Vraagstukken

Ondanks dat het buiten heerlijk zonnig weer is, ik mijn ramen wijd open heb staan, mijn smoothie net achter de kiezen heb, ik vanmorgen met de cabrio naar het werk ben gereden - waar ik overigens een kwartier te laat aankwam - en ondanks dat ik gisteren thuis lekker in de hangmat heb gelegen, ik deel twee van The Night Of heb gekeken, ik tamelijk goed heb geslapen.... ondanks dat alles voel ik mij nogal depri vandaag.

Avondrood door uitbarsting vulkaan IJsland

Twee redenen: ik mis Jan. Komt ook omdat ik ze niet kan volgen op Marine Traffic. Ze zijn out of range. Ik zeg altijd dat ze cloaked zijn, zoals de Birds of Pray van de Klingons (Star Trek dingetje). :-P

Naarmate ze straks dichterbij IJsland komen, kan ik ze weer 'zien' maar nu zie (en hoor) ik niets. Zo is hij ook nog eens: een man van weinig woorden. En volgens zijn idee beleeft hij niets, tenminste niet wat het melden waard is. Dus hoor ik niets.

Als je dan weer zo met je neus op dat gemis wordt gedrukt, dan neem je je voor om nooit meer boos op hem te worden, je niet meer aan hem te irriteren, het niet erg te vinden als hij ergens commentaar op heeft, het wat meer te waarderen als hij een drankje en een hapje maakt, kortom hem te nemen zoals hij is met al zijn nukken en eigenaardigheden. Maar goed, je weet ook dat dat niet volledig gaat werken. Tenminste toch niet altijd pais en vree. Lijkt mij vrij normaal in een relatie. Soms kan je elkaar best achter het behang plakken (geeft alleen zo'n lelijke bobbel..).

En het is gewoon heel even doorbijten. Over anderhalve week is hij weer terug en dan is het enkel nog vijf weken dat ik dan weer alleen ben, en dan misschien wel nooit meer! Voor hem vind ik dat best jammer, hoewel hij al zo lang heeft gevaren, en dat een andere wending ook wel weer de nodige afwisseling geeft. En misschien wat meer stabiliteit in ons privé leven. Ligt er ook een beetje aan waar hij rest van zijn carrière mag/kan doorbrengen.

Helaas hebben de Belgen geen overzeese gebieden zoals wij, anders zou er nog een kans in hebben gezeten dat je op Sint-Maarten of Curaçao geplaatst zou worden. Maar de Belgen waren niet zulke veroveraars en als ze dat al waren, kozen ze hun kolonies in donker Afrika weggeborgen. 

Overigens zag ik gisteren toevallig op de Belgische Eén het programma Grenzeloze Liefde (ja, zelfde titel maar toch anders) wat over IJsland ging. Dus kon zelf nog even meegenieten van het prachtige IJslandse landschap.

Andere reden: gisteren die hormonenkuur opgehaald tegen de overgangsklachten, maar ondanks dat wat in dit artikel wordt gezegd, zit er een zodanige waslijst aan bijwerkingen bij, dat ik wel héél erg twijfel of ik er wel mee zal beginnen. Overigens is op het artikel een reactie gekomen van Nederlands Huisartsen Genootschap, wat het eerdere artikel wel doet nuanceren. En daarom twijfel ik zo enorm.

Ik ben jaren terug gestopt met de pil en dat heb ik niet voor niets gedaan. Ik heb sindsdien veel minder hoofdpijn en één van de vaak voorkomende bijverschijnselen van het middel Femoston 1/10 is hoofdpijn. Het is in feite weer een soort van De Pil waar ik dan weer aan begin, en waar ik me zo goed over voelde toen ik daarmee stopte.

De reden waarom ik zou beginnen, is om de somberheid te laten verdwijnen, waar ik nu al geruime tijd last van heb. Evenwel staat daar niets over in op de bijsluiter, dus vraag ik me af of ik er wel goed aan doe. Het zou wel goed werken tegen opvliegers, maar daar heb ik nu weer even geen last van. Misschien moet ik er toch maar gewoon 'doorheen'. Ik weet het gewoon even niet...

Overgangsperikelen

Ik voel mij al een lange poos nogal somber. Hoewel ik voor dit soort buien mijn papieren dagboek heb om het van me af te schrijven, voel ik toch de behoefte dit te bloggen, omdat typen nu eenmaal een stuk sneller gaat dan schrijven.

Het kan natuurlijk volledig te wijten zijn aan de overgang, waar ik al heel wat jaren in zit. Dat gaat met de nodige ups and downs en de downs zijn dan voornamelijk in the mind. Maar mijn lichaam verandert ook en ik heb nu zelfs een maatje meer. Wie had dat ooit gedacht, magere spriet als ik altijd was. Het zij zo. Ik kan het er momenteel ook niet aflopen vanwege die mysterieuze blessure onder/naast mijn linkerenkelknobbel, of hoe dat ook heten mag. Ik heb nu sinds 29 juni niet gelopen.

Tijdens mijn jacht-uitstapje heb ik mijn wandelschoenen aangehad en ondanks wat lichte pijn als ik een heuveltje af moest, verder geen last. Had zelfs het idee dat de pijn minder was. Maar ik kan moeilijk hier op kantoor met mijn Meindls aan komen. Dus doe ik ijverig oefeningen en masseer ik de zere plek, maar de pijn blijft (alleen als ik het oproep overigens). Ik weet niet zo goed wat ik er mee aan moet, dus doe ik maar even cassie-an.

Ik vind het in de zomer trouwens toch te warm om te lopen. Mijn ideale looptemperatuur is zo rond de vijf graden boven nul. Dus daar moet ik nog effe op wachten :-)

Dus even terug komend op die somberheid. Hoe diep ik ook graaf in mijn hoofd, ik weet niet echt waar het vandaan komt. Ik kan wel wat dingen noemen, maar ik weet niet of ik nu echt gelukkig wordt als ik dat zou veranderen. Ik kan het namelijk niet 'even' uitproberen.

Mijn huis
Is klein. Met twee te klein. Dat merk je als je samen bent. Je zit te veel op elkaars lip. Geen plaats om spullen goed op te bergen. Jan z'n tassen staan altijd 'in de weg'. Afgelopen zaterdag sliepen wij in een hotel in Antwerpen en mijn droomslaapkamer was dus die hotelkamer. Zo heerlijk groot en de inrichting sprak mij ook enorm aan. Hieronder nogmaals de foto. 

Het was daar midden in de stad verdomme rustiger dan bij mij thuis! En dat brengt mij op het volgende punt:

De omgeving
Altijd herrie! Zeker nu ik mijn ramen open heb, behalve in de slaapkamer, want met ramen open slapen gaat echt niet lukken bij mij. Ik woon in een erge drukke omgeving met ook nog eens veel agressie vanwege een versmalling in de weg, waar er geen dag voorbij gaat of er wordt getoeterd of gescholden op een automobilist die  voorrang neemt of geen geeft, te snel rijdt of whatever. Mensen moeten nu ook gewoon wieberen. Iedereen loopt zo gestrest rond! Als ik op mijn dakterras zit/lig/hang, dan hoor ik enkel verkeer en walmt er af en toe zo'n gore lucht voorbij als er zo'n ouwe stinkbak langs komt en de wind 'verkeerd' staat. 

En o ja, als de winkeliers aan de overkant de tent sluiten voor de avond: 'Prettige ááávonnnnnd!' 

En dan, bij alles wat ik doe voel ik me bekeken. Als ik de was ophang, als ik de plantjes water geef, als ik lekker in het zonnetje lig, als ik de heg snoei, als ik de vissen eten geef....Overal ogen! Altijd gordijnen toe, zeker boven (en dat rijmt).

Mijn werk
Op dit moment ben ik blij dat ik werk, nu Jan op zee is en ergens ter hoogte van Ierland drijft. 

En het is momenteel wel lekker werken nu de baas op vakantie is en ik zelf mijn dag kan indelen. Heb het zelfs 'druk' en verveel me niet.

Mijn relatie
Daar heb ik niets over te klagen. Och ja, natuurlijk zou ik het ook liever hebben dat ik een 'normale' relatie zou hebben en me dus een iets ruimer huis kon veroorloven om bovenstaande irritaties op te lossen.

Maar ik heb de liefste man van de wereld die echt alles voor me zou doen! Maar ik ben de laatste tijd nogal in mezelf en kan me soms mateloos irriteren aan mijn mannetje die dat niet verdient. En ik weet niet echt waardoor. Ik blame it on the overgang, maar kan toch niet alles op die hoop gooien?

Dus me maar concentreren op de blessings die ik heb en me niet al te zeer focussen op wat ik niet heb, zo is het toch? Dat standaard zinnetje, dat dooddoenertje, dat opendeur-inkoppertje? Zoals: 

• mijn tuin, die van mij best een stuk groter mag zijn. Dankzij de zachte winter best uitbundig bloeiend. Daar word ik ook wel blij van, ware het niet dat deze aan die drukke weg ligt.

• mijn dakterras, waar ik in de namiddag als ik thuis kom van het werk best lekker lig, ware het niet dat ook deze aan diezelfde drukke weg ligt en vele ogen op mij gericht zijn (of verbeeld ik me dat alleen maar?)
• mijn gezondheid, waar ik inderdaad nu in feite niets over te klagen heb...
• mijn vakantie. Ajakkes! Die gaat nu net niet door! Tenminste niet naar Oman. Vanwege dat stomme dak waar ik nog steeds geen prijsopgaaf van heb. 

Een eigen huis - zie hierboven

Een plek onder de zon - zie hierboven

En altijd iemand in de buurt die van je houwen kon - nou, niet echt dus. Pak 'm beet hemelsbreed 750 km bij mij vandaan.

Toch wou ik dat ik net iets vaker simpelweg gelukkig was....

Over mijn bui en mijn hypotheek

Sinds ik terug ben van mijn vakantie, kom ik niet zo goed in mijn ritme. Ik kan mijn draai niet vinden wat resulteert in somberheid en ontevredenheid. 

Ik voel me opgesloten en gevangen. Normaal gesproken voel ik mij geestelijk altijd helemaal bevrijd en (positief) leeg na een vakantie, maar op één of andere manier heb ik dat deze keer niet. Ik kan niet zo goed achterhalen waarom niet.

Ik heb ook de energie en puf niet om dagelijks even wat foto's te bewerken. Ik ben blijven steken en heb het nog niet opgepakt. En dat terwijl er bloedmooie foto's tussen zitten!

Misschien komt het omdat er voor mij toch een aantal saaie maanden in het vooruitzicht liggen. Zeker op mijn werk is er straks op een bepaald moment bijna niemand meer. Daarbij komt dat mijn mannetje dan ook een aantal weken op zee is en dan zelfs de weekenden saai zullen zijn. Op één weekend na dan als ik dan op de Jacht&Buitenleven sta [roept: komt allen!]

In feite hoef ik mij op mijn werk niet echt te vervelen want er zal werk genoeg zijn, en meestal vermaak ik mij thuis ook wel hoewel met mooi weer het er bij mij in feite neerkomt op bankhangen in de tuin in de zon. In mijn uppie naar het strand is iets van did it done it got the T-shirt never again. Oftewel: niet leuk. Too much bad memories.

Vaak neem ik mezelf voor om allerlei dingen te gaan doen en vaak komt daar bar weinig van terecht. Mocht het nu een keer wat minder fraai weer zijn, dan ben ik automatisch ook iets ondernemender en zou ik bijvoorbeeld de muur van de badkamer kunnen schilderen. 

Verder moet mijn slaapkamer nog gedaan worden, maar dat is een grote klus en waarschijnlijk iets voor 2017, want alles moet er dan uit, de muren opnieuw gestuct en dan alles er weer in (nieuwe vloer en nieuwe kledingkast). Aangezien ik geen spare room heb, zal ik zeker voor het stucen het huis uit moeten. Al met al toch minstens twee weken even op 'kamers' (aka vakantiehuisje). Of een tent op het dakterras. Ja, waarom niet eigenlijk... [gaat daar toch eens naar kijken].

Ondanks het feit dat deze week van mij in het ronde archief mag - er ging echt van alles mis - vandaag toch een hele goede aktie gedaan. Tien jaar geleden heb ik mijn huidige hypotheek afgesloten voor een periode van 12 jaar rentevast, met de laatste twee jaar als rentebedenkperiode. Oftewel, vanaf afgelopen 1 mei kon ik mijn hypotheekrente kosteloos laten aanpassen! Hé! Ineens had ik zo'n aha erlebniss tijdens die pensioenpresentatie en vandaag heb ik, na eerst even goed te hebben gecheckt, de daad bij het woord gevoegd en wordt mijn hypotheek aangepast. Scheelt mij toch even honderdvijftig euro in de maand! En dat op een bedrag van - schrik niet - driehonderdzestig euro (bruto) in de maand is toch een besparing van 41%! 

Nu staat de boel weer voor tien jaar vast, en tegen die tijd zien we dan wel weer. Want zoals de zaken er nu voor staan verkoop ik mijn huis over tien jaar.

En die honderdvijftig euro per maand die ik nu over hou - 'shoppen!' zei die man van de bank aan de telefoon enthousiast - ga ik gebruiken om versneld af te lossen. Dat deed ik al hoewel geen mega bedragen in één keer, maar alle beetjes helpen. Soms scheelt dat echt wel een euro in de maand! Haha. 

O ja, mijn yucca bloeit. Heeft niets te maken met het verhaal hierboven verder, maar mooie manier om het blog een beetje op te fleuren.

Een acute liesblessure...

Soms zit het mee, soms zit het tegen. In mijn geval het laatste. Gisterenavond met mijn workout een liesblessure opgelopen. Bij de oefening waar je op je handen in de plank met je benen zijwaarts uit moet springen. Pang! Schoot er zo in. Dat voelt niet goed, was het eerste wat ik dacht, dat voelt niet goed. Ben tóch doorgegaan met de workoutsessie maar die oefeningen overgeslagen waar ik pijn voelde. Hoofdzaak van deze workout zijn je buikspieren en die kon ik wel doen. Daarna maar even op internet opgezocht wat het was en wat je eraan kon doen: koelen en rusten. Ja, hm hm.... Zeker als je alleen thuis bent is dat laatste niet zo vanzelfsprekend, want ik moest nog eten, me nog douchen, alles nog opruimen....

Dus eerst even met een cold pack - die ik gelukkig altijd in de vriezer heb - op de bank. Nog snel even aan de overkant een tube Tantum gekocht om erop te smeren, kijken of het helpt al is het maar in de bovenkamer.

Van de fysio moet ik de pijn vermijden, geduld hebben (duh) en het even een dag of vijf aankijken en als het dan niet over/minder is moet ik bij hem langs komen. Een collega van mij adviseert een osteopaat, maar ja, daar ben ik niet zo voor.... ik vind het kwakzalverij. Doet me denken aan de praktijken die in The Knick nog gebezigd worden. Bovendien is het een acute aandoening en het enige wat nu telt is      rust....

Afijn. Het is weer pas op de plaats. Vanavond geen yoga en voorlopig niet hardlopen. Vandaag toch maar naar kantoor ondanks de pijn die op zich dragelijk is. Maar balen doe ik wel. Echt mega!

Nu ik dus vanavond niet naar yoga kan en even niet kan hardlopen geeft me dat toch op één of andere manier ook rust in m'n kop. Ik MOET even niets. Even een pas terug. Is ook niet verkeerd denk ik.

En een foto voor het opleuken:
octopus (Chania - Kreta)

Een regenachtige donderdag

Ik weet niet wat het is vanmorgen, maar het was megadruk op de weg. Iedereen brengt met dit weer zijn kids natuurlijk met de auto naar school - hopeloze hobby. Ik werd vroeger nooit gebracht! - dus dan zitten die straten hier direct shocking klem. Het was één lange rij van rode lichtjes en het was net alsof er tien centimeter sneeuw was gevallen, want dan gaat het ook allemaal zo traag. Voordeel was wel dat mijn auto lekker warm kon worden.

Rijen auto's....

Zo mooi als de ochtendlucht gisteren was,
zo grijs en grauw is die vandaag...

Afijn, ik ben op kantoor gekomen. Parkeerplaats vol, dus moet ik mijn auto een eindje verderop zetten. Geen probleem echter dan moet niet een andere collega wél de auto op een plek zetten waar het in principe niet mag. Waarom de ander wel en ik niet. Per slot van rekening zit ik hier al bijna vijfentwintig jaar en als er iemand een privilige mag hebben, ben ik het wel.

Gisteren weer niet hardgelopen, want ik voel me nog steeds niet fit. Het gaat super langzaam, dat herstel. Om negen uur 's avonds ben ik doodmoe en dan ga ik maar naar bed. Er is ook niets op TV wat mij kan boeien en dus wellicht wakker zou kunnen houden. En het slapen gaat de laatste tijd niet zo jofel: aangezien ik de laatste weken toch vrij veel last heb van vapeurtjes, word ik daardoor regelmatig wakker. Ik verlang dan ook naar een nacht aan één stuk doorslapen. Vandaag voel ik mij dan wederom niet fit en niet uitgeslapen. We gooien er maar wat koffie in, misschien dat dat gaat helpen.

Nu wil het weer natuurlijk ook niet meewerken.... Het is om triest van te worden. Je zou spontaan in een winterdepressie vallen. Regen, grijzigheid, donkerte. Bah. Wie heeft in godsnaam de winter uitgevonden? Sinds ik in 2008 behoorlijk ziek ben geweest in Lapland tijdens een huskysafari, kan ik niet meer zo goed tegen de kou en vind ik bijzonder unheimish als het niet lekker warm is. 

Had ik in dat huisje in Bretagne ook. Het huisje was niet echt koud, maar ook niet heel aangenaam warm. En dan mis je de vloerverwarming. Want oh, wat is dát een zaligheid. Ik heb dan enkel vloerverwarming in mijn badkamer en keuken, maar vooral die in de badkamer is echt super lekker. Zeker als je 's nachts naar de WC moet. Staat-ie weliswaar laag, maar echt heel koud is zo'n vloer dan nooit. Dus mocht je ooit je woning gaan verbouwen, laat vloerverwarming leggen want dat is echt lekker. Echt een luxe heerlijkheid.

Wat overigens wel leuk is om te melden, dat mijn orchidee op kantoor wéér bloeit. En dat nu al voor drie jaar op rij, terwijl ik er in feite niets aan doe behalve af en toe een scheutje water geven. 'Daar word je vrolijk van!'

Aankomend weekend hebben we gelukkig niets - na lange tijd - en probeer ik echt even mijn rust te nemen. Als ik me dan nog zo moe voel, ga ik maar eens langs de huisarts.

p.s. Overigens blijft het lastig om in Blogger de foto's mooi te plaatsen in je bericht. Ze centreren is dan maar de meest veilige oplossing. Dus Blogger, doe er wat aan...

Donkere dagen

De donkere dagen beginnen zich langzaam te laten gelden bij mij. Tot nu toe ging het nog best aardig, maar het is nu zo aardedonker 's morgens als je van huis weg gaat en als je weer thuis komt, dat je het idee hebt dat je niet echt leeft. Overdag zit je de hele dag op kantoor, dus enkel in de weekenden zie je je huis bij daglicht.

Toen ik gisteren even thuis was om de man van de gemeente te ontvangen, zag ik dat de ramen nodig moeten worden gezeemd. Die zijn nog niet schoongemaakt sinds de verbouwing. Dus je kunt wel nagaan hoe dat eruit ziet. Het heeft geen enkele nut om dit 's avonds te doen en bovendien lukt mij dat niet meer sinds mijn RSI. Ja, het lukt me wel, maar ik heb daarna dan minstens weer een week pijn in mijn hand.

Donkere dagen hebben dus z'n voor- en nadelen: de voordelen zijn dat je niet ziet dat je huis stoffig is en je ramen smotsig zijn en het altijd een verrassing is wat er nu weer is veranderd als je je huis wel eens bij daglicht ziet. Nadelen dat je je een mol voelt en er aardig depressief van kan worden dat de dagen zo kort zijn, het weer zo nat en de mensen zo gehaast en agressief, dat je fietsers nauwelijks ziet totdat ze bijna op je motorkap liggen en niets van je omgeving ziet.

Weinig voordelen dus.

Je kunt je afvragen hoe de mensen die nog noordelijker wonen het volhouden. Mij lijkt het al half zo erg als er buiten dan nog een berg sneeuw ligt. Maar dan wel die sneeuw die in het noorden ligt: droge sneeuw. Niet van die papperige die hier altijd ligt. En dan mag het van mij best donker zijn. Dan zet je iedere avond van die buitenkaarsen in de sneeuw. Dat is gezellig. Dat geeft sfeer. Maar hier is het het altijd nét niet. 

Zoals nu met een strakblauwe lucht en een laag zonnetje is het heerlijk. Dan mag het óf heel koud zijn óf lekker warm. Hier word je dan wel weer wat vrolijker van.

Maar vandaag voel ik mij wat somber. Dat begon gisterenavond en dat heb ik zo bij tijd en wijle. Daar doe je niets aan. Dat zijn denk ik de hormonen. Of het gemis van je partner. Want zoals nu, dat we elkaar enkel op zaterdag en zondag zien, is niet erg leuk. Vrijdagavond is hij pas laat bij mij en zondag moet hij alweer direct na het eten weg. En dan moet je alles in die twee dagen proppen. De kleine klusjes in huis gaan mondjesmaat, maar het gebeurt wel. Ik heb daar geen haast mee. Dat komt allemaal wel.

Algehele malaise dus. Dat gevoel. Die laatste dagen van december komen altijd zo op me af. Dat is waarom ik het niet zo leuk vind om iets te organiseren. Het wordt mij dan te druk. Te chaotisch. Afstrepen.

Zo moe...

Gisteren is er niets gebeurd aan de badkamer. Ik kwam 's middags thuis en alles stond nog hetzelfde. Kan gebeuren.

Ik had gisterenmiddag een afspraak in het centrum en was daardoor wat vroeger thuis dan gebruikelijk. Het was te laat om terug te gaan naar kantoor en te vroeg om aan het eten te beginnen, dus ben ik maar even met de fiets boodschappen wezen doen. Normaal doe ik dat op maandagavond, maar ik had daar gisteren geen zin in.

Nu gaat het met die zin toch al tamelijk slecht de laatste weken. Maar vandaag is het wel bizar slecht. Werd al wakker met een lichte hoofdpijn na een toch goede nacht. En moe dat ik ben....! Ik ben haast niet vooruit te branden en ik heb echt nergens puf voor. Om even naar het toilet te gaan moet ik alle moed bij elkaar schrapen. Het is de hoofdpijn die zoveel energie uit mijn lijf trekt. Ik zou een pijnstiller moeten nemen, maar doorgaans neem ik overdag geen pijnstiller, wel als ik ga slapen. In tegenstelling tot anderen gaat mijn hoofdpijn niet over met een goede (nacht)rust. Ik moet ook niet naar bed gaan als ik hoofdpijn heb, want het gaat daardoor echt niet over bij mij.

Ik tracht te doorgronden waarom ik mij zo futloos voel de laatste maanden. Dit fenomeen is ook niet nieuw en meestal begin ik mij moe en lusteloos te voelen als ik toe ben aan vakantie. Ik denk ook dat het komt door een samenloop van dingen zoals de verbouwing en de frustraties die daarmee gepaard gaan. Ik moet zeggen dat op dit moment die frustraties er niet echt zijn omdat het nu goed gaat. Zolang wij ons er niet mee bemoeien loopt het en is alles toch redelijk schoon achtergelaten en zie je zo langzamerhand echt iets ontstaan. Toch maak je je zorgen. Ik toch. Je hebt een deadline in gedachten en daar werk je dan toch naar toe. Maar alles is besteld - zelfs de lampjes - en er is wat geregeld voor de periode dat we niet kunnen douchen, dus in theorie zou het goed moeten gaan. 

Ik ben gewoon moe van het hele jaar. Natuurlijk in december vorig jaar mijn vader overleden, dan de zorgen voor mijn moeder, haar heupoperatie en alle emoties die daarmee gepaard gaan, vooral de emoties van je moeder over het verlies van haar levensgezel en waar je dan toch soort van machteloos bij staat. Gelukkig gaat het nu weer goed met haar en probeert ze de draad van het leven - haar eigen draad - weer op te pakken. En ik hoop dat ze daar lol in krijgt en dat ze lekker gaat genieten van het leven. Dan hoef ik me ook minder zorgen te maken.

Mijn eigen emoties om het overlijden van mijn vader zijn wat verwarrend, omdat ik mijn vader niet echt mis. Zo soms dan denk ik aan hem, dan zie ik iets waardoor ik aan hem moet denken en dan voel ik wel een steek van verdriet, maar meer omdat ik het zo jammer vind dat hij zo onuitstaanbaar was de laatste jaren, maar dat had ook te maken met zijn ziek-zijn en het feit dat hij dat niet kon accepteren. Ik heb een goede, weliswaar turbulente jeugd gehad en veel gedaan met mijn vader, maar de laatste jaren zijn we wat uit elkaar gegroeid. Komt ook omdat hij altijd overal commentaar op had.

Afijn. Al met al veel gebeurd dus in het afgelopen jaar, of het nu 2013 of 2014 was. In de natuur om ons heen gaat alles gewoon onafgebroken door en wordt er meer naar de seizoenen gekeken. Nu is het al weer oktober en ik zal niet verbaasd staan kijken als volgende week de feestverlichting weer aan de gevel van het winkelcentrum hangt. 

Nog meer stof....

Alles onder het zaagsel en stof.... :-(

Gisteren kwam ik thuis nadat ik bij de AH eerst wat boodschappen had gedaan en ik kreeg de schrik van mijn leven. Alles, maar dan ook alles zat dik onder het stof en zaagsel.... De aannemer had de eerst rachels voor het verlaagd plafond aangebracht, maar blijkbaar had de zaagmachine binnen gestaan, omdat het hier gisteren nogal regende. Had ik eerst gewoon het idee om mijn overgebleven prakkie van zondag op te warmen in de magnetron, moest ik eerst de magnetron ontdoen van een dikke laag zaagsel en stof. En niet alleen de magnetron. Ook de waterkoker, de blender en de citruspers. En dan heb ik het nog niet eens over de rest van het huis....

Op zich natuurlijk te verwachten als je aan het verbouwen bent, maar ik had geen idee dat de aannemer dit vandaag zou oppakken anders had ik de boel goed afgedekt en opgeruimd. Gelukkig had ik de TV wel afgedekt met een doek, maar de rest niet (zie de foto op de blog van gisteren). Nadat ik eerst flink heb lopen tieren en janken en de magnetron heb uitgegraven, toch maar eerst mijn eten opgewarmd. Op het (stofvrije) dakterras samen met twee wijntjes verzachtte dit de boel enigszins en ik ben daarna het huis maar weer eens met de stofzuiger te lijf gegaan. Ik heb het niet eens afgenomen met een vochtige lap op zo, want voor hetzelfde geld is het vanavond weer 'feest'. Wel alles afgedekt en nog meer weggestoken en beseft dat eten thuis gewoon even niet mogelijk is. Vanavond dan maar ergens gaan eten, het is niet anders.

Ja, op zulke momenten voel je je dan wel heel alleen, maar aan de andere kant wel beter dat ik ook alleen was, want anders had een ander het wel moeten bezuren. Ik was pas tegen half negen klaar en heb daarna gedoucht en ben mijn bed in gekropen. Ik heb als te verwachten niet zo goed geslapen en erg veel last gehad van LRS. Je ziet dat dit dus ook samenhangt met stress. 

De volle containers worden weggehaald.

Vanmorgen was ik erg vroeg wakker - kwart voor zeven - en ben eruit gegaan, want vandaag komen ze de twee vuilcontainers ophalen en één nieuwe lege ervoor in de plaats terug zetten. De man was keurig op tijd en na een dik half uur had ik een nieuwe container aan de zijkant van het huis, dus heb ik mijn tuin ook weer terug. Ik had ondertussen mijn smoothie klaar gemaakt en alles van de blender en citruspers maar weer schoon in de vaatwasser gezet, want daar staat alles tenminste stofvrij. Daarna gaan douchen, mijn bed goed afgedekt, de dubbele gordijnen voor mijn slaapkamer vast getapet en nu maar hopen dat het vanavond minder erg is. Ik zal toch op z'n minst de trap en de gang boven redelijk schoon moeten houden wil ik mijn slaapkamer schoon houden, anders loop ik alles zo weer naar binnen.

Gelukkig is het dan goed weer en kon ik buiten op mijn terras eten en mijn bakkie thee drinken. Dan kom je daar toch wel even bij zinnen en daar is tenminste geen stof. Nu gaat het wel weer, maar ik baalde als een stekker gisteren.

Wat dan nog het meest bijzondere is aan dit euvel, is dat de aannemer Jan op z'n donder gaf toen die in zijn onwetendheid de haakse slijper in de muur zette, dat ik nu twee uur kon gaan lopen schoonmaken. En nu doet die man hetzelfde...

Nee, ik ben niet ontevreden over deze man, echter zijn communicatie is praktisch nul. Ik weet per toeval nu naar welke datum hij werkt - de 24e juni - maar tegen ons heeft hij dat niet verteld. Ik weet dat van de loodgieter. Ik weet nog steeds niet welk budget hij aan houdt. Ik ga ervan uit dat hij het door mij opgegeven bedrag aanhoudt, maar na een paar keer vragen zonder antwoord, ben ik benauwd het nogmaals te vragen. Bovendien weet ik ook wel dat het best lastig is om er een nauwkeurig prijskaartje aan te hangen, net zo goed als dat het erg lastig is om er een dagplanning af te geven omdat je nooit weet hoe iets loopt. Ik weet 100% zeker dat alles goed komt en ik wist ook dat ik het er moeilijk mee zou hebben, met zo'n drastische verbouwing. Dagen als gisteren horen daarbij, hoewel je er op dat moment niet om kunt lachen. Later hopelijk wel.

Zien we het nog zitten?

Vandaag heb ik even de behoefte om wat van me af te schrijven. 

Op zich is het prima overleven in een onaf huis en voelde ik mij ook een stuk geruster toen ik gisteren de bevestiging kreeg van de aannemer dat hij de regie overneemt. Echter vanmorgen na een vergadering op kantoor, werd ik gebeld door de loodgieter of hij vanmiddag al terecht kon om de radiator weg te halen en de gaten te boren voor de nieuwe radiator. Maar aangezien dat wellicht de planning van de aannemer in de war schopt, zie ik liever dat hij dat regelt met de aannemer. En ondanks dat hij nogal liep te pushen omdat hij spijkers met koppen wilde slaan, heb ik hem toch gezegd dit met H. te overleggen. Als ik de regie uit handen geef, moet ik dat ook 100% doen. Anders zit ik maar in H's vaarwater. 

Vrijwel direct daarna werd ik gebeld door de fabrikant van de nieuwe kozijnen voor in mijn nieuwe badkamer en ook een nieuw kozijn in de berging, om de kozijnen in te meten, maar ook dat moet met de aannemer worden besproken. Ik kan er wel bij zijn, maar of H. dat lukt dat kan ik niet zeggen. Andersom kan dat wel: als H. zegt, ze komen dan-en-dan, dan kan ik zorgen dat ik erbij ben, mocht dat nodig zijn.

Nu, dat was vanmorgen en ik heb tot op heden verder niets meer gehoord dus ga ik gevoeglijk van uit dat het wel goed komt. Ik zit met niets op de schopstoel en ik kan leven in mijn huis, ondanks de 'beperkingen'. 

Het is wel raar om op kantoor te zitten en niet te weten of er iets in je huis gebeurt. Ik heb gisterenavond alles uit de keuken gehaald, maar je weet nooit of er wat is gedaan en hoe je dan je woning terug vind, of je nog eerst moet gaan schoonmaken of meteen je prakkie kunt opwarmen.

Het valt niet mee om 'gewoon' te gaan werken en je huis zo achter te laten. Ik kan het knagende gevoel niet van me losschudden. Ik weet niet hoe ik dit moet bewerkstelligen. Ik weet best dat ik me geen zorgen hoef te maken, niet persé. Maar toch voel ik mij niet op mijn gemak. 

Als ik mijn 'glazen bol' kijk, dan zie ik ook een vreselijk warrige toekomst. Een beeld van diverse houten bruggen die overhoop liggen maar nog wel beloopbaar zijn. Ik heb geen benul van tijd en denk bijvoorbeeld niet van hé, volgende week gaan we naar een event. Nee, dat is op die-en-die datum en ik heb daar geen gevoel bij. Dan ineens is die datum 'in zicht' en denk ik, o ja, verrek, dat zouden we ook nog doen. Ik heb zelfs niet eens het benul wat voor dag het vandaag is. 

Nu hoop ik dat dit komt doordat er zoveel om me heen gebeurt en niet dat er veel meer aan de hand is, als bijvoorbeeld een burn-out. Ik moet toegeven dat ik niet veel kan hebben, maar het kan ook komen doordat ik in de overgang zit. Dat is erg lastig te zeggen. Ik was in week 16 voor het laatst ongesteld en het is nu week 23, dus ik wil maar zeggen... Ik loop al een hele poos in een soort PMS-toestand en dat is voor mijzelf al erg lastig te handelen, laat staan voor een ander. Ik ben moe, kan ieder moment in huilen uitbarsten en ik moet enorm uitkijken om mijn geduld te bewaren. Om het minste geringste loop ik flink te vloeken.

Nu zijn er ook een aantal factoren die dit triggeren - of die mij juist nu enorm irriteren omdat ik zo ben, dat is ook lastig te zeggen - en dat is natuurlijk mijn eigen verbouwing en dan meer de onduidelijkheid over de planning, maar ook de enorme herrie en chaos nu sinds afgelopen maandag vanwege die verbouwing aan de overkant van de supermarkt en dat vanaf zes uur in de ochtend! Vanmorgen ook vier, vijf vrachtwagens tegelijk in de straat, containers overal, echt chaos. Ik kan al vrij slecht tegen lawaai, zeker 's morgens, maar als je zo je dag moet beginnen, is dat al geen goede start. Dan steken mijn toch ietwat latente autistische trekjes de kop op. Ik spreek mezelf meerdere malen op een dag geruststellend toe, maar echt helpen doet het niet. Ik heb 's avonds erg veel last van RLS, wat mij natuurlijk doorgaans ook altijd parten speelt als ik eens even lekker een dutje zou willen doen in het weekend of gewoon even relaxt op de bank ga zitten 's avonds, want zodra ik me ontspan dan begint dat geleuter met mijn benen. 

Kortom, ik heb het gevoel alsof het me even niet mee zit hoewel ik in feite niets te klagen heb. Ik weet het ook niet.... 

Hoofdpijn

Tamron tulpen

Met wat schroom moet ik vandaag toch melden dat ik een wat mindere dag heb. Schroom omdat ik regelmatig commentaar heb dat mijn blogs wat somber zijn. In feite moet ik mij daar niets van aantrekken, want ik blog wanneer en wat ik wil bloggen. Het is namelijk zo, dat als ik mij super voel ik eigenlijk geen drang heb om te bloggen. En dan lijkt het alsof ik alleen maar somber ben wat niet het geval is. Ook ik geniet voldoende, maar ik moet mijn frustraties toch ergens kwijt....

Vannacht niet zo goed geslapen. Werd wakker door felle hoofdpijn aan de rechterkant achter mijn oog. Ik ben daar toch min of meer doorheen geslapen maar daardoor is de kwaliteit van de slaap niet al te best. En dat was te zien vanmorgen: dikke zakken onder mijn ogen. Direct een pijnstiller tegen de hoofdpijn, maar helaas wordt het niet minder. Sterker nog, het breidt zich uit naar de rest van mijn hoofd en voel mij moe.

Daar dan nog bovenop - of misschien daardoor - dat ik weer aardig labiel ben vandaag. Die labiliteit kan komen doordat er een beroep wordt gedaan op mijn geheugen en ik daar de laatste tijd dus echt niet meer op kan vertrouwen. En dat frustreert mij, omdat ik dan denk dat men daar misbruik van maakt. Dingen zeggen die ik heb gedaan, gezegd of gehad waar ik mij niets meer van kan herinneren. Als je niet uitkijkt kan je daar gek van worden. Daarom schrijf ik bijna alles op om dat te voorkomen. 

Vandaag twee concrete voorbeelden: een bonus die uitgekeerd had moeten worden, of ik dat wel had gedaan (don't know) en sleuteltje van onze nieuwe kast in het magazijn die ik zou moeten hebben gekregen (don't know....).

Dan de voortdurende frustratie dat de verbouwing nog steeds niet concreet is..... Gelukkig begint er wel iets, dat ik een nieuwe groepenkast krijg. Gelukkig al iets. Ben wel met van alles bezig, maar actie ho maar. De aannemer loopt wel rond, maar wordt dan door een ander gevat om weer verbouwplannen op kantoor door te spreken - en nog iets over een schuurtje bij hem thuis - en dan heb ik zoiets van: "hé, nee! Eerst ik!" En dan zie ik het allemaal in duigen vallen. Ik word er hopeloos van. Sta in feite op het punt om te kijken voor een andere aannemer, maar het probleem is dat ik daar niets van weet (waar vind ik zo snel een goede en vooral betrouwbare aannemer?) en dat dat nog geen garantie is dat het vóór de zomer klaar is.

Is er dan nog goed nieuws? Jazeker! Gisteren had ik een gesprek met een meneer die hoogstwaarschijnlijk onze vacature voor in het magazijn gaat opvullen. Een oudere man maar die in onze ogen precies in het profiel past. Ik was zó enthousiast, dat ik mij moest inhouden om te zeggen: "Ja, stop maar, morgen kan je beginnen....". Nu moet ik even alles laten sudderen en later in de week erop terug komen. Ik was helemaal blij gisteren! Het heeft lang geduurd maar de aanhouder wint dan uiteindelijk. Hopelijk. Want wij kunnen wel enthousiast zijn, maar de vraag is of hij dat ook is natuurlijk en dan zijn er nog een aantal zaakjes waar je dan ook nog uit moet komen.

Verder ben ik tamelijk verslaafd aan een spelletje dat heet Temple Run 2. Echt lastig om je iPad weg te leggen! Zeker als er geen bal op TV is. Hoewel gisteren ik per toeval Jamie Oliver op TV zag - al zappend - die in Schotland was en hij een lekker ontbijt klaar maakte van aardappelscones met roerei en zalm. Dat zag er lekker uit en een ideetje voor komend weekend. Weer eens wat anders. Maar goed, alles ziet er lekker uit wat die man klaar maakt en het ziet er nog eens zo ongelofelijk kipsimpel uit en de manier hoe hij dat dan omkleed met sappige woorden. Je krijgt vanzelf trek, zelfs als je net een copieuze maaltijd heb genuttigd.

Onrust

Bij ons op kantoor ben ik belast met het begeleiden van het inrichten van een zogenaamde shuttlekast. Dat is een paternosterkast-achtig systeem voor in ons magazijn, echter een shuttle is intelligenter - zou ik zeggen - met het verdelen van de ruimte over de lades. Of andersom eigenlijk.

Op zich vind ik het heel leuk om dat te doen, echter ben ik er tegelijk ook erg onzeker over. Ik ben namelijk best slecht in het planmatig vooruit denken. Ik kan daarentegen wel goed iets analyseren, maar dingen die nog moeten gebeuren op elkaar afstemmen kan ik niet zo goed, zeker als daar meerdere partijen bij betrokken zijn.

Ik heb hetzelfde bij mijn aanstaande verbouwing. Dat geeft mij een hoop onrust en een gevoel van stress.

Meestal los ik het op door gewoon te zeggen: begin maar, we zien wel waar het schip strand.

Thuis kan ik dat wat makkelijker zeggen dan op kantoor natuurlijk. Het project op kantoor geeft mij veel buikpijn en ik word er ook erg onrustig van. Als dan daarboven mijn verbouwing nog bijkomt, moet ik uitkijken dat ik niet teveel ga lopen piekeren en te veel beren zie. 

Qua verbouwing schiet het nog niet op. Ik heb nog geen datum wanneer begonnen wordt en nog geen begroting. Ik heb daar al een paar keer om gevraagd, maar het wil niet vlotten. Nu heb ik de definitieve vergunning van de gemeente ook nog niet binnen, maar als ik nu nog niets gehoord heb, lijkt het mij wat stug dat het niet is goedgekeurd.

In feite had ik op 1 april al willen beginnen, hoewel ik van tevoren al wel wist dat niet gehaald ging worden. De aanvraag voor de vergunning werd om te beginnen al een week later ingediend dan gepland.
Maar nu het jaar al weer aardig begint te vlotten, word ik zo langzaamaan wel erg onrustig. Vrijdag de aannemer nog maar eens aan zijn jasje getrokken om te vragen wanneer hij denkt te kunnen beginnen. Maar vandaag toch weer niets gehoord.

Nee, ik kan bar weinig hebben de laatste tijd. Hebben ze voor die shuttle kast een CAT5 kabel getrokken, maar god mag weten waar die uit komt, want hij moet wel gepatched worden. Maar dat is wat lastig als je niet weet welke het is. Argh! 

Er zijn momenteel te veel dingen die niet duidelijk zijn en dat bezorgd mij stress. Onze vakantie die wij gepland hadden zie ik langzaam niet doorgaan. We zitten weliswaar niet aan een periode vast, maar ik weet dat ik vakantie gewoon nodig heb en ik kan er nu al weer onrustig van worden nu ik al bijna zeker weet dat we er wel naar kunnen fluiten, tenzij de aannemer de draden uit z'n sokken kan klussen en alles in een maand klaar is.

Ik verwacht dat eerlijk gezegd niet, hoewel het wél haalbaar is...

Stressmomenten

Het is soms best lastig dat je op een blog niet openlijk kunt schrijven over dingen waar je mee worstelt, met name op je werk.

Gezien mijn functie moet ik een bepaalde gedragscode volgen en niet over zaken schrijven die niet openbaar mogen worden gemaakt. Alsof ik zoveel volgers heb..... :-P

Ik zit momenteel in een wat lastige periode voor mezelf: de overgang. Nu is het zo dat ik nu al mensen hoor zuchten als ze dat lezen. 'Mens, zeur niet....'
Maar het valt zo bij tijd en wijle niet mee om er niet over te zeuren. Bij het minste geringste kan ik in tranen uitbarsten en dan zakt de algehele moed mij in de schoenen. Dan zie ik het volledige nut van waarom ik dit allemaal doe niet meer. 

Iets concreets zonder uit de school te klappen: van één van mijn collega's moet ik een aantal hotels selecteren hier in de buurt voor gasten. Van mijn andere collega - mijn directe manager - mag ik in principe niet de gasten opzadelen met dat zij hun overnachting zelf moeten regelen, dus dat ik dat voor ze moet doen. Allemaal geen probleem, maar als de één dit zegt en de ander dat, wordt het voor mij best lastig. Ik heb maar één baas en wat hij zegt is voor mij in principe doorslaggevend, maar soms valt het niet mee als bijvoorbeeld de gast het zelf zou willen regelen. Dan krijg je snel een 'ja maar' verhaal en als mijn collega ergens een hekel aan heeft zijn het die twee woordjes....

Dus nu zit ik in zo'n dilemma - what to do - en heb ik dus direct tranen in mijn ogen. Dan is er nog de zaak van 'verbouwing' waar in mijn ogen ook geen schot in zit en waar - terecht - mijn huisgenoot daar ook wel eens wat vastigheid en zekerheid in wil hebben plus daarbij weer het eeuwige alarmverhaal op de zaak wat een hele tijd zonder problemen ging en nu weer problemen geeft en ik weer in de bankschroef zit tussen mijn manager en de leverancier van het alarm. Ik word daar niet vrolijk van...

Zulke dingen kunnen aan mij 'vreten' en kan ik dan met moeite los laten, te meer omdat ik voor mijn gevoel weer onder druk word gezet door anderen. Onder druk is een groot woord, zeker in de privé sfeer, maar op het werk is die druk er wel degelijk.

En daar kan ik soms niet zo goed mee overweg.

Nu is ondertussen het alarmprobleem deels opgelost, dus dat scheelt al. Nu nog een soort drempel over om 'mijn' aannemer te bellen en te vragen wanneer hij denkt te beginnen.... [zucht]

Kanker

Het is een verdraaide turbulente wind die momenteel waait in mijn leven. Niet alleen heb ik geestelijk en lichamelijk nogal wat te lijden van de overgang, maar daarbij komt natuurlijk ook nog steeds het verhaal van mijn vader die in feite aan het doodgaan is. Ik schrijf daar weliswaar niet veel over, maar is nog steeds aan de orde. 

En deze oude brombeer die nu enige tijd geleden is gediagnosticeerd met longkanker in de laatste fase, maakt het leven van mijn moeder niet al te plezierig deze tijd. Hij weigert niet alleen alle hulp, maar reageert soms gewoon niet op haar als zij vraagt of ze iets kan doen, of vraagt hoe hij zich voelt. Hij is boos en dan blijkbaar ook boos op haar wat voor haar natuurlijk op z'n minst behoorlijk k-u-t is. Wil je van die laatste maanden, weken nog wat maken, wordt dat praktisch onmogelijk gemaakt door hoe hij eronder is.

Druivensap

Gisterenavond ben ik een beetje bezig geweest met de blauwe druiven die nu rijp lopen te hangen in mijn tuin en waarmee ik mij maar geen raad weet. Ik heb er nu een aantal geplukt: kleine, maar compacte trosjes met vrij kleine hele ronde druifjes. Ze smaken best goed, maar er zit een bepaalde grondsmaak aan waardoor ik denk dat het wijndruiven zijn. Ik heb er dus geplukt, van de tros gehaald, gewassen (de pissebedden er tussen uit!) en vermalen in de blender. Dan door een wat grove zeef gehaald, waarna ik een soort wat dikkige drap kreeg, die overigens best lekker was. Daarna heb ik die drap in een neteldoek gedaan en dat hangt nu al sinds gisterenavond boven een kom. Dat wat er dan nog overblijft is een druivensap en dan moet ik nog even bedenken wat ik daarmee ga doen. Heb er vanmorgen alvast wat van in mijn smoothie gedaan. 

Overigens was het deze morgen nog niet uitgelopen en hangt de zak met druivensap nog uit te lekken boven een kom.

Het gaat erg langzaam, echt druppeltje voor druppeltje. Maar als dit een beetje lukt dan pluk ik de rest ook en doe ik de rest op dezelfde manier. Ik zit eraan te denken om er alcohol bij te doen en dan aanlengen met (bron)water: misschien dat je dan toch een soort wijn krijgt, maar weet dat niet helemaal zeker. Ik ga het gewoon proberen.

Gisterenavond zag ik de vier oorlogsbootjes flink opstomen tussen Denemarken door naar boven, waardoor ik zoiets had van, hé, ze komen terug. Ze zouden toch naar Kiel? Dus had ik - wat nu blijkt valse - hoop dat ze onverwachts terug zouden komen en ik dit weekend niet alleen zou zijn. Maar vanmorgen zag ik ze nog ronddraaien boven het eiland tussen het vaste land van Denemarken en Zweden. Dan is een rondje om dat eiland snel gedaan om in Kiel uit te komen. Helaas dus. Moet me dit weekend nog even zelf vermaken.

Wat ook niet bijdraagt aan een gelukzalig gevoel is dat ik een flinke eindrekening moet betalen bij de Nuon. Ik ben overgestapt naar GreenChoice en ik betaal daar weliswaar per maand een iets lager bedrag - scheelt ook maar een tientje - maar ik krijg nu van de Nuon de eindafrekening natuurlijk en of ik maar even 165 euro wil aftikken. Daarbij deze maand ook nog de CV-controle, de afrekening voor de electra - die 165 was voor gas - dus het gaat lekker deze maand. Het verhaal van mijn teruggaaf belasting loopt ook nog en daar zit ik ook nog steeds op te wachten, hoewel dat wel ieder moment binnen kan lopen. En over lopen gesproken: vanmiddag is het weer sportmiddag en hoe gek het ook klinkt, ik zie daar altijd tegen op. Na het lopen, om half zes, heb ik een afspraak met iemand van de gemeente omdat ik een brief heb geschreven met de suggestie om ter hoogte van onze duikstek in het 'bos' sanitaire voorzieningen te plaatsen. Nu moet iedereen daar de bosjes in, wat ook niet zo fris is natuurlijk. En ja, ons kent ons natuurlijk, ook daar zie ik tegen op. 

Echt hopeloos dat ik altijd overal tegen op zie. Gelukkig ken ik mezelf een beetje en ga ik er gewoon doorheen, maar het is geen fijn gevoel. Je zou er bijna alles voor laten om dat irritante gespannen gevoel niet meer te hoeven hebben. Dat is mijn geheim om slank te blijven: gewoon altijd gespannen zijn, dan heb je geen honger en je verbruikt veel energie. Het enige 'nadeel' is dat je erna altijd enorme honger hebt.

BAH! IK VOEL ME ECHT WEL  K U T  VANDAAG.... :-(

Arme Atlas

Is het omdat de r in de maand zit? De dagen weer korter worden? Zijn het mijn hormonen? Zit 't 'm gewoon in deze maanden? Of het seizoen? Wat is dat toch dat ik me rond deze tijd altijd zo opgejaagd, moe, gefrustreerd en opgejaagd voel?

Het kan ook zijn omdat de afgelopen zomermaanden het zo extreem rustig was op kantoor. Ik heb bijna twee maanden weinig te doen gehad omdat iedereen op vakantie was. En dan nog die super mooie zomermaanden waar je veel te weinig van hebt kunnen genieten omdat je toch moest werken. En dan nu opeens rijdt de trein weer op volle stoom en moet er weer van alles geregeld worden en word je weer van alle kanten gepasseerd en niet serieus genomen - wat mij overigens bijzonder frustreert. 

Gisterenavond in de auto op weg naar mijn favoriete bezigheid - boodschappen doen - had ik mij voorgenomen mij niet meer druk te maken over futiliteiten zoals het weer mislopen met de bezichtiging van mijn woning, het niet kunnen overtuigen van het gros van de Nederlanders dat De Nieuwe Wildernis met een x aan het eind dient te worden geschreven, dat ik gewoon gepasseerd wordt als ik iets in het Frans moet vertalen en het dan toch nog naar een familielid wordt gestuurd die lerares Frans is om het toch effe te checken, en nog meer banaliteiten die het noemen niet waardig zijn, kreeg ik zowaar gisterenavond een positieve reactie op een twitterbericht over de Oostvaardersplassen en die film en dan veer ik toch weer een ietwat op dat het misschien toch de moeite waard is je af en toe druk te maken.

Zeker als je dan hoort via Stichting Welzijn Grote Grazers dat een bepaalde boswachter in een bepaald gebied volgens hun de grootste dieren mishandelaar is die er rond loopt en ook waarom - er wordt namelijk flink geld verdiend aan de film, de publiciteit en wat al niet meer zij - dan besef je ook dat niet alleen staat in de 'strijd' om het grote publiek wakker te schudden. 

Het is een strijd tegen de bierkaai, net als Greenpeace tegen de Russen. Het grote geld verpest alles en iedereen en maakt mensen egoïstisch, blind en nep. Ik merk dat hier al met al die machomannetjes die dansjes doen en zich zo druk maken - om wat eigenlijk - om maar 'indruk' te maken op het alfa-mannetje om achter zijn rug om te grauwen en te pissen tegen het boompje wat het alfamannetje net heeft gebruikt, om maar even in wolvenroedel termen te praten. Want daar gaat de - overigens bijna eindeloze - discussie op de blog van bovengenoemde boswachter ook over: de introductie van wolven in de OVP. Aaaahhhh! Nou, die beesten vinden zelf hun weg wel als ze de geur eenmaal hebben kunnen opsnuiven van luilekkerland met de naam OVP. Dan zullen we eens zien of we de natuur daar z'n gang laten gaan! Want die wolven kunnen dan wel gaan en staan waar ze willen - die hekken houden ze echt niet tegen - maar die 'arme' edelherten, Konikpaarden en Heckrunderen kunnen geen kant op, anders dan het water in waar ze volgens mij direct tot hun buik in de modder verdwijnen. 

Om even terug te komen op de eerste alinea: er gebeurt gewoon te veel momenteel en het is even te vol in mijn hoofd op dit moment. Komt nog bij dat Jan weer voor een maand op zee zit wat natuurlijk ook weer even wennen is - dat besef komt pas vrijdag - en dan ga je je soms wel eens te buiten aan te veel piekeren en neig je naar het mee helpen torsen van de wereldproblemen op je schouders. Die arme Atlas kan het ook niet alleen...

Uitgeput....

Vandaag voel ik mij emotioneel tamelijk uitgeput. Gisteren 'brak' ik eigenlijk door een opeenstapeling van dingen die ik ineens niet meer goed kon verwerken. Allemaal vrij onschuldige zaken, maar gezien de fase waar ik in zit - overgang - en het gewoon zijn zoals ik ben, kan dat ineens te veel worden en dan zit ik stuk. Ondanks dat ik gisteren best lekker heb gelopen, zo'n 6 km maar wel in een soort trance en met mijn gedachten heel ergens anders. Dat is dan misschien al een veeg teken geweest. Je hebt af en toe van die loopsessies dat je eigenlijk niet eens meer kunt herinneren waar je hebt gelopen en dat had ik gisteren.

Oorzaak van dit alles zijn een aantal zaken: mijn moeder moet worden geopereerd aan haar heup, mijn vader tobt met zijn gezondheid, ik ben dinsdagmiddag bij een overgangsconsulente geweest en daar veel over mezelf gepraat, ik had gisteren bezoek van een trainingsburo en daar ook ondanks dat ik dat niet wilde ook veel over mezelf en mijn frustraties gepraat, dan die kat gisteren: ik had een vlooienbandje gekocht voor onze aanloopkat en het aandoen ging verder zonder veel problemen maar later zat ze met d'r onderkaak onder dat bandje... Nou ja. Dus met veel geworstel en aardig wat schrammen en krassen rijker heb ik haar weer 'bevrijd' maar dat was voor mij eigenlijk de druppel. Daarna voelde ik mij zo somber als wat en dan komen al die nare dingen van de afgelopen weken die je over je heen krijgt ineens allemaal naar boven. O ja, en dan vergeet ik natuurlijk dat eeuwige geknaag in je binnenste van je woning die te koop staat én het belastinggeld wat maar niet gestort wordt. Al die kleine (luxe) probleempjes bij elkaar komen dan als een Old Faithful naar boven en dan loop je de hele avond somber te wezen.

Dan belt mijn broer dat de operatie van mijn moeder niet doorgaat omdat ze ziek is en koorts heeft! Ze zag er al enorm tegen op en als het dan niet doorgaat dan is dat zo'n enorme teleurstelling, kost zoveel energie. Maar dat zijn van die dingen die je niet in de hand hebt en je kan niet anders dan je daarbij neerleggen, letterlijk. Nu maar hopen dat het geen longontsteking is want dat komt extra hard bij haar aan.

Dan vergeet ik ook nog te melden dat ik 's middags een telefoontje kreeg van de makelaar dat er iemand is die belangstelling heeft voor mijn huis en een bezichtiging wil doen, maar pas aan het eind van de maand omdat deze meneer eerst lekker op vakantie gaat. En het gekke is dat ik dat dan noteer met een stoïcijns gezicht en dat zo'n mededeling pas heel langzaam als een percolator naar binnen siepelt. Ondanks dat het pas mijn tweede bezichtiging is en mijn woning nu 3 maanden te koop staat ben ik er tamelijk laconiek onder maar tegelijkertijd voel je van die snippertjes 'paniek' dat als het wat wordt ik een ander huis moet gaan zoeken. Arrrggggghhhh! 

Maar goed. We moeten maar niet op de zaken vooruitlopen en het eerst allemaal maar afwachten. De makelaar probeert nu iedere huizenverkoper warm te maken om je huis te verkopen met een overbruggingskrediet, maar ik voel daar weinig voor eerlijk gezegd. Toen wij een woning bezichtigden hier in de omgeving, kreeg ik als koper ook die aanbieding. Dan betaalt de verkoper dus jouw hypotheekkosten gedurende een afgesproken periode of totdat jij je eigen huis verkocht hebt.
Omgekeerd betekent dat dus volgens mij dat als ik mijn huis verkoop aan iemand die zijn eigen huis nog niet heeft verkocht, ik de hypotheekkosten betaal voor de woning die ik dus al verkocht heb. En dan betaal ik dus dubbele woonlasten: voor mijn nieuwe huis én mijn verkochte huis! Beetje dubieus cirkeltje als je het mij vraagt. Het is nog niet eens gratis is: kosten 2,5% van de koopsom + 395 euro verwerkingskosten. Die makelaars die strijken overal geld mee op. Kan bijvoorbeeld ook meedoen met landelijke open huizen dag ergens in oktober, maar zelfs dát kost geld. Zo stom! Dan moet je thuis blijven van 11.00-15.00, je krijgt dan een poster met daarop 'OPEN HUIS' en een formulier waarop je de gegevens kunt invullen van de personen die langs komen. Wat de makelaar doet is vermelden op de site dat jij meedoet met de open huizendag en de potentiële gegadigden nabellen. Tjonge. Daar betaal je dan iets van 60 euro voor exclusief btw. Zot. Ik kan zelf wel een lijstje maken, een poster en nabellen. Maar het meest bezwaarlijke vind ik dat je zo lang thuis moet blijven en zeker voor mij als je hele dagen werkt heb je wel wat beters te doen op zaterdag. Dus ik doe niet mee. En ik zat al te bedenken dat als ik daar zin in heb het zelfs helemaal zelf kan organiseren. Heb ik geen makelaar bij nodig. Bovendien - nogmaals - ik zit er niet slecht en ik wacht het rustig af. No hurries.

En nu na twee bakken koffie, dit getypt hebbende - is ook een uitlaatklep - het zonnetje schijnend op mijn toegetakelde handjes, voel ik me al weer wat beter. 

Effe somberen en hardop mopperen

Oftewel: hoe zit ik nu eigenlijk in elkaar....

We gaan even somberen vandaag. Ik probeer dit neer te pennen met een diepe groef tussen mijn ogen. Zal mij niet zo'n probleem opleveren: tijd om hem op te vullen met Botox. Die groef zit er al jaren. Bovendien heb ik hoofdpijn vandaag, gisteren ook al, om onduidelijke reden. Normaal weet ik wel wat de oorzaak is, dit keer niet.

Normaal gesproken sla ik ook niet zo'n super sombere toon aan als nu, maar ik vind het leven tamelijk saai. Wat gebeurt er nou.....? Helemaal niets toch? Je bent maar aan het werk en aan het werk, en dan ook nog werk wat ik ook soms vreselijk saai vind. De héle dag binnen, de hele dag achter zo'n computerscherm. Als ik naar rechts kijk zie ik de groenstrook met bomen die heen en weer waaien, ik hoor de hele dag de vliegtuigen die landen, ik zie de blauwe lucht door de bomen schemeren maar kan daar niets mee, als ik naar voren kijk zie ik in eerste instantie een computerscherm en dan een witte kast, als ik naar links kijk zie ik de deur en de printer en nog een kast.... tjongejongejonge. Saaiheid ten top. Een vakantie in het vooruitschiet...

Dan ga je naar huis en dan rij ik mijn straat in en dan denk ik ..... ja, wat denk ik eigenlijk? Eigenlijk niets. Ik zie al die andere mensen die zich door die nauwe straat wringen, ongeduldig zijn, parkeren op plekken waar ze niet mogen parkeren. Dan draai ik de parkeerhaven in en hoop dat er nog een plekje is voor mij, want tegenwoordig staat het daar vaak vol en dan nog vaak met auto's van mensen die er niet wonen. Staat er sinds kort een bord 'verboden om buiten de parkeervakken te parkeren'- belachelijk -, maar vanmorgen hing er al een vuilniszak overheen. Dat is dan weer humor! En thuis zit je dan weggepropt tussen het winkelcentrum en de rest van de huizen, geen uitzicht, wel zon, wel privacy, het lawaai van de straat, de mensen, de karretjes, het getoeter, die oorverdovende scootertjes.....Mijn gezellige huisje....

Dan mijn leven. Ik leef van weekend naar weekend, want dan ben ik SAMEN. Doordeweeks doe ik bijna niets dan eten maken, wat TV kijken, zo af en toe wat opruimen, beetje in de tuin frustelen en lezen - als ik zin heb. Want doordeweeks ben ik alleen. Vooral in de zomer zou ik ook wel eens graag na het werk gewoon hup weg in de auto even naar het strand. Rosé-tje drinken, saté-tje eten, genieten van de zon die in de zee zakt. Onbekommerd. 

En waarom doe ik dat dan niet als het kan? Want ik zit niet altijd alleen doordeweeks. Soms is Jan er wel, maar dan zitten we ook 'gewoon thuis'. Tja, weet ik eigenlijk niet! In feite weet ik het wel, denk ik, want ik heb er altijd een beetje een hekel aan als ik zelf daarin het initiatief moet nemen. Ik laat mij in die zin graag leiden. Nou moet ik oppassen dat dit niet als een verwijt klinkt natuurlijk, want dat is het niet. Ik zit nu gewoon hardop te mopperen en te zoeken naar waarom ik nou zo mopper. Probleem ligt ook bij mij, want ik pieker te veel en dan zou ik zeggen van: ja maar.....ik heb hoofdpijn, of ik krijg hoofdpijn, of ik slaap dan niet, of ik ben moe nu. Zoek maar een uitvlucht. Maar als mijn mannetje nu zou zeggen als ik thuis kom om half zes: 'kom schat, we gaan even naar het strand, even terrasje pikken en wat eten', dan zou ik zo meegaan natuurlijk, maar niet als ik bijvoorbeeld nog zou moeten zeggen waarhéén we dan zouden moeten gaan. Het moet gewoon kant en klaar zijn. Zo van hup, we gaan daarheen en geen gemekker, ik weet het al, geniet. 

Ik ben gewoon niet het type dat graag ergens een initiatief in neemt, zeker niet als het plotse ingevingen zijn. Iets plannen doe ik niet graag. Ik vind het altijd fijn als anderen dat doen. Zo van: 'Nou, vanavond geen zin om te koken, kom, we gaan even bij die-en-die eten'. Of: 'Kom, we gaan even toertje doen op de fiets.' Niet van: 'Heb je zin om....'. Nee, gewoon zeggen: nu kom mee. Meestal ben er dan wel voor te porren. Als het maar leuk is natuurlijk.... 

Als je het aan mij overlaat, gebeurt er weinig. Kan voor mezelf best initiatieven nemen, maar niet als er ook anderen bij betrokken zijn, dan blokkeer ik. Ik laat me graag op sleeptouw nemen. Gewoon doen, niet overleggen, het niet aan mij overlaten...

Ok, genoeg gemopperd? Je weet het hè: niet té serieus.....