Middagje strand

Altijd leuk als je een middagje op onderzoek uit moet voor een geschikte locatie voor een activiteit van het bedrijf.

Het mag er dan wel mooi uitzien, de wind was best fris. Maar ik kreeg spontaan zin in de vakantie.

Dit overigens zijn foto's van Noordwijk, Witsand om precies te zijn en De Branding. Super gezellig, super ingericht, helemaal mijn smaak ook.

Deze oven wil ik straks wel in onze tuin...

Oh man, je krijgt toch direct trek in een cocktailtje? Of een bord vol met van die kleine gefrituurde visjes, beentjes in de lucht, boek erbij, zonnebril op, bikini aan. Komt goed, komt goed!

Als ik nu naar buiten kijk is het koud en grijs en volgens mij baalt iedereen wel zo'n beetje van dit koude weer. Gelukkig is er verbetering op komst en wordt het morgen 20 graden. 20 graden! Héérlijk! Moet nog wel even al mijn zomerkledij van onder het bed vandaan halen en mijn winterkledij daarin stoppen. Tijd om te switchen.

Laat de zomer maar komen!

Weinig fiducie

Afgelopen zaterdag zijn wij even naar ons nieuwe huis gereden net over de grens in België onder Zeeuws-Vlaanderen. Meetjesland heet die streek, naar het schijnt een erg mooi gebied.

Ons nieuwbouwhuis stond er nog net zo bij als een week of drie geleden, toen Jan daar was op weg naar mij. Even langs de woning rijden. Het is maar een kleine omweg. We konden zien dat de hemelwaterafvoeren waren aangelegd, langs het huis liepen zo de regenput in. We hebben twee putten voor de woning: een regenwaterput en een strontput. Dat laatste wist ik niet: ik dacht dat we gewoon op het riool zouden worden aangesloten. Blijkbaar niet. Maakt mij ook niet uit. Ik heb geen ervaring met strontputten en weet dus ook niet hoe dat werkt. Hier in Nederland betaal je rioolbelasting en hoe dat in België gaat, met name daar, weet ik niet.

Toen ik daar zo door de woning liep, kreeg ik wel lichtelijk buikpijn hoor. Toch wel beetje nerveus voor de dingen die komen gaan. In onze situatie blijft het toch wel apart. Ik ga er nog niet wonen. Het is wel 'ons' huis wat betekent dat we het samen hebben uitgezocht en dat het ons samen aan staat. Letterlijk is het niet mijn woning. Ik hou mijn eigen woning hier in Nederland, want ik blijf werken - moet nog blijven werken - om dan over een jaar of acht definitief daar naartoe te verhuizen.

Hoe dat in de praktijk zal gaan, weet ik nu nog niet. Er is weinig fiducie dat ik dit ga volhouden bij mensen om mij heen. Daarom praat ik er ook weinig over en rep ik eigenlijk helemaal niet (meer) over de woning.

De bedoeling is dat ik er zeg maar drie van de vier weekenden naar toe rij vanuit mijn werk. De bedoeling is dus ook dat ik minder ga werken. Zoals ik dat nu heb bedacht: ik rij de donderdagmiddag daar naar toe (twee uur en een kwartier rijden) en maandagmorgen rond half negen rij ik weer terug. Dan ben ik in theorie rond kwart voor elf op het werk. Daar is over gesproken en ik heb daarvoor een akkoord. 

De week dat ik niet naar WO ga, hoef ik niet minder te werken en kan ik gewoon de hele week op het werk zijn. En bovendien kan ik flexibel zijn met zo'n rooster. Als het eens uitkomt om hier te blijven is er geen man overboord en kan dat gewoon.

Een groot nadeel van minder werken is dat het er behoorlijk inhakt qua salaris. En ook qua pensioenopbouw. Dat is iets wat ik nu heel lastig kan inschatten, want mijn kosten thuis worden waarschijnlijk minder (minder gas en elektra), maar niet zoveel minder dat het mijn 'minder salaris' volledig compenseert. Maar ik weet ook uit ervaring wel dat je je plooit naar wat je hebt.

Dus dat is niet de grootste twijfel. De grote vraag is of ik het volhou. Heen en weer rijden, meer weekenden daar dan hier, wordt dat wel 'mijn' thuis, ga ik me er goed bij voelen, wat ligt daar en wat blijft hier, ga ik leven als een nomade, vind ik daarin mijn rust of juist niet? De enige manier om het uit te vinden is door het te doen. Neemt niet weg dat ik er soms al over nadenk, maar die gedachten druk ik vrijwel direct weg omdat ik er nerveus van word. Het is gissen. Hypothetisch denken over dingen en situaties waar ik totaal geen ervaring mee heb. Ik wil niet dat de mensen om mij heen die er geen vertrouwen in hebben gelijk krijgen. En ik ben daar gewoon bang voor. Omdat ik het niet weet!

Ik heb altijd gezegd: goh, woonde je maar een uur dichter bij. Dan zou ik veel vaker naar je toekomen. Oostende is gewoon een roteind rijden. Alles mee drie uur, maar vaker doe ik er vier uur over. Het is van hier tot daar druk, soms zelfs - voor mijn idee - één lange file. Zeker op de tijdstippen dat ik kan rijden. En ik rij gewoon ook niet graag in België. 

Nu wordt die afstand twee uur (dat laatste kwartiertje is van de snelweg af, nog even dat laatste loodje naar de bestemming). Dat scheelt significant. Het enige knelpunt wat we straks hebben is Rotterdam. Want ik rij dan volledig via Nederland, door Zeeland, tunnel door. Makkelijk zat. Kost je een tientje per week (tunnel) maar ik heb dat tientje er duizend keer liever voor over dan over die rampzalige ring om Antwerpen te moeten rijden. 

Dus ik zie het eigenlijk best wel zitten. De weg is prima, de weg is mooi, goed te doen, geen obstakels en bijna van begin tot eind snelweg. Wat is nou twee uur? In Amerika doen ze daar niet moeilijk over. Relatief dus. Ik heb mijn Tuppertrut Peugeot 107 ingeruild voor iets meer auto zijnde VW Polo dus dat zit ook snor. Lekker muziekje op en tuffen maar. 

Ik kan haast niet wachten om het in de praktijk te brengen. Kijken of het meevalt. Of ik me erin kan vinden. Of ik rustiger word. Of ik 'afstand' kan nemen van mijn huidige huisje. Of ons huis mijn nieuwe thuis wordt. 

Zoveel onzekerheden.... Zo spannend....

Roefeldag

Vandaag hadden wij op het werk 'roefeldag'. Dan komen er een aantal groepen kinderen van groep 8 'snuffelen' aan het bedrijfsleven. Wel heel grappig. Dit hadden wij nooit eerder gedaan. Het geeft de kinderen een kort kijkje in wat het is om te werken en om misschien een idee te krijgen wat ze later willen gaan worden.

Ze kwamen ook bij mijn kantoor langs. Ik vertel ze dan dat ik in feite de directeur ben 😂, want zonder mij is hij als een inktvis zonder armen, een slechtvalk zonder ogen, een duizendpoot zonder pootjes. Ik vertel ze dat ik alle vluchten boek, hotelkamers regel, de salarissen doe voor mijn collega's, 

'Ook voor uzelf?' Ja, ook voor mezelf. 'Oh, dan geeft u zich zeker zelf wel meer...'. 
Nouou, als dat zou kunnen.... 

'Wat heeft u een raar toetsenbord..'. 
Ja, dat is omdat ik veel moet typen en met dit toetsenbord je armen in een wat natuurlijker houding staan en je geen last krijgt van je nek.

'Heeft u die foto die daar hangt zelf gemaakt?'
Ja, die heb ik zelf genomen. Dat is Noorwegen. Je kunt in een bedrijf wat in de fotografie zit niet volhangen met olieverfschilderijen...Nah...

Zorg dat alles verzekerd is, dat iedereen z'n werk kan doen, dat er WC papier is, dat er koffie is....

Wat in feite niet.

Genoeg over werk.

Mijn tomatenplantjes beginnen nu echt hard te groeien. Tijd om te over te potten, maar het is nog ietwat te koud. Ze staan nu nog lekker warm in de 'kas'.

De vingerplant begint nu echt goed uit te lopen.

De elegante Tamron tulpen....

Ook de dille begint 'vorm' te krijgen. Grote vraag is waar ik het straks allemaal moet neerzetten. Zo'n grote tuin heb ik nu nog niet. En het legertje slakken ligt natuurlijk ook al op de loer.

Ook weer hardgelopen deze middag hoewel ik vanmorgen tegen mezelf zei dat ik niet zou gaan. Ik wist alleen niet wat ik dan wél zou doen, dus toen ik naar huis reed vanmiddag dan is daar zo'n onzichtbare hand die mij met lichte dwang mijn hardloopkleding doet aandoen. Het is sterker dan mijzelf. Bovendien was de temperatuur lekker (niet te warm, zo'n 11 graden), windje. Ik had gehoopt op wat regen maar geen druppel gevallen hier vanmiddag. Dus op zich een lekkere 6 kilometer gedaan mét muziek in de oortjes. 

En nu kijken of de sportdrankpoeder die ik heb gekocht gaat helpen tegen de hoofdpijn na het lopen.

Zurück vom IWA...

Na drie dagen beurs en twee dagen in de auto zitten, weinig tot niet buiten geweest en nu weer binnen de hele dag, kan ik niet zeggen dat ik vol inspiratie zit om een heel epistel te schrijven over mijn 'belevenissen'. Voel toch dat ik moe ben en dat ik me 'opgesloten' voel. Ik kan er altijd vrij slecht tegen om een weekend over te slaan en dan zeker omdat ik aankomende zaterdag weer niet thuis ben. Ik kan dat slecht hebben. Voel me dan erg onrustig. Ik ben al zo weinig thuis en dan is het altijd even rottig.

Om een bijzonder lang verhaal kort te maken, ben ik in ieder geval weer een ervaring rijker. Ik was op de IWA: Internationale Waffen Ausstellung. Oftewel: internationale wapenbeurs. Er staat: IWA Outdoor Classics, wat ook doet vermoeden dat het ten dele ook een outdoorbeurs is. Het is een vakbeurs dus niet voor gewone consumenten te bezoeken. Je moet al door een soort ballotage heen wil je er überhaupt opkomen. Vanwege de wapens natuurlijk.

Het publiek wat er rond loopt is dus zakelijk. Handel. Handelaars komen daar om te zien wat de diverse leveranciers van diverse producten - zéér uiteenlopend - voor nieuws te melden heeft. Innovaties of gewoon nieuw design. Er wordt gehandeld, mensen krijgen 'samples' mee en er worden nieuwe contacten gelegd. 

De handelaars zitten in de outdoor branche, de jacht, sport schieten, politie, bewaking, defensie, verzamelaars, visserij, werkplaatsen, maar bijvoorbeeld ook attractieparken. Wat er te zien is is kleding: jachtkleding maar ook voor defensie, politie en dergelijke; optiek: verrekijkers, nachtkijkers, vizierkijkers en dat soort optiek. Ook voor alle al eerder genoemde doeleinden. Geweren, pistolen in alle soorten en maten, te kust en te keur, munitie, maar ook snuisterijen, hout om geweerkolven van te maken, en allerlei accessoires. Je kunt het zo gek niet bedenken.

Heel apart om Kalasjnikovs en andere volautomatische geweren zo aan een wand te zien hangen. Ook soms erg apart volk wat er rond loopt: erg internationaal - veel oostblok - en in allerlei uitdossingen van mariniers tot schotten in kilt of van die super Oostenrijkse mannen (vrouwen waren op één hand te tellen...).

Ik stond op een stand van één van onze leveranciers. Ik vond het wel eng, omdat ik geen verkoper ben en wel affiniteit heb met de producten maar ze niet weet te verkopen. Zoals mijn collega dat kan - met wie ik mee was - zo kan ik dat echt niet. Hij doet het iedere dag, kent al zijn klanten en kent alle producten. Not me. Dus het was lichtelijk soms niet leuk. Ik ben dan ook wel een paar keer over de beurs gelopen. Een flinke tippel om even negen hallen door te lopen. Ik ben dus ruimschoots aan mijn stappendoel toegekomen die dagen. Maar ook best veel niets doen eigenlijk omdat ik niet echt heel spontaan op die mensen afstap die de stand opkomen. Zeker als ik al zie dat ze niet uit Nederland komen, dan heeft dat geen nut. Maar dan riep ik er de man bij die over de export ging en dan handelde hij dat verder af.

De andere twee dagen ging het al wat beter, want dan ken je de mensen op de stand weer wat beter. Je maakt eens een praatje in drie talen door elkaar en je hebt met sommigen toch die klik van het jagen, dus dan praat je al direct een stuk makkelijker. Altijd interessant om de verschillen tussen de landen te horen en te beseffen dat Nederland wel een hele vreemde eend in de bijt is met om ons heen enkel landen waar jacht een deel is van de cultuur en er helemaal bij hoort. Ze kijken dan ook allemaal erg verwonderd als je vertelt dat het hier zo moeilijk is en dat er zoveel weerstand - door onwetendheid! - is. 

Zo'n beurs is altijd goed voor je contacten. Ik heb alweer een paar 'uitnodigingen' om te komen jagen (het ene oor, het andere uit???), maar dat hoor ik al anderhalf jaar van diverse mensen en er is nog nooit wat uit gekomen. Helaas. Maar wat niet is kan komen en geduld is een schone zaak. Ik ben duidelijk in het verkeerde land geboren.

Gisterenavond pas om 18.00u weer thuis. In een stil huis natuurlijk want Jan is er doordeweeks natuurlijk nooit (bugger) en dan nog je eigen eten maken. Gelukkig had ik nog een restje curry in de vriezer wat ik toch met veel smaak heb opgegeten. Koffer uitpakken en weer eens de TV aan. Vijf dagen geen TV gekeken. Er hing er wel eentje op de kamer maar ik was meestal pas tegen tienen/elven terug en dan had ik het wel gehad, hoor. Douchen en slapen.

Het hotel was ok maar wel erg luidruchtig qua omgeving. De ene kant grensde aan het station en de andere aan een drukke weg en ik lag aan de stationskant dus veel treinen die piepend en kreunend en steunend langs reden. Helaas niet met open raam slapen dus. Helaas ook geen airco dus best wel warm eigenlijk. Maar ach. Het bed was lekker en ik heb iedere avond goed geslapen.

Nu weer op honk dus en een beetje uit m'n hum. Oorzaak duidelijk: weer niet echt een vrij weekend in het vooruitzicht en zaterdag zal ik Jan niet veel zien (daarover na het weekend meer). Daarna zal alles beter gaan. 

Hoewel het alleen maar drukker wordt in verband met het huis. We zullen toch ook weer eens een keer die kant op moeten om te kijken hoe het ervoor staat. Maar dat is niet zo erg want dan ben je lekker samen. Gewoon het lekker samen zijn vind ik al een fijn idee. 

Gewoon. Lekker. Samen....

Oh die stress!

Morgen is het dan zover. Dan ga ik voor vijf dagen naar een beurs in Duitsland. Niet mijn normale werk, maar omdat er een collega niet gaat (of kan, of wil) was het mij gevraagd. Nou ja, gevraagd. Meer meegedeeld. En ik ben daardoor bijzonder uit mijn gewone doen. Dit is zeker iets buiten mijn comfort zone. 

En ik baal nog het meest van het feit dat Jan en ik elkaar hierdoor gewoon bijna twee weken niet zien. En ik zit toch al in een soort chaos van gedachten sinds 'we' het huis hebben gekocht. Dit maakt het er niet rustiger op.

Volgend weekend hebben we dan weer iets op het programma staan wat op zich wel leuk is, want we zijn dan de hele dag buiten, maar Jan zal ik wederom niet veel zien die dag. Dus twijfel nog of ik wel ga ja of nee. Hangt een beetje van het weer af en hoe ik me voel.

Dan zijn er ook nog een aantal verjaardagen in maart waar ik nooit erg veel zin in heb. Ligt niet aan de mensen, maar meer aan het constant maar heen en weer blijven rijden, terwijl we elkaar pas hebben gezien en de aanslag op onze 'heilige' weekenden. Bovendien moet er best veel geregeld worden voor het huis en moeten we daar ook tijd voor vrij maken. En omdat dat doordeweeks nooit gaat bij ons, moet dat in de weekenden. 

Verjaardagen. Ieder jaar opnieuw. Het blijft een beladen onderwerp, zeker in familiekringen. Toen de kinderen nog klein waren, gingen we wel trouw, maar nu zijn ze groot en vind ik het wel ok zo. Ik hou er nu eenmaal niet van en heb liever dat - zeker in één familie - alle verjaardagen op één hoop worden gegooid en dat in één keer vieren dan vier keer per jaar, of hoeveel keer dan ook, heen en weer te rijden. Mijn eigen verjaardag vier ik al jaren niet meer. En ik vind dat prima zo. Ik heb er geen tijd voor en dat geldt ook voor verjaardagen van anderen. 

Ik los dat op door één keer per jaar, meestal rond  de kerst, een lekker diner te maken voor de familie. Dan heb ik alles in één keer gehad.

Het heen en weer schuiven van cadeaus vind ik ook zo'n zinloze hobby. Wat moet je elkaar nou geven? Dus dat heb ik ook afgeschaft. En ach, als je eens iets tegen komt als je toevallig wel een beetje aan het shoppen bent, dan denk je: dat is wel leuk om mee te nemen voor aan iemand cadeau te doen, dan is dat wel leuk. Een kleinigheidje is altijd wel leuk, als het maar niet iets is waar niemand wat aan heeft.

Afijn. Vandaag dus niet zo'n heel goede dag. Slecht geslapen door de opvliegers en de spanning (toch) dus best moe en watterig in mijn hoofd. Dan nog de nodige problemen met 'mijn' nieuwe HR programma, wat gelukkig is opgelost [zucht] maar wat weer veel energie heeft gekost. Beetje op tijd naar huis. Even een zonnebankje gepikt en dan naar huis, hardloopkleren aan en een kort rondje gelopen om even die spanning eruit te lopen en om even buiten te zijn in het heerlijke weer (kom veel te weinig buiten...). Dat ging best lekker, hoewel ik toch weer hoofdpijn voel opkomen nu (twee uur erna) en weer spontaan snotverkouden ben (die wind hè..).

Dan natuurlijk koffer pakken, alles stofzuigen, melk halen voor de Brinta morgenochtend, douchen, koffer nog een keer checken (waar laat ik mijn schoenen?) en even naar mijn loopresultaten kijken. En tegelijk mijn Garmin opladen voor de komende dagen. Nog een wasje draaien. Moet ook gebeuren. En straks m'n eten nog maken. 

Het leven zou zo'n stuk gemakkelijker zijn als je dat soort taken sámen kunt doen.

Wat ook niet zo leuk is natuurlijk, is dat ik over een paar dagen in een leeg huis thuis kom. En dan moet je nog je potje koken, je koffer uitpakken en tegen jezelf lullen. Ja, dat maakt het allemaal toch wat lastig om alles echt heel positief te zien. Zeker als onze agenda's de komende tijd ook zo vol zijn.

Maar dan slaap ik wel weer lekker in m'n eigen bed. 

Alles zal reg kom. Ongetwijfeld.

Windkracht 9

Soms moet ik voor mezelf even de dingen op een rijtje zetten. Vooral als ik me zo onrustig voel als nu. Zal misschien door de storm komen. De storm buiten, maar ook binnen in mij: de overgang. Vaak wordt er meesmuilend over gedaan. Maar ga er maar aan staan. Onze hele hormoonhuishouding wordt door de war geschopt en we moeten er maar mee leren omgaan. Het is als de pubertijd, maar dan na je vijftigste.

Er zijn altijd veel dingen waar ik tegenop zie. Ik hou er niet (meer) zo van om bijvoorbeeld iets te hebben in de weekenden. In de weekenden wil ik thuis zijn met mijn mannetje. We zien elkaar toch al zo weinig. De afgelopen jaren waren luxe jaren. Toen zagen we elkaar veel meer, maar nu enkel maar in de weekenden. En dat is gewoon echt weinig. Doordeweeks zijn we alleen. Ik heb daar nu meer moeite mee dan vroeger, merk ik. Verveel me gewoon 's avonds. Ben het in feite zat om zoveel alleen te zijn. Maar ik heb ook geen zin om 's avonds weg te gaan. Vind één avond yoga al te veel. Gewoon lekker op de bank. Liever sámen op de bank, maar ja. Dat is niet voor ons weggelegd.

Volgende week moet ik een aantal dagen naar een beurs in Duitsland. Niet voor fun, maar voor werk. Ik moet op een stand staan en daar de Nederlandse handelaars of toch personen die beroepsmatig met die producten werken, te woord staan. Het is niet mijn werk. Ik ben geen verkoper. Ik maak geen prijsafspraken. Ik kan mensen niet naar een product lullen. Bovendien werk ik niet actief met het merk waar ik straks een paar dagen sta. Het gemis aan productkennis maakt mij dus onzeker. Een beetje praten met de uiteindelijke consument die interesse heeft in het product, dat lukt mij wel. Hoewel dat soms ook niet gemakkelijk is.

Waar ik mij nog meer zorgen in maak, is ook dat ik niet zo'n beurs-typ ben. Sinds het moment dat ik werk - vanaf mijn 20e - heb ik ieder jaar wel op een beurs gestaan. Dat zijn dus even grofweg 36 beurzen. Ik ben dat nu wel een beetje zat. Vooral de lange avonden nekken mij. Ik moet op tijd in mijn bed liggen wil ik de dag erna nog een beetje plezier willen hebben aan de dag. Dan ligt het er natuurlijk aan met wie je 's avonds nog op stap 'moet'. De collega die deze beurs meegaat - of eigenlijk: ik ga met mijn collega mee - is gelukkig niet zo'n nachtbraker. Daar ben ik blij om. Hij is ook redelijk down-to-earth en niet zo veeleisend. Dit in tegenstelling tot mijn directeur - mijn directe werkgever - die altijd enthousiast iedere beursavond tot in de kleine uurtjes kan doorfeesten en dat ook noodzakelijk vindt en dat zelfs eist van zijn werknemers. Maar niet iedereen kan dat. En dan kom je vaak in lastige situaties. Je krijgt dan snel het stempel van 'saai' en 'niet gastvrij'. Je moet je gasten entertainen, zegt hij dan. Snap ik. Maar dat moet je wel liggen. En hij kan dat. Ik niet.

Afijn. Wat mij op de been houd, is om te denken: volgende week om deze tijd.... Op dit moment geldt dat nog niet: volgende week om deze tijd zit ik nog in de auto om in de avond aan te komen waar we wezen moeten. En dan wachten mij drie lange maar ook spannende dagen...Maar ik ken mezelf goed en weet ook dat ik achteraf weer heel enthousiast terug kom. Ik denk zeker déze beurs, want ik wil daar al jaren naar toe, maar het is zo'n end rijden. Een spannende beurs. Een stoere beurs. Geen vrouwenbeurs... :-)

Moet alleen nog wel even bedenken wat ik aan ga trekken.

Hardlopen en bananenbrood

Het zal wel aan het weer liggen. Grauw, grijs en kil. Of dat het maandag is. Altijd last van opstartproblemen. Of dat ik het zo druk heb. Mijn hersenen staan al sinds begin december onder hoogspanning. Erg druk op mijn werk. Dat nieuwe programma. Plus nog andere zaken die ineens spelen en waar ik aan moet werken. Dan natuurlijk ons huis waar we enkel maar in de weekenden samen aan kunnen zitten. 

Nadenken over dit, nadenken over dat. Beslissingen nemen, mails maken, opvolgen en alles minutieus doorlezen en voorbereiden. Zowel op het werk als thuis.

Dan nog onze eigen overvolle agenda. De laatste maand van 2016 en dit jaar in feite nog geen weekend thuis geweest. Afgelopen weekend ons eerste weekend thuis zonder plichtplegingen, maar dat gaat volledig op aan onze woning. De komende weekenden weer niet helemaal voor onszelf. Pas vanaf 10 februari is onze agenda leeg tot maart en dan begint het feest weer: een beurs en verjaardagen.

Ik merk aan mezelf dat het heel langzaam te veel wordt. Dat wordt een keer een dag vrij om even mijn hoofd leeg te kunnen maken. Of een keer een weekend even niets. We moeten ook nog tijd vrij maken om zaken te regelen voor onze woning en de tijd gaat harder dan je denkt.

We zullen af en toe nee moeten gaan zeggen.

Ik vind dat dat moet kunnen. Men moet daar maar begrip voor hebben.

Gelukkig vinden we wel tijd om hard te lopen. Na mijn bezoek aan de fysio en het maken van een echo van mijn enkel (ik kon er geen touw aan vastknopen van die grijze, witte en zwarte vlekken op het scherm) zondagmorgen weer eens gaan hardlopen na twee weken niet. Ondanks de pijn die ik had in mijn gewone doen en laten, tijdens het lopen nergens last van of toch niet in díe mate dat het echt zeer deed. En erna ook niet.

En nu maandag, the day after, helemaal nergens last van. Ik blijf het zo vreemd vinden.... Afijn, als het hardlopen de pijn doet verdwijnen, moet ik maar blijven lopen. 

Overigens was het zondagmorgen wel ijzig koud: -6. Kouwe benen en kouwe jatten. Maar die handen worden na een poosje wel lekker warm en de rest komt wel weer op temperatuur onder de douche en door het verse roereitje als ontbijt. Ik was zelfs tevreden met mijn tijd ondanks dat ik er wel moeite voor moest doen.

En het was weer zo vreselijk mooi in het bos! Het is jammer dat ik nu loop met een Garmin en geen telefoon meer mee heb. Dus heb ik ook geen foto's. Zo vroeg op zondagmorgen dan zit het meer vol met ganzen. Veel Canadezen, maar ook Nijl- en Kolganzen. Die slapen daar. Dan hoor je ze gakken en trompetteren en dan stijgen ze groepje voor groepje op, op weg naar de groene weilanden waar ze - tot grote ergernis van de boeren - het gras opvreten en de boel onderschijten. 

Zaterdagmiddag even lopend naar het centrum.

Langs een fort wat deel uitmaakt van
de stelling van Amsterdam

Speltbloem en zelfrijzend bakmeel.
Voor mijn bananenbrood...

De drukke randstad...

Met zelfs natuur. Als je maar goed kijkt.

En daarna aan de slag met het maken van bananenbrood volgens het recept van Jeroen Meus.

Bananenbrood in progress

Sfeerbeeld keuken

Ode aan de grog

Maandag begon het: keelpijn en dan is meestal de rest wel te voorspellen, dan word je óf ziek óf verkouden. Ik had geen zin in wat dan ook als je al een keuze zou hebben, dus heb ik maandagavond al direct een grog gemaakt. Dat heb ik dinsdag- en woensdagavond ook gedaan - in bed opdrinken - en zie: het heeft geholpen. 

Dus ode aan de grog.

Beetje zonde om díe whisky in je grog te doen....

Het enige wat ik nu ben ik ontzettend moe.

Maar dat kan ook komen doordat je hele dagen binnen zit, dat is zo donker is en zo giga druk en rommelig. Het is op kantoor een komen en gaan van mensen. Opvallend veel die lekkers komen brengen, dus je kunt je iedere dag volstoppen met zoetigheid en alcohol. 

Van die hyper collega's die de hele dag met stemverheffing moeten rondlopen blijkbaar en het werk wat gewoon doorgaat, zelfs enorm druk en ondanks dat dat niet direct mijn werk betreft, voel je toch die spanning.

Daarnaast moet ik zelf ook wel allerlei zaken afhandelen, in de gaten houden, regelen, doen [zucht]..... ik ben het een beetje zat. Nog één dag en dan kan ik tenminste zaterdag alvast beginnen met uitslapen. Wat een crime bij mij iedere morgen...

Dan zaterdag nog een beetje free-wheelen, zondag eten voorbereiden voor maandag, maandag nog even een boel drukte en dan wordt het wat rustiger, in de zin van: geen bijzondere afspraken of things to do.

Gisteren de tweede woensdag dat ik niet ben wezen hardlopen. Geen tijd. Ik 'moest' lunchen met de baas, wat op zich geen straf is, maar dan lopen je eigen plannen niet volgens plan, dus niet gelopen. En ook dat voel ik. Het is weliswaar een lichamelijke INspanning maar een mentale ONTspanning. En dat mis je toch. 

Nog heel even geduld weer: hardlopen is voor zaterdagmorgen heb ik me nu voorgenomen. Voor nu nog even volhouden...

Mijn huis is ook weer in kerststemming....

Oh nee, dat is de haard bij Breakers (Noordwijk)....

Glaasjes

Even blokje om....

Mijn voordeur in kerstsfeer

Weekendje zwaar...

De kalender zegt week 51. De één na laatste week van het jaar 2016. Op kantoor worden we overspoeld met zoetigheid: dan is het een Sachertorte van een leverancier uit Oostenrijk, dan een meter kerststol, marsepein, chocolaatjes met Macadamia-noten, één of andere Japanse lekkernij en natuurlijk de flessen wijn. Blijkbaar kan het weer dit jaar.

Je hoort dat ook weer in de media: mensen pakken deze kerst flink uit met het kerstdiner.

Overigens kan ik van dat alles gelukkig goed afblijven en verdwijnt alles naar de collega's. Eén groot vuilnisvat die afdeling.

Het kerstdiner van de zaak hebben we weer achter de rug. Het was dit keer in Kasteel Keukenhof. Prachtig gedecoreerd en helemaal in kerstsfeer. Even met de hakjes 100 meter over een grintpaadje: niet ik hoor, ik ben (helaas) niet van de hakken, maar ik zag sommige dames zich wel erg krampachtig vasthouden aan hun partner. Ik had ze gewaarschuwd, want het was dit keer ook een walking diner, dus niet stijf en strak in het gareel aan tafel, maar walking. De naam zegt het al.

De trap prachtig versierd.

Kasteel Keukenhof. Een bezoekje waard. Echt!

Lekkere kitcherige kroonluchter

Ik vond het erg gezellig, hoewel ik niet zo van het mingelen ben. Meestal sta of zit ik ergens en daar blijf ik dan ook. Tegen half elf taaide de eerste met een cadeautje rijker af en dat bleef zo druppelsgewijs doorgaan tot 01.00 uur (!). Gelukkig stonden de pakjes op dezelfde verdieping als waar de gasten waren, dus kon ik - voor het eerst sinds jaren - eens aktief deelnemen aan het after-dinner borrel geouwehoer en getuige zijn van half uur durende afscheiden. Och och wat is dat toch moeilijk om weg te komen, zeg. Voor sommigen.

Afijn. Al met al was het voor ons 01.15u eer wij daar weg reden, ook een cadeautje rijker (luchtje van Boss) en het was 02.00u eer we in bed lagen. Natuurlijk niet meteen kunnen slapen (RLS.... grrrrr) en pas tegen 03.00u kwam Klaas Vaak eindelijk van zijn wolkje af om wat zand in mijn oogjes te strooien.

Allemaal niet erg, ware het niet dat wij om 09.30u een afspraak hadden bij een bedrijf in Amstelveen waar blokhutten, tuinhuisjes, garages en alles wat er op lijkt wordt verkocht. Dus met nog flink veel zand in de ogen toch om 08.00u op, ontbeten en naar Amstelveen. Dacht die verkoper nog dat de afspraak om 10.30u was. Nou zeg, had dat even gezegd, dan hadden we een uur langer kunnen blijven liggen... Duh!

Direct daarna met de auto - heel ongewoon voor ons - naar de AH. Gelukkig was het nog vroeg, vóór elven en hadden we ook drie tassen vol dus met de fiets was toch niet echt een optie geweest. Vooruit dan maar. 

Ik was toch zó moe dat ik rond één uur toch even naar bed ben gegaan, nog net een klein hazeslaapje heb kunnen doen, alvorens ik wederom door mijn RLS het bed werd uitgejaagd. Gek dat zo'n kort slaapje wonderen kan doen!

Daarna nog even een lekkere wandeling gedaan naar het centrum, daar wat gedronken, een beetje rond gelopen, Jan nog een trui gekocht en weer naar huis. Zo'n wandeling in de koude doet ook wonderen!

Even niet naar de kleine oogjes kijken...

Zondagmorgen geheel uitgerust en fris natuurlijk begonnen met hardlopen. Graadje of 7 dus niet al te warm aankleden en vanuit huis lopen, over de dijk, rondje bos en weer terug. Geen interval maar één lange duurloop van 7,5 km. En weinig pijn.

De rest van de zondag besteed aan de woning én proefkoken voor tweede kerstdag. We hebben iets uitgekozen wat 6 uur in de oven moet. Zaterdag hadden we alle voorbereidingen al gedaan (marineren) en vandaag dan die lange oventijd, wel op lage temperatuur. Ook het toetje voor de tweede keer klaar gemaakt met een kleine wijziging. 

Dus 's avonds smikkelen en smullen en alles goedgekeurd. Het mooie van wat wij gaan klaarmaken is dat we het de dag ervoor allemaal kunnen doen. Dus dat geeft een relaxt gevoel. 

Van mij mag het gaan sneeuwen....

Kerstdiner

Zo. Even op adem komen. Ik heb zo gruwelijk druk op kantoor dat ik er hoofdpijn van heb.

Woensdagmiddag echt zo enorm veel info moeten opnemen in verband met de implementatie van een nieuwe programma op het werk, dat ik er echt slecht van heb geslapen. Ondanks de yoga die ik die avond heb gedaan (en deze groep was een stuk rustiger). Heb dus niet hardgelopen woensdagmiddag maar mijn 'vrije' middag opgeofferd aan een - in mijn ogen - belangrijker iets.

Mooie maan woensdagavond
na de yoga

Dan donderdag direct weer een meeting. Ik ben dat niet gewend: normaal gesproken heb ik weinig meetings of vergaderingen of besprekingen. Gelukkig niet. Dat is voor anderen. Ondanks mijn functie. En ik ben daar niet rouwig om.

Vanavond hebben wij ons jaarlijks kerstdiner met alle medewerkers en diens partner en gelukkig hadden we dit jaar de lokatie én de catering al vrij vroeg bepaald. Het enige was nu de uitnodigingen uitsturen, lijstjes maken met de diverse allergiën en lust-ik-niet, vreet-ik-niet, ken-ik-niet mensen en zelfs het kadootje wat ze meekrijgen vanavond heb ik dit keer niet hoeven te regelen, dat heeft de vrouw van de baas gedaan. Ik heb het wel gezien, maar ben alweer vergeten wat het was. Altijd handig als je zo vergeetachtig bent. Nu is het voor mij ook een verrassing.

Kerstdiner vorig jaar (bij ons op het werk)

Dus straks als ik thuis kom eerst lekker douchen, haartjes en slaap uit mijn ogen wassen, pijnstiller nemen en me in een zwarte zomerjurk hijsen met een schattig kort vestje met nepbont. Hopelijk zit mijn haar vanzelf een beetje goed straks - vorige jaren ging ik altijd naar de kapper - en lukt het me om me oogverblindend op te maken en mijn motivatie op te krikken. 

Hopelijk is mijn mannetje beetje op tijd hier want die zit 'as we speak' nog in Zeebrugge op zijn nieuwe stek. Daar zit hij nu sinds afgelopen maandag. En vraag me niet wat hij nu doet, want dat weet ik niet precies. Iets met de Marine...

Volgende week dan nog een volle week op kantoor en vrijdag vóór kerst nog een kerstborrel(tje) met de mensen die op kantoor zijn. Het gros is er dan niet - veel buitendienst - dus dat wordt een itiem 'feestje'.

Zelf ben ik niet zo'n ontzettende feestganger. Het ligt er een beetje aan: zo heel af en toe en vaak heel onverwachts kan ik ook doorhalen tot drie uur 's nachts. Wel met matig alcohol, want ik ben daar altijd zo beroerd van! Maar dit soort 'feestjes' vooral het kerstdiner, is voor mij gewoon een verplichting, in feite gewoon mijn werk. Dus er écht van genieten doe ik nooit. Kan ik nooit. Ik moet de catering de mensen eerder hierboven genoemd aanwijzen, in de gaten houden of iemand alleen valt en wanneer de baas wil gaan speechen, de cateraars dirigeren en de mensen die weg gaan hun kadootje meegeven.

Dus voor mij nooit natafelen, want de eersten taaien meestal direct na het dessert af, en dat gaat dan de twee uur daarna druppelsgewijs zo door. Vaak sta ik dan apart of zelfs een verdieping lager - afhankelijk van de lokatie - met een stralende glimlach mijn collega's en diens wederhelft fijne dagen te wensen. Die stralende glimlach is vaak wel fake hoor want ik baal er als een stekker van dat ik dit jaar in jaar uit moet doen en ik dus nooit 'na kan feesten', gezellig babbelen met deze of gene, een beetje small talk, beetje ontspannen. En aangezien mijn gezicht een open boek is, kan ik dat vaak zeer slecht verbergen. 

Ben benieuwd hoe het dit jaar zal gaan. Misschien ga ik me wel bezatten vanavond....

Mijn bed wacht geduldig...

TGIF...

Vandaag een stralende zonnige dag. Mijn kantoor is overgoten met zon. Heerlijk om in te werken (nog lekkerder om op zo'n dag de duinen in te gaan...).

Gisterenavond yoga gedaan in een nieuwe lokatie. De vierde in twee jaar tijd [zucht]. Hopelijk blijft deze lokatie even zo voor een tijdje. Ook wel aanfietsbaar voor mij, maar nu in de winter pak ik toch liever de tuut. 

Het was wel een erg rumoerige les met van die dames die hun waffel niet kunnen houden. Ik kom er om te ontspannen en aan mijn spieren te werken, niet om te ouwenelen over ziektes en kinderen en al dat soort 'problemen' waar moeders en parttime boekhoudsters het zo zwaar mee hebben. Het na-theeën was ook even wennen nu in een 'echt' café. Ze heeft het wel erg leuk gedaan. Petje af. Zeker na al die tegenslagen die ze telkens maar schijnt aan te trekken.

Ik heb nu wel wat last van mijn spier in die verdomde linkerenkelvoetkuit door één van de oefeningen van gisterenavond, maar ach, zal ook wel weer bijtrekken. Zolang het geen steken zijn hou ik hoop dat die blessure er wel uit gaat. Ooit.

Vanmiddag weer de boodschappen halen voor het weekend. Ik eet zo veel mogelijk biologisch danwel lokaal: dat wil zeggen: als de biologische tomaten uit verweggistan komen, dan koop ik niet-biologische tomaten uit Nederland. Appels en lam uit Nederland en niet uit Nieuw-Zeeland, om maar even een voorbeeld te noemen. Hert uit de vriezer (zelf geschoten) en niet gekweekt uit Nieuw-Zeeland. Idem met aardappels die ik liever koop van een boer om de hoek dan uit een weiland in Frankrijk. Nu koop ik al mijn eten toch het liefst uit het eigen Nederland: om de boeren te helpen, maar ook voor zo min mogelijk CO2 uitstoot (en als ik in België ben produkten 'van bij ons', zoals ze dat daar zeggen) (eh ja, hoe moet dat dan straks als ik op de grens woon....??).

Maar nu viel mij vorige week op dat de biologische produkten ineens zo enorm duur waren. Nu let ik over het algemeen niet zo op prijzen (sorry, beetje decadent, ik weet het), maar vijf euro voor vier appels vind ik toch wel erg veel geld. Zelfs een pompoen moet je nu wegen terwijl deze vroeger slechts een euro kostten, ongeacht de grootte. Stelletje hufters die grootgrutters! Nu biologisch ineens zo populair is, stellen ze hun marges ineens even bij.

Volgend jaar hè, als ik zo'n immense tuin heb, dan komen de pompoenen van mijn grond, de appels uit mijn bomen, de tomaten uit mijn moestuintje! Volgend jaar is ietwat optimistisch: de verwachtte oplevering is uiterlijk 14 juli 2017, dus het zal voor 2018 zijn dat we hopelijk iets kunnen oogsten.

Dus nu zit ik mijn boodschappenlijst te maken en probeer iets rondom de hazenrug te bedenken (die moet echt op: ligt al een jaar in de vriezer). Dus dat worden spruitjes (die kleintjes, de smaakvolste) en ik ga ervan uit dat ik over hou, dus zondag de rest. En wat ga ik daar nu eens bij eten...? Ik denk dat ik daar een soort ragoutje van ga maken en dan met pasta of zo. We verzinnen wel wat. 

Happy weekend!