Even napraten over de vorige blog...

De vorige vraag in de #30DaysBlogChallenge - die over je goede en slechte eigenschappen - vond ik toch best een hele lastige. Eentje waarover ik blijf nadenken. Want waarom heb ik enkel slechte eigenschappen kunnen bedenken en geen goede...?

Een mind opener, een nadenkertje, iets waar ik dan weer flink over kan zitten piekeren, vooral als ik auto rij. Iets wat je onder goede eigenschappen zou kunnen scharen dat ik probeer om anderen in hun waarde te laten. Ik zeg met opzet probeer, omdat mij dat ook niet altijd lukt (want van sommige mensen snap ik echt niks!). Ik ben ook maar een mens en kan soms best snel mijn oordeel klaar hebben. Zelf heb ik namelijk de ervaring dat ik niet (altijd) in mijn waarde wordt gelaten. Mensen om mij heen proberen mij voortdurend te veranderen, mij voortdurend complexen aan te praten, mij ervan te overtuigen dat ik 'verkeerd' leef. Ik chargeer.... Maar toch.

Het feit alleen al dat ik bijna geen vrienden heb, zegt misschien al genoeg over hoe ik ben. Als kind zijnde had ik altijd wel een beste vriendin (wie niet), maar mijn beste vriendinnen zijn allemaal 'verdwenen' omdat zij of ik ging verhuizen. Eén 'beste' vriendin heeft ooit eens tegen mij gezegd, dat onze levens zó verschillend waren, dat we maar beter geen contact meer moesten hebben. 

Als er tegen je wordt gezegd dat je mensen 'claimt' dan ben je vanzelf zeer voorzichtig met vriendschappen en word je verdedigingsschild alleen maar hoger en dikker. Kennissen ok, maar vrienden! Met al die verplichtingen en verwachtingen die ik toch niet waar kan maken? Nee. Is niet voor mij weggelegd. Neemt niet weg dat ik voor iedereen klaar sta als ze in echte nood zijn - ik lees voor uit eigen werk - maar dat je later tóch de deksel op je neus krijgt. Nee, ik verwacht geen dankbaarheid, maar als er tegen je gezegd wordt dat 'ze' niet met je wilt praten, weet ik al genoeg.

Dus ja, egoïstisch. Dat word je dan vanzelf wel denk ik. Vriendschap is een illusie en daar ben ik niet rouwig om. Vriendschappen komen en verdwijnen en komen weer.

In feite voel ik mij soms best wel ontevreden. Ik denk dat het daardoor komt dat ik enkel maar slechte eigenschappen kan bedenken. Het is niet dat ik daar onder lijd, maar ik kan soms knap jaloers zijn op mensen die schijnbaar alles hebben: een man met een 'normale' baan*, leuke kinderen, vriendinnen, een lekker huis en omringd door mensen die je nemen zoals je bent en niets van je verwachten.

Een gelukkig gezinnetje.... Aaaahhh....

Het is niet zo dat ik een bepaald leven voor ogen had, maar iedereen begint zo aan het begin van een zelfstandig leven met idealen die je in feite for granted neemt omdat het nu eenmaal zo hoort. En dat het anders (tja, wat is anders?) loopt, is nu eenmaal zo en daar kan je spijt van hebben maar daar schiet je zo weinig mee op. De takken van jouw levensboom vertakken nu eenmaal eindeloos, en je weet nooit op welke loot je straks weer terecht komt. Ieder moment van de dag kan een nieuwe scheut zijn. Daarom vind ik het zo belangrijk dat je zelfstandig bent!

Nee, ik heb geen slecht zelfbeeld. In tegendeel (is dat ook een goede eigenschap?). Maar ik weet (ben gaan denken?) dat ik sociaal gezien geen uitzonderlijke talenten heb. Ik word bestempeld als bot, egoïstisch en negatief. Dan zal dat ook wel zo zijn. Maar moet ik daarvoor veranderen? Naar een psychiater om mij te laten boetseren naar het beeld wat anderen het liefst willen dat ik zou zijn? Van die zelfhulpboeken kopen? In retraite? In alle rust mijn zonden overdenken?

Ik doe - voor zover ik weet - mensen geen pijn (dat zullen waarschijnlijk al de mannen die ik in mijn leven teleurgesteld heb wel ontkennen, vrees ik ;-)). Afijn, ik probeer het toch, mensen niet te kwetsen. En dan nog: je zult altijd wel iemand pijn doen, omdat je iets doet wat niet in hun verwachting ligt. De vraag is of dit dan aan jou ligt of aan de ander?

Afijn. Genoeg negativiteit of liever: realiteit. Ik zie nog genoeg zonnestralen hoor en overgiet alles het liefst met een flinke dosis humor. Want bij de pakken neerzitten, nee, dat woord komt niet in mijn woordenboek voor - wat trouwens niet persé een goede eigenschap is! Op naar het volgende item op de lijst....

* Begrijp mij niet verkeerd: ik ben bijzonder tevreden met mijn relatie met mijn militair, maar wij hebben een niet alledaagse relatie waar ik niet veel over schrijf. Het is een bijzonder complicated en verwarrend verhaal van dromen, verwachtingen, teleurstellingen en gelatenheid, gelardeerd met mooie momenten maar soms ook minder mooie momenten van kort samenzijn. Misschien vertel ik er nog wel eens wat over...

Van hangmatten en vriendschap

Vorige week vrijdag, toen we net één dagje thuis waren, hebben we boven op het dakterras nog even snel de hangmat opgehangen. Ik had vroeger de hangmat beneden hangen in de voortuin, maar nu met mijn mooie dakterras een uitgelezen plek om de hangmat weer in ere te herstellen.

Afgelopen zondag, toen ik eenzaam en alleen terug thuis kwam [snik] heb ik mij na wat heen en weer gerommel (tas uitpakken en zo) in de hangmat geïnstalleerd. Meteen een goede test om te zien of-ie bleef hangen en ik er niet falikant doorheen zou scheuren.

De hangmat is al best oud. Ik heb deze ooit eens gekregen van een hele goede vriend (Rien Versluis) die helaas met de boedelscheiding rond 1990 uit zicht is verdwenen. Hij ging een keer naar Suriname op vakantie en heeft voor mij deze echte hangmat mee genomen. Ik heb hem altijd gebruikt of dan tenminste toch bewaard.

We hebben heel wat avonturen beleefd met deze jongen destijds. Ik was toen nog in mijn eerste relatie en hebben Rien en zijn broer Fred in Tunesië leren kennen. We zijn daarna gevieren nog eens naar Gran Canaria geweest waar we behoorlijk de bloemen hebben buiten gezet. Oeioei. Wel leuk...En toen waren we nog jong...

Hij heeft een tijd gewoond in een schuur bij een woning in Schoonhoven. Hoewel dat echt een huisje van niets was, kwam ik er altijd graag, hoe bouwvallig ook. Daarna is hij verhuisd naar Amsterdam en nog later naar Den Haag, waar hij met zijn vriend is gaan wonen.

Weet nog goed hoe hij heel omzichtig 'uit de kast' kwam bij ons. Alsof ons dat boeide! Rien was Rien en of hij nu hetero, homo of solo was, who the f*** cares! Zijn broer was ook homo, maar die had er aanzienlijk meer moeite mee om daar openlijk voor uit te komen. 

Van beide jongens hoor ik niets meer. Er zijn in die tijd na mijn scheiding veel mensen uit mijn leven verdwenen. Tja, zo gaat dat nu eenmaal. Bij iedere fase in je leven horen weer andere vrienden en krampachtig vasthouden aan vriendschappen is niet aan mij besteed.

Door mijn leven nu heb ik niet veel vrienden. Aan kennissen geen gebrek daarentegen. De weekenden zijn bijna heilig, worden aan elkaar besteed omdat wij elkaar doordeweeks niet zien en gaan op aan onze hobby's, het huis, sociale beslommeringen en elkaars gezelschap. 

Ik mis soms wel eens vrienden. Echte vrienden! Maar vriendschap heb ik nooit zo in me gehad of misschien niet op je juiste manier geuit of ben ik nooit begrepen. Heb altijd moeite gehad er tijd in te steken. In m'n eentje al helemaal niet. Ik had - en heb - vooral moeite met de verwachtingen (en verplichtingen) die anderen hebben van vriendschap. 

Daarentegen heb ik nooit vrienden nodig gehad om dingen te ondernemen. Ben altijd overal alleen op afgestapt. Als iets mij leuk lijkt - en ik vind bijna alles leuk! - dan doe ik het en ga ik niet wachten tot er iemand met mij mee wil. En zo komt het ook dat ik (bijna) alles wel eens heb geprobeerd.

Vriendschap. Het komt vanzelf en gaat ook vanzelf weer over.