Te veel zorgen

Het is voor mij een nogal turbulente fase waarin ik momenteel zit: de overgang. Het is niet te schatten hoeveel invloed het heeft op je dagelijks functioneren. Ik heb niet alleen best veel last van opvliegers - zo'n vier à vijf keer op een dag en de nachten niet te vergeten - maar ook emotioneel gezien is het moeilijk dealen met mezelf.

Ik wil natuurlijk niet alles op de overgang schuiven en weet ook pas of het echt hiermee te maken had als 'het' achter de rug is, wat 'het' dan ook mag zijn. 

Nu we een huis hebben gekocht wordt mijn ontevredenheid en frustraties alleen maar groter. Dit weekend zat ik daar enorm mee. Zeker als het weekend wat minder soepel loopt dan je had verwacht. Misschien ook omdat ik met die frustraties zat. Allerlei gedachtes gaan door je heen: nog acht jaar werken, acht jaar! Acht jaar nog zo leven. Elkaar alleen in de weekenden zien. Bij elkaar straks een kwart eeuw. Je vergooit de mooiste tijd van je leven! Wie weet hoe het erbij staat over acht jaar! Ben je net weer wat aan elkaar gewend, is het weekend weer voorbij...

Zum kotsen...

Het is overigens behoorlijk stil rondom ons nieuwe huis. De communicatie gaat stroef en vaak horen we niets. Geen bevestiging of geen kort mailtje als we bijvoorbeeld onze tegels bevestigen. Het blijft heel stil. De communicatie onderling tussen de bouwpromotor en de diverse onderaannemers gaat ook niet echt ge-olied. Als wij bespreken dat we vloerverwarming in de badkamer willen en dat bespreken met de installateur, komt de bouwpromotor met: 'nou, weet of niet of dat dat kan hoor, gezien de dikte van de vloer dan. Kan zijn dat er dan een opstapje komt naar de badkamer.' Ja, dus, wat is het probleem? Ik heb dat namelijk nu ook bij mij thuis. 

Dientengevolge is het voor mij nog steeds een soort ver-van-mijn-bed en kan ik me haast niet voorstellen hoe het volgend jaar om deze tijd zal zijn. Dan die immense tuin natuurlijk. Die moet ook gevuld worden. Ook iets waar ik me geen zorgen in maak. Dat komt vanzelf wel. Ik sta ook te popelen om mijn mannetje de fijne kneepjes van het tuinieren bij te brengen, want ik zal dat echt niet helemaal alleen kunnen. En dan hoop ik dat hij er ook de lol van in gaat zien. 

Over mijn bui en mijn hypotheek

Sinds ik terug ben van mijn vakantie, kom ik niet zo goed in mijn ritme. Ik kan mijn draai niet vinden wat resulteert in somberheid en ontevredenheid. 

Ik voel me opgesloten en gevangen. Normaal gesproken voel ik mij geestelijk altijd helemaal bevrijd en (positief) leeg na een vakantie, maar op één of andere manier heb ik dat deze keer niet. Ik kan niet zo goed achterhalen waarom niet.

Ik heb ook de energie en puf niet om dagelijks even wat foto's te bewerken. Ik ben blijven steken en heb het nog niet opgepakt. En dat terwijl er bloedmooie foto's tussen zitten!

Misschien komt het omdat er voor mij toch een aantal saaie maanden in het vooruitzicht liggen. Zeker op mijn werk is er straks op een bepaald moment bijna niemand meer. Daarbij komt dat mijn mannetje dan ook een aantal weken op zee is en dan zelfs de weekenden saai zullen zijn. Op één weekend na dan als ik dan op de Jacht&Buitenleven sta [roept: komt allen!]

In feite hoef ik mij op mijn werk niet echt te vervelen want er zal werk genoeg zijn, en meestal vermaak ik mij thuis ook wel hoewel met mooi weer het er bij mij in feite neerkomt op bankhangen in de tuin in de zon. In mijn uppie naar het strand is iets van did it done it got the T-shirt never again. Oftewel: niet leuk. Too much bad memories.

Vaak neem ik mezelf voor om allerlei dingen te gaan doen en vaak komt daar bar weinig van terecht. Mocht het nu een keer wat minder fraai weer zijn, dan ben ik automatisch ook iets ondernemender en zou ik bijvoorbeeld de muur van de badkamer kunnen schilderen. 

Verder moet mijn slaapkamer nog gedaan worden, maar dat is een grote klus en waarschijnlijk iets voor 2017, want alles moet er dan uit, de muren opnieuw gestuct en dan alles er weer in (nieuwe vloer en nieuwe kledingkast). Aangezien ik geen spare room heb, zal ik zeker voor het stucen het huis uit moeten. Al met al toch minstens twee weken even op 'kamers' (aka vakantiehuisje). Of een tent op het dakterras. Ja, waarom niet eigenlijk... [gaat daar toch eens naar kijken].

Ondanks het feit dat deze week van mij in het ronde archief mag - er ging echt van alles mis - vandaag toch een hele goede aktie gedaan. Tien jaar geleden heb ik mijn huidige hypotheek afgesloten voor een periode van 12 jaar rentevast, met de laatste twee jaar als rentebedenkperiode. Oftewel, vanaf afgelopen 1 mei kon ik mijn hypotheekrente kosteloos laten aanpassen! Hé! Ineens had ik zo'n aha erlebniss tijdens die pensioenpresentatie en vandaag heb ik, na eerst even goed te hebben gecheckt, de daad bij het woord gevoegd en wordt mijn hypotheek aangepast. Scheelt mij toch even honderdvijftig euro in de maand! En dat op een bedrag van - schrik niet - driehonderdzestig euro (bruto) in de maand is toch een besparing van 41%! 

Nu staat de boel weer voor tien jaar vast, en tegen die tijd zien we dan wel weer. Want zoals de zaken er nu voor staan verkoop ik mijn huis over tien jaar.

En die honderdvijftig euro per maand die ik nu over hou - 'shoppen!' zei die man van de bank aan de telefoon enthousiast - ga ik gebruiken om versneld af te lossen. Dat deed ik al hoewel geen mega bedragen in één keer, maar alle beetjes helpen. Soms scheelt dat echt wel een euro in de maand! Haha. 

O ja, mijn yucca bloeit. Heeft niets te maken met het verhaal hierboven verder, maar mooie manier om het blog een beetje op te fleuren.

Werken en Kinderen

Oh, wat is het toch zalig zalig zalig voorjaarsweer! En oh, wat is het toch jammer jammer jammer dat ik er niet ten volle van kan genieten…. 

Iemand vraagt zich bloggend af wat ze deden toen ze nog geen kinderen hadden. Nou. Werken! Zorgen voor je eigen inkomen, je eigen toekomst zeker stellen en niet afhankelijk zijn van je partner. Want niets is zeker. Zeker je eigen partner niet. ‘Met hem word ik oud,’ denk je nog heel naïef als je in een vaste relatie en in een nieuw huisje zit. Maar het werkt helaas zo niet altijd.

Onder andere daardoor heb ik geen kinderen. Nu ben ik altijd al geen fan van kinderen geweest en heb ik nooit echt een kinderwens gehad. Ik had vroeger zoiets van: nu even niet en toen ik er uiteindelijk – voor een verkeerde reden – voor open stond, is het god-zij-dank niet gelukt. In die zin heb ik nooit last gehad van het OhJeeNuMoetHetWantStraksKanHetNietMeer-hormoon. Ik zag me zelf niet in het ideaalbeeld van een kinderwagenduwende moeder.

Dus werk ik. Fulltime. Al vanaf mijn 19^e. Voordeel is dat ik volledig onafhankelijk ben en ik straks een goed pensioen heb.

Begrijp me niet verkeerd: ik benijd deze moeders soms wel eens. Zeker als ze het goed voor elkaar hebben, dus dat ze een hecht team zijn. Lekker de hele dag thuis, koffie drinken, beetje boodschappen doen, knutselen, bloemschikken, beetje wassen, beetje strijken [ik chargeer...]. Maar ik maak het ook van heel dichtbij mee dat de (jonge) ouders uit elkaar gaan en er vaak wordt verzucht: ‘Als ik het allemaal had geweten….!’ Als ik een jong koppel op TV zie vol met gezamenlijke toekomstdromen, kan ik het nooit nalaten te denken: ‘Ja. Wacht maar.’ Zoals Stromae ook zingt in zijn liedje Formidable. 

‘Mij overkomt het niet.’ Yeah. Right.

En daarom ben ik wat stellig dat vrouwen zich over het algemeen zo afhankelijk maken van hun partner. Bij mij is het zo gegroeid, maar ik vind het toch een prettige gedachte dat ik op financieel vlak niemand nodig heb. En kinderen? Tja, ik heb ze nooit gemist. Mijn vader drukte mij vroeger op mijn hart: ‘Je moet wel kinderen nemen hoor, anders is er niemand die voor je zorgt later!’ Alsof dat een garantie is.

Je leeft je leven zoals het komt, ieder op z’n eigen manier. Ik heb kinderen nooit gemist, anderen missen mijn vrije manier van leven niet, dat ik kan gaan en staan waar en wanneer ik maar wil, dat ik mijn eigen beslissingen kan nemen. 

Behalve dan zoals op een dag als vandaag dat ik moet werken. Maar ja, zolang ik mijn droomhuisje nog niet heb en dus niet dagen lang lekker in een grote tuin kan wroeten, terwijl mijn hond om mijn benen krult – ik wilde eerst persé later een Saarloos Wolfhond maar nu ik jaag neig ik meer naar jachthonden – en de kat achter de mollen aan zit, weet ik eigenlijk niet wat ik de hele dag thuis zou moeten doen. Komt tijd, komt raad….

Financiën

Afgelopen week mijn financieel jaar 2013 kunnen afsluiten. Altijd leuk om te zien hoeveel je het afgelopen jaar hebt uitgegeven en aan wat. Massa's mensen die dat niet bijhouden, maar ik doe dat al heel lang. En het geeft mij echt veel inzicht in mijn uitgaven en weet derhalve precies waar ik wat aan uitgeef en zie ook direct - tenminste één keer per maand - of er iets fout gaat.

Ik doe dat in een zelfgemaakt Excelsheet. Je hebt ook programma's speciaal daarvoor bijvoorbeeld van AFAS, maar helaas kan je in dat (gratis) programma maar twee bankrekeningen invoeren. En ik heb er vier. En dan is dat programma niet meer gratis.

Sinds jaar en dag heb ik twee zichtrekeningen (rekening couranten): eentje - rekening A - waar mijn salaris op binnen komt en waar ik al mijn 'boodschappen' mee doe, en een rekening - rekening B - waar ik enkel maar de vaste lasten van betaal. Eén maal per maand gaat er een vast bedrag van rekening A naar rekening B. Je moet dan wel al hebben kunnen inschatten wat het bedrag is wat je aan vaste lasten per maand gemiddeld kwijt bent.