Lekker lang weekend

Na een heerlijke vijf dagen vrij, ben ik weer een beetje bijgetankt. Ik heb wel erg weinig meegekregen van Koningsdag, behalve via de radio, maar ik zie al ruim vijftig jaar de défilés voorbij trekken met koekhappende prinsen en prinsessen en de vrijmarkt trekt mij vooralsnog niet echt, zeker niet die hier in het 'dorp', zoals de autochtonen deze 'stad' nog plachten te noemen.

- onderweg -

Dus donderdag op mijn gemak met de auto naar Oostende. Kleine - nou ja, kleine - file bij (natuurlijk) Antwerpen. Hopeloze stad om langs of doorheen te trekken. Ik ben blij dat ik daar 'straks' van af ben. Dat oponthoud heeft mij een half uur gekost en tegen half drie was ik ter plekke in Oostende. 

Op het balkonnetje

in het zonnetje

gewacht op mijn mannetje

- uitzicht vanaf balkonnetje -

die tegen vier uur met op z'n fiets de bocht kwam omstuiven. 

Nog even boodschappen gedaan, gegeten en daarna wat dozen die al waren ingepakt in de garage bij Jan z'n moeder gezet en daar eventjes bijgekletst. We lagen er vroeg in want Jan was die dag al vanaf vier uur op dus dan trek je het niet lang.

Vrijdag was ik alleen. Jan moest werken dus die ging om 06.00u de deur uit. Ik stond tegen half negen op. Op m'n gemak ontbijtje gemaakt (smoothie), met een schuin oog beetje TV gekeken en daarna 'kassie-an' douchen en aankleden. Ben daarna gewapend met camera naar 'de stad 'gelopen via het strand. Lekker langs de vloedlijn lopen, genieten van het wijdse uitzicht, de wind en de zon. 

In de stad op zoek naar vullingen voor mijn Waterman, maar helaas, hier ook al niet. Zal online moeten. Nog wel een mooi klein tasje gescoord. Beetje duur, maar kreeg 30% korting bij de kassa, dus dat was een mooie meenemer. M'n zakken legen en alles in het tasje, wat een gemak. Na een muntthee en een yoghurt met granola bij het CultuurCafé - het vroegere postkantoor - terug gelopen. 

- muntthee achter de sanseveria's -

Al met al zo'n 9 km gewandeld.

Jan was tegen vieren thuis en we zijn nog even met de auto naar onze nieuwe woning gereden om de vorderingen te zien, als die er al waren. En ja hoor: er waren leidingen ingezaagd voor gas en water en electra. Daar even de nodige fotootjes van genomen (altijd goed voor later, dat je weet waar alles loopt). Bij onze buren lag er al meer: daar stond de spoelbak al voor het toilet en lagen de blauwe en rode ribbelbuizen al over de vloer. Bij ons is het allemaal wat anders, maar zo kreeg ik wel een beetje een idee hoe dat gaat hier.

Ik had de betonvloer voor het tuinhuisje nog niet in het echt gezien dus dat is nu gebeurd en het ziet er al aardig solide uit.

Wát een oppervlakte tuin! Krijg er buikpijn van. En de kriebels in m'n handen. Er groeit nu genoeg onkruid wat de aannemer nog gaat platspuiten. Zal misschien wel met RoundUp gaan gebeuren, vrees ik. Had al zo mijn bedenkingen, maar ja ach, gemakkelijk is het wel als het weg is. We hebben nu toch wel een mail gemaakt dat áls het inderdaad met RoundUp gaat gebeuren - als het al niet is gebeurd - dan liever niet.

- onkruid -

Zaterdagmorgen ontbijten bij moeke en daarna even naar BouwPunt om naar terrastegels te kijken. Onze keus is nu gevallen op een simpele 20x20 cm Brugs getrommelde klinker (wat dat Brugs ook mag betekenen). Niet duur en niet te strak. Dat is niet ons ding.

We weten nog niet hoe we de oprit gaan doen. Wel split, geen split. Als je namelijk split gaat leggen moet daar een stabilisatie onder, zo'n honingraatmat, maar die kost (verdorie) bijna 15 euro de m2. En we hebben aardig wat nodig. Ik dacht: split, lekker goedkoop, krijg je dit. Nou ja, we zien het wel. Voorlopig enkel maar stukjes beton als stabilisé en misschien plemp ik alles wel vol met gras of zo. Of boomschors.

Zondagmorgen zijn we eerst gaan hardlopen. Over de dijk heen en terug op het strand op het harde zand. Je moet dan op een gegeven moment wel steil omhoog het rulle zand op, maar dan wandel ik hoor. Als ik me aan mijn rustige tempo hou, is het goed te doen (tempo is dan ongeveer 07:20 pace per km).

Uitgebreid ontbijt en daarna hebben we de zolder van het appartementsgebouw even bekeken of daar nog dingen liggen die mee moeten. Die zolder ligt onder het dak en daar heeft iedere bewoner zo zijn hoekje waar natuurlijk de nodige zooi staat, dik onder het stof, het één netjes het ander als één berg. Er staan van die art-deco kasten uit de jaren twintig van de vorige eeuw. Foeilelijk, maar smaken verschillen natuurlijk (gelukkig) en ze zullen ook wel niet voor niets op zolder staan.

Ons 'bergje' is bescheiden gelukkig en staat klaar om te zijner tijd te verhuizen.

Daarna nog een stuk of zes dozen gepakt met glazen en andere meuk wat Jan niet echt nodig heeft. Je kunt het maar kwijt zijn. Die dozen gaan ook naar de garage van moeke. Tegen drieën nog even naar buiten. Het was mooi weer en achteraf hadden we beter die maandag de dozen kunnen doen, maar goed.

Het was loeidruk op het strand en op de dijk. Hing ook een raar sfeertje. Veel voetbalsupporters van Charleroi, luidruchtig natuurlijk. Oostende speelde tegen Charleroi die avond. Heb het niet zo op voetbal en dan met name al dat gedoe eromheen. Doet me niet veel. 

Bij de ginbar Histoire d'O wat gedronken, maar o wee, o wee, wat duurde dat lang eer we ons drankje kregen! 

- halo om de zon -

Ze hebben wel een grappige menukaart:

En de gin was okee.

Maandag 1 mei gebeurde er weinig in België-land. In Nederland gewoon arbeiten, hier niet. Ik had een dagje vrij genomen. Leek me lekker, maar ik zag toch op tegen de terugweg en was bijna om twaalf uur al gaan rijden. Toch nog even een wandeling gedaan, weer een forse en na het eten ben ik rond vijf uur gaan rijden. Met de nodige files want alle Belgen - én Duitsers - hadden het idee om weer naar huis te gaan op dat tijdstip. Drie en een half uur later was ik thuis (om half negen). Maar de keren dat ik dit moet rijden zijn geteld. Nog een dikke vier maanden en dan hopelijk naar het nieuwe huis....

Oostende

Na ons avontuur in Duitsland, was het richting Oostende. Daar zouden we de tweede week van onze vakantie doorbrengen. Vol met afspraken - natuurlijk - maar ik voelde me eindelijk weer goed. Wat een dag in de bossen al niet kan doen!

Maandag o.a. een bezoek aan de bank voor de hypothecaire lening. Niet voor mij, want ik ben geen kopende partij in deze. Kan ook niet, want ik heb een woning in Nederland en zal deze nog wel de komende negen jaar nodig hebben, als ik dat zo eens bekijk. Er worden daar met termen gesmeten die mijn oren doen rinkelen en ik nog net niet met wazige blik en opengevallen mond de beste man aan de andere kant van het bureau aan kijk. Uiteindelijk zal het wel allemaal op hetzelfde neerkomen. 

Na het bankbezoek even een versnapering doen in het oude postkantoor van Oostende wat nu een café is. Daar hebben we afgesproken met de vader van Jan en diens vrouw en is altijd best gezellig. Kan goed kletsen met B. en ook zij bevestigde de verhalen over de overgang, en vertrouwde mij toe dat er licht is aan het einde van deze tunnel. Zij had echter veel baat bij een osteopaat. Een zorgverlener waar ik nog erg veel vraagtekens bij zet qua kwakzalverij. Nu is het ook iets waar mijn collega's mij van proberen te overtuigen, maar ik frons mijn wenkbrauwen nog erg op bij deze zogenaamde behandeling. Zeker als ik kijk wat ze vragen voor een uurtje...

En ik snap wel waarom het 'helpt': je krijgt aandacht en dat is altijd erg fijn en dat zet je eigen lichaam er toe om zichzelf te genezen. Simpel. Dat is ook heel goed, maar een exorbitant hoog tarief van bijna honderd euro voor een uur vind ik wel érg veel geld. Afijn, ik heb een osteopaat aangeschreven om het zelf dan maar te ondervinden. Keep you posted.

We zijn natuurlijk die week ook nog even naar ons nieuwe huis gereden om te kijken hoe het ermee staat. We hadden daar afgesproken met de promotor (projectontwikkelaar) en de deuren- en ramenman. Het was koud en nat en het dak zat er nog niet op (nog niet? Nee, nog niet) en ik maak me nu al zorgen over hoe vochtig het huis zal zijn eenmaal opgeleverd.

De toekomstige kleedkamer

Huis in de steigers

Kamertje bestemming nog onbekend

Ons uitzicht achter...

Nog even wat maten genomen en proberen door het kale geraamte heen te kijken alsof het al ingericht, warm en comfortabel is, maar dat gaat moeilijk. Aan het uitzicht wat wij straks hebben zal het niet liggen. Onderweg naar Eeklo, waar we naar de makelaar zijn gegaan, zag ik nog een mooie sprong reeën met een bijna zwarte ree ertussen (een sprong is een groep). Wie weet zien we dat straks vanuit ons huis.

In Eeklo is dan de handtekening gezet onder de compromis koopovereenkomst (voorlopige koopakte). De mij iets te vlotte makelaar wandelde wel erg snel door de overeenkomst heen en reageerde ook iets te makkelijk op een veranderde termijn voor de uiteindelijke overdracht die nu ineens naar drie maanden is terug gebracht waar dit eerst vier maanden was. Met de belofte dat hij de papieren direct nog die dag op de post zou doen naar de notaris (of bank, of beide, dat was mij niet helemaal duidelijk) werden wij met dwingende hand de deur gewezen omdat zijn volgende afspraak er al was. Moven, tijd voor de volgende. De handtekening was per slot van rekening binnen.

In Oostende hebben we ook weer veel gewandeld ondanks mijn zeer pijnlijke enkel waarvan ik vermoed dat het - let op, moeilijk woord - 'posterior tibial tendon dysfunctie' kan zijn. Flinke steken af en toe, zelfs zo erg dat ik er niet op kan staan, ter hoogte van de knobbel aan de binnenkant van de enkel uitschietend naar de knie. Ik had me voorgenomen na de vakantie langs de huisarts te gaan, maar omdat het nu wel weer gaat, zie ik de noodzaak er niet meer zo van in. Desondanks heb ik nog steeds niet hardgelopen: al een maand niet. Ik ga het misschien zondag maar weer eens proberen.

Op 9 november ook nog even naar Brussel geweest in vreselijk slecht weer, waar we hadden afgesproken met de broer van Jan. Museumpje bezocht en sushi gegeten en dat was het weer.

Op 11 november, mijn verjaardag, zijn we wezen lunchen bij de Carcasse in Sint Idesbald. 

Vlees, vlees en nog eens vlees.
Heb genoeg vlees gegeten voor de rest
van de maand...

We zijn daar al eens geweest en dat was ons wel bevallen en hebben nog even onze Spaanse gewoonte om uitgebreid te lunchen, ietwat verlengd om het gevoel vast te houden. 

Na deze copieuze maaltijd even de calorieën eraf gewandeld op het strand waar het vol lag met scheermessen, je weet wel, die langwerpige schelpen (trouwens erg lekker, de inhoud dan wel te verstaan). Zo lopend op rul zand deed mijn enkel wat protesteren, maar het gekke is dat hoe meer ik loop, hoe minder pijn het doet. Dus ik begrijp daar geen snars van.

Zondag zijn we weer naar mijn huis gereden, natuurlijk nog even via ons nieuwe huis..... Thuis alle boel weer opgeruimd - alsof we nu al aan het verhuizen waren, zo veel troep kwam er uit die auto. We hebben de maandag en de dinsdag goed gevuld met de kiezels terug leggen op het dak - wat nu eindelijk vernieuwd is - en het dakterras 'winterklaar' gemaakt. Even langs het containerpark. Weg is maar weg, want ik heb (nog) geen grote tuin 😏

En woensdag weer aan het werk. Lekker midden in de week weer beginnen, dan is het weer lekker snel weekend. Ik kon er even rustig inkomen - de baas was er niet - om er donderdag weer full throttle in te gaan. Ik voel me weer energiek, zeker nu ik weet dat ik gewoon gezond ben edoch in de overgang zit. Ik doe ook weer iedere dag tien minuten headspace, wat in feite best wel lekker is. Even tien minuten onder begeleiding je hoofd leeg maken.

En dan het goede nieuws: over iets meer dan een maand worden de dagen weer langer.... 

Een bijzondere relatie

Omdat sommige van mijn bloglezers later zijn ingehaakt met het volgen van mijn blog, zal ik eens vertellen over mijn bijzondere relatie.

Jan druk in gesprek

Ik ben 55 - dit jaar alweer 56 - en werk fulltime als Office Manager/PA nu alweer bijna vijfentwintig jaar. Ik begon met werken toen ik negentien was bij een bedrijf in Almere en vanaf die leeftijd had ik een partner waar ik mee ging samenwonen toen ik net geen twintig was. Dat kon toen blijkbaar wat makkelijker dan nu, maar moet ook eerlijk zeggen dat ik een kruiwagen had in de vorm van een aannemer die betrokken was bij de bouw van die woningen. 

Een aantal jaren later hebben we een huis gekocht en was ik ook van baan veranderd: zat nu bij een makelaardij en vandaar nu ook weer die kruiwagen voor het koophuis. Of het kan zijn dat dat nét daarvoor zat, dat weet ik niet meer zo goed.

In april 1990 ben ik begonnen bij het bedrijf waar ik nu werk maar toen nog in Lelystad was gehuisvest en deel uitmaakte van een grotere holding. In 1992 heeft de huidige directeur een management buy-out gedaan en ik ben meegegaan, inmiddels gescheiden, koophuis verkocht, tijdelijke huurhuis weer verlaten, hier een huurwoning, allemaal met diverse kruiwagens en hulp. Heb wat dat aan gaat altijd wel mazzel gehad, als ik dat zo eens overloop.

In juli 2002 ben ik meegeweest met een rugzaktrekking in Canada en daar heb ik Jan leren kennen, de Belg. Tien jaar jonger dan ik, dus bijzonder veel twijfels of ik er wel goed aan zou doen. Maar ja, het bloed kruipt waar het niet gaan kan en ondanks de afstand en het leeftijdsverschil stond ik toch op hem te wachten op Schiphol met een roos toen hij aansluitend op die vakantie terugkwam van een paar dagen Vancouver.

En zo ist gekomen....Maar Jan is militair en zit in de Marine. De Belgische Marine. En in de voorbije jaren was hij zeer veel op zee. Toen echter kwamen er een aantal jaren aan de wal en we hebben bijzonder zitten twijfelen en dubben wat te doen met die afstand. Want 280 km is best veel (ruim drie uur rijden als je verkeer mee hebt). In het begin nog geprobeerd om werk te vinden in België, maar nooit enige reactie terug ontvangen op de weinige sollicitatiebrieven die ik heb verstuurd.

Jan komt thuis na 4 maanden missie 

Toen kwam er weer een periode aan dat Jan aan boord moest van één van de fregatten. Dientengevolge was hij 8 van de 12 maanden niet thuis. Ik zag het helemaal niet zitten om te verhuizen naar België en dan daar 8 maanden (niet aan één stuk hoor) alleen te zitten. Hier in Nederland had (heb) ik een goed betaalde baan, een fijn huisje en een vertrouwde omgeving. Dus is er besloten om onze relatie zo verder te laten gaan, tot er misschien iets op ons pad zou komen.

Oostende

We zijn ondertussen wel getrouwd. Kon niet anders. We zaten bij de notaris daar in Oostende en samenwonen kon niet (want we wonen niet in één huis op één adres), een duurzaam samenlevingscontract kennen ze daar niet, dus het enige wat overbleef was trouwen. We zaten daar allebei niet zo op te wachten, dus we keken elkaar aan en verzuchtten: 'Nou, dan moeten we maar trouwen....' Die notaris zal ook wel gedacht hebben.

Op 1 februari 2009 gaven wij elkaar al de
ringen bij een grenspaaltje BE/NL

Dus een sober trouwfeest omdat onze grootse plannen werden verstoord door mensen die niet zouden komen als die en die zouden komen en hun eigen wrok en gefrustreerde leventje even niet opzij konden zetten voor ons feestje. Dus hebben wij heel resoluut besloten alleen te trouwen mét getuigen dan natuurlijk, en als je daarbij wilde zijn moest je dat maar aangeven. Dus echt niemand uitgenodigd. Dan kan je het krijgen ook.

Net getrouwd.
Met mijn mama, mijn papa ook nog erop.....

Ook dat werd niet door iedereen op prijs gesteld, tot het kinderachtige aan toe. Het heeft mij heel wat zakdoekjes gekost en achteraf hadden we het liefst in de algehele anonimiteit getrouwd. Als het dan zo moet!

Afijn. Jan is daarna drie keer op missie geweest naar Somalië (piratenbestrijding) en dan was hij daadwerkelijk acht van de twaalf maanden niet thuis en dan zien we elkaar doordeweeks dus ook niet. Doordeweeks zit hij in België want hij woont daar en zijn werkplek is Zeebrugge. We zijn dus getrouwd maar door allerlei constructies ook weer niet. Een niet alledaagse relatie dus. 

Van de 365 dagen zien wij elkaar op een 'normaal' jaar dus pak-m-beet een dag of 135. Als hij op missie is dan is dat een stuk minder. Ik heb dus mijn huis en hij heeft zijn huis.

Dranouter

Dat heeft voor- en nadelen. De nadelen zijn duidelijk: we zien elkaar weinig, we leven apart  en je kunt niet even lekker bijkletsen 's avonds, je kunt niet even weg 's avonds (of je moet dat alleen doen), alleen in een tweepersoonsbed en het geeft best soms fricties als we dan wel samen zijn omdat je allebei zo gewend bent aan je eigen ding. In de vakanties hebben we daar trouwens totaal geen last van, maar dan ben je op 'vreemd' terrein.

De voordelen zijn er ook: weinig was, als je chagrijnig bent heeft niemand daar last van, je kunt de rommel de rommel laten, je hebt nooit haast om thuis te komen. Sommige mensen verzuchten dat ze graag zo'n relatie als ik zouden willen hebben: doordeweeks lekker alleen. Lijkt ze heerlijk. En dat is soms ook best zo. Behalve als je je rot voelt en behoefte hebt aan een arm of schouder. 

Nog een voordeel is ons leeftijdsverschil en het werk wat wij doen. Ik ga officieel met pensioen als ik 67 jaar en 9 maanden ben, Jan als hij 57 is. Aangezien wij tien jaar verschillen, gaan we dus tegelijkertijd met pensioen. Ik ben dan ook nog van plan te stoppen met 65 dus ik ga iets eerder met pensioen en leef dan twee jaar en negen maanden op de zak van mijn man ;-)

Volgend voordeel: omdat wij twee huizen hebben, kunnen wij allebei onze huizen te zijner tijd verkopen en daar één huis voor kopen zonder of met heel weinig hypotheek. 

Ja, het zijn voordelen in de toekomst. Helaas. Om me heen zeggen mensen: 'Maar je leeft nu! Je moet nú genieten!' Duidelijk. Maar dat proberen we ook, maar we kunnen het niet op de manier zoals we dat het liefst zouden hebben. Als Jan een baan zoekt hier in Nederland, gaat hij met pensioen als hij 70 is of zo, en dan ben ik 80. Zit ik hier lekker 12 jaar achter de geraniums!  Soms is het nu niet haalbaar.

Bovendien is het zo dat hij straks ná de opleiding die eindigt in januari 2017, geplaatst kan worden ofwel in Den Helder, of in Brussel, of in Brugge, of in Zeebrugge. Dan kunnen we wel zeggen: schijt, we kopen een huis in België! Zul je dan net zien dat hij in Den Helder wordt geplaatst, omdat hij daar al vanaf dat wij elkaar kennen om vraagt. En zo nog een aantal scenario's waarvan wij de afloop niet kunnen voorspellen. 

Jan houdt van zijn werk, hij doet het graag en hij wil daar oud in worden. Ik hou ook van mijn werk, maar hoef niet nog járen mee, (een 60+ Office Manager vind ik wel triest eigenlijk) dus zijn werk is prio in dit geval.  In het ergste geval nog minstens negen jaar latten. Het is inderdaad niet altijd leuk en mischien ook wel hierdoor dat ik nog steeds fulltime werk, want wat moet ik anders alleen thuis. Niet gezellig. En bovendien kan ik mij thuis echt niet voldoende ontspannen met het lawaai daar tegenover een supermarkt. Dan is het op kantoor rustiger.

Daar op doorbordurend: stel dat ik in een ander huis zou wonen, een huis wat rustiger ligt en waar je enkel wat vogeltjes hoort, water hoort kabbelen, een trekker in de verte, misschien wat verkeer verderop, dan zou ik beslist overwegen korter te gaan werken en daar van te gaan genieten. Het één houdt het ander tegen of juist niet. Ik ga deze overweging pas maken als we wat meer zekerheid hebben omtrent Jan zijn plaatsing.

Voorlopig eerst het dak van mijn woning vernieuwen!

Weekend in Oostende

Afgelopen vrijdag ben ik met de Golf Cabrio - wel met het dak gesloten - op mijn gemak naar Zeebrugge gereden. Ik rij dan over de 'nieuwe' A4 en kom dan uit bij de Liefkenshoektunnel. Daar de 'expresweg' - de E34 - op en dan kom je uiteindelijk bij Zeebrugge uit. 

Een kilometer of dertig daarvoor moet je er wel zeker van zijn dat je kukident goed werkt, want daar klapperen je tanden zo je gebit uit. Die Belgische wegen! We kunnen er een boek over schrijven, niet? En dan nog maar niet te spreken over het rijgedrag van de truckchauffeurs daar. Vrachtwagens mogen daar 100 en ik heb ik de loop der jaren al aardig wat hartverzakkende manoeuvres meegemaakt.  Op die E34 al niet minder. Daar wordt de weg op een gegeven moment een 'gewone' autoweg met verkeerslichten en is het schering en inslag dat die kolossen van vrachtwagens gewoon op de linker rijstrook gaan staan. Rechts staan daar gewone personenauto's en dan springt het verkeerslicht op groen en zo'n vrachtwagen houdt dan de hele boel op. Of ze wisselen nog even snel voor je - bij mij dus vrijdag - naar de linkerbaan, terwijl ze weten dat ik in dat opzicht een veel krachtiger motor heb en zij puffend en krakend en steunend en piepend snelheid proberen te maken. Het asfalt krult ter plekke onder hun wielen. 

Het is ook onbegrijpelijk dat ze daar niet een deftige snelweg van maken. Zeker naar het einde toe met al die verkeerslichten, zeer gevaarlijke kruisingen en smalle wegen waar al dat zware vrachtverkeer doorheen moet persen om in het havengebied van Zeebrugge moet komen. Het is daar zó onderontwikkeld. Niet te geloven.

Het weerzien was natuurlijk weer bijzonder leuk. Jan z'n grote tas op de achterbank gepropt en dan maar eerst even naar Knokke en daar een salade Niçoise geluncht op een terras en dan naar huis de rotzooi weg brengen. Dan op de fiets naar de stad, wat boodschappen gedaan en dan lekker thuis eten.

We hebben het weekend best aardig weer gehad: er hingen wel veel dikke wolken maar met een paar spatjes heb je het wel gehad. Verder zon en wolken en helemaal niet slecht. Dus het was een heerlijk weekendje, veel gelopen (van huis naar stad en van de stad naar huis en nog eens, 19.048 stappen oftewel 13,57 km) en zondagmorgen na de gebruikelijke zaken en via een koffie in de stad, weer terug naar mijn huis.

Heerlijk assortiment kazen bij Achiel

Kustlijn Oostende

Kust St-Idesbald

In België verliezen ze nogal
eens kindjes

Vroeger zag ik er altijd naar uit om weer thuis te zijn, maar de laatste tijd wordt dat steeds minder. Het is niet mijn huis, maar de omgeving en het wordt echt tijd dat ik ga verhuizen ;-)

En deze week is mijn mannetje dus gezellig thuis en ik werk een beetje en ga dan ook naar huis, even afhankelijk van de hoeveelheid werk die ik heb en het weer. We konden het niet laten om weer van alles lekkers te kopen daar in België - o.a. kwartels en poussins - en gisterenavond hadden we lekkere sardientjes die we op de BBQ hebben klaar gemaakt. Dus enkel maar lekker eten 's avonds. Daar moet ik straks weer vijf weken op teren...

Van reeën en strandhuisjes

Terwijl de hitsige reebokken achter de al net zo hitsige reegeiten aanzitten, wrijf ik de slaap uit de ogen en maak me klaar voor weer een nieuwe dag. Ik rij nog steeds met de cabrio - ik denk nog zo'n vier weken en dan ruil ik 'm weer in voor mijn Peugeot Rugzak 107 - maar wel met een sjaaltje om de nek.

Vanmiddag heb ik een afspraak met de PT en vanmiddag ga ik een poging wagen om een beetje hard te lopen. Een sessie van 30 minuten, één minuut wandelen en één minuut hardlopen en dat dan 15x.

Ben benieuwd. Zo te zien ga ik een nat pak krijgen, maar dat vind ik niet erg. Dat betekent dat het ook lekker rustig is in het parkbos.

Nog twee daagjes en dan zit ik op dit moment ergens in België op de E34 richting Zeebrugge. Hopelijk is het een beetje rustig: het is geen fijne weg om te rijden. Zeker het laatste deel niet. Een hopeloze inadequate route naar een zeehaven. Het is geen wonder dat Zeebrugge nooit wat wordt.

En zoals de eerste zin van dit blog al meldt, is de bronsttijd voor de reeën aangebroken. De normaal gesproken min of meer solitair levende reebokken gaan achter de vrouwtjes aan, die vaak nog een jong achter de broek hebben lopen. Nietsontziend, gedreven door hormonen stuiven en snuiven de mannen door het bos, over de wei, over de weg (!), hun lul achterna.

Reegeit (Duitsland)

Heb ik al eens verteld hoe ik dit heb ervaren? Dat was járen geleden, toen ik nog jaagde met de camera. Ik was toen in het Hollandse Hout samen met een expert op zoek naar bokken. De man had een fiep bij zich: dat is een soort fluitje waarmee je het geluid van de reegeit kunt nadoen. Zeker in de bronsttijd zijn de bokken daar erg gevoelig voor.

We zaten dan aan - zoals dat heet: dus je gaat ergens op je krukje zitten en wachten tot er iets gaat gebeuren - en op een gegeven moment moest ik toch echt wel dringend een plas doen. Dus ik loop een flink eind verder en duik daar de ruigte in, camera op de grond, tas op de grond, broek op de grond en ik buk en plas. En net op dat moment hoor ik geroffel, komt er een geit op nog geen twee meter bij mij vandaan langs mij heen stuiven op de hielen gevolgd door een bok die snuivend en grommend achter haar aan zit. 

Ik zat als aan de grond genageld. Camera natuurlijk te ver weg en dan nog.... Broek omhoog - WC papiertje in de zak en niet achterlaten (!) - en met de nodige adrenaline het verhaal vertellen aan mijn compagnon. Dat was een hele belevenis. Ik denk daar nog vaak aan terwijl het al zo'n 16 jaar geleden is of zo. 

Het gebied is daar niet meer wat het geweest is: de bebouwing is erg dichtbij gekomen en in de Oostvaardersplassen, waar de reeën eerst nog wel zaten en waar ik ooit mijn eerste reebok heb gespot, zitten ze nu niet meer. Waar herten zitten, zitten vaak geen reeën.

Waar ik zondag fietste zou ook een prima habitat zijn voor reeën, maar voor zover ik weet zitten die hier (nog) niet. Eigenlijk zijn reeën in praktisch heel Nederland aanwezig, behalve hier. Het is waarschijnlijk de ringvaart die ze tegenhoudt, hoewel reeën uitstekende zwemmers zijn en zich over het algemeen niet laten tegenhouden door een vaart. 

Overigens weet ik niet uit welk jaar dit kaartje hiernaast stamt, want in de Waterleidingduinen, waar nu zo enorm veel damherten lopen, zijn de reeën ook verdwenen. In de Kennemerduinen zitten ze nog wel, maar daar is dan ook beheer op de damherten en dus nog plaats voor reeën. En er staan geen hekken omheen.

Ondertussen zit ik hier vreselijk te gapen en voel ik me alsof ik geen oog hebt dicht gedaan afgelopen nacht. Maar ik weet wel hoe het komt: die afspraak voor deze middag. Het weer proberen te hardlopen. Zal ik pijn hebben erna?

Maar ook: de rit vrijdag. Ja. Stom. Ik weet het. Maar ik zie tegen de stomste dingen op. Gelukkig weet ik dat van mezelf en probeer ik het te negeren. Als ik alles waar ik tegen op zie niet zou doen, zou ik nooit meer uit m'n stoel komen. 

Overigens heb ik wél zin in een weekendje weg, even gezellig naar Oostende, even een pintje halen bij 't Botteltje of een koffie bij Café Du Parc. Slenteren over de - drukke - boulevard. De zee niet kunnen zien vanwege al die kotjes die daar staan. Maar ach. Het heeft wel wat.

Gaar...

Maandag is voor mij géén goede dag om te bloggen. En tóch doe ik het. Kan ik mijn shittie gevoel toch een beetje van me afschrijven.

Ik had vrijdag al geschreven dat de tandarts fase één was van een rommelig weekend. En dat was het ook. En ik heb er nog een beetje een kater van. Ik hou niet van rommelige weekenden. Ik kan niet zo goed tegen chaos, dat is de autist in mij. 

Vrijdagmiddag moest ik betijds weg om naar Roosendaal te rijden. We hadden een cursus dit weekend. Een interessante cursus, daar niet van, maar in ons toch al zo kostbare weekend. Als je elkaar doordeweeks niet ziet is een 'verplichting' in het weekend nooit zo leuk. Dus vrijdagmiddag naar Roosendaal, ik vanuit mijn werk, mijn mannetje vanuit zijn opleidingsplek, Brugge. Afgesproken bij Lodge Visdonk waar we even een koffie hebben gedronken, een kleine wandeling hebben gemaakt en hebben gegeten.

Lodge Visdonk

Dan om zeven uur naar de cursusplaats en pas om 22.30u daar weer vandaan. Dus eer we thuis waren - Oostende - was het 01.00u. Daar word ik wel een beetje sjaggie van....

Zaterdag was het één grijze bedoening in de Koningin der Badsteden. Een magere 14 graden was onze beloning. Toch lekker op de fiets naar het centrum, even een paar wandelsandalen gescoord, op terras een champagne gedronken - want we hadden wat te vieren: Jan mag vanaf de 1e juni zijn strepen dragen, oftewel hij is officier, Vaandrig ter Zee 2e Klasse! - bij Achiel fruit en bij De Cock brood gehaald en dan weer naar huis. Dan met de fiets naar Oudenburg op bezoek bij zijn pa en partner, koffie met taart en dan weer terug. 

We hadden wat te vieren

Nieuwe vistrap in (mistig) Oostende

De vistrap

Versche Visch

Bootje..

En op de terugweg toch minstens vier partrijsjes gezien! Altijd leuk. 's Avonds bij de pizzeria vlakbij Jan een heerlijke pizza gegeten. Daar hebben ze écht lekkere pizza's!! Een aanrader voor als je naar Oostende gaat. En dientengevolge alles lagen we er al om 10 uur in. Maar het was gewoon nodig.

Zondag waren we er al om 07.30u uit, om tegen 08.15u in de auto te stappen en weer naar Roosendaal te rijden. Daar hadden we vervolgles wat tot 18.15u duurde! Dus zo gaar als boter en gefrustreerd moesten we daarna ieder ons weegs - ik had mijn auto in Roosendaal laten staan - wat mij zwaar viel. Eén van de nadelen van onze LAT-relatie.... Ik had echt de neiging om rechtsomkeert te maken, schijt aan alles en iedereen, ik wil bij mijn mannetje zijn. Op zulke momenten rijd je op de automatische piloot naar huis, je hebt geen zin in de radio en kan ik me nu zelfs met moeite nog herinneren of het druk was of niet. Wel goed tegen de rimpels want een lachje kan er dan ook niet van af.

Ik had gelukkig nog een kippenpoot met rijst van donderdagavond over, dus dat heb ik maar gegeten eenmaal ik weer thuis was. De planten nog even verzorgd, de tas uitgepakt, ramen open gegooid - niet noodzakelijk in deze volgorde - om dan tegen kwart voor tien nog even onder de douche door te lopen en mijn bedje op te zoeken, ondanks dat het nog lang niet donker was. 

Gedroomd over wilde zwijnen, breuken en munitie en vandaag ben ik dan - noodgedwongen - op de fiets naar het werk omdat de komende vier dagen mijn straat het toneel is van een startende Avondvierdaagse waardoor ik 's avonds tegen de tijd dat ik normaal thuis kom, mijn straat niet meer in kan. Dan maar op de tweewieler. Ook geen straf met dit weer overigens. Het is dingetjes wat anders plannen, maar dat overleven we wel weer.

Nu eerst even een bakje troost of twee - met een kaakje - en hopen dat het een leuke dag word (zei zij mistroostig....)

Oostende - Koningin der Badsteden II

Afgelopen weekend waren we weer in Oostende. Ervan geprofiteerd dat we er dan iets langer dan een weekend konden zijn want paasmaandag. We hadden verder niets bijzonders op stapel staan vanwege pasen, want dat hele pasen zegt mij niets en ik vind het meer en meer een commerciële kapstok worden om allerlei onzinfrutsels en 'je moet weer veel en duur eten' aan op te hangen. De supermarkten haken daar maar weer wat gretig op in. Zoals een paasboom. Wie dat nu weer heeft verzonnen...Het ergste is nog: we hebben niet één paasei op! Dat vind ik dat wel in en in triest. In het land van de chocola en niet eens een paasei gegeten... 

Zaterdag met de moeder van Jan geluncht bij Bistro Mathilda. Dat had ze nog tegoed. De vorige keer hebben we dat moeten afzeggen omdat ik zo enorm ziek was die nacht. Argh, als ik dáár nog aan denk...

Het eten was op zich niet slecht, maar de bediening wat stijfjes. Het interieur is wel strak en modern. 

Via de Achiel met de fiets vol boodschappen terug naar huis. Dan weer snel naar buiten. Het weer viel weliswaar tegen, maar binnen zitten kan altijd nog.

En bij de renbaan een Easter Bunny....

Door de gebeurtenissen op Zaventem, hadden wij in Oostende wel meer last van de vliegtuigen. We zitten weliswaar er een eindje vandaan, maar de vliegtuigen stegen naar het zuiden op en dat was goed te horen vanwaar het appartement ligt. Omdat we lekker hadden geluncht 's avonds een simpel soepje met brood gegeten.

De volgende morgen scheen zowaar de zon, dus hardloopspullen aan en gaan met die banaan. Naar de dijk, eerst 4 km wind tegen, dan naar beneden en langs de vloedlijn de andere 4 km, heerlijk met de wind in de rug en zon in het smoeltje. Ja, sorry dat ik er niet zo flitsend bijloop, maar ik zal binnenkort een fel oranje, geel, roze of groen hemdje kopen...

Na het gebruikelijke roereitje en bakken koffie hebben we een heerlijke wandeling langs het strand gemaakt. Het was mooi weer, wel keiharde wind. Even lekker uitwaaien.

Even een lekkere koffie gescoord bij De Familie Jansen - aanradertje voor als je in Oostende bent. Doet wat on-Oostends aan wat positief is. De meeste tentjes in Oostende zijn nogal stijf en blijven steken in de jaren vijftig wat dan wel weer positief is voor Café du Parc wat de jaren dertig uitstraalt met art deco interieur. En als je dan toch in Oostende bent, even naar 't Botteltje om één van de honderden bieren te proeven. Ik ging voor de Arthurs Legacy en Jan nam een Kwak in zijn bijzondere glas met houten handvat. Het mini bakje nootjes was snel op.

We hielden het helaas niet droog terug naar huis, tegen de wind...

En als ze zeggen dat ik Jan altijd zo op een voetstuk plaats, dan hebben ze gelijk...