Soms moet ik voor mezelf even de dingen op een rijtje zetten. Vooral als ik me zo onrustig voel als nu. Zal misschien door de storm komen. De storm buiten, maar ook binnen in mij: de overgang. Vaak wordt er meesmuilend over gedaan. Maar ga er maar aan staan. Onze hele hormoonhuishouding wordt door de war geschopt en we moeten er maar mee leren omgaan. Het is als de pubertijd, maar dan na je vijftigste.
Er zijn altijd veel dingen waar ik tegenop zie. Ik hou er niet (meer) zo van om bijvoorbeeld iets te hebben in de weekenden. In de weekenden wil ik thuis zijn met mijn mannetje. We zien elkaar toch al zo weinig. De afgelopen jaren waren luxe jaren. Toen zagen we elkaar veel meer, maar nu enkel maar in de weekenden. En dat is gewoon echt weinig. Doordeweeks zijn we alleen. Ik heb daar nu meer moeite mee dan vroeger, merk ik. Verveel me gewoon 's avonds. Ben het in feite zat om zoveel alleen te zijn. Maar ik heb ook geen zin om 's avonds weg te gaan. Vind één avond yoga al te veel. Gewoon lekker op de bank. Liever sámen op de bank, maar ja. Dat is niet voor ons weggelegd.
Volgende week moet ik een aantal dagen naar een beurs in Duitsland. Niet voor fun, maar voor werk. Ik moet op een stand staan en daar de Nederlandse handelaars of toch personen die beroepsmatig met die producten werken, te woord staan. Het is niet mijn werk. Ik ben geen verkoper. Ik maak geen prijsafspraken. Ik kan mensen niet naar een product lullen. Bovendien werk ik niet actief met het merk waar ik straks een paar dagen sta. Het gemis aan productkennis maakt mij dus onzeker. Een beetje praten met de uiteindelijke consument die interesse heeft in het product, dat lukt mij wel. Hoewel dat soms ook niet gemakkelijk is.
Waar ik mij nog meer zorgen in maak, is ook dat ik niet zo'n beurs-typ ben. Sinds het moment dat ik werk - vanaf mijn 20e - heb ik ieder jaar wel op een beurs gestaan. Dat zijn dus even grofweg 36 beurzen. Ik ben dat nu wel een beetje zat. Vooral de lange avonden nekken mij. Ik moet op tijd in mijn bed liggen wil ik de dag erna nog een beetje plezier willen hebben aan de dag. Dan ligt het er natuurlijk aan met wie je 's avonds nog op stap 'moet'. De collega die deze beurs meegaat - of eigenlijk: ik ga met mijn collega mee - is gelukkig niet zo'n nachtbraker. Daar ben ik blij om. Hij is ook redelijk down-to-earth en niet zo veeleisend. Dit in tegenstelling tot mijn directeur - mijn directe werkgever - die altijd enthousiast iedere beursavond tot in de kleine uurtjes kan doorfeesten en dat ook noodzakelijk vindt en dat zelfs eist van zijn werknemers. Maar niet iedereen kan dat. En dan kom je vaak in lastige situaties. Je krijgt dan snel het stempel van 'saai' en 'niet gastvrij'. Je moet je gasten entertainen, zegt hij dan. Snap ik. Maar dat moet je wel liggen. En hij kan dat. Ik niet.
Afijn. Wat mij op de been houd, is om te denken: volgende week om deze tijd.... Op dit moment geldt dat nog niet: volgende week om deze tijd zit ik nog in de auto om in de avond aan te komen waar we wezen moeten. En dan wachten mij drie lange maar ook spannende dagen...Maar ik ken mezelf goed en weet ook dat ik achteraf weer heel enthousiast terug kom. Ik denk zeker déze beurs, want ik wil daar al jaren naar toe, maar het is zo'n end rijden. Een spannende beurs. Een stoere beurs. Geen vrouwenbeurs... :-)
Moet alleen nog wel even bedenken wat ik aan ga trekken.
Posts tonen met het label effe afgeven. Alle posts tonen
Posts tonen met het label effe afgeven. Alle posts tonen
Waardering
Ik wil het vandaag eens hebben over waardering.
waar·de·ring (de; v; meervoud: waarderingen)1waardebepaling2het op prijs stellen: zijn waardering uitspreken
Waardering is een ding waar ieder mens op z'n tijd behoefte aan heeft te krijgen van mensen waar hij of zij mee omgaat, iets voor doet of gewoon kent. Het is een lekkere opsteker, een boost, een duwtje in de rug. Het doet je goed, je bloeit er van op. Toch is het vaak zo dat men enkel iets hoort als er iets niet goed gaat, of anders had 'gemoeten', of eerder, of beter. Soms heeft men een glazen bol nodig om te weten wat de ander verwacht zodat jij enige vorm van waardering kunt afdwingen, een vorm van dankbaarheid wat ons zo goed doet en waar je hele dag van kan opfleuren.
Je gewaardeerd voelen. Op je werk is het vaak zo vanzelfsprekend dat je de dingen doet waarvoor je bent aangenomen en betaald word. Het kan niet zo zijn dat jij met iedere wissewasje een complimentje krijgt of schouderklopje. Dan wordt het ook ongeloofwaardig.
Maar soms heb je weleens het idee dat alles wat je doet niet op prijs wordt gesteld. En dat is niet bepaald motiverend.
Probleem is natuurlijk ook, wat is voor jou het teken dat je gewaardeerd wordt? Je maandelijkse salaris of af en toe dat bedankje of gewoon de houding naar jou toe dat je weet dat jij gewaardeerd wordt.
Al vooraf het gevoel hebben dat wat jij zegt toch wordt weggewuifd. Ik heb het vaak genoeg meegemaakt in vergaderingen. Dan zeg je wat, je doet een voorstel in de veronderstelling dat er toch tenminste naar je wordt geluisterd en dat je serieus genomen wordt, en bij de eerste woorden worden al bij voorbaat hoofden met de ogen naar het plafond gericht weggedraaid. De pen wordt ostentatief op het aantekeningenboek voor ze weg gesmeten en er worden zuchten geslaakt.
Ik heb dan niet echt zo'n enorm bord voor mijn kop dat ik dan normaal mijn verhaal kan afmaken. In plaats daarvan stop ik en hou ik verder mijn mond. In de vergaderingen die volgden zei ik niet veel meer. De vergaderingen bestaan inmiddels niet meer, waarschijnlijk mede omdat het haantjesgedrag te groot was en er niets uit kwam. Nu wordt de vergadering in petit commitée gehouden zonder ons 'gepeupel' maar met echt 'belangrijke' mensen.
Soms wil je waardering voor jouw afdeling. Een afdeling hoeft niet meteen een hok vol mensen te zijn, maar jouw werkzaamheden, jouw afdeling. Bijvoorbeeld personeelszaken. In veel bedrijven een belangrijke afdeling omdat personeel jouw machinepark is. Daar moet je in investeren, naar luisteren en de machine zo geolied mogelijk laten draaien anders loopt-ie vast en staat productie stil. Bij sommige bedrijven is de echte machine belangrijker dan de persoon die hem bedient, die andere 'machine' in jouw bedrijf.
Problemen laat je maar thuis. Er moet productie gedraaid worden. Bij ons menselijk machines valt het smeren niet altijd mee: vaak lastig te achterhalen waar het nu stroef loopt. Kost vaak te veel moeite en dan is het snel: kom op, niet zeuren, doorpakken.
Zo ben ik ook opgevoed in mijn werk, zeker de laatste 25 jaar. Niet zeuren, werken. Het is je werk, daarvoor zit je hier en val me niet lastig met pietluttigheden.
Wat is waardering? Wat vind IK waardering? Dat er naar je geluisterd wordt, dat je serieus genomen wordt, dat je voor vol wordt aangezien. Niet meesmuilend lachen en altijd dubbelzinnig praten, altijd grapjes moeten maken, scherp uit de hoek moeten komen of je macho gedragen als ik iets zeg, het kantoor kom binnen wandelen of me met iets bemoei.
Waardering is jou net zo belangrijk vinden als die andere collega, die 's avonds laat om elf uur nog mailtjes stuurt of die collega die de grootste omzet binnenhaalt. Ik ben 'maar' een Assistent. Personal of niet. Ik doe de dingen al bijna 25 jaar (volgend jaar) zoals het moet, en dat gaat goed. Ja, jij. Jij doet dat toch altijd. Jij regelt dat toch. Ik bedoel, dan weet je toch dat je gewaardeerd word?
In al die jaren dat ik werk heb ik geprobeerd te leren om te slikken, mijn schouders en wenkbrauwen op te halen, tot tien te tellen, mijn neus omhoog te houden, een bord voor m'n kop te kweken, tactisch te zijn, 'erboven' te staan, me om te draaien....
Afijn. Ik zal nooit wennen aan commentaar omdat ik dat mijn hele leven al hoor, zowel van mijn vader als op het werk. In mijn beleving doe je nooit wat goed. Als iets is goed gegaan, hoor ik dat niet. Ik moet er dan om vragen.
'Alles goed gegaan?' vraag ik aan de collega met een kop koffie in z'n hand, waarvoor ik vlucht, hotel, auto en de hele reutemeteut heb geregeld.
'Ja hoor, was allemaal prima.....', wordt er geantwoord in het voorbijgaan.
Het hoort toch gewoon bij je werk dat alles goed gaat? Toch? Over de machine wordt nog even een doekje gehaald en het oliepeil gecontroleerd. Jij mag het doen met een korte glimlach en een rug die je naar je wordt toe gekeerd.
waar·de·ring (de; v; meervoud: waarderingen)1waardebepaling2het op prijs stellen: zijn waardering uitspreken
Waardering is een ding waar ieder mens op z'n tijd behoefte aan heeft te krijgen van mensen waar hij of zij mee omgaat, iets voor doet of gewoon kent. Het is een lekkere opsteker, een boost, een duwtje in de rug. Het doet je goed, je bloeit er van op. Toch is het vaak zo dat men enkel iets hoort als er iets niet goed gaat, of anders had 'gemoeten', of eerder, of beter. Soms heeft men een glazen bol nodig om te weten wat de ander verwacht zodat jij enige vorm van waardering kunt afdwingen, een vorm van dankbaarheid wat ons zo goed doet en waar je hele dag van kan opfleuren.
Je gewaardeerd voelen. Op je werk is het vaak zo vanzelfsprekend dat je de dingen doet waarvoor je bent aangenomen en betaald word. Het kan niet zo zijn dat jij met iedere wissewasje een complimentje krijgt of schouderklopje. Dan wordt het ook ongeloofwaardig.
Maar soms heb je weleens het idee dat alles wat je doet niet op prijs wordt gesteld. En dat is niet bepaald motiverend.
Probleem is natuurlijk ook, wat is voor jou het teken dat je gewaardeerd wordt? Je maandelijkse salaris of af en toe dat bedankje of gewoon de houding naar jou toe dat je weet dat jij gewaardeerd wordt.
Al vooraf het gevoel hebben dat wat jij zegt toch wordt weggewuifd. Ik heb het vaak genoeg meegemaakt in vergaderingen. Dan zeg je wat, je doet een voorstel in de veronderstelling dat er toch tenminste naar je wordt geluisterd en dat je serieus genomen wordt, en bij de eerste woorden worden al bij voorbaat hoofden met de ogen naar het plafond gericht weggedraaid. De pen wordt ostentatief op het aantekeningenboek voor ze weg gesmeten en er worden zuchten geslaakt.
Ik heb dan niet echt zo'n enorm bord voor mijn kop dat ik dan normaal mijn verhaal kan afmaken. In plaats daarvan stop ik en hou ik verder mijn mond. In de vergaderingen die volgden zei ik niet veel meer. De vergaderingen bestaan inmiddels niet meer, waarschijnlijk mede omdat het haantjesgedrag te groot was en er niets uit kwam. Nu wordt de vergadering in petit commitée gehouden zonder ons 'gepeupel' maar met echt 'belangrijke' mensen.
Soms wil je waardering voor jouw afdeling. Een afdeling hoeft niet meteen een hok vol mensen te zijn, maar jouw werkzaamheden, jouw afdeling. Bijvoorbeeld personeelszaken. In veel bedrijven een belangrijke afdeling omdat personeel jouw machinepark is. Daar moet je in investeren, naar luisteren en de machine zo geolied mogelijk laten draaien anders loopt-ie vast en staat productie stil. Bij sommige bedrijven is de echte machine belangrijker dan de persoon die hem bedient, die andere 'machine' in jouw bedrijf.
Problemen laat je maar thuis. Er moet productie gedraaid worden. Bij ons menselijk machines valt het smeren niet altijd mee: vaak lastig te achterhalen waar het nu stroef loopt. Kost vaak te veel moeite en dan is het snel: kom op, niet zeuren, doorpakken.
Zo ben ik ook opgevoed in mijn werk, zeker de laatste 25 jaar. Niet zeuren, werken. Het is je werk, daarvoor zit je hier en val me niet lastig met pietluttigheden.
Wat is waardering? Wat vind IK waardering? Dat er naar je geluisterd wordt, dat je serieus genomen wordt, dat je voor vol wordt aangezien. Niet meesmuilend lachen en altijd dubbelzinnig praten, altijd grapjes moeten maken, scherp uit de hoek moeten komen of je macho gedragen als ik iets zeg, het kantoor kom binnen wandelen of me met iets bemoei.
Waardering is jou net zo belangrijk vinden als die andere collega, die 's avonds laat om elf uur nog mailtjes stuurt of die collega die de grootste omzet binnenhaalt. Ik ben 'maar' een Assistent. Personal of niet. Ik doe de dingen al bijna 25 jaar (volgend jaar) zoals het moet, en dat gaat goed. Ja, jij. Jij doet dat toch altijd. Jij regelt dat toch. Ik bedoel, dan weet je toch dat je gewaardeerd word?
In al die jaren dat ik werk heb ik geprobeerd te leren om te slikken, mijn schouders en wenkbrauwen op te halen, tot tien te tellen, mijn neus omhoog te houden, een bord voor m'n kop te kweken, tactisch te zijn, 'erboven' te staan, me om te draaien....
Afijn. Ik zal nooit wennen aan commentaar omdat ik dat mijn hele leven al hoor, zowel van mijn vader als op het werk. In mijn beleving doe je nooit wat goed. Als iets is goed gegaan, hoor ik dat niet. Ik moet er dan om vragen.
'Alles goed gegaan?' vraag ik aan de collega met een kop koffie in z'n hand, waarvoor ik vlucht, hotel, auto en de hele reutemeteut heb geregeld.
'Ja hoor, was allemaal prima.....', wordt er geantwoord in het voorbijgaan.
Het hoort toch gewoon bij je werk dat alles goed gaat? Toch? Over de machine wordt nog even een doekje gehaald en het oliepeil gecontroleerd. Jij mag het doen met een korte glimlach en een rug die je naar je wordt toe gekeerd.
Onrust
Gisteren was ik bijzonder strijdlustig en heb met veel vuur en passie mijn blog geschreven. Meestal hou ik me in.
Ik had gehoopt dat een yoga-les - die overigens erg aangenaam was met veel strekoefeningen en geen hopeloos geknoop - mij enige verlichting zou geven, edoch na een rare nacht (raar gedroomd) werd ik met dezelfde agressie wakker. Toen mijn tas met daarin mijn smoothie en mijn lunch ook nog eens omdonderde, werd ik wederom giftig. En dat op de vroege ochtend.
Gelukkig zat de smoothie goed verpakt en de lunch ook.
Boosheid wordt bij mij vertaald naar janken. Ik geloof dat meer vrouwen daar last van hebben. Misschien kroppen we het te lang op of zo, maar als ik écht pissed ben, dan komen de tranen vanzelf. En die kwamen vanmorgen dus. Gelukkig redelijk in stilte (het is erg rustig hier op kantoor) en kon ik de frustraties in m'n eentje verwerken.
Al met al na een telefoontje viel de last deels van mijn schouders waar ik nu dus bijna een dag mee had geworsteld. Gelukkig heb ik een paar relaties waar ik goed mee kan sparren en mij met raad en daad terzijde kunnen staan. Laat ik het erop houden dat ik hier weer wat sterker en wijzer uit ga komen en ik straks alles weet over tewerkstelling in België.
Het is niet alleen dát waar ik dan zo over kan piekeren, maar natuurlijk ook de 'gebruikelijke' levensbedreigende situaties als: ik ben aan vakantie toe, waar kunnen we heen op vakantie, blijft er nog wat te besteden over voor die vakantie nadat mijn dak is gemaakt, wat gaat het nu kosten dat dak, wanneer beginnen ze aan het dak, wat moet ik nu weer gaan eten dit weekend, gatver boodschappen doen, nog vier weken.... [zucht].
Op zulke dipmomenten vind ik zelf dat ik er vreselijk doorheen zit. Dat zijn van de periodes dat alles, maar dan ook alles fout gaat of niet gaat zoals jij zou willen. Dingen die omvallen, buren die niet willen meewerken, medailles die niet worden gehaald. Allemaal ook érg belangrijk...
Dit weekend moet ik dan nog in eenzaamheid doorbrengen, maar dat zal wel lukken, lui als ik ben doordeweeks wachten mij nog wat hh-taken waar ik dan mijn overtollige energie in kwijt kan. Plus hopelijk zondag hardlopen als het niet te warm is.
Volgend weekend sta ik op een beurs waar ik gemengd zin in heb. We staan buiten wat natuurlijk wel super is. Dan hoop ik alleen dat het geen +25 graden is. Beetje regen kan me niet schelen. Lekker m'n wandelboots aan, groene broek aan, petje op. Mijn collega echter heeft enorme last van zijn rug en deze collega is redelijk onmisbaar, dus vandaar die gemengde zin. Ik weet wel iets van de produkten, maar niet alles en ik sta daar meer voor de 'sier' - vind ik - dan dat ik echt iets bijdraag. Goed voor de contacten zullen we maar zeggen.
Gisterenavond kwam de maan trouwens prachtig op toen ik van yoga naar huis reed. Werd ik toch wel een klein beetje rustig van...
Ik had gehoopt dat een yoga-les - die overigens erg aangenaam was met veel strekoefeningen en geen hopeloos geknoop - mij enige verlichting zou geven, edoch na een rare nacht (raar gedroomd) werd ik met dezelfde agressie wakker. Toen mijn tas met daarin mijn smoothie en mijn lunch ook nog eens omdonderde, werd ik wederom giftig. En dat op de vroege ochtend.
Gelukkig zat de smoothie goed verpakt en de lunch ook.
Boosheid wordt bij mij vertaald naar janken. Ik geloof dat meer vrouwen daar last van hebben. Misschien kroppen we het te lang op of zo, maar als ik écht pissed ben, dan komen de tranen vanzelf. En die kwamen vanmorgen dus. Gelukkig redelijk in stilte (het is erg rustig hier op kantoor) en kon ik de frustraties in m'n eentje verwerken.
Al met al na een telefoontje viel de last deels van mijn schouders waar ik nu dus bijna een dag mee had geworsteld. Gelukkig heb ik een paar relaties waar ik goed mee kan sparren en mij met raad en daad terzijde kunnen staan. Laat ik het erop houden dat ik hier weer wat sterker en wijzer uit ga komen en ik straks alles weet over tewerkstelling in België.
Het is niet alleen dát waar ik dan zo over kan piekeren, maar natuurlijk ook de 'gebruikelijke' levensbedreigende situaties als: ik ben aan vakantie toe, waar kunnen we heen op vakantie, blijft er nog wat te besteden over voor die vakantie nadat mijn dak is gemaakt, wat gaat het nu kosten dat dak, wanneer beginnen ze aan het dak, wat moet ik nu weer gaan eten dit weekend, gatver boodschappen doen, nog vier weken.... [zucht].
Op zulke dipmomenten vind ik zelf dat ik er vreselijk doorheen zit. Dat zijn van de periodes dat alles, maar dan ook alles fout gaat of niet gaat zoals jij zou willen. Dingen die omvallen, buren die niet willen meewerken, medailles die niet worden gehaald. Allemaal ook érg belangrijk...
Dit weekend moet ik dan nog in eenzaamheid doorbrengen, maar dat zal wel lukken, lui als ik ben doordeweeks wachten mij nog wat hh-taken waar ik dan mijn overtollige energie in kwijt kan. Plus hopelijk zondag hardlopen als het niet te warm is.
Volgend weekend sta ik op een beurs waar ik gemengd zin in heb. We staan buiten wat natuurlijk wel super is. Dan hoop ik alleen dat het geen +25 graden is. Beetje regen kan me niet schelen. Lekker m'n wandelboots aan, groene broek aan, petje op. Mijn collega echter heeft enorme last van zijn rug en deze collega is redelijk onmisbaar, dus vandaar die gemengde zin. Ik weet wel iets van de produkten, maar niet alles en ik sta daar meer voor de 'sier' - vind ik - dan dat ik echt iets bijdraag. Goed voor de contacten zullen we maar zeggen.
Gisterenavond kwam de maan trouwens prachtig op toen ik van yoga naar huis reed. Werd ik toch wel een klein beetje rustig van...
Een hutje in het bos
Ik heb vandaag echt een ongelofelijk rotdag achter de rug. En dan druk ik me nog netjes uit. Ik wil eigenlijk een ander woord gebruiken, maar dat doe ik maar even niet.
En eigenlijk weet ik niet eens echt hoe het komt. Het is zoals gebruikelijk alles bij elkaar: het alleen-zijn en dan de dingen die gebeuren en die je dus niet kunt delen. Nu is het ook niet altijd zo dat het delen iets oplost: vaak als ik met zoiets thuis kom en het mannetje is thuis dan reageert hij dus precies zoals ik niet wil. Mannen eigen denk ik. Dan lucht het ook niet echt op. Het meest ideale scenario is als je thuis komt met een pisbui dat er iemand is om je op te vangen en je een half uurtje later weer laat lachen. Dat het zó van je afglijdt. Handen graag wie dit heeft.... ?
De gebroken fietsketting, de drukte weer op kantoor. Lijkt wel of iedereen ineens vandaag is terug gekomen van vakantie. Mijn mailbox blééf vollopen. Geen tijd gehad om te ademen.
Het schijnt een hobby te zijn om te toeteren hier in de straat. De 'zorgen' over mijn dak. Zorgen over mijn well being.
Dan mag je graag als wens willen dat je in een hutje op de hei woont, maar zorgen blijven volgens mij. Is het niet je werk dan zijn het wel andere zorgen. Ik denk dat wij tegenwoordig in het moderne westen minder zorgen hebben dan we vroeger hadden, ondanks dat het dát is wat wij nu zo graag willen: het leven van vroeger. Simpel. Eenvoudig. Geen stress.
Ondanks het gekanker op ons eten en dat alles sjeemiesj is, zijn we nog nooit zo gezond geweest en zo oud geworden als nu. Als je self sufficiënt en bio-organic wilt zijn zodat je weet wat je eet, moet je wel zorgen dat alles wat je oogst ook goed en voldoende is. Terug naar af. Je produceert, je houdt wat over, je ruilt en o weet je wat: ik ga me erin specialiseren, en alles begint weer van voren af aan en eindigt bij de multinationals die ons vertellen wat we moeten eten.
Nu meer ongezonde mensen dan vroeger? Nee. We houden ze (te lang) in leven. Vroeger ging je gewoon dood. Nu krijg je medicijnen. Vroeger geen obesitas? Misschien niet, maar wel verrotte longen van kolenkachels, of vuur gestookt op turf. Oud werd je niet.
Vroeger was het écht niet beter en ik betwijfel of je gelukkiger was. Andere tijden, andere zorgen. Van geld word je ongelukkig? Nou, ik vraag me af of je nee bedankt zal zeggen als je een half miljoen wint met een loterij. Ik in ieder geval niet en ik weet dat ik heel gelukkig wordt met een half miljoen. Toch voor even.
Maar ik heb het niet. Dus werk ik en leef mijn leven, noodgedwongen in het keurslijf waar ik in ben gepropt door mijn keuzes. En soms heb ik het daar moeilijk mee en wil ik inderdaad naar dat hutje. Maar dat hutje heeft een dak en dat kan ook lek en het regent zo af en toe. En ik wil ook eten, en van hei kan ik niet leven. Dus moet ik twee schapen, voor de melk, het vlees en de wol. Ben ik de hele godganse dag mee bezig. En val ik uitgeput in slaap, hopelijk wel op een bed met een matras en een deken en kan me ervoor nog even wassen.
De zorgen stapelen zich nu al op en ik heb nog niet eens dat hutje.... Kan je nagaan.
En eigenlijk weet ik niet eens echt hoe het komt. Het is zoals gebruikelijk alles bij elkaar: het alleen-zijn en dan de dingen die gebeuren en die je dus niet kunt delen. Nu is het ook niet altijd zo dat het delen iets oplost: vaak als ik met zoiets thuis kom en het mannetje is thuis dan reageert hij dus precies zoals ik niet wil. Mannen eigen denk ik. Dan lucht het ook niet echt op. Het meest ideale scenario is als je thuis komt met een pisbui dat er iemand is om je op te vangen en je een half uurtje later weer laat lachen. Dat het zó van je afglijdt. Handen graag wie dit heeft.... ?
De gebroken fietsketting, de drukte weer op kantoor. Lijkt wel of iedereen ineens vandaag is terug gekomen van vakantie. Mijn mailbox blééf vollopen. Geen tijd gehad om te ademen.
Het schijnt een hobby te zijn om te toeteren hier in de straat. De 'zorgen' over mijn dak. Zorgen over mijn well being.
Dan mag je graag als wens willen dat je in een hutje op de hei woont, maar zorgen blijven volgens mij. Is het niet je werk dan zijn het wel andere zorgen. Ik denk dat wij tegenwoordig in het moderne westen minder zorgen hebben dan we vroeger hadden, ondanks dat het dát is wat wij nu zo graag willen: het leven van vroeger. Simpel. Eenvoudig. Geen stress.
Ondanks het gekanker op ons eten en dat alles sjeemiesj is, zijn we nog nooit zo gezond geweest en zo oud geworden als nu. Als je self sufficiënt en bio-organic wilt zijn zodat je weet wat je eet, moet je wel zorgen dat alles wat je oogst ook goed en voldoende is. Terug naar af. Je produceert, je houdt wat over, je ruilt en o weet je wat: ik ga me erin specialiseren, en alles begint weer van voren af aan en eindigt bij de multinationals die ons vertellen wat we moeten eten.
Nu meer ongezonde mensen dan vroeger? Nee. We houden ze (te lang) in leven. Vroeger ging je gewoon dood. Nu krijg je medicijnen. Vroeger geen obesitas? Misschien niet, maar wel verrotte longen van kolenkachels, of vuur gestookt op turf. Oud werd je niet.
Vroeger was het écht niet beter en ik betwijfel of je gelukkiger was. Andere tijden, andere zorgen. Van geld word je ongelukkig? Nou, ik vraag me af of je nee bedankt zal zeggen als je een half miljoen wint met een loterij. Ik in ieder geval niet en ik weet dat ik heel gelukkig wordt met een half miljoen. Toch voor even.
Maar ik heb het niet. Dus werk ik en leef mijn leven, noodgedwongen in het keurslijf waar ik in ben gepropt door mijn keuzes. En soms heb ik het daar moeilijk mee en wil ik inderdaad naar dat hutje. Maar dat hutje heeft een dak en dat kan ook lek en het regent zo af en toe. En ik wil ook eten, en van hei kan ik niet leven. Dus moet ik twee schapen, voor de melk, het vlees en de wol. Ben ik de hele godganse dag mee bezig. En val ik uitgeput in slaap, hopelijk wel op een bed met een matras en een deken en kan me ervoor nog even wassen.
De zorgen stapelen zich nu al op en ik heb nog niet eens dat hutje.... Kan je nagaan.
Van kapotte fietskettingen en andere ergernissen
'Maakt niet uit,' dacht ik toen nog, terwijl ik werd ingehaald door van die grijze muizen op e-bikes. 'Straks lekker wind mee.'
De winkel van de Olmenhorst viel een beetje tegen. De sla was verlept en had bruine randjes en ik vond er ook weinig van die leuke interieurdingetjes. Afijn, ik heb er een verse muntthee gedronken met een muffin, terwijl een tafeltje verderop een ouder stel ging zitten en een sigaret opstak. Bah, zo smerig dat gerook! OK. Ik had niet de állerbeste stemming - ik vind het echt helemaal niets zo'n weekend alleen - dus ik was wat extra gevoelig voor dit soort irritaties.
![]() |
| Muntthee met een muffin bij de Olmenhorst |
Met fles witte wijn, chocolade en gezichtslotion (dacht ik: bleek thuis milk te zijn, grrrrr) weer terug naar huis, maar ik had nog geen drie trappen gedaan of knal! ja hoor, ketting gebroken. En ik had al zo'n donkerbruin vermoeden op de heenweg, maar zelfs al het weekend ervóór toen de ketting al raar deed. Een beetje olie op de ketting had dus ook niet geholpen. Gewoon door, stuk, broken, kapot.
![]() |
| Daar ligt-ie dan: de fietsketting |
En nu? Ja, lopend naar huis hè. Als ik de sleutel van mijn eigen auto zou hebben meegenomen, had ik daar naar toe kunnen lopen - dat was net aan 2 km daar vandaan - maar ja, die had ik natuurlijk niet bij mij. Waarom zou ik. Dus er zat niets anders op dan de 11 km terug te lopen. Dus langs die saaie weg terug en niemand, maar dan ook écht niemand, die even stopte om te vragen of ze konden helpen. Busjes, auto's met aanhangers, trucks. Ze denderden allemaal voorbij met een gangetje van 60 (want harder mag je niet).
In het begin liep ik nog snel en vol goede moed, maar ja, later begonnen mijn voeten toch zeer te doen en ging de snelheid er wat uit. Op zo'n 3 km van mijn huis was er dan een vent op de fiets die er wat van zei.
'Pech?'
'Ja...'
'O, hahahahaha.....' en weg fietste-ie. Niet dat hij wat had kunnen doen om mijn leed te verzachten, maar toch.
Zak.
Eenmaal thuis blijkt de fietsenmaker hier aan de overkant op vakantie en moest ik toch nog twee km extra lopen om mijn fiets weg te brengen naar een andere fietsenmaker. Ik heb drie blaren: op de hielen en één hele vervelende onder de muis van mijn voet. Dat wordt helaas niet hardlopen morgen (vandaag dus).
Mijn planning voor vandaag:
- ontbijten (geen roerei, want niet gelopen)
- me wassen (gisterenavond al gedoucht)
- berging opruimen.
Ik kan je zeggen dat sinds de zondagsopening van de supermarkten hier tegenover - dus al een jaar of twee/drie - vind ik het al lang niet meer zo leuk om lekker buiten bezig zijn op zondag. Vroeger was het hier zó heerlijk rustig en nu heb ik inmiddels al vier (!) vrachtwagens gehad (het is 10.45u terwijl ik dit schrijf) en blijkt die waardeloze supermarkt tegenwoordig op zondag al vanaf 09.00u open te zijn!
Kon je vroeger nog lekker ongestoord de heg snoeien en in de tuin zitten, zo'n heerlijke, luie zondag - weet je nog, vroeger - tegenwoordig is het 7/7 rumoerig met veel verkeer. Weet je wat nog het meest storend is - naast het laten draaien van de motor als er geld wordt gepind - dat is het dichtslaan van de portieren. Bij sommigen hoor je echt vier, vijf keer achter elkaar baf! baf! baf! En dat dus de hele dag door. Ja, je beseft dat niet, maar het is bijzonder irritant.
Dit is wat mijn plezier om hier thuis te zijn echt in het nadeel heeft beïnvloed, die zondagsopening. Zeker in de zomer als je alle ramen open hebt en je al die geluiden hoort. Waarom ik de laatste jaren hier echt met veel minder plezier woon. Echt, echt, echt tijd om te verhuizen! Ik hoop dan ook dat Jan toch binnen een half jaar weet wat er met hem gaat gebeuren de jaren hierna, want dan kunnen we gericht kijken voor een woning en dan hoop ik hier in de weekenden niet meer te hoeven zijn!
Dus straks maar oordoppen in of zo of relaxerende muziek - zal het nodig hebben vandaag.
Sorry dat ik zo loop te mopperen. Het zal de leeftijd wel zijn....
Praatjes
Niet snel zal ik op mijn blog mij uitlaten over andere mensen, tolerant als ik ben probeer te zijn.
Maar iedere keer als ik het blad TALKIES op mijn buro vind, krijg ik lichte braakneigingen. Kent u het blad? Nou, u mist niets. Tenminste, niet in mijn - persoonlijke - ogen. Waarschijnlijk valt u niet in de doelgroep.
Over de nieuwste nageltrends, het nieuwste en hipste terras waar je geweest MOET zijn om nog mee te willen tellen, de beauty produkten van één of andere BN-er - die jij dan natuurlijk ook moet hebben anders red je het niet in deze maatschappij - en alles voor je kleintje - behalve de portemonnee dan.
Ik blader erin. Ik moet erin bladeren, want ik moet in alle bladen bladeren om te zien of wij ergens in hebben geadverteerd of dat er een produkt van ons is gebruikt, wat ik dan doorgeef aan de desbetreffende afdeling.
Zo komt er dus van alles over mijn buro: van ROOTS, tot JAGEN en van Roofvissen tot Digifoto Pro. Zo heeft iedereen z'n hobby.
Ik ben zelf absoluut niet van de bladen. Wel zo hier en daar wat abonnementen gehad, maar dat deed ik dan meer om het welkomskado dan om het blad zelf. Vroeger las ik veel in de Cosmopolitan, maar ik kreeg daar helemaal een minderwaardigheidcomplex van - zeker in mijn single-tijd - omdat ik niet een one-night-stand persoon was en niet iedere avond met een andere vent in bed lag.
Maar Talkies dus. Als je nog niet wist wat je miste in je leven, dan zal Talkies je dat wel even vertellen. En allemaal happy-happy-joy-joy met stralend witte tanden, een gave huid, een vette buidel en een fake leven.
Goh, wat ben je dán gelukkig!
Maar iedere keer als ik het blad TALKIES op mijn buro vind, krijg ik lichte braakneigingen. Kent u het blad? Nou, u mist niets. Tenminste, niet in mijn - persoonlijke - ogen. Waarschijnlijk valt u niet in de doelgroep.
DOELGROEP
De Talkies magazine lezers zijn vrouwen en mannen in de leeftijdscategorie 29 – 49. Hoog opgeleid, WELVAREND (A – B1) en maatschappelijk bewust. TWEEVERDIENERS, GEZIEN OF HAPPY SINGLES. De lezer is ambitieus, reislustig, belezen en heeft interesse in de kwaliteit van het leven en noviteiten op het gebied van lifestyle.
Ik dus ook niet, want ik ben de leeftijdscategorie al flink gepasseerd en ik ben ook niet 'gezien'. Het blad staat dan ook vol met dames (en heren) die het helemaal gemaakt hebben, of nog moeten maken en zich dus in die kringen begeven, met hebbedingetjes waar je als normaal mens volledig buiten kunt.Over de nieuwste nageltrends, het nieuwste en hipste terras waar je geweest MOET zijn om nog mee te willen tellen, de beauty produkten van één of andere BN-er - die jij dan natuurlijk ook moet hebben anders red je het niet in deze maatschappij - en alles voor je kleintje - behalve de portemonnee dan.
Ik blader erin. Ik moet erin bladeren, want ik moet in alle bladen bladeren om te zien of wij ergens in hebben geadverteerd of dat er een produkt van ons is gebruikt, wat ik dan doorgeef aan de desbetreffende afdeling.
Zo komt er dus van alles over mijn buro: van ROOTS, tot JAGEN en van Roofvissen tot Digifoto Pro. Zo heeft iedereen z'n hobby.
Ik ben zelf absoluut niet van de bladen. Wel zo hier en daar wat abonnementen gehad, maar dat deed ik dan meer om het welkomskado dan om het blad zelf. Vroeger las ik veel in de Cosmopolitan, maar ik kreeg daar helemaal een minderwaardigheidcomplex van - zeker in mijn single-tijd - omdat ik niet een one-night-stand persoon was en niet iedere avond met een andere vent in bed lag.
Maar Talkies dus. Als je nog niet wist wat je miste in je leven, dan zal Talkies je dat wel even vertellen. En allemaal happy-happy-joy-joy met stralend witte tanden, een gave huid, een vette buidel en een fake leven.
Goh, wat ben je dán gelukkig!
Abonneren op:
Posts (Atom)
IK GA VERHUIZEN!!!
Ik ga verhuizen. Dames en heren, boeren en buitenlui, lieve lezers: gaan jullie met mij mee? Please, please, please? Ik vervolg ...
-
Afgelopen zaterdag zijn wij even naar ons nieuwe huis gereden net over de grens in België onder Zeeuws-Vlaanderen. Meetjesland heet die s...
-
Gisterenavond moest ik me echt inhouden om mijn frustraties niet op het blog te gooien. Man, wat was ik sjaggie gisteren! Na mijn werk ben i...
-
Ik ben soms wel eens jaloers op 'normale' stellen. Stellen die doordeweeks bij elkaar zijn. Zeker nu met de lange zomermaanden h...












