Keelpijn en meer

Nee hè... Niet weer..... [zucht]

Ik heb het niet over de aanslag in Berlijn. Hoewel ik daar wel weer behoorlijk triest en ongerust over kan worden.

Nee, ik heb het over keelpijn. Voel de verkoudheid - hopelijk is het alleen dat - mijn lijf in de war brengen. Zware ogen, zwaar hoofd. Maar wat wil je, als je omringd wordt door enkel zieke mensen en je die dan ook allemaal nog hebt moeten zoenen. Verbaast mij dus niet al te veel. Maar ik vind het wel vervelend.

Een druppel op de gloeiende plaat vergeleken met Berlijn natuurlijk. Ik ben niet iemand die dan meteen haar Facebook profiel in de kleuren van het land zet. Want waarom Berlijn zoveel aandacht geven terwijl er op tientallen plekken op de wereld elke dag opnieuw vergelijkbare nare dingen gebeuren.

Het leven is niet gemakkelijk en daar horen deze nare dingen ook bij. Door de aanwezigheid van media in elke hoek van de wereld, worden we er nu veel meer bij betrokken dan vroeger en dat wordt sommigen denk ik wel te veel. Ik sluit me er ook het liefst van af, maar dat is je kop in het zand steken en denken: ver van mijn bed, gaat mij niet aan, hou maar lekker daar. Voedselbodem voor populisten.

Het is veiliger dan ooit en toch lopen we te miepen. Je kunt nooit ergens 100% veilig zijn. Vergelijk dit nu eens met vroeger: dan kon je - zeker als vrouw - niet eens zonder man over straat lopen. Kon je zo in elk donker steegje een mes tussen je ribben verwachten en beroofd worden van je buideltje met florijnen. Geen haan die daar naar kraaide.

We zijn gewoon met te veel op deze aardkloot, maar er is niemand die dat hekele punt écht durft aan te snijden. We lopen elkaar in de weg, we beginnen ons vreselijk te irriteren aan elkaar. Godsdienstoorlogen en aanslagen zijn zo oud als de mensheid. Overstromingen en natuurrampen: altijd al deel geweest van ons bestaan. Maar nu rampen omdat er altijd mensen omkomen omdat we overal zijn.

'We' krijgen nog steeds kinderbijslag: een achterhaalde subsidie bedoeld om de na-oorlogse mensenstand weer wat op peil te krijgen. Afschaffen die hap en drie keer nadenken over kinderen en die roze wolk wegblazen. Als we eens wat minder zouden fokken, zou het voor onze volgende generaties een stuk aangenamer worden.

Een weekend alleen

Vrijdagmiddag. 'Hallo huis!' Weer niemand thuis. Nou ja, boodschappen maar uitpakken dan. Hoe anders doe ik de boodschappen op vrijdagmiddag als ik alleen ben dan als ik samen met Jan ben. Alleen: hup hup snel snel, wat is de kortste weg? Alles in de tas. Heb ik alles? En hup weer weg. Ik ben nog geen drie kwartier in het centrum waar wij er anders meer dan een uur zijn. De koffie bij Barista vind ik al per definitie niet te drinken als ik alleen op het terrasje moet zitten. Nee. Dat doe ik niet. Misschien volgende week.

Goh. Wat gaan we eten dit weekend...?

Mijn 'kantoortassen'

Een stuk kabeljauw gekocht. Eerst even nog lekker in de zon zitten in de tuin beneden. Daar ziet niemand mij als ik strategisch ga zitten. Ik eet de kabeljauw op z'n Thais. Tenminste, zo luidt het recept. Weinig Thais vind ik, maar ach, het is vers, en best lekker, zij het wat veel. Overschot gaat in een bakje. Kan ik zaterdagmiddag opeten.

Ik kijk maar eerst naar een nieuwe serie op HBO: The Night Of. Ik moet het doen zonder Outlander of Game Of Thrones de rest van de zomer, de herfst én de winter. Zal pas weer april zijn vrees ik voor ik mijn favoriete series kan zien. Vroeger keek ik ook naar The Knick maar volgens mij komt daar geen seizoen 3. 

Ik ga slapen met nog net het nieuws dat er een staatsgreep is gepleegd in Turkije. Nou ja, dat hoor ik verder morgen wel. Zal voor veel mensen een streep door hun vakantierekening zijn, denk ik.

Zaterdagmorgen word ik al om 07.14u wakker. Ja daag! Ga er dan echt nog niet uit hoor. Wat moet ik doen de hele dag? 

Links een kaal dekbed....

En dit is mijn uitzicht...

Mijn kast schilderen. O ja, mijn kast. Zzzzzzzz...... Ik slaap tot iets over half negen. Even het nieuws checken. Oh, staatsgreep mislukt. Ik weet niet wat ik ervan moet denken want ik vind dat je geen echte mening kunt vormen op grond van wat je hoort in de media. Erdogan is ook geen lieverdje net zo min als Poetin, maar ik ken ze niet persoonlijk en dan vind ik het altijd moeilijk om een keihard oordeel over iemand te vellen. Je kent de belangen erachter - de natuurlijk vaak gigantisch zijn - niet.

Afijn. Genoeg politiek. Ik smeer een paar broodjes, maal koffiebonen en kijk TV. De koffie is niet lekker. Vreemd. Bonen te oud misschien? Tegen tienen ga ik me dan eindelijk maar douchen. Heb alle tijd van de wereld.

Dan eens kijken naar de kast die ik wilde schilderen. Alle rommel eraf die erop ligt. Mmmm. Is toch lastiger dan ik dacht. Kan beter wachten tot mijn handige mannetje weer terug is van zijn trip. Ligt momenteel in Schotland! Maar in één of andere godverlaten haven en ze mogen niet van boord. Jammer. Op naar IJsland dan maar. Ondertussen zit ik hier hoor, een beetje wachten op de tijd.

O ja, was ophangen. De wasmachine piept. Moet ook nog even naar de overkant. Jemig. Tijd vliegt. Het is alweer half één.

Op de fiets naar het centrum

In het centrum nog even mijn kettinkje ophalen wat al een paar maanden bij de juwelier ligt. Ik schrik van de prijs. Dat wordt geen 'verzorging' in mijn haar (à 14,50). Enkel knippen. Ik krijg iemand die ik niet ken. Beginnertje? Ik begin het te vrezen als ze een kwartier bezig is. Nu, ik maak me niet zo druk om mijn haar. Groeit wel weer aan, mocht het 'mislukt' zijn. 'Föhnen?' 'Nee, niet föhnen. Is goed zo.' De rekening valt derhalve dus mee, als je 30,-- vind meevallen tenminste. Ik vind het schandalig veel geld voor wassen en knippen. Maar goed. Dat is ook de reden dat ik één keer in de drie maanden ga of zo. 

Nog even langs De Tuinen wat Holland&Barrett wordt. Nooit van gehoord... Ik koop er twee van die geurzakjes. Voor op kantoor. En wat wierook, van die kegeltjes. Laatste pakje wat ik meekrijg voor de helft van de prijs. Troostaankoopjes. Heb ik altijd als Jan weg is. Dan moet het lekker ruiken in huis.

Nee, nog steeds geen koffie bij Barista. Gewoon naar huis. Op de fiets. 

Thuis nog even tutten in de tuin. Haag beetje bijknippen. Leuk om te doen, maar die rotzooi opruimen! Kan ik daar niet iemand voor inhuren? 

Het is best warm, hoewel het bewolkt is. Ik blijf rommelen. Ik heb best een mooie tuin. Veel bloemen dit jaar.
M'n Oostindische Kers fatsoeneren. Alle blaadjes met zwarte luis eruit. Het valt mee dit keer, die zwarte luis. Goh, wat is de tuin droog! Misschien toch maar sproeien vanavond? Wat zeuren die mensen toch over een rotzomer? Ik vind het prima zo. Lekker zo laten.

Ja, ik moet nu toch echt wat aan het eten gaan doen. Weet je wat? Ik heb nog over van gisteren. Dat eet ik vanavond. Maar ik ga wel vast de Thaise rundvleesschotel maken voor morgen. Schijnt lekkerder te zijn als je dat een dag van te voren maakt. 

Nog even de was binnen halen die lekker is droog gewapperd in de wind. Mmmmm, wat ruikt dat lekker! Er gaat niets boven was aan de lijn gedroogd en dat het liefst met veel wind.

Een dik uur later ruikt het binnen alvast ook lekker. Heb inmiddels een glas witte wijn en wat nootjes achter de kiezen. Ik verbaas me over wat er in Turkije is gebeurd. Heb medelijden met de militairen. Het zijn ook maar mensen. Ik denk aan Jan, die ook niets te kiezen heeft als het erop aan komt. Je zult maar worden meegesleurd in je keuze, je idealen, en dan zo worden afgerekend. Hoeveel van deze jonge mannen hebben een gezin? Ik moet er maar niet te veel aan denken.