Druk druk druk

Ik merk dat als ik ergens nerveus over ben of ergens tegen op zie, dat ik de neiging heb om hele sombere blogberichten te maken. Nu ik weer thuis ben en op mijn gemakkelijke bankje zit, kop thee naast mee, 'neuzekes' bij de hand (alleen voor de intimi...) en oh ja, een glas rosé prosecco achter de kiezen (bij het eten), ziet het er allemaal toch iets rooskleuriger uit.

Neuzekes

Ik had het vandaag mega druk. Een nieuw jaar betekent voor mij veel werk. Alle tellers op nul. Aangezien ik ook PZ doe op kantoor, tijd voor mij om bij iedereen weer de vakantiedagen aan te vullen (eerst uitrekenen), maar nog meer: we zijn begonnen met een nieuw HR programma waar ik nu meer dan een half jaar mee bezig ben geweest en nu gaat het dan ook echt gelanceerd worden.

Gelukkig hebben we 'maar' 32 medewerkers en ik heb het afgelopen jaar gebruikt om alles handmatig bij te werken en een flinke poos schaduw te draaien. Morgen komt er dan nog een final meeting met de salaris-administrateur erbij en dan kijken of ik eind deze maand mijn eerste 'eigen' salarisuitdraai kan produceren (met het salarisbureau als eindcontrole). Allemaal erg spannend maar bovenal erg vermoeiend.

Volgende week ben ik voor een groot deel ook nog niet eens op kantoor, dus ik heb in feite pas 16 januari de tijd om het af te ronden. En dan is het ook nog maar te hopen dat ik echt tijd heb.

En voor die volgende week ben ik dan nerveus en met name omdat ik maandag érg vroeg mijn bed uit moet om op tijd op mijn afspraak te zijn. Oftewel ik moet om 05.00u uit bed en om 06.45u in de auto. Op zich heb ik geen moeite met vroeg opstaan - zeker als het voor iets leuks is - maar het is meer dat ik ergens op tijd móet zijn waar ik al bij voorbaat tegen op kan zien.

Mijn uitstapje volgende week vergt de nodige voorbereiding - ook nog - dus de lijstjes komen weer te voorschijn en in mijn hoofd loop ik alles duizend keer na. Maar alles zal goed komen. Het enige wat roet in het eten kan gooien is het weer, maar als ik zo naar de verwachtingen kijk, is het vanavond en morgen het précairst en dan wordt het weer 'zacht' en wordt er geen gladheid verwacht.

Tassen staan al klaar...

Maar eerst morgen en het weekend en als ik tijd heb zal ik nog wel bloggen anders is het helaas even wachten op een volgend bericht.

Keep you posted.

Mijn overwinteraars boven de trap

Mountains, bears and gosts, maar dan in het Nederlands

Mijn leven is een aaneenschakeling van bergen, beren en spoken. Ik zie werkelijk overal tegen op. Ik kan me om alles en nog wat druk maken. Afspraken, uitjes, plichtplegingen. Leuk, niet leuk. Het is werkelijk bijna dramatisch. Juist die dingen die het leven wat jus geven, geven mij stress en bezorgt mij gepieker.

Dingen die ik moet doen, dingen die ik mag doen, verantwoordelijkheden, verwachtingen. Ik begrijp niet waar het vandaan komt dat ik mij overal druk om maak. Hele dagen zit ik de dag te doorlopen. Hoe laat ik dit, wanneer ik dat en wanneer ik dan zo. Het zijn de zaken die ik afspreek, de plannen die we maken. Ik moet - om overzicht te houden - dit bijhouden in een papieren agenda. Daarin kan ik het overzien en kan ik de zaken op een rijtje zetten. Als ik dat niet doe en alles in mijn hoofd zet, zoals sommigen doen, dan word ik gek. Onze aannemer 'heeft alles in zijn hoofd'. Maar ook dát hoofd zit volgens mij vol, want de ene keer zegt hij dit, doen wij dat om daarna dan te zeggen: heb ik dat gezegd?

Dus ik spreek af, schrijf het op, maar zet het ook in mijn hoofd. Het in de agenda zetten moet voldoende zijn. Ksssst, weg uit mijn hoofd! Zoals vanmiddag. Twee dingen: schoonheidsspecialiste en boodschappen. Zit ik nu al te bedenken hoe laat ik hier weg moet om op tijd te zijn, wat ik eerst doe en welke weg ik terug zal nemen. Hoe laat ik dan thuis ben, of dat dan niet te laat is (te laat voor wat?).

Momenteel zit ik in de fase dat ik mijn lippen stuk bijt. In de andere fase moeten mijn vingers het ontgelden. Dat is de prijs die je betaalt als je niet rookt. Soms bijt ik mijn lippen tot bloedens toe. Mijn hoektanden zijn messcherp door het vele geknauw en ik trek rare bekken. Er werd mij wel eens gevraagd of ik rook omdat ik nogal wat lijntjes heb om mijn mond, maar dat komt enkel door het gestreste gebijt op lip en/of vinger. Ik heb een tante die doet dat ook. Stress zit in de familie. Ik weet niet of dat gezond is. Ik zou wel het type willen zijn dat overal de schouders over ophaalt. O ja? O.... Ben ik te laat? O, ja. Kan gebeuren. Maar ik ben er nu toch...? Verbouwing? Niet kunnen koken? O tja. Nou, dan ga ik toch elke avond uit eten...Ja....

Maar nee. Ik niet. Als ik die weg neem, dan zou het kunnen zijn dat, maar als ik het anders doe, dan zit ik weer daarmee. Uit eten? Alleen? En waar dan? Kost me weer m'n avond. Weer die bagger eten... nee hoor, dan flans ik wel wat met de magnetron of zo. All you can eat sushi? Kan nooit goed zijn.

Ik probeer echt om het niet te doen, maar ik hou dat nooit lang vol. Ik zit ook niet voor niets op yoga sinds kort. Kijken of me dat wat meer rust geeft. Ik heb dat nu vier keer gedaan en het bevalt me wel. Het is wel een beetje een kippenhok af en toe met al die dames, maar ik luister en glimlach en meestal zeg ik niets. Ik kom niet voor de dames maar voor de yoga. Maar nu zit onze juf in India en heb ik even geen yoga, of ik moet het zelf doen. Maar eens kijken of er een matje af kan. Dat zijn de kosten ook niet....

Druivensap

Gisterenavond ben ik een beetje bezig geweest met de blauwe druiven die nu rijp lopen te hangen in mijn tuin en waarmee ik mij maar geen raad weet. Ik heb er nu een aantal geplukt: kleine, maar compacte trosjes met vrij kleine hele ronde druifjes. Ze smaken best goed, maar er zit een bepaalde grondsmaak aan waardoor ik denk dat het wijndruiven zijn. Ik heb er dus geplukt, van de tros gehaald, gewassen (de pissebedden er tussen uit!) en vermalen in de blender. Dan door een wat grove zeef gehaald, waarna ik een soort wat dikkige drap kreeg, die overigens best lekker was. Daarna heb ik die drap in een neteldoek gedaan en dat hangt nu al sinds gisterenavond boven een kom. Dat wat er dan nog overblijft is een druivensap en dan moet ik nog even bedenken wat ik daarmee ga doen. Heb er vanmorgen alvast wat van in mijn smoothie gedaan. 

Overigens was het deze morgen nog niet uitgelopen en hangt de zak met druivensap nog uit te lekken boven een kom.

Het gaat erg langzaam, echt druppeltje voor druppeltje. Maar als dit een beetje lukt dan pluk ik de rest ook en doe ik de rest op dezelfde manier. Ik zit eraan te denken om er alcohol bij te doen en dan aanlengen met (bron)water: misschien dat je dan toch een soort wijn krijgt, maar weet dat niet helemaal zeker. Ik ga het gewoon proberen.

Gisterenavond zag ik de vier oorlogsbootjes flink opstomen tussen Denemarken door naar boven, waardoor ik zoiets had van, hé, ze komen terug. Ze zouden toch naar Kiel? Dus had ik - wat nu blijkt valse - hoop dat ze onverwachts terug zouden komen en ik dit weekend niet alleen zou zijn. Maar vanmorgen zag ik ze nog ronddraaien boven het eiland tussen het vaste land van Denemarken en Zweden. Dan is een rondje om dat eiland snel gedaan om in Kiel uit te komen. Helaas dus. Moet me dit weekend nog even zelf vermaken.

Wat ook niet bijdraagt aan een gelukzalig gevoel is dat ik een flinke eindrekening moet betalen bij de Nuon. Ik ben overgestapt naar GreenChoice en ik betaal daar weliswaar per maand een iets lager bedrag - scheelt ook maar een tientje - maar ik krijg nu van de Nuon de eindafrekening natuurlijk en of ik maar even 165 euro wil aftikken. Daarbij deze maand ook nog de CV-controle, de afrekening voor de electra - die 165 was voor gas - dus het gaat lekker deze maand. Het verhaal van mijn teruggaaf belasting loopt ook nog en daar zit ik ook nog steeds op te wachten, hoewel dat wel ieder moment binnen kan lopen. En over lopen gesproken: vanmiddag is het weer sportmiddag en hoe gek het ook klinkt, ik zie daar altijd tegen op. Na het lopen, om half zes, heb ik een afspraak met iemand van de gemeente omdat ik een brief heb geschreven met de suggestie om ter hoogte van onze duikstek in het 'bos' sanitaire voorzieningen te plaatsen. Nu moet iedereen daar de bosjes in, wat ook niet zo fris is natuurlijk. En ja, ons kent ons natuurlijk, ook daar zie ik tegen op. 

Echt hopeloos dat ik altijd overal tegen op zie. Gelukkig ken ik mezelf een beetje en ga ik er gewoon doorheen, maar het is geen fijn gevoel. Je zou er bijna alles voor laten om dat irritante gespannen gevoel niet meer te hoeven hebben. Dat is mijn geheim om slank te blijven: gewoon altijd gespannen zijn, dan heb je geen honger en je verbruikt veel energie. Het enige 'nadeel' is dat je erna altijd enorme honger hebt.

Nerveus en duik nummer 112

Ik ben chronisch nerveus. Een erfenis van de familie van mijn vaders kant. Ik ben dat de ene keer meer dan de andere keer. Deze periode, de week ervoor (...), dus erger dan normaal. Telkens weer voel ik die ellendige prikkeling in mijn maagstreek: nervositeit. En waarvoor? In feite zou ik het niet weten. Ik wriemel met mijn vingers, bijt op de binnenkant van mijn lippen of klem mijn kaken op elkaar, frons mijn wenkbrauwen, loop doelloos heen en weer.... alles om dat gevoel kwijt te raken. Wat ik ook vaak doe is analyseren waarvóór ik dan nerveus ben. Maar daar kom ik dan vaak niet echt uit. Het is alles bij elkaar, alles wat er gebeurt en nog moet gebeuren. Ik kan moeilijk in het hier en nu leven.

Behalve als ik hardloop of duik. Gisterenmiddag hadden we een zeer ontspannen duikje in de Toolenburgseplas. We zijn zesenzestig minuten onder water gebleven. De temperatuur van het water was gemiddeld 19 graden. Ik had enkel mijn 7mm aan met een 'lijfje'. Het was zo warm buiten, dat het wel Bonaire leek en ik - alvorens mijn BCD aan te doen - eerst even mijn pak heb nat gemaakt. Het zicht was redelijk. Wel veel zwevende algjes maar er zit heel veel leven in die plas. De vegetatie op de bodem was ook duidelijk flink gegroeid na onze laatste duik daar, de 14e juli.

We hebben veel baarzen gezien waaronder twee hele grote bij het autowrak die allesbehalve schuw waren en veel, heel veel jong spul. Ook nog een flinke snoek gezien die goed gecamoufleerd lag op de bodem tussen het groen.

Grote baars (foto: Joany Photography)

Snoek (Joany Photography)

Verdwaalde automobilist (Joany Photography)

Ik heb me uitstekend vermaakt onder water, dus het uur was snel 'vol'. Met nog 60 bar in mijn tank (begon met 210) er weer uit en ons weer omgekleed. Er stonden inmiddels al aardig wat andere duikers klaar om het water in te gaan, dus wij waren net op tijd.

Overigens vóór de duik ben ik niet meer zo nerveus als ik vroeger was. Gelukkig niet. Gewoon normaal, ietsiepietse gespannen, maar dat is normaal. Je bent altijd een beetje gespannen als je iets gaat doen. Maar zoals vroeger, nee gelukkig niet meer.