Blogmania

De bui is nog niet echt helemaal je-van-het, maar ik voel me al ietsjes beter dan vanmorgen.

Ik wil even terugkomen op die Challenge die ik via haremaristeit.nl doe en ik was gebleven bij punt 5: Vijf Bloggers Die Ik Volg.

Daar kan ik in feite kort over zijn, want ik volg meerdere blogs en deze staan over het algemeen in de rechterkolom op deze blog. Sommigen zijn actiever dan de ander, de één vind ik interessanter dan de ander, van sommige blogs krijg ik een goed gevoel, van anderen ietsjes minder, maar ik vind het leuk om alle blogs af te gaan en eens te lezen wat men zoal bezig houdt en hoe men in het leven staat.

Op dagen als deze van de categorie snel-onder-het-kleed-schuiven, kan ik me aan alles en iedereen ergeren en kan ik opkikkeren van een leuke blog als die van Valhallavertelt en tegelijkertijd stik jaloers worden op hun manier van leven (maar dan zonder kids...). Nog jaloerser ben ik op hoe Jojo-co - ik meen dat de blogster Jolanda heet - woont en zij alle tijd neemt om haar omgeving en haar leven te fotograferen. Die tijd en zo'n mooie omgeving heb ik niet, tenminste niet op oog-afstand. Ik moet ervoor op de fiets of in de auto klimmen. Mijn uitzicht is nogal deprimerend vandaar dat ik er een joekel van een heg voor heb gezet en daarachter mijn eigen mini-biotooptje heb in mijn zoektocht naar rust en zen.

Maar ik ben natuurlijk best wel een beetje jaloers op iedereen die een 'normaal' leven leidt.

Zo af en toe ontvolg ik ook blogs. Blogs vol goede tips voor beginnende moeders of blogs van mensen die enkel over hun ziektes of hun (haak-, brei- of quilt-) hobby kunnen bloggen, schuiven steeds verder naar onderen (ik heb een leeslijst rechts van mijn scherm op mijn appel). Moeilijk leesbare blogs waar je op moet doorklikken - 'lees verder' - beginnen mijn interesse op den duur ook te verliezen. Ik moet er niet al te veel moeite voor hoeven te doen.

Blogs met foto's vind ik heerlijk, maar sommige blogs zijn zo smeuiig van zichzelf, die hebben geen foto's nodig. Van die wandelende advertentie-blogs moet ik ook niets hebben. Die bloggers krijgen geloof ik van alles toegestuurd om er maar zoveel mogelijk over te schrijven, liefst positief natuurlijk en vaak over zaken die vind ik nogal overbodig zijn. Ik bedoel, wat voor nieuws kan er nu nog worden uitgevonden waar je niet buiten kunt....

Overbodig of....?

Leef, liefst lekker! Maar zonder jouw levensstijl aan een ander op te dringen.

Van hangmatten en vriendschap

Vorige week vrijdag, toen we net één dagje thuis waren, hebben we boven op het dakterras nog even snel de hangmat opgehangen. Ik had vroeger de hangmat beneden hangen in de voortuin, maar nu met mijn mooie dakterras een uitgelezen plek om de hangmat weer in ere te herstellen.

Afgelopen zondag, toen ik eenzaam en alleen terug thuis kwam [snik] heb ik mij na wat heen en weer gerommel (tas uitpakken en zo) in de hangmat geïnstalleerd. Meteen een goede test om te zien of-ie bleef hangen en ik er niet falikant doorheen zou scheuren.

De hangmat is al best oud. Ik heb deze ooit eens gekregen van een hele goede vriend (Rien Versluis) die helaas met de boedelscheiding rond 1990 uit zicht is verdwenen. Hij ging een keer naar Suriname op vakantie en heeft voor mij deze echte hangmat mee genomen. Ik heb hem altijd gebruikt of dan tenminste toch bewaard.

We hebben heel wat avonturen beleefd met deze jongen destijds. Ik was toen nog in mijn eerste relatie en hebben Rien en zijn broer Fred in Tunesië leren kennen. We zijn daarna gevieren nog eens naar Gran Canaria geweest waar we behoorlijk de bloemen hebben buiten gezet. Oeioei. Wel leuk...En toen waren we nog jong...

Hij heeft een tijd gewoond in een schuur bij een woning in Schoonhoven. Hoewel dat echt een huisje van niets was, kwam ik er altijd graag, hoe bouwvallig ook. Daarna is hij verhuisd naar Amsterdam en nog later naar Den Haag, waar hij met zijn vriend is gaan wonen.

Weet nog goed hoe hij heel omzichtig 'uit de kast' kwam bij ons. Alsof ons dat boeide! Rien was Rien en of hij nu hetero, homo of solo was, who the f*** cares! Zijn broer was ook homo, maar die had er aanzienlijk meer moeite mee om daar openlijk voor uit te komen. 

Van beide jongens hoor ik niets meer. Er zijn in die tijd na mijn scheiding veel mensen uit mijn leven verdwenen. Tja, zo gaat dat nu eenmaal. Bij iedere fase in je leven horen weer andere vrienden en krampachtig vasthouden aan vriendschappen is niet aan mij besteed.

Door mijn leven nu heb ik niet veel vrienden. Aan kennissen geen gebrek daarentegen. De weekenden zijn bijna heilig, worden aan elkaar besteed omdat wij elkaar doordeweeks niet zien en gaan op aan onze hobby's, het huis, sociale beslommeringen en elkaars gezelschap. 

Ik mis soms wel eens vrienden. Echte vrienden! Maar vriendschap heb ik nooit zo in me gehad of misschien niet op je juiste manier geuit of ben ik nooit begrepen. Heb altijd moeite gehad er tijd in te steken. In m'n eentje al helemaal niet. Ik had - en heb - vooral moeite met de verwachtingen (en verplichtingen) die anderen hebben van vriendschap. 

Daarentegen heb ik nooit vrienden nodig gehad om dingen te ondernemen. Ben altijd overal alleen op afgestapt. Als iets mij leuk lijkt - en ik vind bijna alles leuk! - dan doe ik het en ga ik niet wachten tot er iemand met mij mee wil. En zo komt het ook dat ik (bijna) alles wel eens heb geprobeerd.

Vriendschap. Het komt vanzelf en gaat ook vanzelf weer over.

Investeren en opofferen

Soms moet je in je leven dingen doen waar je minder plezier aan hebt dan je zou willen: investeren en opofferen. Als je dit niet doet is dat een keuze, maar moet je zelf de consequenties daarvan accepteren.

Ik moet momenteel één keer per maand een investering in tijd doen voor een nieuwe hobby. Ja, hobby, want ik verdien er niet mijn brood mee. Sec bekeken zou ik er wel mijn eten mee kunnen verdienen, maar dat ligt wat gecompliceerder. Ik heb het over jagen waarvoor ik sinds oktober vorig jaar mijn jachtakte heb en erg veel moeite heb moeten doen om deze dit jaar te kunnen verlengen.

Ik heb geen eigen grond (om op te jagen) dus ik ben 'afhankelijk' van uitnodigingen: mensen (mannen) met een eigen stuk grond die daarop mogen jagen en/of beheren en/of schadebestrijding mogen doen. Kretelogie in de jachtwereld die ieder een eigen betekenis hebben. Voor de leek is het enkel jagen wat een jager doet, de jager doet veel meer dan dat en aan elke kreet hangt aparte wetgeving.

Voor die uitnodigingen moet je als het ware lobbyen, netwerken. Iets waar ik echt heel goed in ben (not) en wat ik ook graag doe (not). Toen ik mijn jachtakte bemachtigde, kreeg ik van een goede vriendin een uitnodiging om lid te worden van een jachtsoos. Dé plek natuurlijk om te netwerken. Ik ben gelukkig niet erg verlegen, maar het valt niet mee om je op je gemak te voelen tussen mensen die elkaar al járen kennen - zo lijkt het - en ook nog eens in een compleet ander wereldje leven. Iedereen komt (natuurlijk) in het groen en het zijn voor 80% mannen. Ik weet (nog) niet of de vrouwen die er zijn aktief zelf jagen of voorjager zijn. En een voorjager is meestal iemand met een jachthond die deelneemt aan de jacht met zijn of haar hond maar niet zelf schiet. Maar de vrouwen zijn duidelijk in de minderheid. 

Dus twee uur per maand investeren in tijd. Tijd wat ik normaal op de dinsdag aan yoga besteed. Een beetje kletsen, een beetje luisteren, vooral dát en heel, heel langzaam vind je dan wat aansluiting bij deze of gene. En hopelijk krijg je dan een keer een uitnodiging om mee te gaan.

Een regenachtige donderdag

Ik weet niet wat het is vanmorgen, maar het was megadruk op de weg. Iedereen brengt met dit weer zijn kids natuurlijk met de auto naar school - hopeloze hobby. Ik werd vroeger nooit gebracht! - dus dan zitten die straten hier direct shocking klem. Het was één lange rij van rode lichtjes en het was net alsof er tien centimeter sneeuw was gevallen, want dan gaat het ook allemaal zo traag. Voordeel was wel dat mijn auto lekker warm kon worden.

Rijen auto's....

Zo mooi als de ochtendlucht gisteren was,
zo grijs en grauw is die vandaag...

Afijn, ik ben op kantoor gekomen. Parkeerplaats vol, dus moet ik mijn auto een eindje verderop zetten. Geen probleem echter dan moet niet een andere collega wél de auto op een plek zetten waar het in principe niet mag. Waarom de ander wel en ik niet. Per slot van rekening zit ik hier al bijna vijfentwintig jaar en als er iemand een privilige mag hebben, ben ik het wel.

Gisteren weer niet hardgelopen, want ik voel me nog steeds niet fit. Het gaat super langzaam, dat herstel. Om negen uur 's avonds ben ik doodmoe en dan ga ik maar naar bed. Er is ook niets op TV wat mij kan boeien en dus wellicht wakker zou kunnen houden. En het slapen gaat de laatste tijd niet zo jofel: aangezien ik de laatste weken toch vrij veel last heb van vapeurtjes, word ik daardoor regelmatig wakker. Ik verlang dan ook naar een nacht aan één stuk doorslapen. Vandaag voel ik mij dan wederom niet fit en niet uitgeslapen. We gooien er maar wat koffie in, misschien dat dat gaat helpen.

Nu wil het weer natuurlijk ook niet meewerken.... Het is om triest van te worden. Je zou spontaan in een winterdepressie vallen. Regen, grijzigheid, donkerte. Bah. Wie heeft in godsnaam de winter uitgevonden? Sinds ik in 2008 behoorlijk ziek ben geweest in Lapland tijdens een huskysafari, kan ik niet meer zo goed tegen de kou en vind ik bijzonder unheimish als het niet lekker warm is. 

Had ik in dat huisje in Bretagne ook. Het huisje was niet echt koud, maar ook niet heel aangenaam warm. En dan mis je de vloerverwarming. Want oh, wat is dát een zaligheid. Ik heb dan enkel vloerverwarming in mijn badkamer en keuken, maar vooral die in de badkamer is echt super lekker. Zeker als je 's nachts naar de WC moet. Staat-ie weliswaar laag, maar echt heel koud is zo'n vloer dan nooit. Dus mocht je ooit je woning gaan verbouwen, laat vloerverwarming leggen want dat is echt lekker. Echt een luxe heerlijkheid.

Wat overigens wel leuk is om te melden, dat mijn orchidee op kantoor wéér bloeit. En dat nu al voor drie jaar op rij, terwijl ik er in feite niets aan doe behalve af en toe een scheutje water geven. 'Daar word je vrolijk van!'

Aankomend weekend hebben we gelukkig niets - na lange tijd - en probeer ik echt even mijn rust te nemen. Als ik me dan nog zo moe voel, ga ik maar eens langs de huisarts.

p.s. Overigens blijft het lastig om in Blogger de foto's mooi te plaatsen in je bericht. Ze centreren is dan maar de meest veilige oplossing. Dus Blogger, doe er wat aan...

Jarig...

Ik vraag me af hoeveel mensen nu spontaan wisten dat Jan jarig is vandaag. Dus zónder de melding op Facebook hè. Gisteren in ieder geval geen enkel verjaardagskaartje voor hem bij de post....

En dat terwijl wij toch bijna altijd aan iedereen een kaartje sturen...