Zomer...

Héél héél langzaam begint het wolkendek te breken en komt de zon tevoorschijn. Het kan nu niet meer lang duren of we baden in het zonlicht met een aangename meer dan twintig graden temperatuur. Heerlijk. Zomer.

Van mij mag het het hele jaar door zomer zijn. Vroeger vond ik de seizoenen heerlijk, maar ik ben veranderd en vind het veel prettiger dat ik met blote voeten kan lopen, deuren en ramen open, in de tuin zitten, veel buiten kunnen zijn, de lange dagen.

Zet mij in Zuid-Frankrijk of Kreta. Ik ben daar zó gewend. Hele dagen buiten, eten onder de olijfboom die midden in je tuin staat, buiten koken, boekje lezen in de schaduw, gebakken visjes eten, patatas bravas, wijntje erbij. Geen straf voor mij.

En dat terwijl ik serieus heb getwijfeld om te emigreren naar Zweden of Canada. Beiden prachtige landen met een landschap waar ik heel erg van hou. Bossen, koelte, dieren, rust en échte winters.

Het is allemaal prachtig en mijn advies is om die dromen vooral op jonge leeftijd waar te maken. Want hoe ouder je wordt, hoe meer je de beperkingen gaat zien van het leven in the middle of nowhere. Tenzij je kinderen hebt en zeker weet dat zij voor je willen zorgen als je geen kant meer op kunt, tenzij ondersteund door een rollator of een exo-skelet.

Nu neig ik toch meer om mijn oude dag te slijten in een iets warmere omgeving. Dus verhuis ik over zo'n jaar of acht zo'n tweehonderd kilometer naar het zuiden.

Duh. Dat zal echt schelen.

Mijn tuin. Als je goed kijkt zie het nieuwe scherm. Op de voorgrond mijn aalbessenstruik maar helemaal gezond istie niet. Rare bladeren en nooit één bes aan deze struik gehad. Deze solliciteert naar een enkele reis GFT-kliko.

De lei-lindes beginnen nu ook in blad te komen. En ja, ik moet nog een stukje klimop doen zoals je ziet op de foto. Had ik geen zin meer in. Bovendien zitten de kliko's vol (ja, ook die van de buren). Misschien doe ik dat zaterdag nog wel, hoewel ik dan mijn auto moet wassen, zowel van binnen als van buiten.

Net geregend....

Alles schiet de grond uit na zo'n regenbui. Als mijn tuin niet zo ongelukkig was gesitueerd, zou ik er nog heel erg van kunnen genieten. Maar dat is helaas wishfull thinking met een tuin aan de straatkant. Vroeger (ja, ik woon er al bijna vijfentwintig jaar) kon je er heerlijk zitten, toen het nog stil was 's avonds en op zondag. Het is tegenwoordig op zondag net zo druk als op een doordeweekse dag. Times change. Zo gaat dat.

Huisdieren

De hormonen trekken en duwen aan mijn gestel. Vandaag heb ik het zwaar. Zwaar hoofd van het hardlopen van gisterenmiddag, en een tikkie saggerijnig (ja, ik weet het, dat is niet de juiste spelling...).

Foto slaat nergens op maar moest toch wat.
Wel een eigen foto van ijs (Markermeer)

Het liefst zou ik vandaag nog tot een uur of tien onder de wol willen blijven liggen en dan naar beneden komen in een lekker verwarmd huis op de voet gevolgd door ofwel een kat ofwel een hond. Allebei vind ik ook prima. Als ik dan een hond zou hebben, zou ik wel wat eerder uit bed moeten dan tien uur, want dat arme beest zou natuurlijk op knappen staan. Dan zou ik mijn kaplaarzen aandoen en met dat beest lekker naar buiten gaan, de blubber in (ik ga er voor het gemak maar alvast van uit dat ik in WO woon).

Dan weet ik zeker dat ik mijn hormonen die mij nu zo boos en ontevreden doen voelen, de kop heb ingedrukt. Dan zou ik eenmaal weer thuis een lekkere bak koffie zetten en opdrinken met een boterham en misschien een krant. Hoewel, als je ook een kat hebt is een krant lezen al per definitie onmogelijk want die beesten gaan altijd pontificaal bovenop alles zitten waar je op dat moment in aan het lezen bent. 

Dan zou ik de gashaard aanklikken. Of de pelletkachel. Dat is nog even een keus die ik moet maken. Ik vind een pelletkachel namelijk niet mooi, maar schijnt met het oog op de toekomst en het miljoe wel beter te zijn dan een gaskachel. Afijn, ik ga er even vanuit dat ik een gaskachel heb. Die floep ik gewoon even aan. Gewoon omdat het kan. En omdat het gezellig is. De kerstboom staat niet voor niets in de kamer!

Maar wat ziet mijn oog? Een tuin die schreeuwt om aandacht. Een kat die naar buiten wil en een hond die met mij mee wil de tuin in. Dus na de koffie, het broodje en de krant de kachel laag, de kaplaarzen weer aan, een dikke trui, muts op en hop, de tuin in.Dan loop ik naar het tuinhuis. Ik kijk hoe de wind staat en denk: weet je wat? Ik ga lekker fikkie stoken. En dan steek ik hout aan op de vuurplaats. Ondertussen snoei ik hier en daar, hark wat hier en daar, aai het paard dat aan de andere kant van het hek staat en geniet van de stilte, van het geknap van het houtvuurtje, van de geur. Ik veeg met de mouw van mijn jas een snottebel weg en geef de hond een aai. De kat is weer de hort op, maar heeft een fluoriserend geel halsbandje om, anders wordt-ie zo overhoop geknalt.

Foto van Internet

Ja, ik zie mezelf al helemaal staan volgend jaar en de jaren daarna. Twijfelde ik nog over huisdieren: als ik echt de hele dag thuis ben dan komen die er. No doubt!

Yule en vuurplaatsen

Ik zit weer in mijn worstelweek. Dat is de vloek van de overgang. Ik vind alles saai. Ook al schijnt de zon, het is saai. En ik voel me bedroefd. Appelig, zou m'n vader zeggen.

Maar goed dat ik overdag niet thuis ben. Zou het enorm op m'n heupen krijgen zo met die zon die naar binnen schijnt en ieder stofpluisje doet oplichten alsof het een enorme berg is. Alles moet dan schoon en glimmen, zodat ik mij met een bak thee in dat super schone huis op de bank kan ploffen.

Dat is ook één van mijn eisen voor het nieuwe huis: ik wil geen stof meer! 😀

Gisterenavond liep ik ook een beetje doelloos door mijn huis, vóór mij de doos met de weinige kerstspullen die ik nog heb. Kreeg geen inspiratie. None. Misschien omdat ik de afgelopen jaren weinig tot niets aan kerst heb gedaan. Omdat ik het zo overcommercieel vind. Een prachtig heidens feest door een stel oude wantrouwige mannen in lange jurken omgedoopt - gekerstend - tot een christelijk feest waar de geboorte van een simpele timmerman wordt herdacht, wat weer is omgedoopt tot een commercieel feest, ter ere van de nieuwe god: Commercie.

Ik vind het best leuk hoor, al die lichtjes, gezellig, kaarsjes, sneeuw. Maar juist dat laatste ontbreekt natuurlijk vaak hier en dan is het het nét niet. Ik zei altijd: ik ga kerst vieren als het sneeuwt. Dus ik koop een boom en zet 'm in de tuin en als het dan sneeuwt dan ga ik gezellig doen. Kastanjes poffen buiten, hete chocolademelk (met een scheutje drank erin), 'smores' boven een vuurtje.... Heerlijk lijkt me dat.

Afgelopen winters geen sneeuw. 

Ik vind het altijd zo opgedrongen dat je op 25 en 26 december kerst móet vieren. Waarom niet op een andere dag, een dag die jou beter uitkomt of een dag waarop alles klopt? Waarom nou persé die dagen? En bovendien is het 'oorspronkelijke' Keltische kerstfeest niet op die data, maar een paar dagen ervóór. Dit jaar op 21 december om precies te zijn: de zonnewende, yule of joel. In mijn ogen een veel mooier, veel dieper, veel intenser feest. Heidenser... Mijn oude heksenhart gaat hier sneller van kloppen. 

Je mooi uitdossen, dansen om een zonnekrans, drinken dat de donkere dagen voorbij zijn en de zon weer terug komt. Hoezee voor de zomer! 

Ik ga het dit jaar weer doen. Ik koop wel een boom - een echte en dat is écht jaren geleden - maar zet 'm buiten. Versier 'm met lichtjes en dingetjes uit de natuur. En ik laat 'm staan tot ik echt zeker weet dat er geen sneeuw meer komt.

En volgend jaar hè, in mijn nieuwe huis, dan komt er óók een echte boom, maar die komt dan ook echt in de tuin te staan. Vlakbij de plek waar ik mijn vuurplek wil. 

Foto: Oase, Nieuwland

Zoiets als hier boven. Dus niet zo'n strak mooi gepolijste vuurplaats, maar iets simpels, iets oers, iets primitiefs. Met boomstammen als bank of nou ja, vooruit, een iets comfortabeler stoel of zo. Maar gewoon een plek waar we af en toe lekker fikkie kunnen stoken met een dekentje over onze benen en waar we onze kastanjes kunnen poffen.

O, ik kan niet wachten....

Het 57e levensjaar. En verder...

Nu ik mijn 56e levensjaar achter me heb en al een aantal dagen me bevind in mijn 57e levensjaar, lijkt de tijd nu wel enorm snel te gaan. Hoe ouder je wordt, hoe sneller de tijd.
Het lijkt nog maar net een paar weken geleden dat ik voorbereidingen moest treffen voor kerst. Nu is het over een maand alweer zo ver. Iedereen in de stress. 

Waar anderen de herfst op handen dragen, vind ik het maar zozo. Dit heeft meer te maken met de donkere dagen dan met de prachtige herfstkleuren, de spinnewebben, de blaadjes op de grond en die speciale geur die er altijd hangt rond deze tijd. 

Mijn tuin is zo goed als winterklaar: de lei-lindes zijn gesnoeid en de haag voor een groot deel geknipt. Ik heb de druif een heel eind terug gesnoeid om deze alvast wat hapklaar te maken voor als ik 'm wil gaan verhuizen. De Aloë Vera's staan voor een deel binnen. Moet nog een plek zien te vinden voor ééntje, maar omdat mijn huis vrij klein is, is dat ieder jaar weer een crime.

Dat is hopelijk met het nieuwe huis ook opgelost, want ik zou er graag een (tweedehands) kas willen hebben. Dan kan alles wat moet overwinteren daar in.

De inhoud van de tuin zal sowieso van lieverlee helemaal  - of toch voor een groot deel - richting WO gaan. Stukje bij beetje. En op de opengevallen plekken komen planten die geen verzorging nodig hebben óf ik plemp het helemaal dicht met tegels. Dat moet ik nog even bekijken. 

Ik kan me nog heel moeilijk voorstellen hoe het zal zijn in het andere huis. Het is natuurlijk ook nog zo dat ik daar vier van de zeven dagen niet ben. En ik vind dat best een minder leuke gedachte. Het is jammer genoeg té ver rijden om iedere dag op en neer te gaan (iets meer dan twee uur) en bovendien volslagen nutteloos want ook dán kan ik niet genieten van het huis, de tuin (die nu nog kaal is natuurlijk) en vooral .... de stilte....de frisse lucht...

Ik ben niet meer zo heel romantisch ingesteld dat ik nu vlinders in mijn buik heb bij het idee heb dat we bezig zijn met een 'nestje' voor ons beiden. Na twee relaties en een flinke dosis levenswijsheid, weet ik dat dit gewoon weer een huis zal zijn, een thuis weliswaar, maar waar ook op een gegeven moment stof komt te liggen en waar ook gepoetst en geschrobt moet worden. 

We zijn ook niet van die mensen die alles direct tiptop in orde moeten hebben, omdat dat gewoon een utopie is en je laat meeslepen door programma's als Binnenstebuiten en Bouw Je Droomhuis. Een thuis wordt het vanzelf wel, met de jaren. Zoiets moet groeien. 

Ik zal je zeggen dat ik zelfs wat kriebels in de buik heb bij het idee dat ik over negen jaar inderdaad dan eindelijk ga samenwonen met mijn man. In één huis. Dat klinkt misschien heel raar en tegendraads, maar ik heb nu doordeweeks mijn eigen routines en gewoontes en dingetjes - je kent dat wel - en dat valt dan helemaal weg natuurlijk. Alhoewel: als het inderdaad zo is dat de militairen straks zeven (!) jaar langer moeten werken, heb ik overdag zeeën van tijd natuurlijk. Aan die ruim 600 m2 tuin zal ik mijn handen vol hebben. En wie weet tijd voor een kat. Of hond...

Mijn droomhond: Saarloos Wolfhond.

Hopelijk blijf ik nog lang fit en gezond. Vanmiddag alvast weer voor het eerst weer hardlopen na ruim een maand vanwege blessure/griep/vakantie. Ben erg benieuwd en heb er érg veel zin in.

En o ja, ik heb een Garmin 235 besteld....

Dromen

Gisterennacht weer zo ongelofelijk raar gedroomd net als een paar dagen daarvoor. Toen droomde ik ook dat ik sliep en ik kattenvoetjes over me heen voelde, van mijn voeten zo naar boven. Toen voelde ik pijn in mijn rug, alsof iemand daarin kneep. Ik had toen veel moeite om wakker te worden, met mijn rechterarm naar achteren meppend.

Zondagnacht ongeveer hetzelfde maar toen droomde ik dat ik in bed lag en er iemand naast me lag. Ik lag op mijn rechterzij en voelde iemand achter mij liggen, maar wist dat het niet echt was. Als ik me dan omdraaide vervaagde die figuur en als ik me terug draaide was-ie er weer. Beetje eng, eigenlijk wel. 

Ik droom redelijk vaak dat ik wakker wordt in mijn droom, maar dan slaap ik dus nog. Vroeger had ik nogal eens lucide dromen, zoals die ene keer dat ik met mijn blote voeten door glas moest lopen en ik letterlijk dacht: ach, WTF, het is toch maar een droom! en ik nam een sprintje.

Aangezien ik niet geloof dat dromen een betekenis hebben, maar zuiver een verwerking is van hetgeen jou is overkomen of iets wat je hebt gehoord of gezien, ga ik ook niet lopen analyseren wat zulke dromen kunnen betekenen. Overigens heb ik het wel echt een paar keer gehad dat ik iets droomde, en dat dat de dag erna op één of andere manier in de dag terug kwam.

Zo heb ik eens gedroomd van een zwaar ongeluk in de mist. Je begrijpt hoe geschrokken is was toen ik de volgende ochtend hoorde dat er daadwerkelijk zo'n ongeluk was gebeurd. Al weer járen geleden - ik zat toen nog op school - en dat vond ik toch wel heel frappant.

We zien het wel in de loop van de dag waar mijn nare droom een voorbode van was. Ik was in ieder geval tamelijk moe gisteren.

Dus erg onrustig geslapen. Weer erg veel last van mijn benen gisteren én vannacht. Heel stom: soms heb ik dat gewoon ondanks de medicatie en dan slaap je slecht. Dan maar even naar het toilet. Op de wekker was het 05.14u. Ik zit op de plee en ik denk, wat hoor ik toch? Dus ik kijk naar buiten, zie ik iemand het portaal van de ingang van het winkelcentrum schoonvegen. Om vijf uur 's morgens! Nou vraag ik je...

Ik wentel me nog steeds in het heerlijke gevoel van mijn hardlopen van zondagmorgen in de regen, maar het 'luie' leventje is toch wel afgelopen. De baas is weer terug op honk dus de 'druk' is weer terug. En dat is te merken. Geen tijd meer om te bloggen overdag...[kijkt onschuldig].

En nog steeds aan het aftellen: over 17 dagen komt mijn mannetje weer terug. 

Op zee...

Op die dag - de 9e september - hebben we ook onze jaarlijkse Beachparty, maar hopelijk zie ik 'm wel wat eerder die dag. En ik hoop ook dat het die dag gewoon 30 graden is natuurlijk. Net als komende dagen.

Geluk is ....

Nog een paar dagen en dan kan ik mijn mannetje weer in de armen sluiten. Ben benieuwd hoe lang het duurt voor we weer met elkaar in de klinch liggen.... Want net als dat ik moet wennen aan het alleen zijn - waar je dan wel uiteindelijk je draai in vind -, zo moet je ook weer wennen om samen te zijn. En daar hebben we maar een week voor en dan istie weer foetsie. Ik geloof dat ze dan ergens blijven dobberen voor de Franse kust, Normandië, Bretagne, Bordeaux...

Gisterenavond een heerlijke feel-good movie gezien op HBO: Hector and the Search for Happiness. Zet je aan het denken in je poging het 'geluk' in je leven te zoeken. Aan het einde zegt hij dan ook: Het is niet het uiteindelijke geluk wat je gelukkig maakt, maar je zoektocht naar dat geluk. Zoiets als: het doel van je reis is niet je einddoel, maar je reis daar naar toe.

Ik heb het niet zo op 'wijze spreuken', zoals ik al eens eerder blogde. Maar iedereen is op zoek naar het geluk in zijn leven. Toen ik nogal ongelukkig was - understatement - een flink aantal jaren terug, was het enige wat ik wenste: ik wil gewoon gelukkig zijn. En geluk is een state of mind en helaas bestaan daar geen pilletjes voor. En iedereen vind zijn of haar geluk weer in iets anders. Gelukkig maar, anders liepen we allemaal te Pokemon-Goën....

Ik zou momenteel toch gelukkig moeten zijn, en in feite ben ik dat ook wel. Ben in ieder geval niet echt heel ongelukkig. Ik word wel heel ongelukkig, nou ja in feite meer gefrustreerd en uitermate geïrriteerd, door die tering herrie bij mij in de straat. Dat het vakantie is zal ongetwijfeld iets schelen, maar met zo'n suffe Lidl - de enige in de 'stad' - voor je deur komt iedereen toch daar heen, met de auto natuurlijk. 

Dan is het echt zo van: hoe lang nog voor dat ik aan die takkeherrie kan ontsnappen. Voor veel mensen is tien jaar (negen, beetje afgerond naar beneden) dat ik daar nog 'moet' blijven wonen, best een lange tijd. Maar even verhuizen naar een ander misschien rustiger gelegen huis is zonde van het geld. Bovendien zit ik vele drukke uren van de dag toch op kantoor waar het heerlijk rustig is [kuche kuche] en ik me niet hoef te ergeren aan die drukte voor mijn deur. 

Mijn dakterras de ene kant, de 'drukke' kant

Mijn dakterras de andere kant

Nieuw bloemetjes

Kattestaart

Nog meer kattestaart

Ah. Een wijze spreuk...

Monnikskap

Montbretia

Passiebloem

Puntwederik 

Vlinderstruik

Mijn tuin met de vijver en een musje

M'n tuin is wel mooi op dit moment maar er valt weinig in te doen. Als het eenmaal bloeit is het onderhoud miniem. Onkruid heb ik nauwelijks. 

Deze plant - de Cabbage Tree - heb ik ooit gekocht toen we een wandelvakantie in Ierland hebben gedaan. Hij was dood gegaan door een te strenge winter, maar van de wortel kwam er weer een nieuwe. En nu groeit-ie echt super. Deze planten zie je veel in Ierland en lijken op palmbomen (maar zijn het niet).

Sommige planten in mijn tuin zijn mij heel dierbaar omdat daar 'een verhaal' aan zit. Zo zal er ook altijd een Yucca meegaan naar mijn nieuwe tuin. Ik heb er nu twee in mijn tuin, achter-achter-achter-achter klein 'kinderen' van de 'moeder' Yucca die uit Frankrijk komt, gekregen van een kennis van mijn ouders uit Champagne-sur-Seine. Ik zie 'm nog zo daar in die tuin staan. Veertig (!) jaar geleden....

p.s. Als je op de foto's klikt zie je ze groter.

Laatste blog

Helaas, dit wordt mijn laatste blog. Want vandaag wordt ik

M I L J O N A I R

Ja, toch? Vanavond toch trekking Staatsloterij? Win ik gewoon even de jackpot. Mag toch wel een keer na járen meedoen en alleen af en toe vijf euro winnen?

En wat zou IK doen met 18 miljoen....

Goh. 

Ik zou een ander huis kopen. Met zoveel geld is het alleen dan nog: waar? Eén huis in elk land wat al de revue is gepasseerd bijvoorbeeld? Eén in Zweden, één in Canada, één op Kreta, misschien één op Bonaire ("hé Piet! (Boon). Bouw even ook zo'n villa voor ons..."). En dan nog eentje in België. Of Zuid-Frankrijk...?

Zoiets...

Mmm, afijn. En dan een auto. Zo'n truck. En misschien nog een kleintje voor in de stad (alsof ik daar dan nog kom...). En dan de huizen inrichten natuurlijk. Dus stel dat ik dan vijf huizen heb. Per huis één miljoen, dus kopen én inrichten. Daar red ik het toch wel mee? Ik hoef niet van die kastelen meteen.

Dan nog een huis voor mijn broer met z'n gezin en misschien eentje voor mijn moeder (als ze dat wil tenminste) en voor mijn schoonmoeder. Ik weet niet eens of dat zomaar mag eigenlijk. Stel nou dát, en ik wil ze allebei een huis geven. Volgens mij kan dat niet eens. Niet zomaar tenminste. Stom eigenlijk. 

Dan heb ik nog geld over natuurlijk. Ik zou ook een zeilboot kopen. Als wij op vakantie zijn op Kreta dan liggen daar in de haven van Chania van die mooie zeilboten. Echt super. Dat wil ik ook wel. Wel eentje met schipper - die vind ik ongetwijfeld in mijn familie - want zelf zeilen kan ik niet. En dan in Kreta laten liggen en er af en toe naar toe vliegen. Met Transavia... :-)

Zoiets?

Of liever 'gewoon' deze?

En dan... Ik zou stoppen met werken (natuurlijk) en eerst eens flink van mijn rijkdom genieten. Ik weet niet of mijn mannetje dan stopt met werken of dat hij meteen die hele boot van hem koopt....In plaats van die zeilboot. Hahahahaha, kom ik daar de haven inlopen met mijn fregat! Nah, beetje groot hé. Beetje saai kleurtje ook. Grijs. 

Kleren. Ga ik nieuwe kleding kopen? Misschien wel wat, maar niet persé iets wat ik nou érg graag wil hebben. Ik zou wel ook even naar de PC gaan (plastisch chirurg dus niet de Hooft). Even mijn boobs wat laten inkorten.

Tja. En verder? Volgens mij heb ik nog heel wat over als ik dit heb gehad. Nog een jaar vakantie vieren denk ik, naar Bora Bora of een ander super exotisch (ei)land. Om te duiken natuurlijk. Rondreisje hier, rondreisje daar. Nog genoeg te zien. 

Misschien daarom niet zo handig om overal een huis te hebben...Nou ja, dan maar enkel eentje in Zuid-Frankrijk. Of in Panama...

Zomaar een konings-woensdag

Zo. Mijn vrije dag is weer voorbij. Vandaag moest ik weer aan de bak. Vanwege de slechte weersverwachting had ik zelfs nog even aan gedacht om te gaan werken gisteren, want ik 'vier' Koningsdag alleen: Jan zit in Brugge voor zijn opleiding en daar hadden ze geen Koningsdag. Maar ik heb het niet zo druk op het werk dus is het soms ook best lekker om thuis te zijn.

Het gekke is alleen dat op zo'n dag midden in de week ik in eerste instantie gewoon echt niet weet wat ik moet gaan doen. Zeker als het weer niet zo denderend is. Ik heb altijd plannen zat - die schrijf ik dan op - maar als de dag er dan is, doe ik niets. Gewoon, omdat ik er geen zin in heb. Het is gewoon heel raar om zo alleen te zijn op zo'n dag. Dus hoe heb ik mijn dag doorgebracht.

Ik werd laat wakker: tegen half negen. Uit bed, joggingbroek aan, smoothie gemaakt. 

Laptop op tafel en gekeken naar de gebeurtenissen bij Beleef De Lente. Ik ben een stille kijker. Me losgerukt van het scherm, gedoucht, aangekleed en ik heb van het overgebleven eiwit van dinsdag - voor de Hollandaise saus voor over de asperges (alweer? Ja, alweer) - getracht voor de honderdste keer om schuimpjes te maken. Het schuim ziet er fantastisch uit en smaakt ook lekker, maar het lukt me steeds niet: verbrand. Misschien de oven die als laagste stand 100ºC heeft. Ik heb bij de aanschaf heel bewust voor een gasoven gekozen, maar voor gebak en schuimpjes dus (blijkbaar) werkt dat niet zo goed. Dus echt lekker waren ze niet. In de prullenbak..

Toen was het inmiddels een uur of één en na het opvouwen van de was van eergisteren, gekeken op buienradar en heb de fiets maar gepakt. Ik zag dat het tot 15.00u droog bleef. Het had bij mij de hele ochtend al geregend en gehagelt. En ik wilde toch wel even naar buiten.

Dus een mooi tochtje gefietst in de wind en de koude gewapend met fototoestel en even wezen kijken bij het nieuw te ontwikkelen Park21. 

Het is nog één grote kale vlakte en ik hoopte stiekem dat ik in de verte een veldleeuwerik zou horen, maar helaas. Ik meende er namelijk wel eentje te horen toen ik bij het tuincentrum was vorige week.

Dat fietstochtje was meteen een mooie test om te zien of mijn lies het houdt. En ik voelde het wel, maar ik heb er niet echt last van gehad. Geeft goede hoop.

Het is altijd even lekker om buiten te zijn en ik heb zelfs nog even in de zon gezeten. Maar tegen 15.00u begon het weer te regenen, toen was ik al weer thuis, en toen maar thee gezet en een beetje TV gekeken met een boek op schoot. Zo gaat dat altijd als ik alleen ben: TV aan en boek op schoot.

En dan zeker op dagen als deze zou ik willen dat ik in mijn droomhuisje woonde en een hond had. Dat ik hout moet hakken voor de kachel, de hond moet uitlaten, brood moet bakken (ga dat recept van Gerlinde eens proberen als ik weer alleen thuis ben!), de kippen eten moet geven, de moestuin moet onderhouden, de kat af en toe een kriebel onder z'n buik moet geven en een beetje in de tuin kan zitten onder het genot van gezang van vogeltjes, geroffel van een specht, het Gekriekrie van een fazant en de geur van brandend hout.... 

K E E P  O N  D R E A M I N G

Rare dromen

Ik heb vannacht zó raar gedroomd! En het gekke van dromen is altijd dat je ze nooit goed kunt navertellen laat staan opschrijven. Wat ik wel weet is dat ik bijna verbaasd wakker werd en dacht: oef, gelukkig maar een droom. Ging over dat de aarde verging, met een hele grote donkere schokwolk - of zoiets - en dat we allemaal op die fatale golf zaten te wachten, en dat dan op het laatste moment die golf toch niet zo erg bleek als werd gezegd....Heel beklemmend.

Afijn. Wazig as ever. Dan nog een droom over een kat die ik op mijn arm had en die in de loop van die droom soort van veranderde in een baby of het was een kat met een babygezicht... Hoe kóm je erop...

Misschien moet ik geen 8,5 kilometer meer hardlopen, als ik er zo vreemd van ga dromen. Wel lekker gelopen trouwens, dit keer weer zonder foto's onderweg. Echt me geconcentreerd op het lopen. Had natuurlijk absoluut geen zin, maar het is net of ik word overgenomen want thuis loop ik direct naar boven en begin me om te kleden en voor ik het weet sta ik in het park en druk ik op 'Start Vrije Training' - ik loop met Runkeeper - omdat ik van te voren me zelf niet wil vastpinnen op een afstand. En als ik dan 1 kilometer in de benen heb dan denk ik: o ja, als ik dan zo-en-zo loop dan kom ik langs daar-en-daar en dan heb ik denk ik wel zo'n beetje 7 km of zo... Want ik vind het niet zo heel leuk om bijvoorbeeld twee keer een rondje te lopen van 4 kilometer. Ik loop liever één rondje van 8 km. Kan ik ook niet terug krabbelen...

Het was natuurlijk wel prachtig prachtig weer! Wel een wat stevige oostenwind maar vond die niet hinderlijk.

Het afwerken van de gevel staat momenteel even stil. Ze waren zaterdag nog wel bezig geweest, maar meer met de buren, niet bij mij. Er moet bij mij nog een rand van een meter ongeveer gevoegd worden. Snap niet waarom ze niet verder gaan.

Nog wel even staan praten met de baas van dat voegbedrijf. Blijkt een Irakees te zijn die al sinds 1998 in Nederland woont. Gevlucht vanwege de oorlog. Hoe werelds kun je zijn: ik had nog nooit gesproken met iemand die gevlucht was of überhaupt iemand uit Irak. Je komt er gewoon niet mee in aanraking. Aardige vent, bewondering voor zo'n man. Toch een eigen bedrijf. En dan ook nog commentaar hebben op de hedendaagse vluchtelingen. Hij was blij dat hij nog leefde: de nieuwe vluchtelingen klagen als er geen wifi is.

Happy

Waar ik blij van word:
- van de zon
- van het geluid van vogeltjes in de ochtend, een merel die zingt.
- een self cleaning house...
- een kop koffie met een koekje
- van 'mogen'
- van buiten zijn
- kunnen doen wat je wil
- de wereld onder water

Zonsondergang Bonaire

Waar ik triest van word:
- van (veel) regen
- van het geluid van vrachtwagens vanaf zeven uur in de morgen tot zeven uur in de avond
- overal stof, hoevaak je ook stofzuigt
- een kop koffie zonder koekje
- van moeten
- van de hele dag binnen
- van verplichtingen
- de mensenwereld boven water

Ik ben opgegroeid in de stad, maar ik ben geen stadsmeisje. Hoe kan dat? Waar komt dat vandaan? Geboren in een herenhuis op de eerste verdieping hartje Dordrecht, opgegroeid als peuter en klein meisje op een gallerij boven een winkelcentrum, verhuisd naar zo'n moderne flat jaren zeventig vlak langs de A16. In de weekenden naar onze stacaravan in Borkel en Schaft. Alle vakanties zaten we daar. Een klein dorpje aan de Dommel. Zwemmen in de Dommel. Een huis maken in het tarwe. Mais pikken. Konijntjes kijken met de auto in het donker, toen mak van de mixamatose. 

Dan verhuizen. Naar Lelystad. Godzijdank niet naar de Bijlmer waar we ook een pracht van een flat hebben bezichtigd, toen zo hot als kweeniewat. Pionieren in de polder. Het was 1975. Op een gegeven moment studeren in Amsterdam. Met de bus over de dijk langs het IJsselmeer. Hé, wat zijn dát voor vogels? Eerste vogelboekje. Eerste wandelvakanties. Eerste expeditie/backpack vakanties. Hé, dat vind ik leuk! Wakker worden als de zon opkomt. Weekendje prehistorisch doen. Ik word rustig van rust om me heen. 

Mijn eerste kennismaking met de jacht. De jacht met de camera wel te verstaan. Voor dag en dauw opstaan om reeën te spotten. Vakanties naar Canada, naar Amerika, naar Zweden, Noorwegen. Met de tent. Weer opstaan als de zon opkomt. Uhm, en als die niet onder gaat...? Dieren spotten in hun natuurlijke omgeving.

Baby eland (Alaska)

I picture myself:

a little house by the lake with a ramp, the sun sets on the horizon. I drink my tea. Mosquitos buzz in the orange sunset. A loon howls at the lake. It is the only sound I hear. My Belgian Sheppard curls around my feet. My cat finds his place on my lap. My husband puts some more wood on the fire. I am happy. 

Huis met tuin in Alaska