Posts tonen met het label familie. Alle posts tonen
Posts tonen met het label familie. Alle posts tonen
Oh die stress!
Morgen is het dan zover. Dan ga ik voor vijf dagen naar een beurs in Duitsland. Niet mijn normale werk, maar omdat er een collega niet gaat (of kan, of wil) was het mij gevraagd. Nou ja, gevraagd. Meer meegedeeld. En ik ben daardoor bijzonder uit mijn gewone doen. Dit is zeker iets buiten mijn comfort zone.
En ik baal nog het meest van het feit dat Jan en ik elkaar hierdoor gewoon bijna twee weken niet zien. En ik zit toch al in een soort chaos van gedachten sinds 'we' het huis hebben gekocht. Dit maakt het er niet rustiger op.
Volgend weekend hebben we dan weer iets op het programma staan wat op zich wel leuk is, want we zijn dan de hele dag buiten, maar Jan zal ik wederom niet veel zien die dag. Dus twijfel nog of ik wel ga ja of nee. Hangt een beetje van het weer af en hoe ik me voel.
Dan zijn er ook nog een aantal verjaardagen in maart waar ik nooit erg veel zin in heb. Ligt niet aan de mensen, maar meer aan het constant maar heen en weer blijven rijden, terwijl we elkaar pas hebben gezien en de aanslag op onze 'heilige' weekenden. Bovendien moet er best veel geregeld worden voor het huis en moeten we daar ook tijd voor vrij maken. En omdat dat doordeweeks nooit gaat bij ons, moet dat in de weekenden.
Verjaardagen. Ieder jaar opnieuw. Het blijft een beladen onderwerp, zeker in familiekringen. Toen de kinderen nog klein waren, gingen we wel trouw, maar nu zijn ze groot en vind ik het wel ok zo. Ik hou er nu eenmaal niet van en heb liever dat - zeker in één familie - alle verjaardagen op één hoop worden gegooid en dat in één keer vieren dan vier keer per jaar, of hoeveel keer dan ook, heen en weer te rijden. Mijn eigen verjaardag vier ik al jaren niet meer. En ik vind dat prima zo. Ik heb er geen tijd voor en dat geldt ook voor verjaardagen van anderen.
Ik los dat op door één keer per jaar, meestal rond de kerst, een lekker diner te maken voor de familie. Dan heb ik alles in één keer gehad.
Het heen en weer schuiven van cadeaus vind ik ook zo'n zinloze hobby. Wat moet je elkaar nou geven? Dus dat heb ik ook afgeschaft. En ach, als je eens iets tegen komt als je toevallig wel een beetje aan het shoppen bent, dan denk je: dat is wel leuk om mee te nemen voor aan iemand cadeau te doen, dan is dat wel leuk. Een kleinigheidje is altijd wel leuk, als het maar niet iets is waar niemand wat aan heeft.
Afijn. Vandaag dus niet zo'n heel goede dag. Slecht geslapen door de opvliegers en de spanning (toch) dus best moe en watterig in mijn hoofd. Dan nog de nodige problemen met 'mijn' nieuwe HR programma, wat gelukkig is opgelost [zucht] maar wat weer veel energie heeft gekost. Beetje op tijd naar huis. Even een zonnebankje gepikt en dan naar huis, hardloopkleren aan en een kort rondje gelopen om even die spanning eruit te lopen en om even buiten te zijn in het heerlijke weer (kom veel te weinig buiten...). Dat ging best lekker, hoewel ik toch weer hoofdpijn voel opkomen nu (twee uur erna) en weer spontaan snotverkouden ben (die wind hè..).
Dan natuurlijk koffer pakken, alles stofzuigen, melk halen voor de Brinta morgenochtend, douchen, koffer nog een keer checken (waar laat ik mijn schoenen?) en even naar mijn loopresultaten kijken. En tegelijk mijn Garmin opladen voor de komende dagen. Nog een wasje draaien. Moet ook gebeuren. En straks m'n eten nog maken.
Het leven zou zo'n stuk gemakkelijker zijn als je dat soort taken sámen kunt doen.
Wat ook niet zo leuk is natuurlijk, is dat ik over een paar dagen in een leeg huis thuis kom. En dan moet je nog je potje koken, je koffer uitpakken en tegen jezelf lullen. Ja, dat maakt het allemaal toch wat lastig om alles echt heel positief te zien. Zeker als onze agenda's de komende tijd ook zo vol zijn.
Maar dan slaap ik wel weer lekker in m'n eigen bed.
Alles zal reg kom. Ongetwijfeld.
Winters weekend
Het went nooit. Iedere zondagavond moeten we afscheid nemen voor een week. We slapen dan nog wel naast elkaar, maar ja, dan zijn we in dromenland en tegen half vijf maandag gaat mannetje weer naar België. Zeker als je een leuk weekend samen hebt gehad, valt het zwaar om weer die saaie week in te gaan zonder elkaar.
En dat moeten we nog negen jaar volhouden. Ik wou dat het anders kon, maar onder de regenboog staat geen pot met goud en de Staats keert niet meer uit dan 7,50, van de BankGiroLoterij krijg ik enkel maar kaartjes voor The Bodyguard - die ik dan weggeef want ik hou niet van musicals - en ik ken ook geen welgestelde miljonair die mij zomaar iets van pak-m-beet een half miljoen kado wil doen om die negen jaar te overbruggen.
Afgelopen zaterdag zijn wij voor de zoveelste keer naar Boretti gereden om daar even een fornuis uit te kiezen voor in het huis in WO. Het wordt dezelfde die ik al heb, maar dan met een elektrische oven in plaats van een gasoven. Kwijlen bij die prachtige koelkasten met loads of space... Ja. Wegens gebrek aan ruimte en knikkers maar even niet. Ook een pracht van een wijnklimaatkast zou ik best wel willen
Hoewel, zo'n klein wijnkoelertje is meer iets voor ons. Zoveel drinken wij nu ook weer niet.
Dan in Almere even ad hoc naar een 'winkel' waar ze tuinhuizen en garages en dat soort spul verkopen (Blokhut.nl) en een heel leuk en verfrissend gesprek gehad over een houten garage die wij in de tuin willen gaan zetten in WO. We laten dan door een betonstorter eerst een vloer storten - kijken of dat al eerder mag - en dan bouwen we zelf de garage er op. Niet dat we 'm gaan gebruiken als garage, maar we hebben de ruimte nodig.
Meteen even een idee op gedaan voor het pad naar de voordeur daar straks in WO.
En dan kwam Sinterklaas 's avonds ook nog langs middels het Sinterklaasspel. Dan heb je ene keer zes kado's en de beurt erna nog maar twee. Maar dat maakt het wel leuk. We hadden per persoon drie kadootjes gekocht met een gezamenlijke waarde van rond de twintig euro. Gelukkig geen schuursponsjes....
Gezellig...
En dan zondagmorgen heerlijk hardgelopen in zo'n schitterende winterse wereld. Ik kwam daardoor wat moeilijk in het ritme, maar ach, zit toch nog in 'training' en je moet ook genieten. En dat heb ik volop gedaan. Was wel koud. Maar de beloning.... ah, de beloning..... daar doe je het voor....
Dagje Blijdorp met moeders
Mijn moeder heeft het in het begin best moeilijk gehad (natuurlijk), maar nu is ze toch in haar eigen ritme gekomen en geniet gelukkig weer van het leven. Zo zie ik het graag. Ze woont nog in 'hun' huis: een vrij grote drive-in woning uit de zestiger jaren waaraan zo langzamerhand van alles mankeert, maar afijn. Als zij zich daar gelukkig in voelt wie ben ik om anders te willen.
En op haar verlanglijstje stond een dagje Blijdorp. Daar was zij al zo'n dertig jaar niet meer geweest of zo. Wij komen oorsponkelijk uit Dordrecht en vroeger kwamen we daar best vaak. Mijn laatste bezoek dateert van een jaar of 16 geleden denk ik. Toen was net het Oceanium klaar.
![]() |
| Okapi |
We hadden het goed getroffen met het weer: heerlijk zonnetje met later dikke wolken, maar het bleef droog. Het is best een mooi dierenpark en erg veranderd in de loop der tijd. Er zijn veel dieren verdwenen en dierenparken gaan zich meer specialiseren en er wordt steeds meer aandacht besteed aan de verblijven van de dieren.
Toch blijft bij mij het dubbele gevoel en vind ik het in feite helemaal niets dat die beesten geen kant op kunnen. Voor sommige dieren vind ik het wat minder erg - voornamelijk runderen - maar de échte rovers (én voor de gorilla's) vind ik bijzonder meelijwekkend in hun afgebakende verblijven, hoe fraai die er dan ook mogen uitzien.
Persoonlijk denk ik dat over een vijftigtal jaren er geen dierentuinen meer zijn. Tenminste niet in de huidige vorm. Toen wij een keer op vakantie waren in Zweden, zijn wij in Orsa geweest in het roofdierenpark, waar de dieren een enorme ruimte hebben. Maar toch niet vrij. Afijn. Daar moest je dan ook je best doen om een dier te zien. Ik denk zelf dat de dierenparken een beetje zullen worden als dat dierenpark: enorme verblijven waar de dieren kunnen schuilen en op dagen gewoon niet te zien zijn. Ik heb daar met veel pijn en moeite de wolven kunnen spotten (omdat ik nu eenmaal wolvengek ben, ging mijn belangstelling daar natuurlijk naar uit) en de lynx heb ik helemaal niet kunnen vinden. Een erg mooi dierenpark overigens. Maar ik zie de dieren toch het allerliefst in hun eigen natuurlijke habitat, vrij om te gaan en te staan waar ze willen en te doen zoals ze zijn.
![]() |
| Beer Orsa Rovdjurspark |
![]() |
| Wolf in Orsa Rovdjurspark |
![]() |
| Tijgers in Orsa Rovdjurspark |
Ik heb gisteren dus een aardig eindje getippeld: volgens mijn stappenteller meer dan 12.000 stappen. Ik hou dat niet echt bij, want dan moet ik de hele dag mijn telefoon bij me steken en daar heb ik geen zin in. Maar nu had ik 'm natuurlijk in m'n tassie, dus dan wordt het bijgehouden en heb ik direct een badge in de pocket (o, o, wat ben ik nu trots....). Die badge ziet er dan zo uit
- ja, sorry, kan daar ook niets aan doen - en er staat bij:
'170 km, de oversteek van de Bahama's. Op 12 oktober 1492 zette Christoffel Columbus voor het eerst voet aan wal van de Nieuwe Wereld. Hij legde aan bij het Eiland San Salvador, een eiland in het gebied van de Bahama's. Hij ontmoette er de Arwaks, met wie hij geschenken uitwisselde'. Ik heb waarschijnlijk 170 km gelopen sinds ik die app heb geïnstalleerd [schudt haar hoofd]. Het zijn er veel meer, maar zoals ik al zei, ik heb mijn telefoon niet altijd bij me.
Overigens wel twee blaren op de hielen - zal 's een keer niet - en een gevoelige enkel, waarvoor ik straks naar de fysio moet. Ben benieuwd wat daarvan gezegd wordt. Hoop dat ik wel kan blijven hardlopen.
Laatste blog
Helaas, dit wordt mijn laatste blog. Want vandaag wordt ik
Ja, toch? Vanavond toch trekking Staatsloterij? Win ik gewoon even de jackpot. Mag toch wel een keer na járen meedoen en alleen af en toe vijf euro winnen?
En wat zou IK doen met 18 miljoen....
Goh.
Ik zou een ander huis kopen. Met zoveel geld is het alleen dan nog: waar? Eén huis in elk land wat al de revue is gepasseerd bijvoorbeeld? Eén in Zweden, één in Canada, één op Kreta, misschien één op Bonaire ("hé Piet! (Boon). Bouw even ook zo'n villa voor ons..."). En dan nog eentje in België. Of Zuid-Frankrijk...?
Mmm, afijn. En dan een auto. Zo'n truck. En misschien nog een kleintje voor in de stad (alsof ik daar dan nog kom...). En dan de huizen inrichten natuurlijk. Dus stel dat ik dan vijf huizen heb. Per huis één miljoen, dus kopen én inrichten. Daar red ik het toch wel mee? Ik hoef niet van die kastelen meteen.
Dan nog een huis voor mijn broer met z'n gezin en misschien eentje voor mijn moeder (als ze dat wil tenminste) en voor mijn schoonmoeder. Ik weet niet eens of dat zomaar mag eigenlijk. Stel nou dát, en ik wil ze allebei een huis geven. Volgens mij kan dat niet eens. Niet zomaar tenminste. Stom eigenlijk.
Dan heb ik nog geld over natuurlijk. Ik zou ook een zeilboot kopen. Als wij op vakantie zijn op Kreta dan liggen daar in de haven van Chania van die mooie zeilboten. Echt super. Dat wil ik ook wel. Wel eentje met schipper - die vind ik ongetwijfeld in mijn familie - want zelf zeilen kan ik niet. En dan in Kreta laten liggen en er af en toe naar toe vliegen. Met Transavia... :-)
En dan... Ik zou stoppen met werken (natuurlijk) en eerst eens flink van mijn rijkdom genieten. Ik weet niet of mijn mannetje dan stopt met werken of dat hij meteen die hele boot van hem koopt....In plaats van die zeilboot. Hahahahaha, kom ik daar de haven inlopen met mijn fregat! Nah, beetje groot hé. Beetje saai kleurtje ook. Grijs.
Kleren. Ga ik nieuwe kleding kopen? Misschien wel wat, maar niet persé iets wat ik nou érg graag wil hebben. Ik zou wel ook even naar de PC gaan (plastisch chirurg dus niet de Hooft). Even mijn boobs wat laten inkorten.
Tja. En verder? Volgens mij heb ik nog heel wat over als ik dit heb gehad. Nog een jaar vakantie vieren denk ik, naar Bora Bora of een ander super exotisch (ei)land. Om te duiken natuurlijk. Rondreisje hier, rondreisje daar. Nog genoeg te zien.
Misschien daarom niet zo handig om overal een huis te hebben...Nou ja, dan maar enkel eentje in Zuid-Frankrijk. Of in Panama...
M I L J O N A I R
Ja, toch? Vanavond toch trekking Staatsloterij? Win ik gewoon even de jackpot. Mag toch wel een keer na járen meedoen en alleen af en toe vijf euro winnen?
En wat zou IK doen met 18 miljoen....
Goh.
Ik zou een ander huis kopen. Met zoveel geld is het alleen dan nog: waar? Eén huis in elk land wat al de revue is gepasseerd bijvoorbeeld? Eén in Zweden, één in Canada, één op Kreta, misschien één op Bonaire ("hé Piet! (Boon). Bouw even ook zo'n villa voor ons..."). En dan nog eentje in België. Of Zuid-Frankrijk...?
![]() |
| Zoiets... |
Mmm, afijn. En dan een auto. Zo'n truck. En misschien nog een kleintje voor in de stad (alsof ik daar dan nog kom...). En dan de huizen inrichten natuurlijk. Dus stel dat ik dan vijf huizen heb. Per huis één miljoen, dus kopen én inrichten. Daar red ik het toch wel mee? Ik hoef niet van die kastelen meteen.
Dan nog een huis voor mijn broer met z'n gezin en misschien eentje voor mijn moeder (als ze dat wil tenminste) en voor mijn schoonmoeder. Ik weet niet eens of dat zomaar mag eigenlijk. Stel nou dát, en ik wil ze allebei een huis geven. Volgens mij kan dat niet eens. Niet zomaar tenminste. Stom eigenlijk.
Dan heb ik nog geld over natuurlijk. Ik zou ook een zeilboot kopen. Als wij op vakantie zijn op Kreta dan liggen daar in de haven van Chania van die mooie zeilboten. Echt super. Dat wil ik ook wel. Wel eentje met schipper - die vind ik ongetwijfeld in mijn familie - want zelf zeilen kan ik niet. En dan in Kreta laten liggen en er af en toe naar toe vliegen. Met Transavia... :-)
![]() |
| Zoiets? |
![]() |
| Of liever 'gewoon' deze? |
Kleren. Ga ik nieuwe kleding kopen? Misschien wel wat, maar niet persé iets wat ik nou érg graag wil hebben. Ik zou wel ook even naar de PC gaan (plastisch chirurg dus niet de Hooft). Even mijn boobs wat laten inkorten.
Tja. En verder? Volgens mij heb ik nog heel wat over als ik dit heb gehad. Nog een jaar vakantie vieren denk ik, naar Bora Bora of een ander super exotisch (ei)land. Om te duiken natuurlijk. Rondreisje hier, rondreisje daar. Nog genoeg te zien.
Misschien daarom niet zo handig om overal een huis te hebben...Nou ja, dan maar enkel eentje in Zuid-Frankrijk. Of in Panama...
Zo moe...
Gisteren is er niets gebeurd aan de badkamer. Ik kwam 's middags thuis en alles stond nog hetzelfde. Kan gebeuren.
Ik had gisterenmiddag een afspraak in het centrum en was daardoor wat vroeger thuis dan gebruikelijk. Het was te laat om terug te gaan naar kantoor en te vroeg om aan het eten te beginnen, dus ben ik maar even met de fiets boodschappen wezen doen. Normaal doe ik dat op maandagavond, maar ik had daar gisteren geen zin in.
Nu gaat het met die zin toch al tamelijk slecht de laatste weken. Maar vandaag is het wel bizar slecht. Werd al wakker met een lichte hoofdpijn na een toch goede nacht. En moe dat ik ben....! Ik ben haast niet vooruit te branden en ik heb echt nergens puf voor. Om even naar het toilet te gaan moet ik alle moed bij elkaar schrapen. Het is de hoofdpijn die zoveel energie uit mijn lijf trekt. Ik zou een pijnstiller moeten nemen, maar doorgaans neem ik overdag geen pijnstiller, wel als ik ga slapen. In tegenstelling tot anderen gaat mijn hoofdpijn niet over met een goede (nacht)rust. Ik moet ook niet naar bed gaan als ik hoofdpijn heb, want het gaat daardoor echt niet over bij mij.
Ik tracht te doorgronden waarom ik mij zo futloos voel de laatste maanden. Dit fenomeen is ook niet nieuw en meestal begin ik mij moe en lusteloos te voelen als ik toe ben aan vakantie. Ik denk ook dat het komt door een samenloop van dingen zoals de verbouwing en de frustraties die daarmee gepaard gaan. Ik moet zeggen dat op dit moment die frustraties er niet echt zijn omdat het nu goed gaat. Zolang wij ons er niet mee bemoeien loopt het en is alles toch redelijk schoon achtergelaten en zie je zo langzamerhand echt iets ontstaan. Toch maak je je zorgen. Ik toch. Je hebt een deadline in gedachten en daar werk je dan toch naar toe. Maar alles is besteld - zelfs de lampjes - en er is wat geregeld voor de periode dat we niet kunnen douchen, dus in theorie zou het goed moeten gaan.
Ik ben gewoon moe van het hele jaar. Natuurlijk in december vorig jaar mijn vader overleden, dan de zorgen voor mijn moeder, haar heupoperatie en alle emoties die daarmee gepaard gaan, vooral de emoties van je moeder over het verlies van haar levensgezel en waar je dan toch soort van machteloos bij staat. Gelukkig gaat het nu weer goed met haar en probeert ze de draad van het leven - haar eigen draad - weer op te pakken. En ik hoop dat ze daar lol in krijgt en dat ze lekker gaat genieten van het leven. Dan hoef ik me ook minder zorgen te maken.
Mijn eigen emoties om het overlijden van mijn vader zijn wat verwarrend, omdat ik mijn vader niet echt mis. Zo soms dan denk ik aan hem, dan zie ik iets waardoor ik aan hem moet denken en dan voel ik wel een steek van verdriet, maar meer omdat ik het zo jammer vind dat hij zo onuitstaanbaar was de laatste jaren, maar dat had ook te maken met zijn ziek-zijn en het feit dat hij dat niet kon accepteren. Ik heb een goede, weliswaar turbulente jeugd gehad en veel gedaan met mijn vader, maar de laatste jaren zijn we wat uit elkaar gegroeid. Komt ook omdat hij altijd overal commentaar op had.
Afijn. Al met al veel gebeurd dus in het afgelopen jaar, of het nu 2013 of 2014 was. In de natuur om ons heen gaat alles gewoon onafgebroken door en wordt er meer naar de seizoenen gekeken. Nu is het al weer oktober en ik zal niet verbaasd staan kijken als volgende week de feestverlichting weer aan de gevel van het winkelcentrum hangt.
Ik had gisterenmiddag een afspraak in het centrum en was daardoor wat vroeger thuis dan gebruikelijk. Het was te laat om terug te gaan naar kantoor en te vroeg om aan het eten te beginnen, dus ben ik maar even met de fiets boodschappen wezen doen. Normaal doe ik dat op maandagavond, maar ik had daar gisteren geen zin in.
Nu gaat het met die zin toch al tamelijk slecht de laatste weken. Maar vandaag is het wel bizar slecht. Werd al wakker met een lichte hoofdpijn na een toch goede nacht. En moe dat ik ben....! Ik ben haast niet vooruit te branden en ik heb echt nergens puf voor. Om even naar het toilet te gaan moet ik alle moed bij elkaar schrapen. Het is de hoofdpijn die zoveel energie uit mijn lijf trekt. Ik zou een pijnstiller moeten nemen, maar doorgaans neem ik overdag geen pijnstiller, wel als ik ga slapen. In tegenstelling tot anderen gaat mijn hoofdpijn niet over met een goede (nacht)rust. Ik moet ook niet naar bed gaan als ik hoofdpijn heb, want het gaat daardoor echt niet over bij mij.
Ik tracht te doorgronden waarom ik mij zo futloos voel de laatste maanden. Dit fenomeen is ook niet nieuw en meestal begin ik mij moe en lusteloos te voelen als ik toe ben aan vakantie. Ik denk ook dat het komt door een samenloop van dingen zoals de verbouwing en de frustraties die daarmee gepaard gaan. Ik moet zeggen dat op dit moment die frustraties er niet echt zijn omdat het nu goed gaat. Zolang wij ons er niet mee bemoeien loopt het en is alles toch redelijk schoon achtergelaten en zie je zo langzamerhand echt iets ontstaan. Toch maak je je zorgen. Ik toch. Je hebt een deadline in gedachten en daar werk je dan toch naar toe. Maar alles is besteld - zelfs de lampjes - en er is wat geregeld voor de periode dat we niet kunnen douchen, dus in theorie zou het goed moeten gaan.
Ik ben gewoon moe van het hele jaar. Natuurlijk in december vorig jaar mijn vader overleden, dan de zorgen voor mijn moeder, haar heupoperatie en alle emoties die daarmee gepaard gaan, vooral de emoties van je moeder over het verlies van haar levensgezel en waar je dan toch soort van machteloos bij staat. Gelukkig gaat het nu weer goed met haar en probeert ze de draad van het leven - haar eigen draad - weer op te pakken. En ik hoop dat ze daar lol in krijgt en dat ze lekker gaat genieten van het leven. Dan hoef ik me ook minder zorgen te maken.
Mijn eigen emoties om het overlijden van mijn vader zijn wat verwarrend, omdat ik mijn vader niet echt mis. Zo soms dan denk ik aan hem, dan zie ik iets waardoor ik aan hem moet denken en dan voel ik wel een steek van verdriet, maar meer omdat ik het zo jammer vind dat hij zo onuitstaanbaar was de laatste jaren, maar dat had ook te maken met zijn ziek-zijn en het feit dat hij dat niet kon accepteren. Ik heb een goede, weliswaar turbulente jeugd gehad en veel gedaan met mijn vader, maar de laatste jaren zijn we wat uit elkaar gegroeid. Komt ook omdat hij altijd overal commentaar op had.
Afijn. Al met al veel gebeurd dus in het afgelopen jaar, of het nu 2013 of 2014 was. In de natuur om ons heen gaat alles gewoon onafgebroken door en wordt er meer naar de seizoenen gekeken. Nu is het al weer oktober en ik zal niet verbaasd staan kijken als volgende week de feestverlichting weer aan de gevel van het winkelcentrum hangt.
Te warm?
Ik heb geen idee hoe warm het is hier, maar het zal wel aardig in de twintig lopen. De airco had ik nog niet aan rond elf uur want dat stel ik altijd zo lang mogelijk uit. Een uurtje later toch maar ramen dicht en airco op drieëntwintig. Niet te koud dus.
Vandaag kwam ik niet op gang. Echt niet vooruit te branden. Beetje hoofdpijn en veel pijn in mijn rug, hoewel ik niet goed kan voelen of het nu mijn rug is of iets binnen in mij wat bij ons vrouwen net zo goed zo'n pijn kan doen. Ik heb gisteren niets noemenswaardigs gedaan waar ik rugpijn van zou kunnen krijgen. Niets zwaars verstouwd of het moet zijn geweest dat ik het avondeten voor mijn moeder heb klaargemaakt op een voor mij veel te laag aanrecht.
Ondanks dat het werk aardig doorloopt op kantoor, ben ik er gisteren toch even tussenuit geknepen om naar mijn moeder te rijden. Eerst even langs de AH om kippenpootjes, pasta en sla te halen en nog wat lekkers voor tussen de middag, en dan een uurtje tuffen op niet al te drukke snelwegen. Het verbaast mij altijd zo dat zoveel mensen zo hard rijden. Ik zie daar volledig het nut niet van in. Ik rij meestal zo rond de honderd/honderdtien. Lekker zuinig en hard zat. Mijn tuppertrut kan ook niet veel harder - hoewel ik best wel eens honderddertig heb gereden ermee - maar ik heb daar ook geen behoefte aan. Wat wel vervelend is is dat je met inhalen of 'berg' op erg weinig kracht hebt en goed moet inschatten wanneer je 'verantwoord' kunt inhalen. Ik zal dan ook blij zijn als ik een andere auto kan kiezen want never nooit meer een Peugeot 107 of iets van dat kaliber voor mij! Ik heb mijn oog nu min of meer op de Toyota Auris Hybrid laten vallen. Die heeft ook veertien procent bijtelling en is meer auto dan de 107. Maar ik moet nog even wachten tot volgend jaar.
Gisteren dus even naar Lelystad. Even langs mijn moeder met haar nieuwe heup. Daar heb ik voor haar de twee kippenpootjes gestoofd in ui en tomaat en ik had verse pasta gekocht en een heerlijk Italiaanse Salade bij de AH vandaan - die vind ik de lekkerste - zodat ze die avond eens lekker kon eten. Even broodje gegeten, gekletst en tegen half drie kwam een nieuwe stoel die Hans - mijn broer - voor haar had geregeld. Zo'n sta-op stoel. Is beter voor haar rug en heup. Die werd in elkaar gezet toen ik weer weg moest.
Het was gisteren weer te warm om te gaan hardlopen, vandaar dat ik even de gelegenheid aangreep om op en neer te rijden naar Lelystad. Helaas vandaag dus ook behoorlijk warm, dus van het hardlopen komt waarschijnlijk niet veel terecht, hoewel ik toch ga proberen om een ochtend iets te lopen, al is het maar vier kilometer. Het ging zo enorm slecht afgelopen zondag, dat ik sta te popelen om dat over te doen. Maar ik denk dat het meer door mijn vermoeidheid kwam en de emoties van de dag ervoor dan door de warmte.
En dan nu de verbouwing....nu alweer twee dagen (dinsdag en woensdag) niets gebeurd, hoewel de aannemer had gezegd het toilet te zullen doen deze week. Deze week duurt nu nog anderhalve dag, dus wie weet... Maar dat het veel te traag gaat is wel duidelijk. Het had al af kunnen zijn. Op de vloer na dan, want dat kan niemand bespoedigen. Nog een geluk dat ik het in de zomer doe en niet in de winter.
Vandaag kwam ik niet op gang. Echt niet vooruit te branden. Beetje hoofdpijn en veel pijn in mijn rug, hoewel ik niet goed kan voelen of het nu mijn rug is of iets binnen in mij wat bij ons vrouwen net zo goed zo'n pijn kan doen. Ik heb gisteren niets noemenswaardigs gedaan waar ik rugpijn van zou kunnen krijgen. Niets zwaars verstouwd of het moet zijn geweest dat ik het avondeten voor mijn moeder heb klaargemaakt op een voor mij veel te laag aanrecht.
Ondanks dat het werk aardig doorloopt op kantoor, ben ik er gisteren toch even tussenuit geknepen om naar mijn moeder te rijden. Eerst even langs de AH om kippenpootjes, pasta en sla te halen en nog wat lekkers voor tussen de middag, en dan een uurtje tuffen op niet al te drukke snelwegen. Het verbaast mij altijd zo dat zoveel mensen zo hard rijden. Ik zie daar volledig het nut niet van in. Ik rij meestal zo rond de honderd/honderdtien. Lekker zuinig en hard zat. Mijn tuppertrut kan ook niet veel harder - hoewel ik best wel eens honderddertig heb gereden ermee - maar ik heb daar ook geen behoefte aan. Wat wel vervelend is is dat je met inhalen of 'berg' op erg weinig kracht hebt en goed moet inschatten wanneer je 'verantwoord' kunt inhalen. Ik zal dan ook blij zijn als ik een andere auto kan kiezen want never nooit meer een Peugeot 107 of iets van dat kaliber voor mij! Ik heb mijn oog nu min of meer op de Toyota Auris Hybrid laten vallen. Die heeft ook veertien procent bijtelling en is meer auto dan de 107. Maar ik moet nog even wachten tot volgend jaar.
Gisteren dus even naar Lelystad. Even langs mijn moeder met haar nieuwe heup. Daar heb ik voor haar de twee kippenpootjes gestoofd in ui en tomaat en ik had verse pasta gekocht en een heerlijk Italiaanse Salade bij de AH vandaan - die vind ik de lekkerste - zodat ze die avond eens lekker kon eten. Even broodje gegeten, gekletst en tegen half drie kwam een nieuwe stoel die Hans - mijn broer - voor haar had geregeld. Zo'n sta-op stoel. Is beter voor haar rug en heup. Die werd in elkaar gezet toen ik weer weg moest.
Het was gisteren weer te warm om te gaan hardlopen, vandaar dat ik even de gelegenheid aangreep om op en neer te rijden naar Lelystad. Helaas vandaag dus ook behoorlijk warm, dus van het hardlopen komt waarschijnlijk niet veel terecht, hoewel ik toch ga proberen om een ochtend iets te lopen, al is het maar vier kilometer. Het ging zo enorm slecht afgelopen zondag, dat ik sta te popelen om dat over te doen. Maar ik denk dat het meer door mijn vermoeidheid kwam en de emoties van de dag ervoor dan door de warmte.
En dan nu de verbouwing....nu alweer twee dagen (dinsdag en woensdag) niets gebeurd, hoewel de aannemer had gezegd het toilet te zullen doen deze week. Deze week duurt nu nog anderhalve dag, dus wie weet... Maar dat het veel te traag gaat is wel duidelijk. Het had al af kunnen zijn. Op de vloer na dan, want dat kan niemand bespoedigen. Nog een geluk dat ik het in de zomer doe en niet in de winter.
Deuren afgehangen
Ik voel mij vandaag eigenlijk best wel opgewekt. Misschien komt het omdat gisteren de drie deuren zijn ingehangen. Nog wel zonder beslag, maar die zijn besteld en volgen nog. Niet dat de deuren nu prachtig mooi zijn: het zijn slechts onafgewerkte egale deuren die nog geverfd moeten worden.
![]() |
| Deur meterkast en toilet |
Misschien komt het ook omdat mijn moeder weer thuis is en ik goede hoop heb dat het nu al stukken beter met haar gaat, hoewel zij nog wel erg moe klonk toen ik haar gisteren belde. Maar ze voelde zich verder goed en natuurlijk vier dagen na een operatie kan je ook niet verwachten dat ze nu al de trappen op en af rent. Ik hoop gewoon dat ze nu wel wat meer zal gaan wandelen, langzaam opbouwen, zodat ze wat mobieler wordt en wat meer buiten komt. Ik zou mij dan al een stuk happier voelen, te weten dat je mamsje zich zeker gaat redden, ook natuurlijk een beetje ter geruststelling van mijn eigen geweten omdat ik wat beperkt ben in 'behulpzaamheid' door allerlei omstandigheden....afstand...werk... verbouwing...
Waar ik wat minder vrolijk van word is dat ik weer erge last heb van mijn hand en arm door wat ik gedaan heb. Hele simpele dingen als ramen zemen en kozijnen schoonmaken en daar heb ik dan helaas toch weer last van. Dat RSI gaat nooit weg. Ik moet wel uitkijken nu, want mijn pols- en duimgewricht zijn behoorlijk gevoelig. Nu doe ik weer meer met links, zoals gisteren dan toch weer lijmresten verwijderen van de tegels in de tuin. Kan het dan toch niet laten.
Het is nu een genot om buiten te zijn, nu met iedereen opgehoepeld naar het buitenland. 's Morgens zo heerlijk rustig in mijn straat en rustig op de weg naar kantoor. Zalig. Als het zo iedere dag zou zijn, dan zou ik hier met plezier wonen en me lang niet zo gestrest en geïrriteerd voelen. Ik hoor iedereen om mij heen zuchten van genot dat het nu zo rustig is en dat het wel zo mag blijven. Al die kinderen lawaaischoppers moven, die concentraties scholen buiten de woonkernen plaatsen evenals de supermarkten en enkel de kleine winkeliers toelaten. Vind ik eigenlijk best wel een goed plan! Mensen pakken toch om ieder wissewasje hun auto en ouderen en slecht-ter-been zijnde pakken hun scootmobiel. Dus geen enkele reden meer om dat soort voorzieningen in woonwijken te plaatsen. Gemeente, lees je dit?? Voer het maar uit zou ik zeggen.
De keuken revisited
De keuken. Wat zullen we daarover zeggen. Er valt weinig te zeggen, want er is niets gedaan. Niet de schuld van de monteur, want die was keurig op tijd. Ik weet niet of je in dit geval van enig 'schuld' kunt spreken. Omdat de vloer een aantal centimeter hoger is komen te liggen, zouden de keukenkastjes - als we deze op dezelfde hoogte zouden houden als oorspronkelijk - boven de vensterbank uitkomen. We - ik - hadden bedacht om dan toch de keuken gelijk te houden met de vensterbank, oftewel een centimeter of 3 1/2 lager dan eerst. Dat is gemakkelijker gezegd dan uitgevoerd, want dan heb je andere stelpoten nodig. Gebeld naar de firma B&B te Nieuw-Vennep, ons geval voorgelegd, maar volgens onze verkoper was het niet nodig om nieuwe pootjes te bestellen want 'de monteur lost dit wel op'. De monteur kon dit helaas niet doen met deze pootjes want een stukje afzagen was geen optie, want aan de ene kant zou dat dan ten koste gaan van de schroefdraad en aan de andere kant van het stoprandje, om zo maar te zeggen en dan zouden de pootjes door de kast heen zakken. Hij is nog speciaal voor ons naar Amsterdam gereden op jacht naar kleinere poten, maar hij kon er maar vier bemachtigen en wij hebben er zeventien nodig. Dus hebben wij de hele keuken hermontage maar uitgesteld naar de komende zaterdag.
Ik baalde er wel behoorlijk van. Na een week dat er niets gebeurd is in huis en volledige radiostilte van de aannemer en het maar opkroppen van die frustraties die dat teweeg brengt, kwam het er zaterdag (weer) uit met veel huilen (achteraf wel duidelijk waarom ik zo emo was......). De verkoper van B&B kon het geen reet interesseren dat wij door zijn advies dat de monteur het wel op zou lossen, nog een week zonder keuken zouden zitten. Ik heb achteraf spijt dat ik mijn kastjes bij B&B heb gekocht, zeker omdat ik wat weekjes terug een collega van mij ook niet al te lovend over B&B hoorde praten. Ze zijn ongeïnteresseerd en zitten er alleen om te verkopen en verder zijn ze alleen met zichzelf bezig.
Het was ook de monteur die ons destijds de doorslag gaf om de kastjes bij B&B te kopen en niet B&B zelf. De monteur uit Naarden was zo doortastend en meedenkend - en nu weer - dat het voor ons niet echt veel uitmaakte bij wie we de kastjes zouden bestellen. Het composiet blad dat we erop gaan leggen komt weer bij iemand anders vandaan dus in dat geval heeft B&B daar ook geen winst van. Afijn. Als het goed is zijn we daar over een tijdje toch van af en hebben we daar geen boodschap meer aan. En buiten dat, er is bij iedere keukenleverancier wel wát. Met een beetje meedenken zou je je kunnen onderscheiden.
Dan hebben we maar een muur geschilderd en Jan heeft de buitenunit van de afzuigkap aan de muur bevestigd. Weer twee wassen gedaan met de nodige omhaal en nog even doorkamperen. Dit wasritueel zal nog wel even duren: als het meezit (!) toch wel minstens tot eind september. Ik heb dit weekend nog de meeste tijd doorgebracht in de tuin om deze te onderhouden. Op sommige plekken waande ik me bijna in het oerwoud. Van tuinieren word ik kalm en ik vind het heerlijk om zo tussen het groen bezig te zijn. Laat mij maar waaien. Nu moet eigenlijk de buitenkant nog gesnoeid worden, maar dat is iets voor een ander keertje.
Bovenop alle verbouwperikelen en de 'tegenslagen' - vooral veroorzaakt door de aanleg van de vloerverwarming - moest mijn moeder ook nog eens naar het ziekenhuis. Ze had er al in gelegen vorige week met darmklachten, en nu was het voor haar heup. Dat gaat je natuurlijk ook niet in de koude kleren zitten dus dan is het best logisch dat je dan wat emo bent. Als je dan ook nog eens geheel onverwacht na drie maanden afwezigheid ineens weer met een ander vrouwelijk ongemak geconfronteerd wordt, is mijn emotionele bui, de hoofdpijn en de vermoeidheid ook weer verklaard. En zondagmorgen ging mijn hardlopen ook écht voor geen meter, echt super slecht gelopen, maar.... gelopen. Zondag voelde ik mij dan ook een stuk beter.
De muur een tweede laag gegeven, weer in de tuin gewerkt en dé oplossing gevonden voor de hoogte van de keuken, de lengte van de gebruikers en de inpassing in de ruimte. Tádá! Al zeg ik het zelf, je komt vanzelf tot een oplossing al kost mij dat enorm veel moeite om dat te 'zien'.
Vanmorgen is de aannemer langs geweest en als het goed is hangen de deuren erin als ik later thuis kom en hij zou het toilet afmaken vóór zijn vakantie. Er gebeurt dus wat.... en dat voelt lekker....
![]() |
| De keuken zoals die er nu bij staat, zonder water, maar wel met Boretti (niet zichtbaar op de foto) |
Het was ook de monteur die ons destijds de doorslag gaf om de kastjes bij B&B te kopen en niet B&B zelf. De monteur uit Naarden was zo doortastend en meedenkend - en nu weer - dat het voor ons niet echt veel uitmaakte bij wie we de kastjes zouden bestellen. Het composiet blad dat we erop gaan leggen komt weer bij iemand anders vandaan dus in dat geval heeft B&B daar ook geen winst van. Afijn. Als het goed is zijn we daar over een tijdje toch van af en hebben we daar geen boodschap meer aan. En buiten dat, er is bij iedere keukenleverancier wel wát. Met een beetje meedenken zou je je kunnen onderscheiden.
Dan hebben we maar een muur geschilderd en Jan heeft de buitenunit van de afzuigkap aan de muur bevestigd. Weer twee wassen gedaan met de nodige omhaal en nog even doorkamperen. Dit wasritueel zal nog wel even duren: als het meezit (!) toch wel minstens tot eind september. Ik heb dit weekend nog de meeste tijd doorgebracht in de tuin om deze te onderhouden. Op sommige plekken waande ik me bijna in het oerwoud. Van tuinieren word ik kalm en ik vind het heerlijk om zo tussen het groen bezig te zijn. Laat mij maar waaien. Nu moet eigenlijk de buitenkant nog gesnoeid worden, maar dat is iets voor een ander keertje.
Bovenop alle verbouwperikelen en de 'tegenslagen' - vooral veroorzaakt door de aanleg van de vloerverwarming - moest mijn moeder ook nog eens naar het ziekenhuis. Ze had er al in gelegen vorige week met darmklachten, en nu was het voor haar heup. Dat gaat je natuurlijk ook niet in de koude kleren zitten dus dan is het best logisch dat je dan wat emo bent. Als je dan ook nog eens geheel onverwacht na drie maanden afwezigheid ineens weer met een ander vrouwelijk ongemak geconfronteerd wordt, is mijn emotionele bui, de hoofdpijn en de vermoeidheid ook weer verklaard. En zondagmorgen ging mijn hardlopen ook écht voor geen meter, echt super slecht gelopen, maar.... gelopen. Zondag voelde ik mij dan ook een stuk beter.
De muur een tweede laag gegeven, weer in de tuin gewerkt en dé oplossing gevonden voor de hoogte van de keuken, de lengte van de gebruikers en de inpassing in de ruimte. Tádá! Al zeg ik het zelf, je komt vanzelf tot een oplossing al kost mij dat enorm veel moeite om dat te 'zien'.
Vanmorgen is de aannemer langs geweest en als het goed is hangen de deuren erin als ik later thuis kom en hij zou het toilet afmaken vóór zijn vakantie. Er gebeurt dus wat.... en dat voelt lekker....
Verbouwing, hardlopen en operatie
Dag eh... wat is het...37? van de verbouwing - gisteren dus. Weer niets gebeurd. Ik kwam thuis terwijl buiten de regen gestaag neerviel en alles stond nog zoals het al vanaf maandagmorgen stond. Ik kan het dan niet helpen om even mijn wenkbrauwen te fronsen. Als ik ergens niet goed tegen kan, is dat er niets gebeurt. Perfect weer in mijn ogen om lekker binnen de deuren in te hangen. Maar nee.
Ik heb me wel omgekleed en ben eindelijk weer eens gaan hardlopen. Ik had een maand 'niets' gedaan en zeker in het weer als gisteren - miezerig - is het heerlijk om even buiten sportief in de weer - in het weer? - te zijn. Waar had ik alles ook alweer neergelegd?
Zoals verwacht was het heel rustig in het bos en ik heb toch zes kilometer gedaan met wel wat lichte moeite, wat natuurlijk logisch is. Ik had ook behoorlijke hoofdpijn daarna, in feite tijdens al en thuis heb ik twee tomaten en een zak bugles leeg gegeten en dat samen met twee paracetamolletjes - wat doorgaans niet helpt tegen mijn hoofdpijn - is het wel gezakt tot draaglijk niveau. Tegen half zeven zalm met courgette en spaghetti klaar gemaakt en dat op de bank opgegeten. Weer met de hand afwassen: eerst warm water 'maken' met de waterkoker en dat in het teiltje gieten. Het is net kamperen, alleen dat ik mij een stuk minder ontspannen voel. Waarom gebeurt er nu weer niets? Grrr....
Overigens had ik gisteren echt een rotdag. Ik wilde maar niet wakker worden 's morgens en had hoofdpijn en voelde me gewoon rot. Gelukkig trok het wel weer bij in de loop van de dag en zeker na het lopen voelde ik mij toch zeker mentaal weer een stuk beter. Vandaag gaat het al veel beter en voel ik mij een stuk minder moe, hoewel ik toch een paar keer wakker ben geweest vannacht. Om 02.30u werd ik wakker en ik had zoiets van: "Wat is het stil buiten...." Dus ik kijk op mijn phone en zie dat we eruit liggen. Dan draaide ik me om en dacht: "Nu ja, alles weer back to normal...". Wel spijtig, maar aan de andere kant vind ik het wel prima. Helaas nul punten in de poule, maar ik sta nog op de derde plaats.
En vandaag wordt mijn moeder geopereerd aan haar heup. Eindelijk. Ze had dit in feite vorig jaar september al moeten ondergaan, maar door het hele gedoe met mijn vader is dat toen uitgesteld. Nu dan eindelijk toch. En ik hoop echt van harte dat ze straks een stuk mobieler wordt en wat meer van het leven kan gaan genieten zonder pijn. Reisje langs de Rijn of de Nijl....Er eens op uit. Zou haar goed doen.
Ik heb me wel omgekleed en ben eindelijk weer eens gaan hardlopen. Ik had een maand 'niets' gedaan en zeker in het weer als gisteren - miezerig - is het heerlijk om even buiten sportief in de weer - in het weer? - te zijn. Waar had ik alles ook alweer neergelegd?
Zoals verwacht was het heel rustig in het bos en ik heb toch zes kilometer gedaan met wel wat lichte moeite, wat natuurlijk logisch is. Ik had ook behoorlijke hoofdpijn daarna, in feite tijdens al en thuis heb ik twee tomaten en een zak bugles leeg gegeten en dat samen met twee paracetamolletjes - wat doorgaans niet helpt tegen mijn hoofdpijn - is het wel gezakt tot draaglijk niveau. Tegen half zeven zalm met courgette en spaghetti klaar gemaakt en dat op de bank opgegeten. Weer met de hand afwassen: eerst warm water 'maken' met de waterkoker en dat in het teiltje gieten. Het is net kamperen, alleen dat ik mij een stuk minder ontspannen voel. Waarom gebeurt er nu weer niets? Grrr....
Overigens had ik gisteren echt een rotdag. Ik wilde maar niet wakker worden 's morgens en had hoofdpijn en voelde me gewoon rot. Gelukkig trok het wel weer bij in de loop van de dag en zeker na het lopen voelde ik mij toch zeker mentaal weer een stuk beter. Vandaag gaat het al veel beter en voel ik mij een stuk minder moe, hoewel ik toch een paar keer wakker ben geweest vannacht. Om 02.30u werd ik wakker en ik had zoiets van: "Wat is het stil buiten...." Dus ik kijk op mijn phone en zie dat we eruit liggen. Dan draaide ik me om en dacht: "Nu ja, alles weer back to normal...". Wel spijtig, maar aan de andere kant vind ik het wel prima. Helaas nul punten in de poule, maar ik sta nog op de derde plaats.
En vandaag wordt mijn moeder geopereerd aan haar heup. Eindelijk. Ze had dit in feite vorig jaar september al moeten ondergaan, maar door het hele gedoe met mijn vader is dat toen uitgesteld. Nu dan eindelijk toch. En ik hoop echt van harte dat ze straks een stuk mobieler wordt en wat meer van het leven kan gaan genieten zonder pijn. Reisje langs de Rijn of de Nijl....Er eens op uit. Zou haar goed doen.
Pécés
![]() |
| Een zalige lentedag in het 'bos' |
Eigenlijk weet ik niet waarover ik vandaag eens zal schrijven. Het is die onstilbare drang om iets te schrijven, maar ik moet uitkijken dat ik niet verval in onnodig negatief geneuzel, want dat kan ik heel goed. Zeker als je in zo'n stemming bent als vandaag. Maar laten we het vrolijk en gezellig houden.
Te beginnen met de vermelden dat wij dinsdagmiddag een 'nieuwe' PC hebben geplaatst en geïnstalleerd bij mijn moeder. Zij werkte nog op een XP machine wat, zoals bekend, per 8-4 niet meer wordt geüpdate en ondersteund door Windows. Ik had nog een goed werkende redelijk recente PC en heb met toestemming deze mogen doorschuiven naar mijn moeder. Is ze eindelijk ook af van die ouwe meuk die op die PC stond, want mijn vader was kampioen meuk verzamelen.
Met het plaatsen en installeren van de PC was het niet gedaan. Want 'jij wilde dat burootje toch in die andere hoek hebben?' Nou ja, graag, als het even kan. Dus die hele plek leeggeruimd, een paar tientallen CD's en oude gebruiksaanwijzingen ervan onder vandaan geplukt, een paar forse spinnenwebben weggewerkt en het buro in de andere hoek. Hoek eruit zodat deze mooi om de kolom heen past, nieuwe PC erop, alles geïnstalleerd en klaar was Kees. Liever gezegd: Jan, in dit geval.
Dan maar meteen die hele hoek ook schoon gemaakt met een stofzuiger die totaal niet zoog. Zak verwisseld, hielp niet. WTF.... Even kijken door de buis: één zwart gat. Met een ragger erin en er kwam een pakket stof uit van wel tien centimeter lengte. Geen wonder dat de stofzuiger het niet deed! En wat suf van die schoonmaakster die één keer per week komt, dat ze dat nooit heeft gemerkt. Nou vraag ik je. Dus met een weer werkende stofzuiger de hele keuken eens goed uitgezogen.
Of we dan ook maar meteen de kabinetkast in de andere hoek wilden zetten. Was zo gebeurd. Dan ook maar meteen de eettafel anders neergezet, waar we wel de lamp even voor moesten verhangen. Aan gereedschap geen gebrek, ook daar was mijn vader kampioen in: gereedschap verzamelen. Het is mooi dat het daar ligt en mooi dat het daar blijft liggen en niet wordt weggeven aan gretige, hebberige handjes die zo'n mooie pneumatische boor wel zien zitten.
Boven meteen nog even vijf gaten geboord voor schilderijtjes en toen moe maar voldaan een door mijn moeder gemaakt avondmaal verorberd. Daar krijg je honger van! We gingen niet al te laat weer terug naar huis, want je voelt het wel als je zo de hele middag druk in de weer bent geweest. Maar het staat nu beter en zo help je ook om wat van de spullen die pa heeft verzameld langzaam weg te doen en het huis meer mijn moeder eigen te maken. Er staat nog genoeg waar nog doorheen gegaan moet worden zoals tientallen CD's waar films op staan waar niemand nog naar kijkt. Maar dat komt nog wel. Nu Jan in Den Helder ligt voorlopig, moeten we daar van profiteren om af en toe even langs te gaan en dingetjes te doen. Nog een keer een muur schilderen en dan door die CD's heen, kasten leegruimen, troep weggooien. Dat soort zaken.
Maar wij gaan natuurlijk ook nog verbouwen (ooit!!) en dan zal er wel wat minder tijd zijn. Weet nog steeds niet wanneer het nu eindelijk eens gaat gebeuren, en ik kan je zeggen dat er een flinke steen van mijn maag zal vallen als ik eindelijk eens weet wanneer het gaat beginnen...
Van kozijnen en Windows XP
Monday, monday....
Met een lekker weekend achter de rug. Zaterdag was het toch nog wat onverwachts - voor mij althans - best mooi weer nadat de dag wat grijs was begonnen. Na het ontbijt zijn wij even naar Ploeg Kozijnen geweest om wat informatie in te winnen over nieuwe ramen die wij straks nodig hebben in de badkamer en in de berging. Blijkbaar hadden meer mensen dat idee opgevat, dus was het best druk en moesten wij even wachten tot wij aan de beurt waren.
Ik was er wat ongeduldig, want ik had niet helemaal de indruk dat wij een goede doortastende verkoopster tegenover ons hadden en aangezien ik (wij) nog niet helemaal 100% precies wisten wat we wilden, en we daar zelfs onderling even over aan het strubbelen waren, zat ik er niet erg op mijn gemak. Uiteindelijk zijn we er wel soort van uit gekomen. Het is ook best lastig om het over drie ramen te hebben waarvan je de afmetingen eigenlijk maar een beetje moet bepalen omdat er geen tekeningen van zijn en je in feite het allemaal nog zelf kunt bepalen. De muren eromheen moeten gemaakt worden, dus of het raam nu één bij één is, of één bij twee, it is up to us... Natuurlijk wel in het raamwerk (leuk) van de mogelijkheden.
Na dit nuttige bezoek doorgereden naar het tuincentrum waar ik wat balkonbakken en planten heb gekocht om het dakterras mee op te leuken. Dat hebben we eenmaal thuis verder in orde gemaakt, dus nu heb ik vijf mooie bloembakken met vrolijke zomerbloeiertjes erin. Staat erg gezellig op mijn dakterras.
En dan met gitzwarte handen bedacht ik me dat ik ook nog het toetje moest maken voor vanavond, want ik had vrijdag bedacht om dit weekend pannacotta te maken met passievrucht.
Ik heb vier pannacotaatjes gemaakt, twee met passievrucht en twee met mango, die ik nog had en die met de mango was toch veel lekkerder dan met de passievrucht. Had in die laatste ook ietsje minder suiker gedaan. Dus weetje voor de volgende keer.
Na deze culinaire bezigheden - de pannacotta moet na het maken opstijven in de koelkast - ben ik toch maar even boven op het dakterras van de zon gaan genieten. Zo tegen half vier werd de wind een stuk kouder en we hebben ons toen omgekleed en zijn even daarna nog gaan hardlopen. Bevalt me wel op zaterdagmiddag. Zo heb je de hele zondag zonder 'verplichtingen'. Ik heb dan ook heerlijk gelopen en er maar zeven kilometer van gemaakt, in plaats van de zes die ik zeg maar normaal loop, hoewel ik het vaak gewoon laat afhangen van hoe ik me op dat moment voel.
Wat ik wel weer heb is wat last van shin splint en vandaag ook wat last van mijn linkerhiel. Als dat laatste maar geen hielspoor is, want dan ben je daar aardig zoet mee. Heb dat al eens eerder gehad. In de nacht van zaterdag op zondag zelfs wakker geworden van die pijn in mijn linkeronderbeen, de shin splint dus. Maar goed. Verder heb ik er niet al te veel last van, maar ik voel het wel. Volgens de site van Nuijten & Donkers (fysiotherapeuten) kan je met beide pijnen rustig doorlopen, als het maar niet ondraaglijk wordt.
Misschien is het weer tijd voor nieuwe schoenen. Ik heb deze nu een jaar en koop - tegenwoordig althans - om het jaar nieuwe schoenen. Nu is gebleken dat dure schoenen geen garantie zijn voor blessurevrij lopen, ga ik toch eens om me heen kijken of er wellicht wat goedkopere schoenen zijn voor mij. Ik loop eigenlijk al jaar en dag op Saucony en dan de Omni reeks, maar zou ook best naar een ander merk kunnen en dan wat goedkoper. Kan het allicht eens proberen.
Zondag zijn we de hele dag bezig geweest om mijn PC - heb inmiddels een andere laptop - opnieuw in te stellen zodat mijn moeder deze kan gaan gebruiken. Sinds het overlijden van mijn pa zit zij op 'zijn' PC waar in de loop der jaren natuurlijk flink wat bagger op is gekomen. Dat is niet het probleem, maar wel dat er Windows XP op staat en Windows stopt met ondersteuning van Windows XP. Omdat ik een andere laptop heb, komt deze PC dus vrij. Kostte wel wat meer moeite en tijd dan we hadden gedacht, maar het is uiteindelijk gelukt.
Ik was blij dat het gisteren wat minder mooi weer was....
Met een lekker weekend achter de rug. Zaterdag was het toch nog wat onverwachts - voor mij althans - best mooi weer nadat de dag wat grijs was begonnen. Na het ontbijt zijn wij even naar Ploeg Kozijnen geweest om wat informatie in te winnen over nieuwe ramen die wij straks nodig hebben in de badkamer en in de berging. Blijkbaar hadden meer mensen dat idee opgevat, dus was het best druk en moesten wij even wachten tot wij aan de beurt waren.
Ik was er wat ongeduldig, want ik had niet helemaal de indruk dat wij een goede doortastende verkoopster tegenover ons hadden en aangezien ik (wij) nog niet helemaal 100% precies wisten wat we wilden, en we daar zelfs onderling even over aan het strubbelen waren, zat ik er niet erg op mijn gemak. Uiteindelijk zijn we er wel soort van uit gekomen. Het is ook best lastig om het over drie ramen te hebben waarvan je de afmetingen eigenlijk maar een beetje moet bepalen omdat er geen tekeningen van zijn en je in feite het allemaal nog zelf kunt bepalen. De muren eromheen moeten gemaakt worden, dus of het raam nu één bij één is, of één bij twee, it is up to us... Natuurlijk wel in het raamwerk (leuk) van de mogelijkheden.
Na dit nuttige bezoek doorgereden naar het tuincentrum waar ik wat balkonbakken en planten heb gekocht om het dakterras mee op te leuken. Dat hebben we eenmaal thuis verder in orde gemaakt, dus nu heb ik vijf mooie bloembakken met vrolijke zomerbloeiertjes erin. Staat erg gezellig op mijn dakterras.
En dan met gitzwarte handen bedacht ik me dat ik ook nog het toetje moest maken voor vanavond, want ik had vrijdag bedacht om dit weekend pannacotta te maken met passievrucht.
Ik heb vier pannacotaatjes gemaakt, twee met passievrucht en twee met mango, die ik nog had en die met de mango was toch veel lekkerder dan met de passievrucht. Had in die laatste ook ietsje minder suiker gedaan. Dus weetje voor de volgende keer.
Na deze culinaire bezigheden - de pannacotta moet na het maken opstijven in de koelkast - ben ik toch maar even boven op het dakterras van de zon gaan genieten. Zo tegen half vier werd de wind een stuk kouder en we hebben ons toen omgekleed en zijn even daarna nog gaan hardlopen. Bevalt me wel op zaterdagmiddag. Zo heb je de hele zondag zonder 'verplichtingen'. Ik heb dan ook heerlijk gelopen en er maar zeven kilometer van gemaakt, in plaats van de zes die ik zeg maar normaal loop, hoewel ik het vaak gewoon laat afhangen van hoe ik me op dat moment voel.
Wat ik wel weer heb is wat last van shin splint en vandaag ook wat last van mijn linkerhiel. Als dat laatste maar geen hielspoor is, want dan ben je daar aardig zoet mee. Heb dat al eens eerder gehad. In de nacht van zaterdag op zondag zelfs wakker geworden van die pijn in mijn linkeronderbeen, de shin splint dus. Maar goed. Verder heb ik er niet al te veel last van, maar ik voel het wel. Volgens de site van Nuijten & Donkers (fysiotherapeuten) kan je met beide pijnen rustig doorlopen, als het maar niet ondraaglijk wordt.
Misschien is het weer tijd voor nieuwe schoenen. Ik heb deze nu een jaar en koop - tegenwoordig althans - om het jaar nieuwe schoenen. Nu is gebleken dat dure schoenen geen garantie zijn voor blessurevrij lopen, ga ik toch eens om me heen kijken of er wellicht wat goedkopere schoenen zijn voor mij. Ik loop eigenlijk al jaar en dag op Saucony en dan de Omni reeks, maar zou ook best naar een ander merk kunnen en dan wat goedkoper. Kan het allicht eens proberen.
Zondag zijn we de hele dag bezig geweest om mijn PC - heb inmiddels een andere laptop - opnieuw in te stellen zodat mijn moeder deze kan gaan gebruiken. Sinds het overlijden van mijn pa zit zij op 'zijn' PC waar in de loop der jaren natuurlijk flink wat bagger op is gekomen. Dat is niet het probleem, maar wel dat er Windows XP op staat en Windows stopt met ondersteuning van Windows XP. Omdat ik een andere laptop heb, komt deze PC dus vrij. Kostte wel wat meer moeite en tijd dan we hadden gedacht, maar het is uiteindelijk gelukt.
Ik was blij dat het gisteren wat minder mooi weer was....
Ik blog dus ik ben?
![]() |
| Mist... |
Waarom blog ik eigenlijk? Het is een soort onbeheersbare drang in mij om mijn frustraties, de dingen die mij dwars zitten, waar ik over pieker en belevenissen op papier te zetten. Ik doe dit al sinds ik mij kan herinneren, nou ja, om precies te zijn vanaf mijn twaalfde toen ik voor het eerst van mijn moeder of mijn oma zo'n rood chinees dagbroek kreeg. Toen ben ik daar iedere dag in begonnen te schrijven.
Inmiddels heb ik zo'n zestien dagboeken, maar het schrijven met pen en papier is de laatste jaren steeds minder geworden, mede omdat ik last had van RSI jaren geleden. Toen kon ik niet eens een pen vasthouden en toen ik weer wat kon typen, begon ik mijn dagboek digitaal bij te houden. In een echt dagboek stort je je hele ziel en zaligheid uit; op een blog hou je het wat oppervlakkiger en noem je geen namen.
Ik heb nooit de illusie gehad om voor anderen te moeten schrijven. In het begin deed ik dat nog wel eens voor mijn ouders, omdat ik geen zin had om iedere dag te bellen en dacht ze een plezier te doen door regelmatig wat te bloggen zodat zij wisten waar ik mee bezig was. Maar vaak kreeg ik alleen maar commentaar van mijn vader over wat ik schreef, dus mijn verhalen werden steeds vlakker en wat gemaakt vrolijk, omdat ik 'zo somber overkwam'. Heb dat ook niet van een vreemde, hè pa.
Nu hij is overleden zou ik van die kant geen kritiek meer kunnen krijgen, maar omdat ik vrij slecht tegen kritiek kan - 'laat mij in mijn waarde, ik ben zoals ik ben'- heb ik toch de neiging om niet al te scherp te schrijven. Ik kan erg emotioneel en heftig en passioneel, hartstochtelijk (!) reageren op wat sommige mensen zeggen tegen mij en kan dan in een opwelling die frustraties op een even vurige manier van me afschrijven, en ze dan een week later herlezen en denken: nou nou, zo heet werd de soep nu ook weer niet gegeten!
Maar ik moet mij soms zó inhouden dat zo nu en dan mijn emmer overloopt en de bom barst en meestal barst die als ik alleen ben - doe ik ook wel een beetje expres - om anderen er niet mee te belasten, want ik weet hoe ik dan kan zijn. Ik zit de hele dag hier met een masker op, moet uitkijken wat ik zeg, moet vooral enthousiast overkomen, ook als ik dat niet ben en vooral niet laten blijken dat ik mijn dag niet heb.
Nu heb ik dan het 'geluk' - als dat geluk is - dat ik doordeweeks alleen thuis ben en dus mijn kwaadheid en ontevredenheid alleen op mezelf kan botvieren. Ik kan je zeggen dat ik absoluut niet gezellig ben als ik chagrijnig ben! Maar ik moet het af en toe gewoon kwijt. Dan loop ik vloekend en tierend door het huis, maar doe er niemand kwaad mee. Al die frustraties en opgekropte ergernissen komen dan naar buiten.
En ondanks het feit dat ik vaak denk of toch die indruk krijg dat ik het voor sommigen gewoon nooit goed kan doen, heb ik geen lage eigendunk. Integendeel.
Ik krijg vaak te horen dat ik alles durf, dat ik soms zelfs arrogant overkom, zakelijk. En misschien komt dat ook doordat ik alles goed kan verwoorden op 'papier', beter dan mondeling, veel beter, en al mijn frustraties nu via het toetsenbord een plekje krijgen en ik doordat ik het typ (ik typ blind) het beter kan relativeren. Hoe vaak komt het niet voor dat ik een heel epistel typ, het doorlees en dan weer verwijder omdat ik niet meer die noodzaak voel om het de wereld in te sturen...
Maar als er weer eens iemand mij het leven moeilijk maakt of mijn dag vergalt (zoals gisteren) dan probeer ik ze in te beelden op het toilet met hun broek op hun enkels en een rood hoofd, persend en zwetend. Helaas helpt dat niet altijd..
Ik ben te vaak teleurgesteld door mensen in mijn leven om echt van ze te kunnen houden, doordat ze je altijd in een bepaalde vorm willen kneden of zij jou hun mening willen opdringen of teveel van je verwachten. Als het erop aan komt uiteindelijk moet je alles alleen doen, dat is zo'n beetje mijn motto geworden. Gepokt en gemazeld als ik ben.
Vaak probeer ik wel in mijn blogs de zaken met een flinke dosis humor te zien. Ik probeer het leven niet altijd even serieus te nemen. Ik denk als je dat doet, dat het leven wel erg zwaar is. En het is al zwaar genoeg.
Dus omdat ik mij de dingen vaak te veel en te heftig aantrek, vind ik mijn uitlaatklep in mijn blog, of het nu wordt gelezen of niet. En als er mensen zijn die het leuk vinden om mijn blog te lezen, dan vind ik dat ook leuk. Want het is altijd leuk als anderen het leuk vinden!
Iemand missen
Iemand schrijft aan mij: ik
mis je.
missen -te, h gemist 1 iets of iem mislopen, niet treffen, niet raken: (...) 4. Met leedwezen voelen dat men iets waarop men prijs stelde of dat men nodig heeft niet meer heeft; we missen vader wel erg; (...)
Iemand missen. Je
mist iemand. Iemand die er nog is. Zo’n knagend, zwart gevoel in je maagstreek. Het maakt je
lusteloos, ziek, moe en apatisch. Wat moet je met zo’n gevoel? Vaak iemand
missen is dat de persoon of personen die je mist niet bij jou zijn. Wat kan je
daar aan veranderen? Vragen of dat die persoon of personen naar jou toe willen
komen, want dan mis je ze niet meer? Of jij gaat naar die persoon. Maar zij
gaan of jij gaat daarna dan toch altijd weer weg, en hup, daar is het gevoel
weer. Missen is als angst: zoals de duitsers zeggen: gift. Oftewel: vergif. Je moet het niet toelaten in je gevoel want
je kunt er NIETS mee. Je kunt je niet vastklampen aan iemand om dat gevoel van
missen maar niet te hebben. Omdat dit gevoel nutteloos is, moet je het
vergeten, niet aan denken en zeker niet te veel uiten. Het bezorgt de ander een
schuldgevoel en jijzelf een nog veel rotter leeg, machteloos gevoel. Ok, je zegt:
ik mis je. Ja, en dan…. De ander zal denken: ik jou ook, maar wat dan. Hoe nu
verder…Begrijp je? Je kunt er niets mee. Dus heb ik al jaren geleden eigenlijk
besloten om dat zinnetje niet meer te bezigen. Dat je iemand mist om wie je
geeft is gewoon bekend en duidelijk.
Maar als het onderwerp van jouw gemis er helemaal niet meer is - is overleden of uit je leven is - dan moet je dat gevoel toch een plaatsje geven anders wordt dat gevoel een groot zwart gat, waar je in meegezogen wordt. Vervang het 'ik mis je' gevoel liever voor mooie herinneringen. Dat geeft je een beter gevoel en maakt je actiever. Je kunt het niet veranderen, je kunt alleen jezelf veranderen door dat gevoel een plaatsje te geven.
Mijn pa
Het is nu ruim
twee maanden geleden dat mijn vader is overleden. Wat ik al een beetje had
verwacht is dat ik mijn vader niet echt heel erg mis. Zo af en toe dan scheld
ik wel hardop tegen ‘m als ik zelf niet lekker in mijn vel zit, me moe voel en dus
weer zo’n huildag heb, en vraag ik hem hardop waarom het zo’n zuurpruim was en
waarom hij nou niet zo’n heerlijke vader was die ‘anderen’ wel hebben of zoals
hij vroeger was, in mijn kinderjaren. Maar afijn, dat ik een dochter van hem
ben, zegt niet automatisch hoe je je moet voelen. Mijn leven gaat door en af en
toe denk ik aan hem, maar niet meer met zo’n knoop in mijn maag zoals ik – toen
hij nog leefde – wel had.
Voor mijn moeder
is het een heel ander verhaal. Zij is nog nooit alleen geweest en voor haar is
het heel erg wennen. Dan geeft ze weer seintjes dat ze zich eenzaam voelt, maar
het vervelende is dat wij dat gevoel niet kunnen doen laten verdwijnen. Ze mist
mijn vader, ondanks hoe hij vaak was tegen haar, maar het lijkt mij logisch na
53 jaar samen. Nu moet zij wennen aan het alleen zijn, als je daar al aan kúnt
wennen. Meestal kunnen vrouwen zichzelf wel bij de lurven vatten en doorgaan,
waar mannen nog al eens willen wegkwijnen. Maar eenvoudig is het niet. Een heel
nieuw ritme opbouwen, het zelf moeten klaren, alleen maar boos op jezelf kunnen
zijn als je wat kwijt bent bijvoorbeeld, het leven nogal nutteloos gaan vinden,
uren op de bank zitten achter het venster, denkend: 'ik moet mijn dag nuttig
besteden’ maar geen puf of energie hebben om die dag ‘nuttig’ te maken. Ja, ik
weet er alles van. Ben ook een tijd lang alleen geweest. Dan lig je in je bed
en volgens jou ligt de hele wereld gezellig met z’n tweeën en ben jij de enige
die daar alleen ligt. Wat natuurlijk niet zo is, maar zo voelt het wel.
Kanker
Het is een verdraaide turbulente wind die momenteel waait in mijn leven. Niet alleen heb ik geestelijk en lichamelijk nogal wat te lijden van de overgang, maar daarbij komt natuurlijk ook nog steeds het verhaal van mijn vader die in feite aan het doodgaan is. Ik schrijf daar weliswaar niet veel over, maar is nog steeds aan de orde.
En deze oude brombeer die nu enige tijd geleden is gediagnosticeerd met longkanker in de laatste fase, maakt het leven van mijn moeder niet al te plezierig deze tijd. Hij weigert niet alleen alle hulp, maar reageert soms gewoon niet op haar als zij vraagt of ze iets kan doen, of vraagt hoe hij zich voelt. Hij is boos en dan blijkbaar ook boos op haar wat voor haar natuurlijk op z'n minst behoorlijk k-u-t is. Wil je van die laatste maanden, weken nog wat maken, wordt dat praktisch onmogelijk gemaakt door hoe hij eronder is.
En deze oude brombeer die nu enige tijd geleden is gediagnosticeerd met longkanker in de laatste fase, maakt het leven van mijn moeder niet al te plezierig deze tijd. Hij weigert niet alleen alle hulp, maar reageert soms gewoon niet op haar als zij vraagt of ze iets kan doen, of vraagt hoe hij zich voelt. Hij is boos en dan blijkbaar ook boos op haar wat voor haar natuurlijk op z'n minst behoorlijk k-u-t is. Wil je van die laatste maanden, weken nog wat maken, wordt dat praktisch onmogelijk gemaakt door hoe hij eronder is.
Appeltaart
Het wordt een beetje een herhaling van de dagen hiervoor. Vandaag gaat het weer niet goed. Gisteren voelde ik me ronduit lamlendig. Had hoofdpijn, was moe. Vroeg erin maar kwalitatief niet zo goed geslapen op een oxazepammetje. Gelukkig geen echte hoofdpijn meer - meer een zwaar hoofd - maar zó moe, ongeduldig, zó sjaggie....... Echt erg.
Dan kan je je gaan afvragen of het te maken heeft met de overgang of dat er meer aan de hand is. Je hoort wel eens van die verhalen van mensen die gewoon uitgeput zijn en zo voel ik mij ook.
Dan kan je je gaan afvragen of het te maken heeft met de overgang of dat er meer aan de hand is. Je hoort wel eens van die verhalen van mensen die gewoon uitgeput zijn en zo voel ik mij ook.
Familie
Zo. Maandag. Tijd voor een update na een enerverend weekend...(?). Vandaag voelt de maandag anders dan anders:
Afgelopen vrijdagmiddag ben ik even naar het tuincentrum geweest, omdat ik via een site van onze bloemiste aan de overkant - die nog steeds niets tegen mij zegt - een leuk stilleventje heb gezien en ik dacht: dat kan ik zelf ook.
- het is herfstvakantie hier, dus héérlijk rust
- mijn mannetje is op de terugweg dus een weekend samen in het vooruitzicht.
Afgelopen vrijdagmiddag ben ik even naar het tuincentrum geweest, omdat ik via een site van onze bloemiste aan de overkant - die nog steeds niets tegen mij zegt - een leuk stilleventje heb gezien en ik dacht: dat kan ik zelf ook.
In Kiel ist immer wass zu tun...
Zo. De BNS F931 Louise-Marie ligt in de wereldstad Kiel. Immer etwas zu tun in Kiel!!
In Kiel hat mann immer spass.
Dann ist trocken, dann ist nass....
:-)
In de militaire haven aldaar, dus zo'n 45 minuten lopen naar 'het centrum'. Ik ken Kiel alleen van de paar keer dat wij daar de ferry hebben genomen naar Göteborg. Nooit daar de stad in geweest. Ik heb dus geen idee of Kiel leuk is of niet.
Afgelopen woensdag weer eens voor de verandering 10 kilometer gelopen. Was het absoluut niet van plan, hooguit acht, maar ik had een afspraak om half zes met de gemeente en de boswachter en moest wat tijd vollopen, dus heb een creatief rondje gelopen met lussen hier en daar en dan toch maar 10 K gelopen. Ik kan niet zeggen dat het 'vanzelf' gaat. Hoewel ik qua aerobic ik er geen probleem mee heb, maar ik heb steeds last van die verdomde blaren op de duim van mijn beide voeten en dit keer ook nog op mijn kleine teentje. Ik loop dan wel stug door, maar ik heb de indruk dat je onbewust toch niet goed bezig bent omdat je toch die pijn probeert te vermijden. De laatste kilometer voelde ik mijn beenspieren ook wel, maar ik liep nog wel met korte broek en het was een graad of 14, dus het kan ook best zijn dat dan de 'kou' op je spieren slaat. Al met al achteraf - ook nu niet - geen spierpijn gehad.
De kaalgevreten wildernis
Die vervelende maandag is gelukkig alweer voorbij, en dus kunnen we beginnen aan de rest van de week, die lang zo erg niet is. Als de maandag eenmaal geweest is, gaat het een stuk beter met mij.
Vorige week vrijdag had ik een rotdag. Door een druppel - en die bekende emmer - had ik die middag een ontzettende huilbui die niet leek te stoppen. Ik ben die middag eerder naar huis gegaan en ben even naar de duinen geweest en daar een wandeling gedaan van zo'n zes kilometer, laverend tussen de damherten, die je vroeger echt van het pad af moest zoeken en die nu op een meter of dertig van je af staan - soms nog wel dichter bij - en niet eens meer voor je weglopen. Dat buiten zijn en alles even van me afpraten tegen Jan heeft mij goed gedaan. Natuurlijk voel je je knap gammel en moe daarna, maar soms kan je het niet tegenhouden en moet het eruit. Dat was dus vrijdag.
Zaterdag zijn wij via een boerenmarkt in Almere, waar wij een flinke kip van zo'n twee kilo hebben gekocht en een doos wijn, naar mijn ouders gereden om toch nog even bij ze langs te gaan. Om de tijd wat te doden zijn we nog even naar het einde van de Knardijk gereden en daar rechts naar beneden de Oostvaardersplassen in gelopen. Nu die film De Nieuw Wildernis zo enorm wordt gepromoot, nog eens even met eigen ogen wezen kijken wat een troosteloze toestand daar heerst.
Zelfs in de zomer is alles kaal gevreten. Gelukkig zagen we nog een reebok in het omhekte terrein, maar ik heb de goede indruk dat hij over het niet al te hoge hek - want op dat terrein lopen de Koniks - kan springen om zijn voedsel buiten de omheining te zoeken.
Reeën zijn namelijk niet meer te vinden in de Oostvaardersplassen omdat zij zich daar niet meer kunnen handhaven - er geen voedsel meer is - tussen de grote grazers en de ganzen. Ze zitten nog wel in het Hollandse Hout, een bos aan de linkerkant van de Knardijk.
Op datzelfde terrein zagen we ook nog een dode Konik liggen, een merrie, die daar volgens mij nog niet echt heel lang lag. Was wel aardig opgezwollen en er zaten veel vliegen op, maar nog nergens een teken van verrotting en het stonk er ook nog niet echt super erg. De foto heb ik bewerkt met een zogenaamd artistiek filter, maar het is wel degelijk een echte foto van een dode Konikmerrie. Ik kon zo niet zien waaraan ze nou was overleden.... Het leek net alsof ze daar gewoon boem! was omgevallen.
Mede door de politiek loopt het daar uit op een drama ondanks goede alternatieve beheerplannen (zie het pdf-bestand hier) waar tot nu toe helaas nog niet naar wordt geluisterd. De damherten in de Waterleidingduinen gaan eenzelfde lot tegemoet nu het hele gebied is omheind.
Afijn. Even langs mijn ouders dus waar mijn vader op dat moment erg ziek was en niet veel had aan ons bezoekje. Aangezien Jan in oktober op zee zit, was dit nog de enige kans voordat hij weg gaat om nog even langs te gaan. Je weet niet hoe snel het gaat natuurlijk.
Zondag hebben we eerst hardgelopen en daarna lekker lopen rommelen in de tuin en binnen en 's avonds een zalige reebout - nee, niet van de reebok hierboven - hebben verorberd.
Vorige week vrijdag had ik een rotdag. Door een druppel - en die bekende emmer - had ik die middag een ontzettende huilbui die niet leek te stoppen. Ik ben die middag eerder naar huis gegaan en ben even naar de duinen geweest en daar een wandeling gedaan van zo'n zes kilometer, laverend tussen de damherten, die je vroeger echt van het pad af moest zoeken en die nu op een meter of dertig van je af staan - soms nog wel dichter bij - en niet eens meer voor je weglopen. Dat buiten zijn en alles even van me afpraten tegen Jan heeft mij goed gedaan. Natuurlijk voel je je knap gammel en moe daarna, maar soms kan je het niet tegenhouden en moet het eruit. Dat was dus vrijdag.
Zaterdag zijn wij via een boerenmarkt in Almere, waar wij een flinke kip van zo'n twee kilo hebben gekocht en een doos wijn, naar mijn ouders gereden om toch nog even bij ze langs te gaan. Om de tijd wat te doden zijn we nog even naar het einde van de Knardijk gereden en daar rechts naar beneden de Oostvaardersplassen in gelopen. Nu die film De Nieuw Wildernis zo enorm wordt gepromoot, nog eens even met eigen ogen wezen kijken wat een troosteloze toestand daar heerst.
![]() |
| Kaalgevreten wilgenbomen |
![]() |
| Reebok. |
Op datzelfde terrein zagen we ook nog een dode Konik liggen, een merrie, die daar volgens mij nog niet echt heel lang lag. Was wel aardig opgezwollen en er zaten veel vliegen op, maar nog nergens een teken van verrotting en het stonk er ook nog niet echt super erg. De foto heb ik bewerkt met een zogenaamd artistiek filter, maar het is wel degelijk een echte foto van een dode Konikmerrie. Ik kon zo niet zien waaraan ze nou was overleden.... Het leek net alsof ze daar gewoon boem! was omgevallen.
![]() |
| Dode Konikmerrie (Oostvaardersplassen) |
Afijn. Even langs mijn ouders dus waar mijn vader op dat moment erg ziek was en niet veel had aan ons bezoekje. Aangezien Jan in oktober op zee zit, was dit nog de enige kans voordat hij weg gaat om nog even langs te gaan. Je weet niet hoe snel het gaat natuurlijk.
Zondag hebben we eerst hardgelopen en daarna lekker lopen rommelen in de tuin en binnen en 's avonds een zalige reebout - nee, niet van de reebok hierboven - hebben verorberd.
Abonneren op:
Posts (Atom)
IK GA VERHUIZEN!!!
Ik ga verhuizen. Dames en heren, boeren en buitenlui, lieve lezers: gaan jullie met mij mee? Please, please, please? Ik vervolg ...
-
Terwijl de hitsige reebokken achter de al net zo hitsige reegeiten aanzitten, wrijf ik de slaap uit de ogen en maak me klaar voor weer een n...
-
Ik doe niet alleen trouw - vanmorgen alweer de derde ochtend op rij - een korte yoga-oefening - de zonnegroet. Ik ga daarnaast nu ook weer n...
-
Afgelopen zaterdag zijn wij even naar ons nieuwe huis gereden net over de grens in België onder Zeeuws-Vlaanderen. Meetjesland heet die s...








































