Een regenachtige donderdag

Ik weet niet wat het is vanmorgen, maar het was megadruk op de weg. Iedereen brengt met dit weer zijn kids natuurlijk met de auto naar school - hopeloze hobby. Ik werd vroeger nooit gebracht! - dus dan zitten die straten hier direct shocking klem. Het was één lange rij van rode lichtjes en het was net alsof er tien centimeter sneeuw was gevallen, want dan gaat het ook allemaal zo traag. Voordeel was wel dat mijn auto lekker warm kon worden.

Rijen auto's....

Zo mooi als de ochtendlucht gisteren was,
zo grijs en grauw is die vandaag...

Afijn, ik ben op kantoor gekomen. Parkeerplaats vol, dus moet ik mijn auto een eindje verderop zetten. Geen probleem echter dan moet niet een andere collega wél de auto op een plek zetten waar het in principe niet mag. Waarom de ander wel en ik niet. Per slot van rekening zit ik hier al bijna vijfentwintig jaar en als er iemand een privilige mag hebben, ben ik het wel.

Gisteren weer niet hardgelopen, want ik voel me nog steeds niet fit. Het gaat super langzaam, dat herstel. Om negen uur 's avonds ben ik doodmoe en dan ga ik maar naar bed. Er is ook niets op TV wat mij kan boeien en dus wellicht wakker zou kunnen houden. En het slapen gaat de laatste tijd niet zo jofel: aangezien ik de laatste weken toch vrij veel last heb van vapeurtjes, word ik daardoor regelmatig wakker. Ik verlang dan ook naar een nacht aan één stuk doorslapen. Vandaag voel ik mij dan wederom niet fit en niet uitgeslapen. We gooien er maar wat koffie in, misschien dat dat gaat helpen.

Nu wil het weer natuurlijk ook niet meewerken.... Het is om triest van te worden. Je zou spontaan in een winterdepressie vallen. Regen, grijzigheid, donkerte. Bah. Wie heeft in godsnaam de winter uitgevonden? Sinds ik in 2008 behoorlijk ziek ben geweest in Lapland tijdens een huskysafari, kan ik niet meer zo goed tegen de kou en vind ik bijzonder unheimish als het niet lekker warm is. 

Had ik in dat huisje in Bretagne ook. Het huisje was niet echt koud, maar ook niet heel aangenaam warm. En dan mis je de vloerverwarming. Want oh, wat is dát een zaligheid. Ik heb dan enkel vloerverwarming in mijn badkamer en keuken, maar vooral die in de badkamer is echt super lekker. Zeker als je 's nachts naar de WC moet. Staat-ie weliswaar laag, maar echt heel koud is zo'n vloer dan nooit. Dus mocht je ooit je woning gaan verbouwen, laat vloerverwarming leggen want dat is echt lekker. Echt een luxe heerlijkheid.

Wat overigens wel leuk is om te melden, dat mijn orchidee op kantoor wéér bloeit. En dat nu al voor drie jaar op rij, terwijl ik er in feite niets aan doe behalve af en toe een scheutje water geven. 'Daar word je vrolijk van!'

Aankomend weekend hebben we gelukkig niets - na lange tijd - en probeer ik echt even mijn rust te nemen. Als ik me dan nog zo moe voel, ga ik maar eens langs de huisarts.

p.s. Overigens blijft het lastig om in Blogger de foto's mooi te plaatsen in je bericht. Ze centreren is dan maar de meest veilige oplossing. Dus Blogger, doe er wat aan...

Review vakantiehuis Ile Grande (Ty Yvonig), Bretagne, Frankrijk

Het huisje

Omdat ik via Tripadvisor geen review kan geven van het huisje, doe ik dit maar even op mijn blog. Het gaat dus om het huisje op Ile Grande, Bretagne, Frankrijk (Ty Yvonig) wat je kunt vinden via Gîtes De France , maar als je klikt op de link die ik hier net heb gemaakt kom je er ook. Klik op de foto's voor een vergroting.

Het huisje ligt op Ile Grande, een eilandje wat gescheiden is van het vasteland door een bruggetje. De auto kan je naast het huisje parkeren. Het huisje staat op een punt wat bij zeer hoog water op zich dan ook weer een eiland is (hebben wij twee keer gehad), maar het water staat dan niet hoger dan zo'n 15 cm dus je kunt het altijd bereiken. Misschien met natte voeten....

Het uitzicht

Het is een vrij klein huisje geschikt voor twee volwassenen en eventueel twee kleine kinderen, maar beslist niet voor twee grote(re) kinderen. Je komt binnen in een soort tussengedeelte, waar je direct de vrij kleine douche hebt met WC en 'technische' ruimte. De douche zelf is prima met een regendouche en goede waterdruk. De boiler staat in diezelfde ruimte. Met twee tegelijk in die ruimte is het wat krap. 

Rechts van de 'voordeur' is de keuken met ronde tafel en open haard. De keuken is bijzonder goed geoutilleerd met alles wat je nodig hebt. Wel erg klein  (weinig aanrecht) en laag, zeker voor lange mensen. Er staat een magnetron, een broodrooster, een koffiezetapparaat en is zelfs een keukenmachine. Gasfornuis met vier pitten met voldoende capaciteit (gasfles staat onder de gootsteen). Er is ruim voldoende kastruimte, voldoende potten en pannen, bestek en serviesgoed.

Het huisje - zijkant

Links van de voordeur is de woonkamer met daar nog een extra bed wat als bank wordt gebruikt (bedbank). Daar staat de TV en de router. Er is een radio waar je je iPhone (4) in kunt zetten en er is een DVD speler. Het WiFi signaal is niet al te sterk: als je in de keuken zit heb je praktisch geen signaal meer. 

In de keuken is de trap naar boven waar je uitkomt in de masterbedroom met schuine daken. Dus uitkijken voor je hoofd. Bed is perfect (behalve dan dat vieze onderlaken van plastic... get, wat heb ik daar een hekel aan...). Op dezelfde verdieping is een apart kamertje waar nog twee éénpersoonsbedden staan. Die kamer gebruikten wij als kast. Het is wat onhandig dat de douche beneden is, maar het went. Je moet wel overal uitkijken voor je hoofd, zeker op de verdieping, maar ook de deurposten zijn niet al te hoog.

Het huisje - woonkamer met slaapbank

De (zon) ligging is perfect. Wel altijd wind. Wij waren er dus in december en het was met die wind wat moeilijk aangenaam warm te houden. De elektra moet je apart betalen (verwarming is op elektra). 

Ile Grande is erg leuk en in de zomer erg druk. Omdat je op een soort punt ligt met het huisje denk ik zelf dat je daar op die plek weinig last zult hebben van drukte. Er loopt geen wandelpad langs het huis. De zee komt bij hoog water tot aan de tuin maar zwemmen vanuit het huisje is volgens mij niet echt mogelijk omdat het water maar twee keer per dag hoog staat en dan hooguit 20 cm diep is. Verder is het eb en is de zee zo'n 300 meter verder pas te zien. Er zijn echter mooie stranden genoeg in de directe omgeving. Schijnt wel dat je goed kunt vissen vanuit het huisje. 

Wat ik persoonlijk miste in het huisje was een vergrotende make-up spiegel (ben helaas geen 20 meer en heb een leesbril en zonder zo'n spiegel is het wat op de tast opmaken). Wat mij ging tegenstaan na twee weken was de donkere inrichting, de verlichting en de vele spullen en troepjes die er staan. De inrichting schijnt oud Bretons te zijn, daar moet je van houden. Er staan verder nog heel veel spulletjes op de diverse kasten en als vakantieganger heb je daar niets aan behalve dat ze in de weg kunnen staan of kunnen breken. 

De 'voordeur'.

Dit huisje is door de slaapbank op de begane grond zeer geschikt voor minder goed ter been zijnde personen, hoewel er wel een opstapje is tussen de woonkamer en de 'hal' dus voor een rolstoel niet echt geschikt. In de douche is een klapstoeltje en een grijpstang. Het toilet is tamelijk laag.

Schoonmaak zit niet bij de prijs inbegrepen. Er zijn voldoende attributen om het huisje schoon te maken.

Verder een super huisje dus van mij een 9 (van de 10) en zeker voor herhaling vatbaar.

Voor een video-rondleiding van het huisje klik dan HIER.

Weer thuis

Inmiddels zitten we alweer een week in januari 2016. De eerste januari zijn wij uit het huisje weg gereden. Dat was pas tegen half twaalf. Mijn gewoonlijke nieuwsjaarstraditie - op de eerste dag van het nieuwe jaar hardlopen - ging helaas niet door omdat ik mij niet goed voelde én bovendien hadden we om elf uur afgesproken met de eigenaars, dus dat ging allemaal niet lukken.

Naarmate de dag vordere voelde ik mij steeds rotter en had echt een mega-hoofdpijn. Jan heeft dus de hele weg naar Oostende gereden. Is wel te doen, zeker als je over de snelwegen rijdt. Het was niet druk en we waren tegen zes uur of zo in Oostende. Jan heeft mij afgezet en is met de auto even naar de Koekoek gereden om twee halve kippetjes te halen wat we dan zouden oppeuzelen met wat brood. Ik voelde al wel ietsje beter gelukkig, maar lag er niet al te laat in met een flinke dosis chemische preparaten in poedervorm (oftewel pijnstillers en slaaptablet) nadat we nog eerst even een aflevering van The Bridge hebben gekeken (want ik heb thuis geen DVD speler....).

De 2e januari zijn we via Kaatsheuvel terug naar mijn huis gereden. Auto vol. Natuurlijk. We waren ook niet al te vroeg thuis: denk tegen vijf. Dus auto leeg halen en snel wat hazepeper wat we nog in de vriezer hadden opgewarmd. En dat smaakte super goed.

Altijd raar om weer thuis te zijn. Toch ook fijn om weer thuis te zijn. Kon ik mijn huisje maar optillen en verplaatsen....

Vakantie Bretagne - deel 10

Toen ik woensdag de 30e wakker werd, voelde ik het al: keelpijn. Ja hoor! En ik maar denken dat het mijn deur voorbij zou gaan. Helaas. De keelpijn was nog niet zo heel erg, maar 's avonds in bed natuurlijk wel. Gelukkig had ik dropjes mee (ik loop altijd hard met een dropje in mijn mond).

Stekelbrem - zo voelde mijn keel ook...

Op oudejaarsdag hebben we op de markt in Lannion allemaal lekkere hapjes gekocht voor 's avonds én een fles heerlijke champagne (nee, geen Moët..). Vooraf een schelletje foie gras. Eerder hier in Bretagne hadden wij een foie gras entier gekocht, oftewel een hele gekookte lever, nu een - zeg maar - geperste, maar de smaak was even goed. Nog wat kaasjes, chocolaatjes als friandises bij de thee ('s avonds drinken wij geen koffie), oesters vooraf maar die hebben we ergens anders gehaald, en een côte à l'os als hoofdgerecht met wat side gerechtjes van bij de traitteur. Deze côte à l'os - wat in feite een entrecote is maar dan mét been, in Nederland niet zo bekend - kochten we bij een slager vlakbij de hallen. Er was nog iemand voor ons die 'kop' had besteld en hij kreeg een keurig in een netje verpakte kop van wel 30 cm lang en zo'n 15 cm dik. Je zag die man echt zo aarzelen, oei, is dat wat ik besteld heb? Wel een beetje veel.... Uiteindelijk heeft hij die rollade - want zo zag het er uit - dan door de helft laten snijden, nadat hij eerst nog aan ons vroeg of wij de helft wilden hebben. Het zag er lekker uit, tenminste voor Franse begrippen dan, maar we waren maar met twee en zouden de volgende dag ook weer terug rijden. Zo'n koprollade, om het zo maar even te noemen, bestaat dan gewoon uit stukken (varkens)kop samengerold en met een netje eromheen. In België eten ze kop met mosterd. Heerlijk. Ik eet het graag. Hier in Nederland haalt men er z'n neus voor op, zoals bij zoveel lekkere dingen die hier dus nergens meer te koop zijn.

De côte à l'os werd voor ons ter plekke van een groot stuk vlees gesneden. 'Zoiets?' vroeg de slager en hij wees met zijn mes een plak aan van zo'n 2 cm. Waarop Jan zei: 'Ja prima. Je bedoelt toch dat dikke stuk?' En dat was dan natuurlijk dat stuk van zo'n 25 cm dik. Haha, hilariteit alom. We lachen wat af hier. Super aardige mensen hier allemaal hoor. Ik snap niet waarom iedereen toch vindt dat Frankrijk mooi is maar dat er geen Fransen zouden moeten wonen. Nu scheelt het denk ik dat wij de taal spreken, maar ik heb nooit moeite met ze.

's Middags hebben wij het huisje schoon gemaakt, want we zouden de volgende dag toch weer terug rijden. Waren eerst van plan de 2e terug te rijden, maar omdat we via Oostende reden, kom je zo op zondagmiddag bij mij pas thuis, moet je alles nog uitpakken, opbergen, doen.... Dus is wat relaxter als je op zaterdagavond al thuis bent. Heb je nog de hele zondag.

We werden nog getrakteerd op een prachtige zonsondergang. Eentje waarbij je de zon als een grote ronde bol weg ziet zakken. Die hadden we nog niet gezien deze vakantie.

's Avonds hebben we heerlijk gegeten bij een fors haardvuur, want we moesten natuurlijk flinke rood gloeiende kooltjes hebben voor ons stuk vlees. 

En verder hebben we niet veel bijzonders gedaan in de zin van oudejaarsavond. Sterker nog: om klokslag 24.00u gingen we net naar bed. Héél in de verte zagen we door het dakraam wel vuurwerk, maar verder was het (heerlijk) stil. De buren hadden wel visite die we wel later hoorden weggaan, maar verder helemaal zoals ik het graag heb. In mijn jonge jaren genoeg gefeest en gebeest. Nu lekker gezapig. 

Nog even een leuke - traditionele - spiegelfoto:

Vakantie Bretagne - deel 8

Zondag hebben we weer een lekkere wandeling gedaan. Daarvoor eerst met de auto naar Trégastel. De wandeling begon bij het aquarium, wat overigens gesloten was. Als het open was geweest had ik er wel even willen kijken. Vissen zien achter glas in plaats van vanachter je duikbril. De zin om te duiken hier was overigens erg groot: het water ziet er helder uit en overal van die rotsige inhammen. Maar de stroming is hier erg sterk, dus duiken kan dan enkel bij dood tij (vloed).

Vandaag een mooie dag met een wat wazig zonnetje wat veel mensen op de been brengt. We waren dan ook niet de enige, maar van echte drukte kan je niet spreken. Er waren mensen, en daar is alles mee gezegd.

Trégastel is een klein plaatsje aan de kust wat het waarschijnlijk vooral moet hebben van de zomertoeristen. Aan het strand staan hokjes, waarschijnlijk strandhuisjes die in de zomer verhuurd zullen zijn aan toeristen. Beetje het idee van de Vlaamse kust, enkel deze waren 'ingebouwd' en blijven het jaar door staan. Het is ook niet zo storend: je kunt de zee gewoon zien omdat er over deze hokjes een voetpad loopt. 

Het was eb aan het worden wat natuurlijk weer voor mooie taferelen zorgt.

Nog een kleine witte reiger gezien.

Fraaie, surrealistische landschapjes door het wegvloeiende zeewater.

De Super-U was gesloten toen wij daar aankwamen (alleen zondagmorgen geopend, dus niet 's middags) en thuis heb ik dan maar een heerlijke maaltijd gemaakt van restjes uit de koelkast: geschrapte aardappel met ui en spek en tomaat en eieren. Een soort tortilla. Wat overigens bijzonder lekker smaakte!

Vakantie Bretagne - deel 7

Op Tweede Kerstdag - wat ze hier overigens niet kennen - hebben wij een flinke wandeling gedaan, gestart vanaf ons huisje. Het stikt hier van de wandelingen natuurlijk, ook omdat hier de GR34 langs loopt. Bretagne is erg toeristisch dus daar is goed in voorzien.

Schelpjes

We liepen het eerste deel langs of eigenlijk in de zee. Bergen schelpen! Van de coquilles. Die worden hier natuurlijk ook massaal gegeten en de schelpen van deze dieren liggen dan ook gewoon op het strand, samen met de oesterschelpen en de restanten van krabben.

Hier zagen we ook weer rotganzen.

Het huisje vanaf de andere kant van de baai

De wandeling zelf viel wat tegen, want het was slecht aangegeven en liep niet echt door natuur. Op zich wel weer leuk dat je door wijkjes loopt waar je normaal niet komt en dat geeft ons de gelegenheid flink te kwijlen en te fantaseren over een huis hier, later, als we groot zijn.... Geen huis direct aan zee, want dat schijnt wel prijzig te zijn, maar eentje een kilometer of tien landinwaarts. Natuurlijk kwamen wij wel wat potentiële toekomstige optrekjes tegen.

In Frankrijk kan een huis bij verschillende makelaars zijn ondergebracht. Bleek ook toen wij echt een droomhuisje zagen met plakkaten van een aantal makelaars. Wel een opknappertje, maar oeioeioei. Wat een plaatje...

Na een kilometerje of zeven hebben wij in Trebeurden een crèpe gegeten bij een karretje wat daar stond en een koffie gedronken bij een nogal duister café op datzelfde pleintje. Ik had mega trek en tijdens de wandeling was niet erg energiek. Jan had keelpijn, dus we hadden misschien al wat onder de leden.

Voor de avond hadden wij een tafeltje gereserveerd bij een restaurant in Lannion, L'Anthocyane. Eerder deze week hadden we al gegeken waar het was, dus we reden daar zó naar toe. Afgesproken om 20.00u en ja hoor, weer stampvol. Heerlijk toch die Fransen.

Dit is een heel ander restaurant dan dat in Brest, wat meer haute cuisine en moeders deed de bediening (met zoon?) en vader zal wel in de keuken hebben gestaan. Eten was errug lekker, bediening wat chaotisch maar ze deden hun best. Nu zat ik ook zo, dat ik alles kon zien, en ik kreeg de indruk dat ze niet met hun gebruikelijke bezetting waren. Doet er niet toe. Het was goed en zeker de moeite waard dit aan te doen mocht je in Lannion zijn en van een goede keuken houden. 

En toch dat 's avonds uitgebreid eten nekt me. Ik ben altijd zó moe. En dan drink ik niet eens wijn om die vermoeidheid niet nog erger te maken. Even de benen strekken - we hadden de auto 'beneden' geparkeerd - en dan in het huisje uitkleden en hop! naar bed. Slapen.

Vakantie Bretagne - deel 6

Op eerste kerstdag, 25 december, zijn wij naar Brest gereden. Daar had ik al eerder een tafeltje gereserveerd bij een restaurant La Maison de l'Ocean. We hadden daar al eens eerder gegeten. Jan heeft heel vaak met het schip in Brest gelegen en hij kent daardoor veel etablissementen. Dit restaurant is een visrestaurant en ligt in de haven.

Het was niet zulk fraai weer en het was zo'n anderhalf uur rijden, dus op tijd weg. We waren ietsje te vroeg, dus nog wat rond gelopen in Brest, maar natuurlijk was alles dicht en deed het wat triestig aan. Er was één tentje open. Daar een koffietje gedronken tussen merendeel 'eenzame' mannen die ook niets te doen hadden op zo'n dag.

Dan om half één naar het restaurant en we waren niet de enige! Ik was helemaal verbaasd want dit kennen wij niet in Nederland. Op 1e kerstdag uitgebreid gaan lunchen met de familie. Bij ons gebeurt het in de avond en is iedereen daarom zo gestrest. Hier ga je gewoon heel relaxt uit eten en 's avonds eet je (luxe) brood. Geen gedoe, geen gehannes. In België is dat net zo, tenminste zoals ik dat nu ken. Ik vind een lunch überhaupt al veel relaxter dan een diner en heb dat met mijn verjaardag ook gedaan.

Dus wij aan ons tafeltje op de eerste verdieping in een stampvol restaurant. Maar goed dat we hadden gereserveerd. En natuurlijk bestelden we de Fruits De Mer, daarvoor komen we hier. Ik de rauwe variant, Jan de gekookte en dat met een lekkere Sancerre. 

Drie uur gepeuter later, stonden we weer buiten. Het was nog steeds even grijs. Nog even wat rond gelopen door het verlaten Brest, nog een cider gedronken in een café aan de haven (en ik heb Vader Abraham niet gezien...) 

en dan weer op huis aan. Het was donker toen we thuis kwamen. We hebben enkel nog thee gedronken met een stuk bouche de Noël en dat lekker bij de open haard opgepeuzeld.

Vakantie Bretagne - deel 4

Woensdag de 23e was het stralend weer! Natuurlijk waaide het wel. Het waait daar altijd, maar de zon is toch heerlijk. Als het waait is het moeilijk het huisje warm te houden. De radiatoren werken op elektra en zijn niet erg efficiënt. We hebben onze wandelkleren aan gedaan en hebben bij Ploumanac'h de Sentier Des Douaniers gelopen. Een wandeling van 9 km. Door het mooie weer is het wel lastig te bepalen welke kleren je aan moet. Alles is snel te warm.

Konden het niet laten nog even langs de Super U te rijden waar we ons toch redelijk hebben kunnen inhouden op wat kaasjes en paté na. In het huisje heerlijk hapjes gemaakt en de spinkrab gedemonteerd en opgegeten. Erg lekker.  

We eten vrij uitgebreid elke dag. Zitten dan aan de ronde tafel bij het vuur. Jan kookt en ik doe spelletjes op de iPad en hou het vuur in de gaten. We eten ook vrij laat, maar wat moet je anders. Geen zin om TV te kijken. Vuur, koken en radio luisteren is voldoende. Vanavond aten we de 8 oesters - tenminste: ik - en verder cassoulet met confit de canard. De confit heeft Jan gisteren zelf gemaakt: eendendijen koken in eendenvet. Waar vind je dat nog in Nederland? Heerlijk allemaal.

Morgen maar eens een rondje hardlopen op het eiland. Moet lukken.

Vakantie Bretagne - deel 3

Dinsdag de 22e december, zijn we het eilandje waar we op zitten - Ile Grande - overigens gescheiden van het vaste land door een strookje zee van nauwelijks tien meter met een kleine brug erover - wezen verkennen. Er loopt een wandelpad rond het eiland met een lengte van 7 kilometer. Het water kwam toen net weer wat op toen we aan de wandeling begonnen. Het was erg warm voor de tijd van het jaar en al gauw hadden we de jassen open. Een heerlijke wandeling over smalle slingerpaadjes. Wel modderig maar ach.

Wat een zicht! Overal zee en rotsen. Bij Ile Grande ligt een ander eiland waar je naar toe kunt wandelen als het eb is: Ile Aganton. Daar zijn ook wandelpaden. Maar je moet wel in de gaten houden wanneer het weer hoog water wordt. Terwijl wij daar dus wandelden vlak bij het punt waar Ile Grande heel dicht bij Ile Aganton komt, zagen we twee wandelaars die dus niet meer terug konden. In feite konden ze nog wel terug maar met een nat pak. Blijkbaar wilde één van hun dat niet - ik had mijn verrekijker mee - en liepen ze terug naar een ruïne om daar blijkbaar eb af te wachten. Dat is dus twaalf uur wachten hè... Omdat het zeewater van twee kanten binnen komt, is het levensgevaarlijk met hoog water over te steken. Op het moment dat wij er liepen werd het weliswaar vloed, maar kon je nog wel veilig over. Ik denk dat het water tot je middel zou komen. Afijn, wij zijn verder gewandeld en konden verder weinig doen.

Jan mijmert

Opknappen??

Toen we 's middags terug reden - we waren nog even naar een oesterkweker geweest - zagen we de brandweer met RIB net terug rijden van de camping die daar ligt en wat uitkijkt op dat eiland, dus ik denk dat ze zijn opgehaald. 

Bij de oesterkweker hebben we 8 oesters én een (levende) spinkrab gekocht. De krab hebben wij die middag nog gekookt. Was voor ons de eerste keer dus heel omzichtig te werk, want je wilt geen halve vingers overhouden. In een hele grote pan water met een kruidenbuiltje gekookt, spinkrab uit z'n plastic zakje gepeuterd - heel voorzichtig - en op z'n rug hup! in de pan. Geen gegil of gespartel en na 20 minuten was de krab gekookt. Af laten koelen en de koelkast in. Voor morgen. 

's Avonds aten we kalfsvlees wat ik hier in Nederland nooit eet, met pasta en het was héérlijk! Met wat pijn en moeite de open haard aangestoken. Mijn droomwens....

Keuken met de open haard