#30DayBlogChallengeNL - deel 27

Met dank aan haremaristeit.nl heb ik nog een aantal punten in de bovenstaande Challenge te gaan. We waren aangekomen bij punt 27. Mijn (t)huis.

Ik heb in mijn leven negen thuizen gehad. Ik zit nu in mijn negende huis:

1. Geboortehuis Toulonselaan te Dordrecht

2. Gallerijflat in Dordrecht boven Crabbehof

3. Flat in Dordrecht aan de Willem Barentszstraat (vlak langs de A16)

4. Huis met tuin in Lelystad aan de Kempenaar

5. Eigen huis met tuin in de Horst in Lelystad

6. Eerste eigen koophuis (patiobungalow) in de Horst in Lelystad

7. Tijdelijke huurwoning op de Veste in Lelystad

8. Tijdelijke huurflat in de plaats waar ik nu woon

9. Koophuis in 1994 waar ik nu nog steeds woon.

Een kleine hoekwoning met een L-vormige tuin langs de voorgevel van de woning. Mijn woning is recht tegenover een winkelcentrum wat soms een vloek en soms een zegen is. Het is er soms erg lawaaierig maar soms ook muisstil. En zeker als je ziek bent is een winkelcentrum op twintig stappen van je huis een zegen. Je hoeft je er nooit te vervelen: er gebeurt altijd wat. Ideaal voor jonge mensen of een ouder echtpaar.

Woonkamer

Badkamer

Hal beneden

Trap naar boven

Mijn huis heeft een mooie tuin met een zelf gemaakte fietsenberging, een grote hal met een mooi toilet, een prachtige keuken annex woonkamer, trap naar boven naar de fraaie badkamer en mijn slaapkamer. Dan nog mijn immense dakterras dus wat wil een mens nog meer.

Ik heb een heerlijk huisje met een heerlijke tuin en dito dakterras. Aan het huis ligt het niet. Ok, het is wat klein, maar een klein huis heeft ook zo z'n voordelen want ik kan niets bewaren. Ik moet altijd heel rigoureus door mijn spullen. 

Afijn. Het maken van deze log heeft in ieder geval als resultaat gehad dat ik even door mijn bewaarde foto's op de harde schijf ben heen gegaan en alles even goed heb geclasseerd. Zo kan ik alles weer wat makkelijker terug vinden. Nu thuis nog....

Overigens voel ik vandaag de lange tentakels van het virus waar Kliefje het ook al over had. Mijn hoofd voelt wattig en mijn keel begint wat te irriteren. Bovendien voel ik mij een beetje lamlendig. Zal het dan echt.... Het is overigens wel lang geleden. Januari 2014 voor het laatst. Aan de ene kant vind ik het niet echt heel erg. Even lekker thuis. Aan de andere kant weet ik dat áls ik ziek ben en thuis zit ik vreselijk verlangend naar buiten kan kijken naar al die super gezonde mensen die langs lopen. Ik kan nooit echt heel relaxt ziek zijn. Er is natuurlijk ook niemand die me verzorgt - zal m'n eigen sinaasappeltjes moeten uitpersen en zelf m'n kopje thee moeten zetten - maar dat zal bij de meesten niet zijn neem ik aan.

Of hard wegrennen zin heeft weet ik niet.

Mijn favoriete outfit

Ik kom op deze voor mij bijzonder snufferige en niezerige zondag - ik nies nog steeds al m'n neusschotjes scheef - even terug op de #30DaysBlogChallenge van Hare Maristeit punt EnEl.

Vandaag is aan de beurt: Mijn favoriete outfit.

Omdat ik een representatieve functie heb bij het bedrijf waar ik werk, moet ik er altijd toch wel soort van netjes en verzorgd bij lopen. Gelukkig geen hakken - hoewel men dat wel zeer graag zou zien - en geen kokerrokjes - hetzelfde - maar toch liever geen spijkerbroeken of al te casual gekleed. Ik probeer mijn kleding zo te kopen, dat ik me er prettig in voel en dat het tóch gekleed is. Als ik mij niet prettig voel in mijn kleren, dan is mijn hele dag niet fijn.

Het allerliefst loop ik in mijn VT. 's Zomers een half korte broek met een hemd of shirt erboven en 's winters in een niet al te strakke warme broek - heb ik nog niet ontdekt trouwens - en lekkere dikke sokken. Ik heb niet echt een outfit wat ik dag in dag uit het liefst aan zou willen hebben. Het gaat er om hoe je jezelf wilt voelen die dag en daar pas je de kleding op aan.

Mijn outfit nu....;-)

Ik draag ook nog altijd hele korte rokken, maar combineer dat zó, dat ik er een dikke panty en laarzen onder aan kan. 's Zomers naar kantoor draag ik ook vaak een rok, een zomerrok, meestal lang, soms tot net op de knie.

Mijn benen zijn nog best toonbaar dankzij het hardlopen, maar ik kan in de zomer echt geen hele korte rokken meer aan met blote benen. Nu heb ik een super hekel aan panty's dus als ik die niet aan hoef, dan liever niet.

In 't net tijdens een diner...

Op Bonaire loop ik dan het liefst in een makkelijk jurkje want het is daar zo gruwelijk warm dat alles plakt en zelfs een korte broek niet lekker zit. 

Maar mijn drie favoriete outfits zijn:

• mijn duik outfit

• mijn jacht outfit ;-)

• mijn hardloop outfit (van vorige jaar trouwens)

Vijf dingen waar ik niet zonder kan...

Vandaag weer even een wat luchtiger onderwerp dan gisteren. We keren even terug naar de #30DayBlogChallenge en wel nummer 25:

Vijf dingen waar ik niet zonder kan.

Ik kan er zo vijf noemen, maar dat zal wel niet de opzet zijn van de vraag (water, lucht, eten, drinken......). Het zal wel gaan om de materiële zaken waar ik niet zonder kan.

Ik kan in feite maar één ding bedenken: mijn credit card.

Want daarmee kan ik al het andere wat ik 'nodig' heb kopen. Maar dan kan ik nog dieper gaan, want zonder inkomsten geen credit card, dus in feite kan ik niet zonder mijn werk. Voor de centjes.

Maar goed, dan kan je nog wel verder pellen: als er geen centjes zijn, kan je dan nog leven? In principe wel, als je zelfvoorzienend bent. Maar dan kan je weer niet zonder anderen, want alleen - of met z'n tweeën - kan je zonder centjes nooit zelfvoorzienend zijn. Of misschien voor korte duur, want dat ga je in mijn ogen nooit lang volhouden.

Ik denk dat ik nu te ver afdwaal. In feite dus kan ik zonder alles wat ik nu heb, maar ik weet niet of mijn leven dan leuker of minder leuk wordt. Als ik nu even vijf dingen zou moeten opnoemen, zouden dat zijn - in willekeurige volgorde:

• hardlopen
• vakantie
• buiten zijn
• mijn leesbril
• 
  

Verder dan vier kom ik niet. Mijn mannetje staat niet in het rijtje. Het is niet dat ik hem dan niet graag zie, maar ik vind het zo'n flauwekul om te beweren dat je niet zonder je partner kunt. Tuurlijk kan je zonder! Ik zeg niet dat dat leuk is, maar uiteindelijk kan ieder gezond mens zonder. 

En daar is ook een liedje over geschreven:

Er zijn geen woorden meer voor wat ik voel

Ik heb geen woorden meer voor jou

Wat door een ander ooit verzonnen is slaat de plank finaal mis

Er zijn geen woorden meer, geen woorden meer, voor jou

"Ik hou van je" klinkt al in ieder Hollands lied

Je maakt me stapelgek, ach zo erg is 't ook weer niet

"Ik kan niet zonder je" dat is zo algemeen

En "blijf voor altijd bij me", misschien zeg jij me dan "auf wiedersehen"

Op naar de volgende vraag: mijn favoriete outfit. Daarover later meer....

#24 van de #30DayBlogChallengeNL

Buiten schuiven wat wolken voor de zon. Ik zit in een half verduisterd kantoor, want het zonnescherm is naar beneden anders zie ik niets op mijn scherm. Ik werk met een Mac met een reuzegroot scherm wat nogal spiegelt. En als ik het niet deels verduister, zit ik constant tegen mezelf aan te kijken.

Dat brengt mij op nummer 24 van het #30DayBlogChallengeNL lijstje (ja, ik zie de link ook niet...):

Wat ik nog wil leren

Ik zou nog wel zo veel willen leren. Wat ik altijd heb willen doen bijvoorbeeld is automonteur, om zelf aan de motor van je auto te kunnen sleutelen. Lijkt me heerlijk onafhankelijk. Kan ik zo'n ouwe bak kopen - wat ik echt dolgraag zou willen - en ben ik niet afhankelijk van garages.

Toch wel klein beetje mijn droomauto...

Verder ga ik deze week de daad bij het woord voegen om mij in te schrijven voor conversatielessen Frans. Komende avonden heeft het Alliance Française open dagen en dan kan ik direct laten testen wat mijn niveau is. Ik heb daar wel zin in. Stond al heel lang op mijn lijstje. Want voor hetzelfde geld ga ik 'straks' in Frankrijk wonen of in Waals België. Allez!

Ik wil nog de cursus Diver Stress & Rescue doen. Dat heeft te maken met ons duiken en om te weten wat te doen bij een noodsituatie. Ik heb weliswaar tien jaar lang EHBO gedaan, dus je weet best nog wel een beetje wat, maar zo'n cursus is buiten leuk om te doen ook nog eens erg zinvol. Maar het moet passen in ons schema - want dat gaan we dan samen doen natuurlijk - en dat is dus even een puntje. Bovendien heb ik geen geldig EHBO diploma meer en heb eigenlijk niet zoveel zin dat nu wéér te gaan doen...

Wat ik ook nog zou willen leren is om tevreden te zijn met wat ik heb - en dan bedoel ik overigens niet in materiële zin - en kan, en me niet mateloos te irriteren aan anderen, vooral de nogal dominantere types in mijn omgeving of die gasten die alleen maar slap lopen te ouwehoeren. Leren me niet druk te maken over 'onbenulligheden'. Leren om geduldig te zijn, leren om een brede rug te kweken, leren dat anderen hun beloftes niet nakomen, leren om mijn waffel te houden op bepaalde momenten, leren om de juiste dingen te zeggen op het moment dat dat moet, leren om niet al te negatief (lees: reëel) te zijn, leren om vooral mezelf weg te cijferen, leren om als een kip zonder kop te kakelen, leren niet te veel over mezelf te praten en leren om daar allemaal mee om te kunnen gaan.

Of zou ik toch maar liever (leren) gewoon mezelf (te) zijn (en blijven).....?

Van koelkasten en jakkie-saus

Mijn ketel is weer gerepareerd en kan weer een paar jaartjes mee. Ik wacht met angst en beven de rekening af. Hij lekt in ieder geval niet meer.

De onderkant van de ketel met lekbakken
eronder.

Gisteren toch best even een lekker daggie, zo thuis. De scholen zijn weer begonnen dus om half vier was het weer chaos in de straat. Ik maak normaal gesproken enkel de chaos 's morgens mee. Het is onvoorstelbaar hoeveel verkeer er de wijk in komt om de kids weg te brengen. Zo'n eerste dag kan ik me nog wel voorstellen - mijn moeder ging vroeger ook de eerste dag mee, op de fiets - maar de rest van het jaar kan zo'n kind best alleen, zeker als je weet dat je er veilig kunt komen met overal fietspaden gescheiden van het verkeer.

Maar nee, dat lijkt niet meer te kunnen tegenwoordig, dus we proppen allemaal de wijk in. 

Ik wil nog even mijn lijstje afwerken van de #30DaysChallenge, en vandaag is het nr. 23, de inhoud van mijn koelkast. Zie de foto's hieronder.

De inhoud van de deur

De rest...

Zo netjes als het er bij de bedenkster van deze Challenge is, zo ziet het er bij mij niet uit hoor. Ik heb dan ook niets in scene gezet voor deze foto's. Dus what you see is what you get.

Ik heb een Bosch koelkast met bovenin het koelgedeelte en daaronder drie vrieslades. Daar heb ik geen foto van, want dat wordt niet gevraagd....

Tja, wat kan ik erover vertellen.... Ik heb altijd heel veel potjes in mijn koelkast. Deze foto is ook nog eens genomen vóórdat ik boodschappen ging doen en dan is de onderkant nog vrij leeg. Nu met het warme weer bewaar ik vrijwel alles in de koelkast: appels, uien, aardappelen, zelfs bananen. Het is een ramp om met dit warme weer fruit op je fruitschaal te bewaren. Komen alleen maar van die vieze vliegjes op/van af.

Als jullie precies willen weten wat er in zit, dan vraag je het maar, dan loop ik het langs.

Dus ná de boodschappen gisterenmiddag zat-ie meteen een stuk voller. Liet nog wel een fles Teringjakkie saus vallen (Teriyaki) dus na vijf keer dweilen plakt de vloer nog. Kon er ook nog wel bij. Maar omdat ik vanaf donderdag ben gestopt met mijn 'hormoontherapie' (bij overgangsklachten) en ook onder veel dingen een imaginaire streep heb gezet, maakte ik mij niet druk over dit ongelukje.

Had ik tenminste een goede reden om mezelf even te verwennen met een passievrucht gebakje en een bakkie pleur.

SM

#22. Social media en ik

Om nog maar even terug te komen op de #30DaysChallenge (ik heb voor het overige toch geen inspiratie schrap tijd).

Ik zit op Facebook.
Ik zit op Twitter.
Ik blog.
Ik doe weinig met WhatsApp
Ik doe redelijk veel met Telegram 
Ik Skype met mijn moeder (zonder video dan wel te verstaan).

Verder doe ik niet aan SM.

Nog even de Challenge..

Ontbijt en koffie zit erin. Kwijlen omdat ze op TV op Discovery even een huis kopen van een miljoen in Alaska. Gaat mij niet zozeer om dat huis, maar wel om de lokatie.

Vakantie Alaska 2008

Jullie hebben nog de #30DaysChallengeBlog tegoed. Moet even kijken waar ik was gebleven...

#15. Wat ik vroeger wilde worden.
Ik wilde wel schrijfster worden. Ik schreef vroeger best veel verhaaltjes. Ik vond dat enig, maar na mijn schooljaren is alle fantasie verdwenen en schrijven over je eigen miserabele leventje verkoopt ook niet echt. Ik schrijf nog steeds vrij gemakkelijk, ook zakelijke brieven of mails. Dat gaat mij makkelijk af en kan als ik in de mood ben, zo een lel van een brief met prachtige volzinnen uit mijn mouw schudden.
Ik heb later nooit echt een ideaal gehad qua werk en ben simpel in het werk gerold waar ik nu in zit. Vind het leuk om te doen, maar na bijna veertig jaar non-stop werken, ben ik het wel een beetje zat. Dus als Jan zijn opleiding erop zit en we wat meer zekerheid hebben, ga ik eens even mijn situatie her-bekijken. Maar dat terzijde.

#16. Mijn mooiste vakantie.
Ik droom nog vaak van mijn vakantie naar Canada waar ik Jan heb leren kennen. Ondanks alle ontberingen heb ik deze vakantie intens beleefd en dat kwam niet enkel door Jan. Het was een drie-weekse expeditie door de Yukon en Alaska, met volle bepakking in the middle of nowhere. Zou het zó weer willen doen. Echt.

Foto's zitten nog in een ouderwets
foto-album...

Me in 2002

Het was best buffelen die vakantie..

Jan in 2002

#17. Blogpraat: doelen en desillusies.
Weet niet zo goed wat ik hiermee moet. Ik heb geen doel met mijn blog. Waar eerst bijna niemand mij volgde, merk ik nu aan de statistieken dat ik aardig wat views heb - wel nog weinig reageerders - wat ik wel heel erg leuk vind. Toch blog ik voor mezelf, om dingen van me af te schrijven en omdat het een soort verslaving is, een onbedwingbare urge om te schrijven. Ik heb daarom ook weinig desillusies. Als je niets nastreeft kan je ook niet teleurgesteld worden.

#18. Mijn vijf favoriete gerechten.
Die vind ik wel leuk. Ik zal ze hier opnoemen, maar nummer één is niet persé wat ik het allerlekkerst vind:
- oesters
- boerenkool. Wel die ik maak, met gebakken ui, spekjes en worstjes, geen rookworst.
- sabayonne. Maakt Jan nog wel eens als we samen zijn. Erg lekker.
- baklava. Heerlijke zoet Turks nagerecht. Echt super lekker.
- verse, zelf gemaakte frietjes

Volgens mij zijn de oesters al op...

Zullen we nog maar even doorgaan?

#19. Liefste cadeau wat ik ooit gekregen heb.
Dat is wel een lastige. Ik ben niet zo materialistisch ingesteld, dus een mooi cadeau is voor mij meer iets ontastbaar, iets wat je koestert, in je hart, je hoofd. Maar er zijn zoveel cadeaus die je dagelijks krijgt, al zie dat soms niet altijd. Voor mij is een mooi cadeau een mooi uitzicht over een meer of een wijntje op een zonnig terrasje met je lief, voor mij is iedere vrijdag - normaal gesproken dan - een cadeautje als ik mijn mannetje weer zie. 

Uitzicht over een meer tijdens onze vakantietrip in Zweden

#20. Celebrity crush.
Die is al een paar keer langs gekomen, dat is Jamie Fraser aka Sam Heughan, hoewel het mij meer om de karakter Jamie gaat in de serie Outlander. Vroeger was ik gek van Donny Osmond en ik was gek van Pete Dual in de serie Alias Smith&Jones. Nu vind ik Matthew McConaughey wel een goede acteur (van True Detectives seizoen 1 en Interstellar, gave film trouwens). Verder ben ik niet zo into crush. Het zijn ook maar mensen.

Nog maar een keer dan...

#21. En over mijn dag eruit ziet, informeer ik jullie nog wel een keertje...

Een fijn weekend!

Die challenge toch...

Jullie hebben nog iets te goed in het kader van de #30DaysChallengeBlog van Haremaristeit.nl. Ik vind het een behoorlijk opgaaf en ik zit nog niet eens op de helft.

Vandaag de vraag of ik piercings en tattoos heb. Ik heb geen tattoos. Vind ik niet mooi. Ja, als je jong bent, of bij de Maori's, die vind ik echt prachtig. Maar niet voor mij. Dus die heb ik niet.

Het gaat dus om die tattoo hè....

Piercings. Nou ja, als je de twee gaatjes in mijn oren een piercing kunt noemen dan heb ik inderdaad piercings. Ik heb wel een navelpiercing gehad, maar die wilde maar niet genezen dus die heb ik er op een gegeven moment maar uitgehaald. 

Dus ben ik verder helemaal clean.

Next. Number 12.

Of ik gastvrij ben.

Nou, dat ligt aan mijn bui, wat ik aan het doen ben en aan wie er komt. Liefst niet op afspraak, daar heb ik hekel aan en als men onverwachts komt kan het zijn dat ik niets in huis heb. Dat moet je dan maar voor lief nemen. Maar ik heb altijd koffie, thee, wijn of sterke drank, water (geen frisdrank en geen 'fruit'drankjes), wel Crodino. Iets erbij? Nou, meestal niet of het moet een zak Pretzels zijn die er nu nog ligt (is van Jan).  Dus even de vraag of ik inderdaad gastvrij ben. Zeg het maar...

Nummer 13: mijn favoriete film.

Da's een lastige. Dat verandert ieder jaar. Ik hou erg van de films van Quentin Tarantino en mijn laatste film was Star Trek Beyond - want ik ben een trekkie.... - en ik vond de film The Revenant erg goed, hoewel ik deze in het vliegtuig heb gezien en nog een keer op 'groot' (lees: TV) scherm wil zien.

Dus geen specifieke film.

Nummer 14: waar ik bang voor ben...

Voor niemand en niets. Respect ok, maar bang. Nee. Niet echt. Niet voor spinnen, niet voor slangen, niet voor muizen, grote honden, beren, wolven, andere mensen, collega's, parachutespringen, abseilen... 

Toch ook lastig. Want BANG... tja. Natuurlijk zit ik ook wel eens in de piepzak over iets, maar ik zou dat meer bezorgd of spannend of unheimisch willen noemen. Bijvoorbeeld in je tentje liggen in bear country. Zorgt er toch wel voor dat je adrenalinegehalte iets hoger is dan normaal. Oordoppen erin, ogen dicht, pepperspray en zaklamp binnen handbereik en slapen maar. 

Volgende keer meer...

Even napraten over de vorige blog...

De vorige vraag in de #30DaysBlogChallenge - die over je goede en slechte eigenschappen - vond ik toch best een hele lastige. Eentje waarover ik blijf nadenken. Want waarom heb ik enkel slechte eigenschappen kunnen bedenken en geen goede...?

Een mind opener, een nadenkertje, iets waar ik dan weer flink over kan zitten piekeren, vooral als ik auto rij. Iets wat je onder goede eigenschappen zou kunnen scharen dat ik probeer om anderen in hun waarde te laten. Ik zeg met opzet probeer, omdat mij dat ook niet altijd lukt (want van sommige mensen snap ik echt niks!). Ik ben ook maar een mens en kan soms best snel mijn oordeel klaar hebben. Zelf heb ik namelijk de ervaring dat ik niet (altijd) in mijn waarde wordt gelaten. Mensen om mij heen proberen mij voortdurend te veranderen, mij voortdurend complexen aan te praten, mij ervan te overtuigen dat ik 'verkeerd' leef. Ik chargeer.... Maar toch.

Het feit alleen al dat ik bijna geen vrienden heb, zegt misschien al genoeg over hoe ik ben. Als kind zijnde had ik altijd wel een beste vriendin (wie niet), maar mijn beste vriendinnen zijn allemaal 'verdwenen' omdat zij of ik ging verhuizen. Eén 'beste' vriendin heeft ooit eens tegen mij gezegd, dat onze levens zó verschillend waren, dat we maar beter geen contact meer moesten hebben. 

Als er tegen je wordt gezegd dat je mensen 'claimt' dan ben je vanzelf zeer voorzichtig met vriendschappen en word je verdedigingsschild alleen maar hoger en dikker. Kennissen ok, maar vrienden! Met al die verplichtingen en verwachtingen die ik toch niet waar kan maken? Nee. Is niet voor mij weggelegd. Neemt niet weg dat ik voor iedereen klaar sta als ze in echte nood zijn - ik lees voor uit eigen werk - maar dat je later tóch de deksel op je neus krijgt. Nee, ik verwacht geen dankbaarheid, maar als er tegen je gezegd wordt dat 'ze' niet met je wilt praten, weet ik al genoeg.

Dus ja, egoïstisch. Dat word je dan vanzelf wel denk ik. Vriendschap is een illusie en daar ben ik niet rouwig om. Vriendschappen komen en verdwijnen en komen weer.

In feite voel ik mij soms best wel ontevreden. Ik denk dat het daardoor komt dat ik enkel maar slechte eigenschappen kan bedenken. Het is niet dat ik daar onder lijd, maar ik kan soms knap jaloers zijn op mensen die schijnbaar alles hebben: een man met een 'normale' baan*, leuke kinderen, vriendinnen, een lekker huis en omringd door mensen die je nemen zoals je bent en niets van je verwachten.

Een gelukkig gezinnetje.... Aaaahhh....

Het is niet zo dat ik een bepaald leven voor ogen had, maar iedereen begint zo aan het begin van een zelfstandig leven met idealen die je in feite for granted neemt omdat het nu eenmaal zo hoort. En dat het anders (tja, wat is anders?) loopt, is nu eenmaal zo en daar kan je spijt van hebben maar daar schiet je zo weinig mee op. De takken van jouw levensboom vertakken nu eenmaal eindeloos, en je weet nooit op welke loot je straks weer terecht komt. Ieder moment van de dag kan een nieuwe scheut zijn. Daarom vind ik het zo belangrijk dat je zelfstandig bent!

Nee, ik heb geen slecht zelfbeeld. In tegendeel (is dat ook een goede eigenschap?). Maar ik weet (ben gaan denken?) dat ik sociaal gezien geen uitzonderlijke talenten heb. Ik word bestempeld als bot, egoïstisch en negatief. Dan zal dat ook wel zo zijn. Maar moet ik daarvoor veranderen? Naar een psychiater om mij te laten boetseren naar het beeld wat anderen het liefst willen dat ik zou zijn? Van die zelfhulpboeken kopen? In retraite? In alle rust mijn zonden overdenken?

Ik doe - voor zover ik weet - mensen geen pijn (dat zullen waarschijnlijk al de mannen die ik in mijn leven teleurgesteld heb wel ontkennen, vrees ik ;-)). Afijn, ik probeer het toch, mensen niet te kwetsen. En dan nog: je zult altijd wel iemand pijn doen, omdat je iets doet wat niet in hun verwachting ligt. De vraag is of dit dan aan jou ligt of aan de ander?

Afijn. Genoeg negativiteit of liever: realiteit. Ik zie nog genoeg zonnestralen hoor en overgiet alles het liefst met een flinke dosis humor. Want bij de pakken neerzitten, nee, dat woord komt niet in mijn woordenboek voor - wat trouwens niet persé een goede eigenschap is! Op naar het volgende item op de lijst....

* Begrijp mij niet verkeerd: ik ben bijzonder tevreden met mijn relatie met mijn militair, maar wij hebben een niet alledaagse relatie waar ik niet veel over schrijf. Het is een bijzonder complicated en verwarrend verhaal van dromen, verwachtingen, teleurstellingen en gelatenheid, gelardeerd met mooie momenten maar soms ook minder mooie momenten van kort samenzijn. Misschien vertel ik er nog wel eens wat over...

Slechte en goede eigenschappen

Mijn drie slechte eigenschappen:

• ik ben egoïstisch
• ik ben negatief
• ik ben impulsief

Mijn drie goede eigenschappen:

• eh nou....
• enne....
• o ja en.... eh ...

De loterij winnen op een gênant moment

Ik heb mijn vorige blog over verzamelingen nog even opgefleurd met een foto van mijn kleine verzameling schelpen. Leuk om te zien, maar een crime om af te stoffen, dus ik kom er liefst helemaal niet aan dan zie je het stof ook niet.

Over de vraag van vandaag kan ik heel simpel zijn - 'Als ik de loterij win, dan...'- want ik heb hier al eens een heel blogbericht aan gewijd. Toeval of niet: kreeg gisterenavond een mailtje dat ik prijs had in de bankgiroloterij. Joehoe! Een bak ijs? Nee, kaartjes voor de musical "The Bodyguard" in het Beatrixtheater in Utrecht.

En ik hou hélemaal niet van musicals! De enige muscial - op TV - die ik wél leuk vond, was The Wizzard Of Oz, met Michael Jackson. Die vond ik wel grappig. Maar verder. Als kind al. Je gaat toch geen gewone tekst lopen zingen! Ik vond dat zo maf. Het is gewoon niet mijn ding.

Dus ik zit met die kaartjes. Eerst even polsen of mijn mams ze wil hebben, maar dan moet ze wel zonder mij gaan. 

Dan gaan we maar direct door met de volgende brutale stelling op het lijstje: 'Genante momenten'. 

Ja, zeg het maar? Oh, ik moet míjn genante momenten vertellen? Ik kan me er niet veel herinneren. De enige die ik me kan herinneren was toen ik 17 was en ik gek was van een jongen, dat ik in het begin van mijn laatste schooljaar (Havo 5) bij het bekijken van de klassen-indeling luidkeels riep: 'O, [naam jongen] zit in mijn klas!' zonder dat ik had gezien dat hij achter me stond. Op dat moment kon ik wel door de grond zakken.

Maar verder.... Vroeger was ik best verlegen. Daar is niet veel meer van over nu. Wat een ander als genant bestempeld, daar kon ik destijds alleen maar boos om worden. Net zoals een ander moment: augustus 1995. Ik was 14 en voor de eerste keer met een Colonie De Vacances van Jeumont-Schneider naar Corsica met enkel maar Franse garçons et filles om mij heen. Ik sprak nog nauwelijks Frans. Op het strand van Porticcio. 'La mer est bonne,' zei ik toen ik terugkeerde van pootjebaden naar het 'populaire' groepje, waarop één van die Franse populaire jongetjes, iets ouder dan ik, zo half hangend in het zand, mij op kinderachtige toon na-aapte: 'La Mer Est Bonne...'. Nou ja, ik denk dat als blikken konden doden, hij ter plekke dood was neergevallen. Ik kan mij niet meer herinneren of ze hem grappig vonden of niet. Mij is het wel bij gebleven, dus ik vond hem in ieder geval niet grappig.

Destijds was ik nog verlegen, ik was zo mager als Tante Sidonia en zo groen als gras. Omdat je je moeilijk kunt verdedigen of een sneer kunt geven in een vreemde taal, zei ik nooit zo veel. 

Ik heb nooit de behoefte gehad - toen niet, maar later ook niet - mee te doen met hun populaire bezigheidjes als roken en drinken. En omdat ik altijd mijn ding deed en me weinig aantrok van anderen heb ik ook weinig genante momenten. Saillant détail - iets anders dan genant moment - is dat ik in die vakantie wél heb leren zoenen. Grappig hè? 

En dan ga ik nu maar even flink nadenken over mijn drie slechte en goede gewoontes....

Obsessions....

Op de #30DayBlogChallenge staat voor vandaag de vraag - of opmerking meer - 'Verzamelingen en Obsessies'.

verzameling

de verzameling zelfst.naamw. (v.) Uitspraak:   [vər'zaməlɪŋ] Verbuigingen:   verzameling|en (meerv.)  wat verzameld is Voorbeelden:   `een verzameling aanleggen`, `een verzameling schelpen`Synoniem:   collectie 

Ik probeer al vele jaren geld te verzamelen, maar om één of andere reden lukt dat niet.

Geintje. Ik verzamel niets en heb ook nergens een obsessie voor. Niet dat ik weet in ieder geval. En het is bovendien niet waar wat ik zeg over dat geld. Er blijft genoeg over om te sparen. Maar dat spaargeld heeft bij mij een doel. Ik heb denk ik een stuk of tien spaardoelen en het geld dat ik iedere maand spaar, gaat met een nogal omslachtige berekening naar de doelen. Het is dus niet zo dat ik het geld door het aantal doelen deel, en ieder doel een gelijk deel krijgt. Ik heb het ingedeeld naar belangrijkheid en bij mij krijgt bijvoorbeeld vakantie een flink percentage van het gespaarde geld en kleding heel weinig.

Het is een voor mij goede en overzichtelijke manier van sparen en ik hou dit alles bij in een Excel sheet. Jaja, iedere maand.

Vroeger verzamelde ik boeken. Ik las ze ook en dan kwamen ze in de boekenkast. Maar klein behuist als ik ben, heb ik ze allemaal weggedaan en ben ik over op een e-reader, hoewel ik nog altijd wel boeken heb maar dan meer naslagwerk. Geen leesboeken. 

Ik heb ook van die koelkastmagneten verzameld. In iedere stad waar ik kwam kocht ik er eentje, liefst zo origineel mogelijk. Maar ik vind het een rommelig gezicht en de magneten liggen vastgeplakt op een metalen wandbord ergens in de trapkast. Ver weg. 

Ik verzamel nu een beetje mooie schelpen die ik vind tijdens het duiken en zeeëgel skeletjes die erg mooi maar o zo broos zijn (dus die overleven de vlucht meestal niet). Ik heb een klein plekje op het toilet waar dit allemaal uitgestald ligt. Van Bonaire mag je niets meenemen, maar van andere plekken wel, dus heb ik bijzondere schelpjes uit Kreta en Nieuw-Zeeland, maar stiekem ook wel een paar ieniemienieschelpjes van Bonaire.

Mijn kleine verzameling zelf opgedoken schelpen
en bijzondere zaaddozen van tropische planten

obsessie
de obsessie zelfst.naamw. (v.) Uitspraak:   [ɔpˈsɛsi] Verbuigingen:   obsessie|s (meerv.) abnormaal sterke belangstelling Voorbeeld:   `een obsessie voor paarden`Synoniem:   bezetenheid 

Eh.... nee. Ik heb geen obsessies. Gelukkig niet. Ik zou dat wat ik denk dat onder obsessie zou kunnen vallen geen obsessie willen noemen maar 'belangstelling' of 'interesse'. Obsessie klinkt meteen zo .... obsessief. En ik heb voor heel veel dingen mijn interesse en meestal blog ik hierover.

Een obsessie voor mooie luchten....

Of een obsessie voor mijn mannetje of lekker eten?

Of een obsessie voor mooie bloemen.

Eigenlijk is dit onderwerp 'Verzamelingen en obsessies' een afgeleide van 'Waar word je blij van?'. Want van je verzamelingen en obsessies word je blij. 

Waar.... word ik blij van?

Ik kan zomaar ineens zonder reden ergens blij van worden. Dan kriebelt het in mijn buik en fladder ik de dag door. Maar deze bui kan ook van ene op andere moment voorbij zijn.

Waar ik vandaag blij van word, is dat ik mij heb ingeschreven voor een 5km hardloop'wedstrijd' bij mij in de polder. Ik doe niet vaak mee met wedstrijden, want ik hou niet zo van die drukte en gedrang. Maar nu kan ik er met de fiets naar toe, heb ik mijn warming-up dus al gehad en loop ik op 'bekend' terrein. Bovendien is dat weer een zondag dat ik wat te doen heb in deze o zo eenzame weekenden [snik]...  :-)

Overigens heb ik afgelopen zondag weer een training gedaan in het kader van rehabilitatie. Dit keer 5,78 km interval (45 minuten): eerste 30 minuten één minuut hardlopen, één minuut wandelen. Het laatste kwartier één minuut wandelen en twee minuten hardlopen. En dat ging eigenlijk best goed. Wel wát pijn, maar niet heel erg. Ook geen napijn. Morgen ga ik weer en dan dus twee om één, kijken hoe dat verloopt. Dan mag ik hopen dat ik op 4 september 'klaar' ben om 5km in één ruk te lopen. 

Daar word ik trouwens ook blij van. Van hardlopen.

Ik word blij van een glaasje met inhoud.

Ik word blij van mooi eten wat wij zo twee keer per jaar doen. Dan gaan we naar een écht goed restaurant en dan genieten we volop.

Ik word blij van een mooie duik.

Ik word blij van een goed schot (sorry voor de faint of heart...)

Ik word blij van een eindje fietsen.

Ik word blij als ik mijn mannetje weer zie.

Ik word eigenlijk best van heel veel dingen blij....