Pijntjes....

Seal Cave - kouououd......

Ik heb al een aantal weken - nog van vóór mijn vakantie - last van mijn schouders en nek en wellicht een slijmbeursontsteking (opnieuw) in mijn rechterschouder. Daarnaast heb ik nu al ruim twee jaar last van mijn linkerenkel. De stramheid slaat toe.

Gisteren ben ik voor die enkel eindelijk eens naar mijn huisarts geweest in plaats van het maar zelf 'aanmodderen' bij fysiotherapeuten die enkel maar zuchtend zeggen: 'Jij hebt ook steeds iets raars...!' Je hebt er niets aan. Ook de laatste fysiotherapeut - hoewel good looking en vriendelijk - heeft niet echt iets bijgedragen aan het herstel.

Ik weet het nu niet meer, dus naar mijn huisarts, waar ik inmiddels - goh - ook alweer vijfentwintig jaar bij kom. Wat vliegt de tijd....

Hij heeft even over mijn enkel gewreven - helpt ook blijkbaar - en mij doorverwezen naar de orthopeed. 'Waarom ga je niet naar een orthopeed?' vroeg hij nog. 'Omdat ik daar niet aan denk....?' antwoordde ik weifelend.

Daar kan ik dan pas over een maand terecht, maar bij het maken van een afspraak werd ik uiterst vriendelijk te woord gestaan en dat er op die datum een speciaal voet- en enkelspreekuur is. In ieder geval het onderbeen betreffende, dus dat dit een uitstekeloze gelegenheid zou zijn. Maken ze meteen eventueel een foto. Dus ik ben reuze benieuwd of en wat ze vinden. 

Ik heb mij afgelopen week dan ook voorgenomen om voorlopig niet hard te lopen en eerst te wachten op het resultaat (ik heb trouwens toch ook weer nieuwe schoenen nodig....). Nu loop ik toch al niet graag in de zomer (veel te warm), dus echt een straf zal het niet zijn. Hoewel ik toch wel kriebelt als ik iemand zie lopen. Moet maar even sterk zijn en de andere kant op kijken.

Ondertussen blijf ik wel soort van in beweging hoewel het er doordeweeks toch echt weinig van komt. Ik zit de hele dag met mijn luie reet op mijn kantoorstoel. Kan ik fietsend naar het werk, ware het niet dat ik juist van het fietsen zo'n pijn krijg in die pees. Helaas. Ik zou het zo doen.

En dan die schouders en nek: omdat die luie fysiotherapeuten van tegenwoordig niet meer (mogen) masseren, ga ik volgende week maar naar een zelfstandige masseur. Masseuse in dit geval. Even lekker flink mijn schouders los laten masseren. 

In ons appartement in Kreta hadden wij een kneiterhard matras en ondanks dat ik mijn eigen ergodynamische kussen (ik heb er inmiddels al twee 'versleten') mee had, had ik vreselijke pijn in mijn schouders. Zo'n hard matras is ook niet alles dus. 

Ik dacht eerst nog dat die pijn een combinatie was van hard matras en duiken (want koud water - zeker in sommige grotten - zie foto bovenaan - en dat slaat op mijn spieren), maar nu weer thuis in mijn eigenste bed blijf ik last houden. Nu is dit een bekende klacht (had vroeger stevige RSI) en is de tijd zeg maar weer aangebroken voor een paar massages en een nieuw hoofdkussen, want mijn huidige hoofdkussen heb ik ook weer meer dan vijf jaar, en dan kan ik er daarna weer een poosje tegenaan.

Daarnaast probeer ik toch wel één keer in de week naar yoga te gaan, want dat is gewoon super voor je lijf, zeker voor je ruggegraat en dan nemen we het gekwebbel maar voor lief. Want thuis aan de yoga.... het lukt mij .... gewoon ..... NIET ...

Weekend vol bloemen

Ouder worden is een raar fenomeen. Met name de veranderingen in je lichaam worden meer en meer merkbaar. Waar bij een 'jong' lichaam de afvalstoffen uit de cellen in je lichaam worden gerecycled, zo neemt deze werking af naarmate je ouder wordt en er blijven meer afvalstoffen in je lijf*.

Dit resulteert o.a. ook in andere pijntjes omdat zenuwbanen bekneld raken en zuurstoftoevoer niet meer optimaal is, zoals ik heb in mijn enkel en nu ook in mijn rechterschouder. En ik heb er weer iets nieuws bij: hoofdpijn 's nachts.

Ik word er zuchterig van. 

Misschien ben ik ook wel aan vakantie toe. Niet getreurd: deze is in aantocht.

Eerst nog wat lopen rommelen met mijn camera (klik op de foto voor een vergroting):

Fluitekruid

Paardebloem

Gras(?)aar met tor

Smeerwortel

Schaap

Shoarma... eh.....lam... (Conny toch...!)

Peperboom

Geen idee...

Allemaal boshyacinten

Zoekplaatje: kikker

Kikker

Meerkoet jaagt op kikkers

Ook geen idee wat dit is.

En omdat Akelei zo'n dankbaar model is...

En omdat het zondagmiddag best goed toeven was uit de wind in de zon, alvast een beetje in zomerse sferen komen met housemade guacemole, nachos en zelfgemaakte mojito.

Zaterdag hebben wij praktisch de hele dag besteed aan het maken van een (waterdicht) afdak op mijn dakterras. Goed vastgesjord, want op het dakterras kan het fors waaien. Nu kan de tafel er mooi onder staan en kan ik er blijven zitten als het op zo'n zwoele zomeravond begint te onweren. Heerlijk!

Zondag niet gelopen vanwege mijn blessure, maar wel een fors eind gewandeld (vandaar de foto's: ik ga de deur niet meer uit zonder fototoestel), koffie met appeltaart genomen bij een zorgmanege (heet dat zo?) waar ze ook heel veel brocante hebben. Ik word daar wel hebberig van, maar ik moet nog even geduld hebben. Straks heb ik meer ruimte, want ik heb wel een paar leuke dingetjes gezien.

Er stond wel een schitterend paard:

En in de zon, uit de wind, onder het genot van een mojito en quacemole even een tekening gemaakt van ons terras en de oprit, hoe we dat willen en van welk materiaal, zodat we hier een offerte voor kunnen opvragen. 

O ja, nog iets leuks gedaan: ik heb de kontjes van een bosje bosui afgesneden en deze in een laagje water gezet. Schijnt dat dit dus gewoon weer gaat aangroeien! Ben benieuwd.

* bron: mens en gezondheid

De overgang revisited

De overgang. Venijnig stuk vreten is het. Ik worstel er al vele jaren mee, maar het was nog nooit zo erg als de laatste maanden. Het voelt aan als een burn-out, maar in tegenstelling tot een burn-out ben ik niet lusteloos of blijf ik niet in bed liggen omdat ik geen energie heb om op te staan. Au contraire. 

Wat wel grappig is - of toch op z'n minst heel herkenbaar - zijn de verhalen die andere vrouwen die in de overgang zitten schrijven. Het forum waar ik naar refereer is weliswaar gesloten, maar daarom - voor mij - niet minder interessant. Heel toevallig ook een dame die Conny heet, maar dat ben ik niet, hoewel ik het zo had kunnen schrijven. Gewoon identieke klachten (en die Conny is ook 6 jaar jonger dan ik).

Dus dames, maak uw borst(en) maar nat!

Een burnout. Een mooi woord voor als je het gewoon even niet meer ziet zitten en alles te veel wordt. Eerlijk gezegd vind ik het niet zo verwonderlijk: er wordt nogal niet wat van je verlangd tegenwoordig. Je móet zoveel. Was de man vroeger de kostwinnaar met een enorme verantwoordelijkheid voor het onderhouden van een gezin, tegenwoordig komt daar nog eens de sociale druk bij, mooi huis, mooie auto, mooie vrouw, stoere hobby's, het 'hebben gemaakt'. En dan de vrouw: ikzelf heb dan geen kinderen, dus díe druk heb ik al niet, maar als je ze wel hebt en je zit in dat wereldje van meer, meer, meer, dan kan ik me heel goed voorstellen dat het je af en toe te veel wordt.

Het leven is er wat dat aan gaat niet gemakkelijker op geworden met de druk van social media, de televisie, de snelheid van het nieuws, allerlei 'goede' raadgevingen, wat je beter wel en beter niet kunt eten.... Je zou er gek van worden.

Ik worstel nu vooral met mezelf, maar ook met een omgeving die - volgens mij - niet begrijpt wat een impact de overgang op me heeft. Als je toch al een wat sombere inslag hebt - ik ben de dochter van mijn vader en ik vergeet het gezicht van mijn vader niet [knipoog]* - dan werken de burnout gevoelens niet echt stemmingsverhogend. En dan heb ik het nog niet eens over de factor werkgever met dictatoriale trekjes....

Maar ik vind mezelf nou niet echt somber. Ik voel me wel somber, maar ik probeer dat wel te verbergen en ik doe er ook wel wat mee: ik loop hard (helpt enorm!) en ik ga naar yoga. En ja, ik typ de sombere gevoelens van me af. Vandaar dat het hier af en toe wat negatief klinkt. 

Het maakt het alleen niet gemakkelijk als je zo bent. Ik ben soms enorm labiel en kan van het één op het andere moment ziedend zijn. Je gaat nadenken over alles, waarom je op deze aardkloot rond loopt - zeker in mijn geval omdat ik geen nageslacht heb geproduceerd - en wat ik verder nog wil met mijn leven. Blijf ik nog jaren in hetzelfde stramien of ga ik resoluut mijn dromen achterna. En zo ja, word ik dan gelukkiger?

Het vraagstuk waar ik nu enorm mee worstel: blijf ik hier nog (maximaal) acht jaar werken of verbrand ik al mijn schepen en stop ik gewoon, baf, boem, lekker egoïstisch en maar zien waar het schip strand. Neem ik genoegen met minder geld iedere maand en dus ook mijn hobby's niet meer kan doen, of zet ik mij nog acht jaar in voor een fantastisch bedrijf waar ik inmiddels zo mee vergroeid ben?

Komt tijd, komt raad. Voorlopig blijf ik zitten waar ik zit en ga ik me zolangzamerhand verheugen op onze vakantie op Kreta.



*

“I do not aim with my hand; he who aims with his hand has forgotten the face of his father.
I aim with my eye.

I do not shoot with my hand; he who shoots with his hand has forgotten the face of his father.
I shoot with my mind.

I do not kill with my gun; he who kills with his gun has forgotten the face of his father.
I kill with my heart.”

― Stephen King, The Gunslinger

Zomertijd, lentekuis en opvliegers

Het is heerlijk rustig. Ons netwerk ligt eruit. Terwijl er een aantal behoorlijk in paniek is, heb ik zoiets van: what can you do about it.... Nothing, geen reet. Enkel afwachten. En dan maar een blog tikken. In de zon. De radio aan. Met koffie. En een koekje. 



Ineens besef ik: eigenlijk is het pas negen uur. Maar nee, het is al 10 uur. Zomertijd. Heerlijk. Wij hebben zaterdagmorgen de klok al vooruit gezet. Zo heb je er minder last van en anders is de zondag zo kort. Nu was de zaterdag kort maar dat is minder erg.

Veel mensen vragen zich af waar de zomertijd vandaan komt. Je kunt het googelen natuurlijk, maar ik heb het meegemaakt dat de zomertijd werd ingevoerd. Dit had te maken met energiebesparing. En daarom snap ik de tegenstanders niet. Alles moet groen, alles moet duurzaam, maar een uurtje korter slapen (wat je later dit jaar weer terugkrijgt) kan niet. "Hebben we láást váán!"

Met de klok een uur vooruit zetten, wordt de avond korter en scheelt dat een uur extra stroom wat je normaal verbruikt aan je licht. Dus je gaat om 10 uur naar bed in plaats van 11 uur. En dan is het nog licht dus hoef je je licht niet aan te doen en dat maal een paar miljoen, scheelt toch wat kilowatjes. Dat is de gedachte erachter. Ik vind het goed. Heb er geen last van. Het zijn altijd weer een paar schreeuwers die dan een petitie verzinnen terwijl het zo groen is als wat. Kijk, en in de winter heeft dat verzette uurtje geen nut dus draaien ze het weer terug. Zo werkt dat.

Zaterdag heb ik me weer uit de naad gewerkt in de tuin. Beetje met Jan op sleeptouw om hem alvast wat te vertellen over het zware leven van een tuin-iemand. Ik heb de hydrangea bijgesnoeid: de oude uitgebloeide bloemen en de dode takken eruit. Dan de vlinderstruik gesnoeid. Altijd jammer want ik ben ieder jaar benauwd dat-ie niet meer gaat bloeien maar ieder jaar mooi toch weer. Een heel stuk verwijderd zelfs want dat ding groeit alle kanten op. Zo kunnen de overburen weer goed naar binnen gluren. De yucca gesnoeid: als die bloeit dan ontstaan er altijd weer nieuwe groeischeuten waar normaal gesproken een zijtak uit ontstaat. Maar in ons klimaat kan dat nooit wat worden dus die haal ik er altijd uit. De yucca groeit prima maar heeft altijd te lijden van de winters. Zolang het niet vriest gaat het goed, maar als er weer eens een strenge winter komt, zullen ze allemaal omknakken. Vandaar dat ik ze met stro heb omkleed en ook nog eens ondersteund. In ons nieuwe tuin komen er meteen bij het planten steunpalen om ze daarmee te kunnen leiden.

Zoals altijd kan ik geen maat houden en werk ik door tot ik erbij neerval. Gelukkig ook nog wel lekker in de tuin gezeten zoals het hoort bij mooi weer.

Zondag toch nog wezen hardlopen ondanks de noeste arbeid van de dag ervoor en na het ontbijt hebben we de ramen gezeemd, want daar was echt niet meer doorheen te kijken. Nou ja, en dan komt van het een het ander en was het bijna voorjaarsschoonmaak (alleen beneden hoor), de plantjes binnen eens lekker verwend met een voetenbad en even buiten. Was opgehangen boven en dan maar meteen even het dakterras schoon geveegd nadat ik de uitgebloeide en afgestorven planten naar beneden had gezeuld. Het wordt deze zomer een karig dakterras. Niet heel veel zin meer om daar veel geld in te steken, maar ik zit er wel lekker doordeweeks na het werk. Dus een klein beetje gezellig mag het wel blijven. De BBQ gaat toch weg daar richting nieuwe huis en dan wordt het vanzelf al wat opgeruimder. Nu nog iets meer privacy en je hebt daar een prachtplek. 

Ik werd er een beetje chagrijnig van, van al dat geren en gevlieg, terwijl Jan achter de computer zat om het elektraschema goed door te sturen en mails voor te bereiden. Moet óók gebeuren, maar toch. Typisch ik. Stoorde me daar vroeger al aan, in mijn vorige relatie. 'Je moet het vrágen als je iets gedaan wilt hebben!'. Ik denk dat wij vrouwen dat nooit zullen leren. Wij verwáchten gewoon dat de man dat uit zichzelf doet. 

Met de opvliegers gaat het zozo. 's Nachts weet ik ze nu aardig in toom te houden door de Isoflavonen die ik slik (soya), maar ik neem er dan ook maar eentje per dag. Verder slaap ik met de wapper aan en staat er nog steeds een nieuw bed met een harder matras op mijn verlanglijst. Nog even wachten, want dan kan dit bed naar ons nieuwe huis en daar dienst doen als logeerbed.

De opvliegers overdag ga ik te lijf met een waaier en het raam open en zitten we maar uit. Wat kan je er anders aan doen....

Oh die stress!

Morgen is het dan zover. Dan ga ik voor vijf dagen naar een beurs in Duitsland. Niet mijn normale werk, maar omdat er een collega niet gaat (of kan, of wil) was het mij gevraagd. Nou ja, gevraagd. Meer meegedeeld. En ik ben daardoor bijzonder uit mijn gewone doen. Dit is zeker iets buiten mijn comfort zone. 

En ik baal nog het meest van het feit dat Jan en ik elkaar hierdoor gewoon bijna twee weken niet zien. En ik zit toch al in een soort chaos van gedachten sinds 'we' het huis hebben gekocht. Dit maakt het er niet rustiger op.

Volgend weekend hebben we dan weer iets op het programma staan wat op zich wel leuk is, want we zijn dan de hele dag buiten, maar Jan zal ik wederom niet veel zien die dag. Dus twijfel nog of ik wel ga ja of nee. Hangt een beetje van het weer af en hoe ik me voel.

Dan zijn er ook nog een aantal verjaardagen in maart waar ik nooit erg veel zin in heb. Ligt niet aan de mensen, maar meer aan het constant maar heen en weer blijven rijden, terwijl we elkaar pas hebben gezien en de aanslag op onze 'heilige' weekenden. Bovendien moet er best veel geregeld worden voor het huis en moeten we daar ook tijd voor vrij maken. En omdat dat doordeweeks nooit gaat bij ons, moet dat in de weekenden. 

Verjaardagen. Ieder jaar opnieuw. Het blijft een beladen onderwerp, zeker in familiekringen. Toen de kinderen nog klein waren, gingen we wel trouw, maar nu zijn ze groot en vind ik het wel ok zo. Ik hou er nu eenmaal niet van en heb liever dat - zeker in één familie - alle verjaardagen op één hoop worden gegooid en dat in één keer vieren dan vier keer per jaar, of hoeveel keer dan ook, heen en weer te rijden. Mijn eigen verjaardag vier ik al jaren niet meer. En ik vind dat prima zo. Ik heb er geen tijd voor en dat geldt ook voor verjaardagen van anderen. 

Ik los dat op door één keer per jaar, meestal rond  de kerst, een lekker diner te maken voor de familie. Dan heb ik alles in één keer gehad.

Het heen en weer schuiven van cadeaus vind ik ook zo'n zinloze hobby. Wat moet je elkaar nou geven? Dus dat heb ik ook afgeschaft. En ach, als je eens iets tegen komt als je toevallig wel een beetje aan het shoppen bent, dan denk je: dat is wel leuk om mee te nemen voor aan iemand cadeau te doen, dan is dat wel leuk. Een kleinigheidje is altijd wel leuk, als het maar niet iets is waar niemand wat aan heeft.

Afijn. Vandaag dus niet zo'n heel goede dag. Slecht geslapen door de opvliegers en de spanning (toch) dus best moe en watterig in mijn hoofd. Dan nog de nodige problemen met 'mijn' nieuwe HR programma, wat gelukkig is opgelost [zucht] maar wat weer veel energie heeft gekost. Beetje op tijd naar huis. Even een zonnebankje gepikt en dan naar huis, hardloopkleren aan en een kort rondje gelopen om even die spanning eruit te lopen en om even buiten te zijn in het heerlijke weer (kom veel te weinig buiten...). Dat ging best lekker, hoewel ik toch weer hoofdpijn voel opkomen nu (twee uur erna) en weer spontaan snotverkouden ben (die wind hè..).

Dan natuurlijk koffer pakken, alles stofzuigen, melk halen voor de Brinta morgenochtend, douchen, koffer nog een keer checken (waar laat ik mijn schoenen?) en even naar mijn loopresultaten kijken. En tegelijk mijn Garmin opladen voor de komende dagen. Nog een wasje draaien. Moet ook gebeuren. En straks m'n eten nog maken. 

Het leven zou zo'n stuk gemakkelijker zijn als je dat soort taken sámen kunt doen.

Wat ook niet zo leuk is natuurlijk, is dat ik over een paar dagen in een leeg huis thuis kom. En dan moet je nog je potje koken, je koffer uitpakken en tegen jezelf lullen. Ja, dat maakt het allemaal toch wat lastig om alles echt heel positief te zien. Zeker als onze agenda's de komende tijd ook zo vol zijn.

Maar dan slaap ik wel weer lekker in m'n eigen bed. 

Alles zal reg kom. Ongetwijfeld.

Windkracht 9

Soms moet ik voor mezelf even de dingen op een rijtje zetten. Vooral als ik me zo onrustig voel als nu. Zal misschien door de storm komen. De storm buiten, maar ook binnen in mij: de overgang. Vaak wordt er meesmuilend over gedaan. Maar ga er maar aan staan. Onze hele hormoonhuishouding wordt door de war geschopt en we moeten er maar mee leren omgaan. Het is als de pubertijd, maar dan na je vijftigste.

Er zijn altijd veel dingen waar ik tegenop zie. Ik hou er niet (meer) zo van om bijvoorbeeld iets te hebben in de weekenden. In de weekenden wil ik thuis zijn met mijn mannetje. We zien elkaar toch al zo weinig. De afgelopen jaren waren luxe jaren. Toen zagen we elkaar veel meer, maar nu enkel maar in de weekenden. En dat is gewoon echt weinig. Doordeweeks zijn we alleen. Ik heb daar nu meer moeite mee dan vroeger, merk ik. Verveel me gewoon 's avonds. Ben het in feite zat om zoveel alleen te zijn. Maar ik heb ook geen zin om 's avonds weg te gaan. Vind één avond yoga al te veel. Gewoon lekker op de bank. Liever sámen op de bank, maar ja. Dat is niet voor ons weggelegd.

Volgende week moet ik een aantal dagen naar een beurs in Duitsland. Niet voor fun, maar voor werk. Ik moet op een stand staan en daar de Nederlandse handelaars of toch personen die beroepsmatig met die producten werken, te woord staan. Het is niet mijn werk. Ik ben geen verkoper. Ik maak geen prijsafspraken. Ik kan mensen niet naar een product lullen. Bovendien werk ik niet actief met het merk waar ik straks een paar dagen sta. Het gemis aan productkennis maakt mij dus onzeker. Een beetje praten met de uiteindelijke consument die interesse heeft in het product, dat lukt mij wel. Hoewel dat soms ook niet gemakkelijk is.

Waar ik mij nog meer zorgen in maak, is ook dat ik niet zo'n beurs-typ ben. Sinds het moment dat ik werk - vanaf mijn 20e - heb ik ieder jaar wel op een beurs gestaan. Dat zijn dus even grofweg 36 beurzen. Ik ben dat nu wel een beetje zat. Vooral de lange avonden nekken mij. Ik moet op tijd in mijn bed liggen wil ik de dag erna nog een beetje plezier willen hebben aan de dag. Dan ligt het er natuurlijk aan met wie je 's avonds nog op stap 'moet'. De collega die deze beurs meegaat - of eigenlijk: ik ga met mijn collega mee - is gelukkig niet zo'n nachtbraker. Daar ben ik blij om. Hij is ook redelijk down-to-earth en niet zo veeleisend. Dit in tegenstelling tot mijn directeur - mijn directe werkgever - die altijd enthousiast iedere beursavond tot in de kleine uurtjes kan doorfeesten en dat ook noodzakelijk vindt en dat zelfs eist van zijn werknemers. Maar niet iedereen kan dat. En dan kom je vaak in lastige situaties. Je krijgt dan snel het stempel van 'saai' en 'niet gastvrij'. Je moet je gasten entertainen, zegt hij dan. Snap ik. Maar dat moet je wel liggen. En hij kan dat. Ik niet.

Afijn. Wat mij op de been houd, is om te denken: volgende week om deze tijd.... Op dit moment geldt dat nog niet: volgende week om deze tijd zit ik nog in de auto om in de avond aan te komen waar we wezen moeten. En dan wachten mij drie lange maar ook spannende dagen...Maar ik ken mezelf goed en weet ook dat ik achteraf weer heel enthousiast terug kom. Ik denk zeker déze beurs, want ik wil daar al jaren naar toe, maar het is zo'n end rijden. Een spannende beurs. Een stoere beurs. Geen vrouwenbeurs... :-)

Moet alleen nog wel even bedenken wat ik aan ga trekken.

Overgang

Ik ben érg aan het worstelen met de overgang de laatste tijd. Ik slaap slecht, ik ben constant moe, ik ben somber, ik voel me vreselijk rusteloos en op kantoor gaat het allesbehalve lekker. Gewoon Geen Zin!

Foto Plusrubriek.nl

Ik weet weliswaar de oorzaak, maar wat doe je eraan? Geen hormonen voor mij. Heel even geprobeerd maar dat werkte niet. Mijn gemoed werd nog deprimerender dan ervoor. Dus daar ben ik na een maand proberen mee gekapt. Nu neem ik niets.

Toch ben ik gisterennamiddag even de drogist binnen gestapt en heb Ymea gekocht. Met bijzonder veel scepsis overigens, want ik heb niet echt het idee dat het helpt en bovendien vind ik het erg veel geld. Maar ja, als het dan maar even helpt ben ik ook weer blij, want 'het leven is één groot feest maar je moet zelf de slingers ophangen'. Duh...

Als ik een poos niet goed slaap, ga ik de slaapkamer omgooien. Dat heb ik gisteren dan ook maar even gedaan. Het is niet optimaal zoals het nu staat, want er staat een (oude) grenen commode in de weg. Nog even een paar maanden wachten, dan kan ik die 'dumpen' in ons nieuwe huis.

Overigens niet veel geholpen.

Via bol.com heb ik een tijd terug het boek Te Lijf gedownload. Nog geen woord in gelezen, maar ik denk dat het nu toch wel tijd wordt. Misschien dat het me helpt. Maar ik krijg bij de eerste zinnen al tranen in mijn ogen: 'We hopen dat jij ook een of meerdere vriendinnen hebt met wie jij je ervaringen kunt delen. Maar mocht je er voor je gevoel alleen voor staan in de overgang, vrees dan niet: we delen in dit boek alles wat we te weten zijn gekomen over onze overgang....(...)'. 

Want helaas, geen vriendinnen met wie ik dit 'leed' kan delen. 

Nu lees ik ook dat de dames Hoes en Schuurman 'pas' 46 respectievelijk 47 zijn, dus zo'n tien jaar jonger dan ik en nog mooi. Toen ik zo oud was viel het allemaal nog reuze mee, zowel lichamelijk als geestelijk. Maar als ik nu in de spiegel kijk, word ik er soms best wel eens moedeloos van wat ik zie. Soms ook niet trouwens. 

Over het algemeen mag ik niet klagen, maar ja, je ziet het gewoon. Hangende wangzakken, hangende bovenarmen, niets is meer echt strak en dat terwijl ik toch regelmatig sport, me niet te goed doe aan zakken chips, patat en kroketten. Ik ben ook geen sportfanaat: ik train me niet te pletter om het verval tegen te gaan, maar ik loop omdat ik het gewoon lekker vind. Meestal erná dan....

Bovendien hebben die dames het financieel ook nog heel goed voor elkaar dus kunnen zij zich wel wat permiteren. Geld maakt misschien niet gelukkig - proberen we elkaar wijs te maken - maar het is wel verdomde handig. Ik ga regelmatig naar de schoonheidsspecialiste, maar dat is enkel maar voor mijn wenkbrauwen. Het is alweer een eeuwigheid geleden dat ik een behandeling heb gehad. Dan komt altijd weer dat geldduiveltje op mijn schouder: 'duuhuur..! Niet nodig..!'
Maar waarom voel je je dan altijd zo heerlijk als je het wél doet?

Dus heb ik tijdens dit schrijfseltje maar meteen een mailtje gemaakt naar mijn schoonheidsspecialiste om een afspraak te maken. Het moet maar weer eens kunnen vind ik.

En dan ga ik weer strakgetrokken de strijd aan tegen de fase die overgang heet.

Vapeurkes en voortgang

Regelmatig heb ik van die periodes dat ik slecht slaap. Ik heb nu weer zo'n periode. Ik slaap dan niet door, maar word een paar keer in de nacht wakker. Dat is allemaal niet zo erg, ware het niet dat je de dag erna wel weer fris en fruitig moet zijn op het werk. Koppie erbij kunnen houden. En dat lukt mij dan niet helemaal. Moet regelmatig even wat lopen, kopje koffie erbij (ik drink hooguit twee kopjes per dag) en even mijn computer/leesbril af. Want daar word ik ook zo moe van.

Pfff, even wat luciferstokjes zoeken.... 😴

Waarschijnlijk heeft dit te maken met dat ik ook weer last heb van vapeurkes. 

Opvliegers. Weliswaar niet zo heel heftig en vaak duurt zo'n periode een week of twee, drie, dan is het weer over. Maar toch heel vervelend. Ik probeer ze zo kalm mogelijk te doorstaan. En opwinding vermijden. En dat is makkelijker gezegd dan gedaan.

Slechte dagen voor openhaard liefhebbers trouwens. Haast geen wind. Er zijn echt dagen hier dat ik buiten kom en dan meurt het vreselijk naar uitlaatgassen en kerosine! Niet gezond meer. Die smog blijft gewoon als een deken hangen. Ik vind het heerlijk hoor, dit weer, maar het mag van mij wel ietsjes gaan waaien. Ik merk het ook aan mijn gerochel 's morgens. 

De administratieve lompslomp rondom de nieuwe woning nadert nu wel zijn ontknoping. Jan mag volgende maand naar de notaris en dan is in ieder geval dát deel achter de rug. Afspraken zijn gemaakt met de bouwpromotor om onze wensen te bespreken en dan kunnen ze wat ons betreft met het binnenwerk aan de slag.

Voorkant

Achterkant

Gisterenmorgen is Jan nog even wezen kijken hoe het ervoor staat, maar vanwege de kou (vorstverlet) niet veel gebeurd, enkel de steigers weg. De bouwplaats ziet er netjes uit. Overleg gehad met de Gemeente, zoals ik al had geschreven, dus nu op zoek naar een praktisch en mooi tuinhuisje. 

Bijvoorbeeld zoiets

• Er komt vloerverwarming. Overal....(!)
• De benedenvloer die wij graag zien komt er hoogstwaarschijnlijk in (egalinevloer);
• De badkamer zal naar onze wens zijn, dus niet met douchebak met tegels doorlopend in de douche, maar we moeten nog wel zelf achter het wasmeubel aan;
• Boven gaan we denk ik PVC leggen. Ik vind laminaat echt lelijk....
• De keuken wordt in eerste instantie simpel en basic, van Ikea met een losse koelkast. Fornuis is al besteld;
• Er blijft geld over voor een gashaard (jippie...!!). Mijn number 1 op de wishlist!
• En misschien zelfs voor een terras.

Als we maar kunnen douchen, koelen, koken en slapen. De rest komt later wel.

Het 57e levensjaar. En verder...

Nu ik mijn 56e levensjaar achter me heb en al een aantal dagen me bevind in mijn 57e levensjaar, lijkt de tijd nu wel enorm snel te gaan. Hoe ouder je wordt, hoe sneller de tijd.
Het lijkt nog maar net een paar weken geleden dat ik voorbereidingen moest treffen voor kerst. Nu is het over een maand alweer zo ver. Iedereen in de stress. 

Waar anderen de herfst op handen dragen, vind ik het maar zozo. Dit heeft meer te maken met de donkere dagen dan met de prachtige herfstkleuren, de spinnewebben, de blaadjes op de grond en die speciale geur die er altijd hangt rond deze tijd. 

Mijn tuin is zo goed als winterklaar: de lei-lindes zijn gesnoeid en de haag voor een groot deel geknipt. Ik heb de druif een heel eind terug gesnoeid om deze alvast wat hapklaar te maken voor als ik 'm wil gaan verhuizen. De Aloë Vera's staan voor een deel binnen. Moet nog een plek zien te vinden voor ééntje, maar omdat mijn huis vrij klein is, is dat ieder jaar weer een crime.

Dat is hopelijk met het nieuwe huis ook opgelost, want ik zou er graag een (tweedehands) kas willen hebben. Dan kan alles wat moet overwinteren daar in.

De inhoud van de tuin zal sowieso van lieverlee helemaal  - of toch voor een groot deel - richting WO gaan. Stukje bij beetje. En op de opengevallen plekken komen planten die geen verzorging nodig hebben óf ik plemp het helemaal dicht met tegels. Dat moet ik nog even bekijken. 

Ik kan me nog heel moeilijk voorstellen hoe het zal zijn in het andere huis. Het is natuurlijk ook nog zo dat ik daar vier van de zeven dagen niet ben. En ik vind dat best een minder leuke gedachte. Het is jammer genoeg té ver rijden om iedere dag op en neer te gaan (iets meer dan twee uur) en bovendien volslagen nutteloos want ook dán kan ik niet genieten van het huis, de tuin (die nu nog kaal is natuurlijk) en vooral .... de stilte....de frisse lucht...

Ik ben niet meer zo heel romantisch ingesteld dat ik nu vlinders in mijn buik heb bij het idee heb dat we bezig zijn met een 'nestje' voor ons beiden. Na twee relaties en een flinke dosis levenswijsheid, weet ik dat dit gewoon weer een huis zal zijn, een thuis weliswaar, maar waar ook op een gegeven moment stof komt te liggen en waar ook gepoetst en geschrobt moet worden. 

We zijn ook niet van die mensen die alles direct tiptop in orde moeten hebben, omdat dat gewoon een utopie is en je laat meeslepen door programma's als Binnenstebuiten en Bouw Je Droomhuis. Een thuis wordt het vanzelf wel, met de jaren. Zoiets moet groeien. 

Ik zal je zeggen dat ik zelfs wat kriebels in de buik heb bij het idee dat ik over negen jaar inderdaad dan eindelijk ga samenwonen met mijn man. In één huis. Dat klinkt misschien heel raar en tegendraads, maar ik heb nu doordeweeks mijn eigen routines en gewoontes en dingetjes - je kent dat wel - en dat valt dan helemaal weg natuurlijk. Alhoewel: als het inderdaad zo is dat de militairen straks zeven (!) jaar langer moeten werken, heb ik overdag zeeën van tijd natuurlijk. Aan die ruim 600 m2 tuin zal ik mijn handen vol hebben. En wie weet tijd voor een kat. Of hond...

Mijn droomhond: Saarloos Wolfhond.

Hopelijk blijf ik nog lang fit en gezond. Vanmiddag alvast weer voor het eerst weer hardlopen na ruim een maand vanwege blessure/griep/vakantie. Ben erg benieuwd en heb er érg veel zin in.

En o ja, ik heb een Garmin 235 besteld....

Oostende

Na ons avontuur in Duitsland, was het richting Oostende. Daar zouden we de tweede week van onze vakantie doorbrengen. Vol met afspraken - natuurlijk - maar ik voelde me eindelijk weer goed. Wat een dag in de bossen al niet kan doen!

Maandag o.a. een bezoek aan de bank voor de hypothecaire lening. Niet voor mij, want ik ben geen kopende partij in deze. Kan ook niet, want ik heb een woning in Nederland en zal deze nog wel de komende negen jaar nodig hebben, als ik dat zo eens bekijk. Er worden daar met termen gesmeten die mijn oren doen rinkelen en ik nog net niet met wazige blik en opengevallen mond de beste man aan de andere kant van het bureau aan kijk. Uiteindelijk zal het wel allemaal op hetzelfde neerkomen. 

Na het bankbezoek even een versnapering doen in het oude postkantoor van Oostende wat nu een café is. Daar hebben we afgesproken met de vader van Jan en diens vrouw en is altijd best gezellig. Kan goed kletsen met B. en ook zij bevestigde de verhalen over de overgang, en vertrouwde mij toe dat er licht is aan het einde van deze tunnel. Zij had echter veel baat bij een osteopaat. Een zorgverlener waar ik nog erg veel vraagtekens bij zet qua kwakzalverij. Nu is het ook iets waar mijn collega's mij van proberen te overtuigen, maar ik frons mijn wenkbrauwen nog erg op bij deze zogenaamde behandeling. Zeker als ik kijk wat ze vragen voor een uurtje...

En ik snap wel waarom het 'helpt': je krijgt aandacht en dat is altijd erg fijn en dat zet je eigen lichaam er toe om zichzelf te genezen. Simpel. Dat is ook heel goed, maar een exorbitant hoog tarief van bijna honderd euro voor een uur vind ik wel érg veel geld. Afijn, ik heb een osteopaat aangeschreven om het zelf dan maar te ondervinden. Keep you posted.

We zijn natuurlijk die week ook nog even naar ons nieuwe huis gereden om te kijken hoe het ermee staat. We hadden daar afgesproken met de promotor (projectontwikkelaar) en de deuren- en ramenman. Het was koud en nat en het dak zat er nog niet op (nog niet? Nee, nog niet) en ik maak me nu al zorgen over hoe vochtig het huis zal zijn eenmaal opgeleverd.

De toekomstige kleedkamer

Huis in de steigers

Kamertje bestemming nog onbekend

Ons uitzicht achter...

Nog even wat maten genomen en proberen door het kale geraamte heen te kijken alsof het al ingericht, warm en comfortabel is, maar dat gaat moeilijk. Aan het uitzicht wat wij straks hebben zal het niet liggen. Onderweg naar Eeklo, waar we naar de makelaar zijn gegaan, zag ik nog een mooie sprong reeën met een bijna zwarte ree ertussen (een sprong is een groep). Wie weet zien we dat straks vanuit ons huis.

In Eeklo is dan de handtekening gezet onder de compromis koopovereenkomst (voorlopige koopakte). De mij iets te vlotte makelaar wandelde wel erg snel door de overeenkomst heen en reageerde ook iets te makkelijk op een veranderde termijn voor de uiteindelijke overdracht die nu ineens naar drie maanden is terug gebracht waar dit eerst vier maanden was. Met de belofte dat hij de papieren direct nog die dag op de post zou doen naar de notaris (of bank, of beide, dat was mij niet helemaal duidelijk) werden wij met dwingende hand de deur gewezen omdat zijn volgende afspraak er al was. Moven, tijd voor de volgende. De handtekening was per slot van rekening binnen.

In Oostende hebben we ook weer veel gewandeld ondanks mijn zeer pijnlijke enkel waarvan ik vermoed dat het - let op, moeilijk woord - 'posterior tibial tendon dysfunctie' kan zijn. Flinke steken af en toe, zelfs zo erg dat ik er niet op kan staan, ter hoogte van de knobbel aan de binnenkant van de enkel uitschietend naar de knie. Ik had me voorgenomen na de vakantie langs de huisarts te gaan, maar omdat het nu wel weer gaat, zie ik de noodzaak er niet meer zo van in. Desondanks heb ik nog steeds niet hardgelopen: al een maand niet. Ik ga het misschien zondag maar weer eens proberen.

Op 9 november ook nog even naar Brussel geweest in vreselijk slecht weer, waar we hadden afgesproken met de broer van Jan. Museumpje bezocht en sushi gegeten en dat was het weer.

Op 11 november, mijn verjaardag, zijn we wezen lunchen bij de Carcasse in Sint Idesbald. 

Vlees, vlees en nog eens vlees.
Heb genoeg vlees gegeten voor de rest
van de maand...

We zijn daar al eens geweest en dat was ons wel bevallen en hebben nog even onze Spaanse gewoonte om uitgebreid te lunchen, ietwat verlengd om het gevoel vast te houden. 

Na deze copieuze maaltijd even de calorieën eraf gewandeld op het strand waar het vol lag met scheermessen, je weet wel, die langwerpige schelpen (trouwens erg lekker, de inhoud dan wel te verstaan). Zo lopend op rul zand deed mijn enkel wat protesteren, maar het gekke is dat hoe meer ik loop, hoe minder pijn het doet. Dus ik begrijp daar geen snars van.

Zondag zijn we weer naar mijn huis gereden, natuurlijk nog even via ons nieuwe huis..... Thuis alle boel weer opgeruimd - alsof we nu al aan het verhuizen waren, zo veel troep kwam er uit die auto. We hebben de maandag en de dinsdag goed gevuld met de kiezels terug leggen op het dak - wat nu eindelijk vernieuwd is - en het dakterras 'winterklaar' gemaakt. Even langs het containerpark. Weg is maar weg, want ik heb (nog) geen grote tuin 😏

En woensdag weer aan het werk. Lekker midden in de week weer beginnen, dan is het weer lekker snel weekend. Ik kon er even rustig inkomen - de baas was er niet - om er donderdag weer full throttle in te gaan. Ik voel me weer energiek, zeker nu ik weet dat ik gewoon gezond ben edoch in de overgang zit. Ik doe ook weer iedere dag tien minuten headspace, wat in feite best wel lekker is. Even tien minuten onder begeleiding je hoofd leeg maken.

En dan het goede nieuws: over iets meer dan een maand worden de dagen weer langer.... 

Duitsland

De donderdag de 3e november, hadden we onze vlucht terug uit Valencia. De bedoeling was dat we rond 19.00u weer thuis zouden zijn. Maar helaas: er waren technische problemen en al met al waren we pas om 22.30u thuis. Flink wat later dus. Dus onze planning viel een beetje in het water.

De vrijdag namelijk zouden wij via Kaatsheuvel naar Duitsland rijden al waar wij waren uitgenodigd voor een drijfjacht. De bedoeling was om die donderdagavond te pakken, maar dat moest dus vrijdag. En al zou het enkel voor Duitsland zijn, dan was het nog te overzien, maar we zouden direct ná Duitsland doorrijden naar Oostende, dus moest ik pakken voor Duitsland én Oostende. 

Nou, dat had aardig wat voeten in aarde, want één ding wat je niet meer kunt als je in de overgang geraakt, is twee dingen tegelijk doen of gewoon lekker zorgeloos je koffers pakken. Vooral de bagage voor een (drijf)jacht, luistert nogal nauw maar gelukkig heb ik een lijst gemaakt van wat ik altijd mee moet nemen en bewaar ik alles zoveel mogelijk in één mand. Ik heb dus een jacht- en een duikmand. Beetje orde houden kan geen kwaad.

Dus na drie uur pakken - volgens mannetje - konden we eindelijk weg. We moesten eerst naar Kaatsheuvel om mijn wapen op te halen die ze daar gelukkig voor me hadden ingeschoten. Lang verhaal met 'slechte' munitie en ketsers: niet zo interessant. Na een korte 'lunch' in een wegrestaurant - waar iemand om glutenvrije zalm vroeg [duh] - naar Germania waar we tegen half zes aankwamen in onze gasthof: Pension Zur Linde. Daar wachtte ons een eenvoudige doch afdoende kamer met een piepklein badkamertje, maar wel met een betere douche dan in Valencia (bleek later).

Dan met mijn collega en diens vrouw waar we mee hadden afgesproken, naar een restaurant Jägerhof (goh, wat origineel....) om alvast kennis te maken met de overige jagers en drijvers, allemaal Nederlanders trouwens en een enkele verdwaalde Duitser. Een oerdegelijke schnitzel verorberd en niet te laat het nestje opgezocht. Gelukkig geen wekker om 04.00u maar om 07.00u. Me aankleden volgens het lijstje en in vol ornaat naar de ontbijttafel. Helaas regende het. Scheisse....

En dan naar de verzamelplaats waar om half negen begonnen zou worden met de drijfjacht. Ik denk dat we met zo'n veertig man waren totaal, dus drijvers én jagers. We werden opgedeeld in groepjes om 'uitgezet' te worden en toen ik mijn geweer wilde pakken, kwam ik tot de ontdekking dat ik het trekkerslot er nog op had zitten.... en het sleuteltje lag nog in het hotel. Dat was effe balen en heb even flink lopen vloeken. Het was geen optie om eerst even naar het hotel te rijden, dus heb ik me er maar bij neer gelegd en ben ik met mijn collega mee gegaan en hebben we samen 'aangezeten'. Hij dus wel met wapen, ik niet. Jan was drijver, want Jan heeft nog geen eigen wapen. En bovendien is drijven best leuk om te doen. Je bent lekker in beweging en ziet over het algemeen meer dan wij jagers.

Jan met mijn collega

Eerste aanzit: ik zit achter
mijn collega

Er zouden twee aanzitten zijn. De eerste was aan een soort weggetje. Toen we daar aan kwamen lopen maakten we een reegeit los (zo heet dat in jagerstermen: beetje stoer gezwets als je bedoelt dat er een reegeit in de dekking lag en opschrok door ons en wegvluchtte). Ze keek nog wel even om en liep toen blaffend weg. Mooi geluid.

Maar dat was dan ook de enige reegeit die we hebben gezien. Er kwam er nog wel eentje achter mij langs (ik zag de varens zo opzij buigen), maar toen die in de gaten had dat wij daar zaten, rende die snel weg. Geen schot gelost dus en zeiknat.

Filmpje:

Toen we werden opgehaald, zijn we eerst langs het hotel gereden, sleuteltje opgehaald en weer terug.

Toen we terug kwamen op de rendez-vous plek, bleek dat er slechts één jaarling reegeit (een reegeitje dus van iets meer dan een jaar oud) was geschoten. Verder niets. Iedereen was doorweekt. Bij mij viel het nog wel mee: ik had enkel drijfnatte handschoenen en een natte kop. Ondanks het feit dat ik geen regenkleding droeg.

Valt niet op....

Na een stevige bratwurst met brood en koffie, weer weggebracht voor de tweede drift. Ik nu mét wapen....

Toen we werden uitgezet hoorden we enorm veel schoten. Dat kon niet van ons zijn, maar er moesten daar hele kuddes voorbij komen, zoveel kabaal. Bleek later dat het bij de buren was (aangrenzend jachtveld) die dankbaar gebruik maakten van het feit dat wij het wild opjoegen. Maar ik hoorde ook later dat met dit weer (regen en bepaalde windrichting) de varkens (wilde zwijnen) een bepaalde route lopen om te schuilen of zo denk ik. 

Afijn. Ik werd afgezet op een plek midden in het bos waar ik 360 graden kon schieten. Dan bekruipt je altijd zo'n gevoel van: hoe ga ik staan? Of ga ik zitten? Welke kant kijk ik op? Ik heb het er niet zo op om mijn rug onbeschermd te laten. Die zwijnen kunnen behoorlijk agressief zijn en ik zit niet te wachten op een boze keiler (mannetjes zwijn) die mij te grazen wil nemen. Dus bleef ik staan en draaide ik in feite voortdurend heel traag om mijn as. 

De regen was inmiddels gestopt, dus alles was beter te horen, ook de eekhoorntjes in de bomen. Verder was het érg stil in het bos. Maar helemaal niets nada noppes gezien. Toen de drijvers langs mij liepen maakten ze nog twee reeën los, die dus op nog geen twintig meter van mij in de dekking lagen (reeën houden niet van regen, dus als ze een lekker 'droog' plekje hebben, blijven ze daar liggen), maar dat ging veel te snel, te veel boomstammen en bovendien: ik kon niet zien of het geiten of bokken waren (en de bokken waar niet vrij). Reeën hebben hun gewei al afgeworpen, dus kan je enkel het verschil zien aan de spiegel: het witte vlak op de bibs. Die verschilt tussen een geit en een bok.

Bleek bij terugkomst op de verzamelplek dat niemand wat had geschoten! Niet te geloven. Een zeer triest resultaat. Dat vond ook de landeigenaar. Het gebied beslaat een oppervlak van zo'n 800ha van gemengd karakter, dus bos met agrarisch gebied waarop maïs of ander gewas wordt verbouwd. Zwijnen kunnen daar enorm veel schade aan toebrengen. Het is dus zaak de populatie in toom te houden. Wilde zwijnen werpen doorgaans zo'n 15 biggen en dat vaak twee of drie keer per jaar. Dus reken maar uit. Vandaar af en toe even flink de bezem (drijvers) erdoor. 

De bossen zijn vaak productiebos en er kan vooral 's winters veel schilschade ontstaan doordat (vooral) herten de bast van de boom afeten waardoor de boom afsterft. Dus ook de herten moeten beheerd worden. Reeën worden in Duitsland gezien als 'klein wild' zoals wij hier hazen en konijnen zien, en mogen doorgaans altijd worden geschoten, met weer die restrictie van jaarlingen (kalfjes) eerst, dan de geit (voornamelijk enkel in najaar tot vroeg voorjaar) en de bokken meestal in de zomer als ze op hun best zijn (en herkenbaar!). 

Dus tamelijk veel regels en dat allemaal om het welzijn van het dier zoveel mogelijk te respecteren. Ook met varkens zijn regels. Over het algemeen mag je alle varkens schieten, dus bagge (vrouwtje), keiler (mannetje), frisling (heel jong varkentje) en overlopers (van ongeveer een jaar), maar niet de zogenaamde 'voerende bagge' oftewel de bagge met zogende frislings. Zo harteloos zijn we niet. Een voerende bagge is belangrijk voor de rotte (groep varkens) waarover een voerende bagge vaak de 'leiding' heeft. 

Goed. Na deze nogal teleurstellende jachtdag en na het 'dood blazen' van het wild, terug naar het hotel, een lekkere warme douche genomen en daarna naar één of ander zaaltje waar ons een buffet wachtte. Daar werden wat prijzen uitgereikt aan degenen die het best een voorspelling hadden gedaan van het tableau (dus één enkele reegeit).

Duitsland is best mooi....

Een goed gesprek gehad met de vrouw van mijn collega en dat was voor mij een echte eye-opener: aan mij mankeert niets. Ik heb geen therapeut nodig. Ik heb geen depressie of burnout. Ik zit gewoon in de overgang. Of nou: gewoon.... Wat zij mij vertelde was zó herkenbaar, dat er op dat moment echt een radartje in een groefje klikte en alle 'ellende' van mijn schouders viel. Toen was de griep pas écht uit m'n lijf.

Na een goede nacht in zo'n rustige omgeving - wat is het stil daar - na het ontbijt richting Oostende. 

Weer een ervaring rijker....