kledingkasten hoogstwaarschijnlijk toch niet kunnen plaatsen in de extra kamer vanwege de schuine wanden, is dit een ideale ruimte voor een kleedkamer. Met een grote poef in het midden, een grote spiegel aan de wand en goed licht. Komt allemaal goed.

Overigens zijn wij uitstekend geholpen bij dit bedrijf. Echt een verademing vergeleken bij de andere bedrijven die we hebben bezocht. Het verschil zit 'm volgens ons in het feit dat we hier iets zelfstandig komen kopen en wat niet bij de 'bouwprijs' zit inbegrepen. Hier moeten ze nog verkopen terwijl bij de aangewezen bedrijven waar een contract mee is afgesloten het al is verkocht. Met het besef wat volledig langs ze heen gaat dat wij natuurlijk nooit meer naar die bedrijven gaan die apathisch en totaal niet geïnteresseerd ons verhaal aanhoren, zijnde de badkamer- en de tegelboer. Gemiste kans.

Na het bezoek aan Serena Flooring nog even ergens in één of andere buitenwijk van Antwerpen een broodje gescoord. Broodjeszaak binnen gelopen. Zat aardig vol met studenten (volgens mij Bovis, maar weet dat niet meer zeker). Beetje luidruchtig maar afijn. Wij zijn ook jong (geweest). Ik ging aan een hoog tafeltje zitten en achter mij zat een jongeman nogal lamlendig aan een laag tafeltje, hoofd op z'n arm en zo. Dat zag er niet zo jofel uit, dus ik ben één tafeltje opgeschoven omdat ik dacht: nou, ik weet het niet, maar ik geloof dat ik beter even wat verder kan opschuiven. En ja hoor. Toen we onze koffie kregen, hoorde ik achter mij nogal wat gespetter (ik zat er met mijn rug naar toe) en Jan die wél met zijn gezicht die kant op zat, zei al: oh my god...! Afijn, dat wat die jongeman net ophad lag op de grond. 
Dus we zijn met de koffie toch maar nog even wat verder gaan zitten, want we hadden ook net twee broodjes besteld en ik wilde niet overvallen worden door die zurige lucht. De rest van de studenten, waar deze jongeman bij hoorde, had ook zoiets van: nee hè! Maar ze waren wel zo tof om het zelf op te dweilen, zich te verontschuldigen naar ons en half zwalkend langzaam één voor één naar buiten te lopen, naar hun maat die duidelijk iets te diep in het glaasje had gekeken. Gat, wat zal die zich lamlendig hebben gevoeld!
We hebben wel binnenpret gehad en onze broodjes smaakten uitstekend.

Daarna nog even langs het huis. Niet veel meer gedaan dan het gat van de achterdeur eruit, wat ik al wist natuurlijk. En vóór het huis stonden kozijnen klaar maar zo te zien niet voor ons. We konden wel goed zien dat de zon écht magnifiek zo in ons huis schijnt, dus wel zin in. Natuurlijk goed begluurd door buren, maar ze zullen nog wel meer van ons zien lijkt mij, dus ze gluren maar. Wat een heerlijke schone lucht hier! Stukken beter dan waar ik woon, zeker met oostenwind of helemaal geen wind is het soms niet te harden.

Zondag hebben we eigenlijk niet veel gedaan. Ik had geen zin om te lopen, gedemotiveerd als ik was door die eeuwige hoofdpijn en andere blessures. In plaats daarvan heb ik wat in de tuin gedaan, beetje opgeruimd en aangeharkt. Een mooi welkom voor de naderende lente. Een groot deel van mijn tuin zal in de maanden na de oplevering toch naar het nieuwe huis verhuizen. Mijn tuin zal nog onderhoudsvrijer moeten worden, zonder in te hoeven boeten op groen. Ik zal er nog een flinke kluif aan hebben, aan die tuin daar. Zo groot! Wordt nog wat. Ik heb nu al rugpijn als ik nog maar een deel doe in mijn redelijk kleine tuin. Maar kan dan ook slecht maat houden en ga maar door en door en door. En die rugpijn is meer een spierenkwestie en is vaak de dag erna al weer over.

Mijn eigen gelooide reeënhuid van de spanner gehaald en hier en daar wat bijgeknipt. Nog niet helemaal droog dus aan een kledinghangertje gehangen om nog verder te drogen. Ik was een beetje sceptisch over het resultaat, maar ik denk dat het toch wel wat wordt. Weet alleen niet of ik het een écht zacht velletje kan laten worden. Ik moet de huid nu nog opschuren en (blijkbaar) nog langs iets hards trekken om het zacht te laten worden. Afijn, het is maar een probeersel en als het lukt ga ik mijn andere vel uit de vriezer halen en die ook looien. Het is sowieso leuk om te doen en het geeft een soort 'verbondenheid' met het beestje. Noem het een soort eerbetoon.

Volgens mij ben ik in mijn vorige leven Indiaan geweest. Vandaar dat ik de boeken van Arendsoog zo heb verslonden...

Blogboek 2016 en hoofdpijn

Nee, ik heb niets te klagen. Ik mág ook niet klagen omdat ik het goed heb. Maar ik ben vrouw en hormonen bepalen mijn leven en welbehagen. En hoe lullig sommige mensen daar ook over doen, vrouw zijn is bij tijd en wijle niet makkelijk. Maar wij zijn sterk en buigzaam en veerkrachtig en slaan ons er wel doorheen. Opgeven is geen optie. Het leven is té mooi! 

Dingen waar ik blij van word:
Mijn blog in boekvorm. Gisteren ontvangen. Weliswaar niet zo gelikt als bij Blurb maar wel véél minder werk. En ik hoef het niet uit te geven dus het voldoet. En dat voor zo’n 62 euro met iets van 200 bladzijden. Ik ben tevreden.

En bijna weekend
Ja, het is weer donderdag. Dus bijna weekend. Daar word ik blij van, hoewel dat weekend ook altijd weer veel te snel voorbij is.

Dingen waar ik bedroefd van word:
Die eeuwige hoofdpijn ná het hardlopen…. Gisteren dus weer. Ik word er nu een beetje moedeloos van. Komt ook omdat mijn enkel toch nog altijd wel wat zeer doet en ik gisteren iets té ver heb doorgedrukt bij een rekoefening en ik weer licht last heb van een oude liesblessure. Al met al wat dingetjes waar ik een beetje mee worstel.

Vóór het lopen

Vanmorgen bij de fysiotherapeut verzuchtte ik: ‘Ik denk dat ik maar stop met hardlopen…’. Ik weet ook wel dat dat niet zal gebeuren, maar het zou leuk zijn als het plezier en het gelukzalige gevoel terug komt. Ik zou fijn zijn als ik volledig pijnvrij mijn rondjes kan lopen. Nu zit ik in een soort vicieuze cirkel en zie ik er bij voorbaat tegen op om te gaan lopen en dat helpt natuurlijk niet om dan ontspannen te lopen en ervan te genieten.

Dus heb ik een afspraak gemaakt bij een acupuncturiste (niet alleen daarvoor, hoor). Baat het niet dan schaadt dat zeker niet, misschien hooguit de inhoud van je portemonnee. Ik geef het de voordeel van de twijfel. Ook pak ik mijn yoga weer op. Na die vreselijke drukke maanden had ik daar even geen zin in, maar ik heb er toch wel baat bij, ondanks de praatzieke medeyogini’s. Ik zit daar voor mezelf en niet voor een ander. Het zelf thuis doen is toch een hopeloze poging.

Waar ik nog meer niet vrolijk van word is dat eeuwige gekrakeel tussen steeds dezelfde vrouwelijke collega's hier waar zelfs de directeur zich mee moet bemoeien. Het is te zot voor woorden. En ik er maar neutraal boven staan. Waar ik ook geen moeite mee heb. Het zijn af en toe net kinderen.