Een slechte bui relativeren....

Ik had vanmorgen toch weer iets aparts....!

Ik had al geschreven dat ik een nieuwe auto heb: een VW Polo. Lekker weer een automaat. En échte automaat 7DSG in plaats van een geautomatiseerde versnellingsbak, zoals ik in de Peugeot 107 had. Ik heb dan eindelijk die knoop doorgehakt, nadat ik 'even' - twee maanden - in de Polo van een collega heb gereden (schakelbak, diesel) en ik heb ervaren - opnieuw - hoe het is om een Echte Auto te rijden.

Groot struikelblok was natuurlijk de bijtelling, maar ik moet maar even door die zure appel heen. Het is nog altijd goedkoper dan een eigen auto en als ik die 'misstap' met de Peugeot niet had gemaakt, had ik het niet eens gevoeld in mijn portemonnee.

Deze Polo is een soort van 'intelligent' wat niet meer betekent dat ik de telefoon kan koppelen met de auto (en dat er een boordcomputer in zit en zo). De auto pakt dan het BT signaal op (blauwe tand) en signaleert dat jij in de auto stapt of de auto parkeert. Dat soort dingen. Je kunt dus ook vrij easy hands-free telefoneren in de auto. Echt super. 

Vanmorgen Telegramde ik even met mijn mannetje 'Tot zo. Regen hier. x' en stopte de telefoon in mijn tas. Door de regen naar de auto (wel een wandeling van een halve minuut) en rijden maar. Ik heb altijd Radio 2 aan staan en die hoorde ik ook even en toen was het stil. Huh? Waarom hoor ik de radio niet? Iets met de telefoon, daar was ik wel snel achter, maar aangezien ik mijn telefoon in de tas heb en niet binnen handbereik, kon ik dat ook niet echt checken. Het bleef stil wat ik ook probeerde. En typisch hè, als ik iets wil rommelen of uitzoeken, typisch hè alle verkeerslichten op Groen! Kan ik dan zó enorm pissig om worden.

Foto gepikt hier

Dus op kantoor kon ik eindelijk kijken waarom het zo f*cking stil bleef in mijn auto. Had ik op één of andere manier de microfoon geactiveerd in Telegram en is dus alles opgenomen vanaf het moment dat ik de telefoon thuis in mijn tas stopte tot het moment dat ik 'm er weer uit haalde op kantoor. Dus iets van een kwartier alles opgenomen. 

Dat natuurlijk even afgeluisterd en ik heb met oortjes in hartelijk moeten lachen op mijn eigen gemopper.

'Hè???'
'O ja.....'
'Waarom hoor ik nou niks.....?'
'Wat staat die daar nou.....Zo kan ik er toch niet langs.... links rechts links rechts....'
'....iets met mijn telefoon....wordt beeïndigd?....'
'O ja, typisch! Alle verkeerslichten natúúrlijk op groen....ik word hier zó píssig van!'
'Godverdegodverdegodver.....kut....typhus.....tering....kankerzooi....' [gecensureerd]

En een hoop geschuif en geratel, het gekletter van de regen, af en toe een zucht, het gepiep van mijn parkeersensoren (ja, ook nieuw)....

Ik kwam toch ietwat chagrijnig binnen maar na het afluisteren van mijn gemopper was ik weer helemaal vrolijk.

De beste manier denk ik om je slechte bui te relativeren!

D-day en vloeren

Vandaag is het voor mij ook een beetje D-day. Niet alleen wordt vanavond NL tijd D. Trump ingeaugurkt, voor mij gaat vandaag het nieuwe programma écht de lucht in. Dat programma waar ik mee bezig was op mijn werk. Een nieuw HR programma, waarmee ze hun vrije dagen én hun loonstroken kunnen zien. En ook nog eens op een pracht van een app. Het leuke is dat ik tot nu toe nog niet echt negatieve feedback heb gehad.

Dus beetje trots ben ik wel. Mezelf maar een klein schouderklopje geven.

Verder voel ik mij vandaag bijzonder niet fit. Zwaar hoofd alsof er weer een virus op de loer ligt. Als het maar bij loeren blijft. Maar weer voor de zekerheid een grog nemen vanavond (en nee, dat is geen smoesje om aan de drank te gaan). 

Vanmiddag ga ik een echo laten maken van mijn enkel. Donderdagmorgen was ik even bij de fysio die tenminste wel meteen werk maakte van mijn klachten. Hij stelde voor om een echo te laten maken om te zien of het werkelijk PTT is en zo ja in welk stadium. Hij kan daarop zijn behandelplan maken. Ik hoor dan ook meteen vanmiddag of ik zondag kan hardlopen ja of nee. Aangezien het zondag weer prachtig weer wordt, zou het wel lekker zijn als ik even een rustig duurloopje mag doen.

Nu de keuken uit het huis gehaald is (figuurlijk), voel ik me wel een stuk vrijer. Ondanks het feit dat je je inderdaad niet erg populair maakt bij de bouwpromotor, gaan we toch proberen onze zin en smaak door te drijven. Dat is dus gelukt bij de keuken.

Nu nog de vloer. Even afhankelijk van de prijs 'krijgen' we op de begane grond én in de badkamer vloerverwarming. Dat is natuurlijk bijzonder aangenaam. Ik heb het nu ook deels in mijn huis en ik kan je zeggen: echt zalig. Er zijn weinig dingen zó comfortabel als vloerverwarming.

Van vloerverwarming wil je dan natuurlijk volop genieten, dus het beste is om een harde vloer te nemen: tegels of PVC of wat wij graag willen: betonlookvloer. 

Zoiets (foto Decochip)

In mijn huidige woning in de keuken, hal en WC heb ik een zogenaamde egalinevloer. Daar is op de cementdeklaag een laag egaline gegoten wat een beetje vlammend is uitgespateld. Daarover heen twee laklagen en dan krijg je een harde industriële vloer. Nadeel van de vloer is wel dat deze kan scheuren, wat bij mij dan ook gebeurd is in de keuken, maar wat wel dat extra industriële karakter geeft. Voordeel is dat het gemakkelijk is in onderhoud en als je het zat bent je er zó een andere vloer overheen kunt leggen. Of dat nu tapijt is, PVC of hout. En het is uniek: niemand anders heeft zo'n vloer.

Mijn egaline vloer (en een deel van het schiereiland)

Leuk als je een mail krijgt terwijl je dit stuk zit te tikken dat de tegelvloer uit de aanneming gehaald wordt en we dus zelf de vloer mogen doen. Yippie!! Zo langzamerhand wordt het dan toch echt ons droomhuis met de vloer en de keuken die we écht willen. En nog voor weinig ook.

De aanpak is dan wel iets anders dan we oorspronkelijk gepland hadden, want we kunnen waarschijnlijk één en ander pas ná de oplevering doen. Hoewel de bouwpromotor zelf heeft voorgesteld zijn gegevens aan de vloergieter door te geven. Waarschijnlijk om al tijdens het project de vloer te kunnen doen. Zou wel handig zijn, want dat betekent dat we toch wel in een soort af-huis komen (behalve dan dat de keuken er nog niet in zit).

Zo langzamerhand krijg ik wel weer zin in het project. 

Van huizen en muizen

Life's a bitch.

Het valt soms niet mee en dan moet ik me even afreageren. Ik doe dat dan op mijn blog, lees dat later na en dan denk ik: naaah! wel beetje heftig. En dan pas ik de blog maar een beetje aan. Je weet nooit wie er mee leest.

Mijn bui is ook wat gezakt. Ik heb net mijn eten op: heerlijke zelfgemaakte rendang met rijst en pittige komkommer. Ik heb gesmuld. Het was boodschappendag dus even naar de supermarché mijn lijstje afwerken. Ook al wat ingrediënten gehaald voor het kerstmenu. Hoeven we niet alles op het laatste moment te kopen.

De weekenden staan tegenwoordig bijna geheel in het teken van het nieuwe huis. We hebben enkel het weekend. Met een 'normale' relatie praat je daar doordeweeks ook over, maar dat gaat bij ons nu eenmaal niet.

Deze maand hebben wij onze eerste afspraken voor de elektra en het sanitair. Daarvoor moeten we naar een sanitairbedrijf, wat niet echt op onze route ligt. Dus een hoop geregel en geschuif in de agenda's en dan moeten we ook nog een keer terug voor de keuken, want de beste keukenman is net dán niet aanwezig.

We moeten zelf gaan bepalen waar we onze elektra willen hebben door het hele huis. Dus iedere ruimte nalopen en de meest efficiënte plek zoeken. Er zijn een aantal punten, schakelaars en stopcontacten voorzien. Natuurlijk zo weinig mogelijk, want dat gaat nu eenmaal zo. 

Er is sanitair voorzien, dus de badkamer en de wc en daarvoor is een bedrag van - hou je vast - drieduizend euro gereserveerd. Daar doe je niet echt veel mee. Tenminste, wij toch niet. Nu zijn wij ook niet van die dure mensen, maar ik vind een badkamer toch best belangrijk en het stadium van douchebak/douchegordijn ben ik toch echt gepasseerd. Dat wat ik nu heb bevalt mij erg goed: een ruime douche met glazen wand en een schuifdeur. Een gewone douchekop, dus geen regendouche, maar wel een thermostaatkraan. Geen bad, daar liggen we toch nooit in, maar wel een hangtoilet en dat hoeft ook geen designplee te zijn. Daar zie je toch niets van als je erop zit. Als-ie maar goed schoon te houden is, dus geen hoekige randjes.

Dus zondag ná het hardlopen, weer met de tekeningen op tafel - en de speculaaspop - alle aansluitpunten ingetekend. 

Vrijdag zijn we eerst nog Schotse Hooglandervlees wezen halen. Weliswaar helemaal in Kraggenburg, dus best een eindje tuffen. Het laatste stuk in het stikdonker op een weg die je niet kent, maar we werden allerhartelijkst ontvangen met koffie en koekjes. Even kletsen en dan met tien kilo weer terug naar huis. Het was tegen negen uur eer we aten.

De 'normale' koeien van de boer.

Zaterdag heb ik de kerstboom gedaan. Sinds jaren eindelijk weer een echte boom. Ik heb echt jaren een kunstboom gehad, en dan een échte kunstboom, eentje die niet groen was, maar zwart. Maar op een gegeven moment ben je dat zat en nu was het weer tijd voor een echte. Staat buiten weliswaar want ik heb binnen geen plek, en bovendien wil ik 'm het liefst laten overleven om 'm dan in de nieuwe tuin neer te kunnen zetten. Dat moeten we afwachten natuurlijk.

Zaterdag ook nog even een stukje gefietst, gewoon omdat het kan. Het was tamelijk nevelig maar wel lekker fietsweer.

En we hebben een bezoeker die zich laat zien in de tuin. Wist al dat er muizen waren, maar overdag laten ze zich meestal niet zien.

Muisje doet zich tegoed
aan het vogelzaad.

Deze nam het risico te grazen worden genomen door de vele katten die mijn tuin als doorgaande route gebruiken. 

Ik vind het prima, zolang het beest maar buiten blijft. 

Geluk is ....

Nog een paar dagen en dan kan ik mijn mannetje weer in de armen sluiten. Ben benieuwd hoe lang het duurt voor we weer met elkaar in de klinch liggen.... Want net als dat ik moet wennen aan het alleen zijn - waar je dan wel uiteindelijk je draai in vind -, zo moet je ook weer wennen om samen te zijn. En daar hebben we maar een week voor en dan istie weer foetsie. Ik geloof dat ze dan ergens blijven dobberen voor de Franse kust, Normandië, Bretagne, Bordeaux...

Gisterenavond een heerlijke feel-good movie gezien op HBO: Hector and the Search for Happiness. Zet je aan het denken in je poging het 'geluk' in je leven te zoeken. Aan het einde zegt hij dan ook: Het is niet het uiteindelijke geluk wat je gelukkig maakt, maar je zoektocht naar dat geluk. Zoiets als: het doel van je reis is niet je einddoel, maar je reis daar naar toe.

Ik heb het niet zo op 'wijze spreuken', zoals ik al eens eerder blogde. Maar iedereen is op zoek naar het geluk in zijn leven. Toen ik nogal ongelukkig was - understatement - een flink aantal jaren terug, was het enige wat ik wenste: ik wil gewoon gelukkig zijn. En geluk is een state of mind en helaas bestaan daar geen pilletjes voor. En iedereen vind zijn of haar geluk weer in iets anders. Gelukkig maar, anders liepen we allemaal te Pokemon-Goën....

Ik zou momenteel toch gelukkig moeten zijn, en in feite ben ik dat ook wel. Ben in ieder geval niet echt heel ongelukkig. Ik word wel heel ongelukkig, nou ja in feite meer gefrustreerd en uitermate geïrriteerd, door die tering herrie bij mij in de straat. Dat het vakantie is zal ongetwijfeld iets schelen, maar met zo'n suffe Lidl - de enige in de 'stad' - voor je deur komt iedereen toch daar heen, met de auto natuurlijk. 

Dan is het echt zo van: hoe lang nog voor dat ik aan die takkeherrie kan ontsnappen. Voor veel mensen is tien jaar (negen, beetje afgerond naar beneden) dat ik daar nog 'moet' blijven wonen, best een lange tijd. Maar even verhuizen naar een ander misschien rustiger gelegen huis is zonde van het geld. Bovendien zit ik vele drukke uren van de dag toch op kantoor waar het heerlijk rustig is [kuche kuche] en ik me niet hoef te ergeren aan die drukte voor mijn deur. 

Mijn dakterras de ene kant, de 'drukke' kant

Mijn dakterras de andere kant

Nieuw bloemetjes

Kattestaart

Nog meer kattestaart

Ah. Een wijze spreuk...

Monnikskap

Montbretia

Passiebloem

Puntwederik 

Vlinderstruik

Mijn tuin met de vijver en een musje

M'n tuin is wel mooi op dit moment maar er valt weinig in te doen. Als het eenmaal bloeit is het onderhoud miniem. Onkruid heb ik nauwelijks. 

Deze plant - de Cabbage Tree - heb ik ooit gekocht toen we een wandelvakantie in Ierland hebben gedaan. Hij was dood gegaan door een te strenge winter, maar van de wortel kwam er weer een nieuwe. En nu groeit-ie echt super. Deze planten zie je veel in Ierland en lijken op palmbomen (maar zijn het niet).

Sommige planten in mijn tuin zijn mij heel dierbaar omdat daar 'een verhaal' aan zit. Zo zal er ook altijd een Yucca meegaan naar mijn nieuwe tuin. Ik heb er nu twee in mijn tuin, achter-achter-achter-achter klein 'kinderen' van de 'moeder' Yucca die uit Frankrijk komt, gekregen van een kennis van mijn ouders uit Champagne-sur-Seine. Ik zie 'm nog zo daar in die tuin staan. Veertig (!) jaar geleden....

p.s. Als je op de foto's klikt zie je ze groter.

Zomaar een vrijdag

Ietwat koele lucht stroomt door mijn geopende raam naar binnen. Buiten is het bewolkt, maar het heeft niet geregend hoewel het er vanmorgen, toen ik met de open cabrio naar het werk reed, er wel dreigend uit zag.
'Als maar niet plots de hemelpoorten openbreken!' dacht ik nog, terwijl ik naar de grijze massa keek. Gelukkig bleven de poorten dicht.

Mijn uitzicht...

Mijn telefoon maakt herrie. Wel drie keer achter elkaar. 'Jaja,' verzucht ik wat geërgerd, want ik zit midden in een mail waar ik even mijn aandacht bij moet houden. Wat overigens niet lukt. Het gaat fout.
'Wie is dit nu?' denk ik terwijl ik beetje pissig mijn telefoon pak. Jan kan het niet zijn, die heeft een ander deuntje. Het is de PT. Hij heeft autopech. Afspraak gaat niet door. Nou ja. Pech. Ander keertje dan maar. Dat is dan geen lunch vandaag want ik had in de wetenschap dat ik toch nog naar huis moest mijn lunch - een maaltijdsalade van de AH - in de koelkast laten staan.

Ik weet ook nog niet of ik de hele dag blijf hier of niet. Aan de andere kant: wat moet ik thuis doen? En toch ben ik liever thuis dan hier. Vreemd eigenlijk. 

Na twee vergissingen in het maken van een afspraak, wordt het tijd voor koffie. Weer koekjes vergeten! Koffie zonder koekje vind ik als douchen zonder douchegel. Het kan, maar is het net niet. Andersom idem dito. Afijn. Goed voor de lijn (en maar niet bloggen dat ik gisteren toch aardig wat handjevols naccho's naar binnen heb gewerkt met de chili).

Volgende week wordt het overal stil: zowel thuis als op kantoor. Bijna iedereen is op vakantie. Kan ik me wel lekker concentreren op het nieuwe programma wat ik toch eind dit jaar wil uitrollen. Moet daar nog een hoop aan doen. En dit keer vind ik dat helemaal niet erg eigenlijk. Ik kan er tijd voor vrijmaken, niemand die me stoort en ik krijg er een goed gevoel van.

Het alleen zijn valt mij wel zwaar. Waar ik normaal blij ben dat het weer vrijdag is, zie ik er nu weer tegen op. Ik moet iets gaan doen, maar me ergens op vastpinnen wil ik ook niet. Ik laat het maar over me heen komen. Ik ga in ieder geval toch weer proberen hard te lopen. In feite hoop ik op wat slechter weer, want dan loop ik het lekkerst. Bovendien is het dan veel minder druk. 

Ik zie net op mijn mobiel dat Jan 2013 km bij mij vandaan is. De techniek staat voor niets! Nee, dat is geen Big Brother. Wij hebben niets te verbergen en we vinden het alleen maar leuk dat we elkaar kunnen 'volgen'. Ik weet dat hij nu aan het fietsen is, in winderig, koel en ietwat nat IJsland. 

Als het niet zo duur was geweest, had ik daar nu ook gezeten. Ben wel erg benieuwd naar IJsland. Je kunt daar ook duiken, in een glasheldere spleet boven twee continenten. Daar waar de aarde groeit. Schijnt wel frisjes te zijn trouwens.

Iets voor een ander keertje.

Zondag

Zondag. Ik heb onrustig geslapen en word met hoofdpijn wakker. Doordat mijn telefoon trilt. Wat nu weer? Het is een messenger berichtje. Helemaal niet belangrijk. Ik sta op, doe een plas, doe de ramen open want de zondag is de enige dag dat dit kan zij het dat ik dit wel vóór 10.00u moet doen, want vanaf dat tijdstip komen de eerste vrachtwagens. Heel fijn hoor, die zondagsopenstelling! Ben daar zó blij mee..... ;-(

Nog even namijmeren, voor me uit staren. Er dan maar uit. Het heeft geregend. Zal ik toch maar gaan hardlopen? Ik peins. Nee, beter niet. Nog even mijn enkel rust gunnen. Heb de indruk dat het toch goed is. Het lijkt of ik iets minder pijn heb. Maar als ik blootsvoets loop merk ik dat ik mijn enkel meer voel dan als ik schoenen aan heb. Ik begrijp er steeds minder van. 

Op TV zie ik het programma 'Migrants' bij National Geographic. De kriebels komen weer boven. Ik wil graag nog één keer een expeditie doen. Niet in Afrika, maar in Alaska of Canada. Heb ik even geluk: het programma wordt gevolgd door Yukon Gold en ze gaan de wildernis in om iemand te redden (search and rescue). 

Ik wil ineens iets meer. Ik wil een gerichte training. Een personal trainer misschien? Er lopen er hier genoeg. Zie ze altijd op zondagochtend of woensdagmiddag en overal stickertjes met het logo. Zal het wel iets voor mij zijn? Ben per slot van rekening al 55+....

Ik stuur een mailtje. Eén keer per week op de woensdag. Ik moet echt weer in beweging komen. Ik word onrustig.

Ik douche niet vandaag. Ik ga weer wat in de tuin werken. Nu aan de buitenkant. Krijg altijd commentaar als ik buiten sta te werken. 'Wordt mooi hoor, mevrouw!' Ja, maar wel veel werk. Vooral het vegen vind ik killing. Afijn, het is mooi weer dus lekker bezig. Een beetje als compromis voor het niet-lopen.

Tegen tweeën ben ik klaar en ga ik gewapend met e-book naar boven in het zonnetje zitten.

Mijn pas gekochte sering. Beetje dood...

Mijn uitzicht

Het gaat goed met Jamie en Claire* en ik vermaak me wel. Oei, de voorkant is gekleurd maar de achterkant niet. Dan maar op mijn kussen op mijn buik op het hout van het dakterras. Argh, ik voel me bekeken. Wie gaat er nu zo liggen? Ja, ik. Bij gebrek aan een deftige ligstoel.

Mijn tuin van bovenaf

Tegen half zeven ga ik eten. Heerlijke Thaise rundvleesstoof. Echt lekker. Met komkommersalade. Dan zet ik snel nog mijn haar in de verf. 

Ik zou iedere avond wel Thais of Japans of Indonesisch willen eten. Lekker heet en met dit weer zalig. Om acht uur douche ik, haarverf eruit. Kost me altijd veel water. Eerst de verf er grondig uit, dan nog even met shampoo en daarna verzorging. Je krijgt er twee lamme armen van. Vroeger kon ik het onder de kraan maar dat gaat nu niet meer. Mijn hoofd past er niet meer onder.

Of ik moet dat in de keuken doen onder de keukenkraan. Overigens voor de oplettende lezer: zie je niets 'fouts' aan de kraan boven, met de wetenschap dat ik rechts ben?

En de zondag eindigt met een hoop mooie mannenlijven (Mike XL - waardeloze film maar wel met mooie mannen) en nog een paar bladzijden in deel 3 van *De Reizigerserie, oftewel Outlander. Slaap lekker.

Een weekend alleen

Vrijdagmiddag. 'Hallo huis!' Weer niemand thuis. Nou ja, boodschappen maar uitpakken dan. Hoe anders doe ik de boodschappen op vrijdagmiddag als ik alleen ben dan als ik samen met Jan ben. Alleen: hup hup snel snel, wat is de kortste weg? Alles in de tas. Heb ik alles? En hup weer weg. Ik ben nog geen drie kwartier in het centrum waar wij er anders meer dan een uur zijn. De koffie bij Barista vind ik al per definitie niet te drinken als ik alleen op het terrasje moet zitten. Nee. Dat doe ik niet. Misschien volgende week.

Goh. Wat gaan we eten dit weekend...?

Mijn 'kantoortassen'

Een stuk kabeljauw gekocht. Eerst even nog lekker in de zon zitten in de tuin beneden. Daar ziet niemand mij als ik strategisch ga zitten. Ik eet de kabeljauw op z'n Thais. Tenminste, zo luidt het recept. Weinig Thais vind ik, maar ach, het is vers, en best lekker, zij het wat veel. Overschot gaat in een bakje. Kan ik zaterdagmiddag opeten.

Ik kijk maar eerst naar een nieuwe serie op HBO: The Night Of. Ik moet het doen zonder Outlander of Game Of Thrones de rest van de zomer, de herfst én de winter. Zal pas weer april zijn vrees ik voor ik mijn favoriete series kan zien. Vroeger keek ik ook naar The Knick maar volgens mij komt daar geen seizoen 3. 

Ik ga slapen met nog net het nieuws dat er een staatsgreep is gepleegd in Turkije. Nou ja, dat hoor ik verder morgen wel. Zal voor veel mensen een streep door hun vakantierekening zijn, denk ik.

Zaterdagmorgen word ik al om 07.14u wakker. Ja daag! Ga er dan echt nog niet uit hoor. Wat moet ik doen de hele dag? 

Links een kaal dekbed....

En dit is mijn uitzicht...

Mijn kast schilderen. O ja, mijn kast. Zzzzzzzz...... Ik slaap tot iets over half negen. Even het nieuws checken. Oh, staatsgreep mislukt. Ik weet niet wat ik ervan moet denken want ik vind dat je geen echte mening kunt vormen op grond van wat je hoort in de media. Erdogan is ook geen lieverdje net zo min als Poetin, maar ik ken ze niet persoonlijk en dan vind ik het altijd moeilijk om een keihard oordeel over iemand te vellen. Je kent de belangen erachter - de natuurlijk vaak gigantisch zijn - niet.

Afijn. Genoeg politiek. Ik smeer een paar broodjes, maal koffiebonen en kijk TV. De koffie is niet lekker. Vreemd. Bonen te oud misschien? Tegen tienen ga ik me dan eindelijk maar douchen. Heb alle tijd van de wereld.

Dan eens kijken naar de kast die ik wilde schilderen. Alle rommel eraf die erop ligt. Mmmm. Is toch lastiger dan ik dacht. Kan beter wachten tot mijn handige mannetje weer terug is van zijn trip. Ligt momenteel in Schotland! Maar in één of andere godverlaten haven en ze mogen niet van boord. Jammer. Op naar IJsland dan maar. Ondertussen zit ik hier hoor, een beetje wachten op de tijd.

O ja, was ophangen. De wasmachine piept. Moet ook nog even naar de overkant. Jemig. Tijd vliegt. Het is alweer half één.

Op de fiets naar het centrum

In het centrum nog even mijn kettinkje ophalen wat al een paar maanden bij de juwelier ligt. Ik schrik van de prijs. Dat wordt geen 'verzorging' in mijn haar (à 14,50). Enkel knippen. Ik krijg iemand die ik niet ken. Beginnertje? Ik begin het te vrezen als ze een kwartier bezig is. Nu, ik maak me niet zo druk om mijn haar. Groeit wel weer aan, mocht het 'mislukt' zijn. 'Föhnen?' 'Nee, niet föhnen. Is goed zo.' De rekening valt derhalve dus mee, als je 30,-- vind meevallen tenminste. Ik vind het schandalig veel geld voor wassen en knippen. Maar goed. Dat is ook de reden dat ik één keer in de drie maanden ga of zo. 

Nog even langs De Tuinen wat Holland&Barrett wordt. Nooit van gehoord... Ik koop er twee van die geurzakjes. Voor op kantoor. En wat wierook, van die kegeltjes. Laatste pakje wat ik meekrijg voor de helft van de prijs. Troostaankoopjes. Heb ik altijd als Jan weg is. Dan moet het lekker ruiken in huis.

Nee, nog steeds geen koffie bij Barista. Gewoon naar huis. Op de fiets. 

Thuis nog even tutten in de tuin. Haag beetje bijknippen. Leuk om te doen, maar die rotzooi opruimen! Kan ik daar niet iemand voor inhuren? 

Het is best warm, hoewel het bewolkt is. Ik blijf rommelen. Ik heb best een mooie tuin. Veel bloemen dit jaar.
M'n Oostindische Kers fatsoeneren. Alle blaadjes met zwarte luis eruit. Het valt mee dit keer, die zwarte luis. Goh, wat is de tuin droog! Misschien toch maar sproeien vanavond? Wat zeuren die mensen toch over een rotzomer? Ik vind het prima zo. Lekker zo laten.

Ja, ik moet nu toch echt wat aan het eten gaan doen. Weet je wat? Ik heb nog over van gisteren. Dat eet ik vanavond. Maar ik ga wel vast de Thaise rundvleesschotel maken voor morgen. Schijnt lekkerder te zijn als je dat een dag van te voren maakt. 

Nog even de was binnen halen die lekker is droog gewapperd in de wind. Mmmmm, wat ruikt dat lekker! Er gaat niets boven was aan de lijn gedroogd en dat het liefst met veel wind.

Een dik uur later ruikt het binnen alvast ook lekker. Heb inmiddels een glas witte wijn en wat nootjes achter de kiezen. Ik verbaas me over wat er in Turkije is gebeurd. Heb medelijden met de militairen. Het zijn ook maar mensen. Ik denk aan Jan, die ook niets te kiezen heeft als het erop aan komt. Je zult maar worden meegesleurd in je keuze, je idealen, en dan zo worden afgerekend. Hoeveel van deze jonge mannen hebben een gezin? Ik moet er maar niet te veel aan denken.

Over de dingen die gebeuren en zijn

Gisteren had ik het over de overgangsperikelen waar ik bij tijd en wijle mee worstel. Toevallig stuitte ik op een artikel waar de hormoonpil in werd besproken. Je kunt dit artikel hier lezen.

Ik heb gelukkig een fijne huisarts waar ik overigens niet vaak kom en ik heb hem naar aanleiding van dit artikel een mailtje gestuurd om te vragen of dit iets voor mij zou zijn. Hij zou in mijn ogen perfect kunnen bepalen of dit inderdaad iets is.

Ik ga deze hormoonpil nu dus voorlopig voor drie maanden proberen tot hooguit een jaar. Eens kijken of ik weer vrolijk word :-)

Ben het nu al als ik dit zo typ.

Alhoewel. Ik kijk ondertussen met een schuin oog over mijn beeldscherm heen ook naar de televisie  (en ondertussen typ ik gewoon door...). Toch wel erg wat er gebeurt. Ik stond afgelopen zaterdagavond ook in een flinke menigte naar vuurwerk te kijken in Antwerpen. Had daar ook zo kunnen gebeuren, hoewel dan niet met een vrachtwagen. Vraag me af hoe de Belgische Marine, die daar lag met twee schepen, zou hebben gereageerd. Er lag in ieder geval één oorlogsbodem - het fregat - maar of ze dan ook bewapend zijn al is het maar in mindere mate, I do not know.

Ik heb overigens speciaal voor Lot mijn lettertype aangepast. Kan je het zo beter lezen, Lot? Je kunt overigens ook je beeldscherm aanpassen zodat alles groter is. Heb ik ook. Leest een stuk rustiger. Ik heb ook een leesbril en voor op het werk heb ik een speciale computerbril. Dat is een varifocus bril. Moest daar wel even aan wennen en soms word ik ook wel erg moe van dat ding. Maar ik kan daardoor nu wel én naar mijn beeldscherm kijken én naar de TV die zo'n 2 meter verder staat.

Een jaar of tien geleden heb ik mijn ogen laten laseren. Ik had vanaf mijn 19e lenzen en naarmate ik ouder werd, ging die dingen steeds beroerder zitten. Ik werd er hopeloos moe van en deed ze uit zodra ik thuis was. Maar daar heb ik nu dus geen last meer van. Goh, ik had dat laseren veel eerder moeten doen! Maar buiten het feit dat dat toen nog vrij nieuw was, zou ik er ook het geld niet voor hebben gehad. Ik heb ze destijds bij Vision Clinics laten laseren, nu onderdeel van Bergman Kliniek. Ik kan het je alleen maar aanraden. Ik zie haarscherp in de verte en dat is toch wel een hele luxe. Helaas nu wel weer een leesbril en als je je daarvoor ook zou kunnen laseren, zou ik dat direct doen, maar dat bestaat niet. Wat eigenlijk best vreemd is. Je kunt wel een lens laten implanteren, maar ik heb iets met vreemde voorwerpen in mijn lichaam. Die mot ik niet.

En over een paar uur breekt het weekend aan waar ik enorm veel zin in heb (not), hoewel ik toch wel plannen heb (kast schilderen). Maar eerst eens zien of het er ook daadwerkelijk van komt.

Werken en Kinderen

Oh, wat is het toch zalig zalig zalig voorjaarsweer! En oh, wat is het toch jammer jammer jammer dat ik er niet ten volle van kan genieten…. 

Iemand vraagt zich bloggend af wat ze deden toen ze nog geen kinderen hadden. Nou. Werken! Zorgen voor je eigen inkomen, je eigen toekomst zeker stellen en niet afhankelijk zijn van je partner. Want niets is zeker. Zeker je eigen partner niet. ‘Met hem word ik oud,’ denk je nog heel naïef als je in een vaste relatie en in een nieuw huisje zit. Maar het werkt helaas zo niet altijd.

Onder andere daardoor heb ik geen kinderen. Nu ben ik altijd al geen fan van kinderen geweest en heb ik nooit echt een kinderwens gehad. Ik had vroeger zoiets van: nu even niet en toen ik er uiteindelijk – voor een verkeerde reden – voor open stond, is het god-zij-dank niet gelukt. In die zin heb ik nooit last gehad van het OhJeeNuMoetHetWantStraksKanHetNietMeer-hormoon. Ik zag me zelf niet in het ideaalbeeld van een kinderwagenduwende moeder.

Dus werk ik. Fulltime. Al vanaf mijn 19^e. Voordeel is dat ik volledig onafhankelijk ben en ik straks een goed pensioen heb.

Begrijp me niet verkeerd: ik benijd deze moeders soms wel eens. Zeker als ze het goed voor elkaar hebben, dus dat ze een hecht team zijn. Lekker de hele dag thuis, koffie drinken, beetje boodschappen doen, knutselen, bloemschikken, beetje wassen, beetje strijken [ik chargeer...]. Maar ik maak het ook van heel dichtbij mee dat de (jonge) ouders uit elkaar gaan en er vaak wordt verzucht: ‘Als ik het allemaal had geweten….!’ Als ik een jong koppel op TV zie vol met gezamenlijke toekomstdromen, kan ik het nooit nalaten te denken: ‘Ja. Wacht maar.’ Zoals Stromae ook zingt in zijn liedje Formidable. 

‘Mij overkomt het niet.’ Yeah. Right.

En daarom ben ik wat stellig dat vrouwen zich over het algemeen zo afhankelijk maken van hun partner. Bij mij is het zo gegroeid, maar ik vind het toch een prettige gedachte dat ik op financieel vlak niemand nodig heb. En kinderen? Tja, ik heb ze nooit gemist. Mijn vader drukte mij vroeger op mijn hart: ‘Je moet wel kinderen nemen hoor, anders is er niemand die voor je zorgt later!’ Alsof dat een garantie is.

Je leeft je leven zoals het komt, ieder op z’n eigen manier. Ik heb kinderen nooit gemist, anderen missen mijn vrije manier van leven niet, dat ik kan gaan en staan waar en wanneer ik maar wil, dat ik mijn eigen beslissingen kan nemen. 

Behalve dan zoals op een dag als vandaag dat ik moet werken. Maar ja, zolang ik mijn droomhuisje nog niet heb en dus niet dagen lang lekker in een grote tuin kan wroeten, terwijl mijn hond om mijn benen krult – ik wilde eerst persé later een Saarloos Wolfhond maar nu ik jaag neig ik meer naar jachthonden – en de kat achter de mollen aan zit, weet ik eigenlijk niet wat ik de hele dag thuis zou moeten doen. Komt tijd, komt raad….