Van daken en vakantie voor je hoofd

Die verdomde hoofdpijn is in feite nog het enige wat blijft hangen na die griep. En een beetje dat volle gevoel achter de ogen. Beetje bij beetje gaat het iedere dag wat beter. Vanmorgen stond ik toch redelijk hoofdpijnvrij op, maar naarmate de dag vordert wordt het toch weer wat erger en moet er weer zo'n blauw pilletje in (nee, niet Viagra, maar Aleve).

En dan nog het gewéldige nieuws: mijn dak is herplakt! De klusser heeft vanmorgen alle rotzooi opgeruimd en mij uitgebreid verteld wat en hoe en dat er een hoop water onder de bitumen laag lag. Bij de buren schijnen hele plassen te liggen onder de tegels van hun dakterras, maar hij heeft het zó geplakt bij mij dat dat water niet naar mijn dak kan lopen. 

Nu is het natuurlijk afwachten of de lekkage in de badkamer echt verholpen is. Toch wil hij dat gaan afwerken en niet wachten op één of andere novemberstorm om te zien of het nu écht verholpen is. 

Vandaag zou ik ook moeten horen of de grendel van mijn geweer een mankement heeft of niet en hopelijk heb ik deze grendel dan vóór vrijdag terug zodat ik vrijdag mijn geweer kan gaan inschieten. En nu goed. Ik heb nog niets gehoord, dus ik wacht het even af.

Ik ben - ook op advies van mijn therapeut - begonnen met oefeningen iedere dag om mijn hoofd leeg te maken. De app die ik ervoor gebruik heet Headspace en ik heb net even de oefening gedaan voor dag 2. Het enige jammere van Headspace is, dat je op een gegeven moment moet gaan betalen. Denk ik. Ik moet nu eerst 10 dagen achter elkaar een oefening doen en dan worden er andere levels 'unlocked' en dan ben ik benieuwd wat er nog meer kan zonder dat je ervoor moet gaan betalen. 

Ik moet zeggen dat het wel lekker is om met je oortjes in te luisteren naar die zachte stem die je vertelt wat je moet doen (in het Engels) en misschien is het echt wel heel erg lekker om gewoon 10 minuten per dag - midden op de dag - even zo'n meditatie te doen.

Je hoeft je leven niet te laten leiden door apps, maar ik moet zeggen dat het soms wel verdomde handig is. 

Griep, schieten, frustraties en mindfulness

Goh, wat ben ik blij dat ik weer een beetje onder de levenden ben! Wat een rotgriep heb ik gehad. Ging ik dinsdag de 18e nog hoopvol naar kantoor, zo rond een uur of één werd ik door Mr. G. Riep hardhandig gevloerd en heeft mij ruim anderhalve dag in bed gehouden. Allemaal leuk en aardig, maar alleen ziek zijn is niet leuk. Je moet er 's morgens toch uit om iets te eten, kopje koffie en dan je bed weer in om er tegen half twee met knorrende maag weer uit te moeten. En dan ook nog 's avonds je eigen eten maken, lamlendig voor de TV zitten en dus om 20.00u alweer in bed. 

En het is nu nóg niet over. Wat ik nu nog heb is hoofdpijn. En nog best fors ook. Vanaf donderdag echte hele heftige hoofdpijn. Toen ben ik ook begonnen met stomen en dat verlichtte wel en ik had gelukkig ook nog hele heftige pijnstillers (Indometacine) die ik toen maar ben begonnen te nemen. Gisteren en vandaag dan voor het eerst niet en ook geen codeïne, en hou ik het bij 'gewone' Alève - dat is bij mij de enige pijnstiller die - normaal gesproken - helpt. Ubiprofen helpt bij mij echt geen meter en paracetamol al helemaal niet.

Ik heb echt het idee dat het gewoon allemaal bende is en dat je gewoon zo voor de gek wordt gehouden met al die middeltjes tegen griep, hoest of pijn. Ik heb de afgelopen dagen gewoon meer dan vijftig euro uitgegeven aan al die lapmiddeltjes hoestsiroop, hoestpastilles, smeerseltjes.... Geldklopperij. En echt beter worden doe je d'r niet van. Omdat niks 'mag' in dat hypocriete Nederland. 

[kijkt boos]

Zondagmorgen zijn we naar Emmen gereden. Ik voelde me al ietsje beter en de hoofdpijn was bijna verdwenen. Ik heb een nieuwe kijker op mijn geweer en moest ik deze nog inschieten. Ik had er ook enorm veel zin in. Zo gek hoeveel voldoening het geeft om een kogelgroepje te schieten en de mannen (!) de loef af te steken. Je kunt al zo weinig 'in het echt' op pad en dan is een kogelbaan een leuk alternatief.

Bruggetje

Prachtige luchten die zondagmorgen.

Helaas weigerde mijn geweer, waarschijnlijk de afsluiter oftewel grendel. In de grendel zit een slagpin en deze slagpin slaat weer op het slaghoedje in de patroon wat het kruit doet ontvlammen en de kogel uit de huls laat schieten. 

Dus ik baalde als een stekker want ik MOEST mijn geweer inschieten (waarvoor dat hoor je later nog wel) en dat ging nu dus mooi niet door. Dus helemaal in tranen en dan komt de frustratie van je ziek-zijn daar natuurlijk ook nog bij (vrouwen, hè...) dus ik zag het nut er niet van in om daar te blijven en we zijn richting huis gereden om na een half uurtje weer om te draaien. Daar hebben we aan onze schietinstructeur gevraagd of hij met mijn grendel langs de geweermaker kan gaan. Afijn, dat doet-ie natuurlijk en daarna heb ik met een drietal andere geweren toch mooie groepjes geschoten op 100 en 300 meter. 

Jan in aktie

Dat groepje bij elkaar zijn vier schoten. Dit
was op 100 meter

En hier mijn resultaat op 300 meter.

Natuurlijk weer hoofdpijn...

Probleem is nog niet verholpen maar ik heb goede hoop dat alles goed gaat komen.

Ik ben nu weer op kantoor en ik krijg ook net te horen dat het dak van mijn woning er al half af is. Hè, hè, eindelijk. Ook dat speelde mee hoor in mijn frustraties van zondag. 'Alles gaat mis!' snikte ik. En als Jan dan vroeg: 'Ja, maar wat dan?' snikte ik terug: 'Nou gewoon. Alles...'. Ja, je kunt je soms zó verdrietig voelen.

Komende weken heb ik tamelijk drukke weken en omdat ik het 'bovenin' niet helemaal op een rijtje kan krijgen, moet ik echt proberen met de dag te leven, wat ik overigens wel érg moeilijk vind. Heb daarvoor op mijn telefoon een Mindfulness app gedownload, kijken of ik het met wat hulp wel kan. Ik moet van mijn therapeut 1x per dag 10 minuten mindfullen, maar zo uit mezelf gaat best lastig. Het is zo gemakkelijk gezegd: het is maar 10 minuten. Eigenlijk moet ik dat als eerste doen als ik wakker word, maar ja. Dus nu probeer ik het te doen om 12.00u ergens op een rustig plekje op het werk. Kijken of het gaat. Vandaag was het dag één...

Therapie

Vanmorgen was het weer therapeut-sessie. De tweede keer. Met wat twijfels ging ik er deze keer naar toe, omdat de dingen die gebeurd zijn, gebeurd zijn en ik nu in wat rustiger vaarwater kom. Dan ga je natuurlijk twijfelen of ik wel geestelijke steun nodig heb. Ik zit ook niet echt in een megadip. Het is niet zo dat ik lusteloos in mijn stoel zit en voor me uit zit te staren.

Neemt niet weg dat het nog erg wattig is in mijn hoofd en ik moeilijk kan terug denken wat mij nu zo ver heeft gebracht om hulp te zoeken. Het gekke is dat ik dat bijna niet goed terug kan halen. Het was een opeenstapeling van dingen plus daarbij nog eens de drukte op mijn werk in verband met een beurs, en nu de rust wat lijkt te zijn terug gekeerd, valt het mij moeilijk om die chaos op te roepen.

Het is natuurlijk vreemd dat een werkgever zich gaat 'bemoeien' met jouw privé-situatie. In normale gevallen zal een werkgever zeggen of ik wel of niet een dag minder kan werken en wat jij dan verder doet in je privé zal hem worst wezen zolang hij daar geen last van heeft. Nu hebben mijn werkgever en ikzelf een vrij hechte (werk)relatie en dan kan het voorkomen dat hij zich zorgen maakt over bepaalde stappen die ik neem en wellicht van invloed kunnen zijn op mijn welzijn. Ik ben inderdaad nog steeds wel iemand die veel piekert en veel beren op de weg ziet, me zorgen kan maken om de meest banale dingen bijvoorbeeld welke route ik moet hardlopen om 6 km te halen, terwijl je gewoon kunt beginnen en na 6 km kunt stoppen. Het is niet dat ik in the middle of nowhere hardloop.

Nu moet ik een oefening gaan doen - iedere dag - om mijn gedachten bij me te houden. Dus in feite mindfulness. In het verleden heb ik al eens een meditatiecursus gedaan en daar doe je in feite hetzelfde: je concentreert je gedachten op iets en alle andere gedachten bekijk je en laat ze voor wat ze zijn. Je moet steeds je gedachten terugbrengen naar één bepaald punt, of dat nu je voeten zijn of je ademhaling dat is dan niet zo belangrijk. Het gaat erom dat je je gedachten op dát punt kunt laten. En dat is best lastig. Het schijnt zo te zijn dat je dit kunt trainen - dat staat althans in het boekje van Ruby Wax. Probleem is alleen dat ik in tegenstelling tot hardlopen hier veel minder zelfdiscipline in heb. 

Maar goed. We gaan het proberen en nu al de moeite doen om de oefening die ik nu heb meegekregen iedere dag te doen. Zal nog een hele opgave worden.

Gisterenmiddag zijn we even langs een vriendin geweest die ik al lang niet had gesproken en het kwam op als kakken - zoals dat heet - : 's morgens even SMSje en 'ben je vanmiddag thuis?' en dan even met de fiets naar de boerderij (waar zij woont). Was weer als vanouds gezellig. Ik kwam daar vroeger heel vaak: ze was mijn vroegere buurvrouw en we hebben samen heel wat meegemaakt. Het contact is wat minder intens - komt ook omdat ze flink doorrookt - maar niet minder hartelijk. Al met al reden we daar pas om 21.00u op de fiets zonder licht weg met een ietwat niet helemaal strak rijdende Jan naast me (die wél licht had op z'n fiets) met een valpartij als gevolg waarna hij nog terug moest omdat z'n zonnebril en ketting uit de bak waren gevallen. Ik had voor mijn doordeweekse doen ook meer alcohol op, maar was nog redelijk helder. Maar als ik zo voel vandaag, voelt het alsof ik flink heb doorgehaald: behoorlijk moe. Toch een heerlijk ontspannen middagje/avondje. Ook een soort therapie, toch?

Misschien wordt het morgen beter
Maar het wordt toch nooit goed 

Ik was toch in de buurt....

Huizenjacht in België

Ik zit hier met een koffie bij de hand en een koekje te bedenken waar ik eens zal beginnen. Want er is een hoop gebeurd in de afgelopen dagen.

Vorige week donderdag ben ik met de trein naar Antwerpen gereden. Eerste klas. Als je dan toch al nooit met het OV gaat, dan die keren dát je gaat goed. Moest wel twee keer overstappen, want in één ruk van Schiphol naar Antwerpen is helaas niet meer. Daar zit je dan uit het raampje te staren naar de wereld die langs je heen schuift. Die troosteloze plekken zo vlak langs het spoor, die graffiti, het vele onkruid, van die wazige gebouwtjes.

In Antwerpen zou Jan mij ophalen ergens vanaf een straat dus ik liep naar buiten aan de achterkant, kom ik zo in de Diamantwijk terecht. Oftewel de Jodenbuurt. Maar dan ook echt van die extreme Joden. Ik keek m'n ogen uit! Niks gewend. Zelfs kleine kindertjes die zo gekleed gaan. Ik vind dat altijd zo barbaars, dat die kleine koters al in zo'n keurslijf worden gezet. Bij alles hoor, niet alleen bij Joden.

Op weg naar Oostende nog even alvast langs wat huizen gereden om ze van de buitenkant te kijken. In Oostende even bij de Mexicaan wat gegeten, naar huis, slapen en vrijdag betijds op want ik zou de ochtend in Brugge doorbrengen, terwijl Jan nog moest werken. Om 12.00u zouden we ons eerste huis gaan bezoeken en later in de middag nog twee

Ontbijtje in Brugge bij Verdi

Afijn, om een lang verhaal kort te maken: in de prijsklasse waar wij in aan het zoeken waren, koop je dus een echt DHZ huis. En dan moet je nog maar afwachten wat voor lijken (letterlijk!) er uit de kast komen. We hebben drie huizen gezien waarvan er twee al direct afvielen, hoewel de eerste nog een twijfelgeval was. Maar je koopt iets voor twee ton en dan moet er minstens nog voor een ton aan verbouwd worden. En hebben wij daar zin in...?

Een opknappertje met grote tuin

En een hond van de buren in een kooi...

Buiten bestaande bouw werd onze aandacht toch ook getrokken naar nieuwbouw. Er wordt erg veel gebouwd in die hoek en dan gaat het voornamelijk om wat kleinere projecten. In een gat van niks vlakbij Sint Laureins hebben wij echt een mooie woning gezien. Een lap grond erbij van heb-ik-me-jouw-daar. Is al half af, dus oplevering omstreeks januari/februari 2017 schat ik. Werd op slag verliefd.

Het nieuwbouwproject

Nadenken bij een bak friet (die komt nog..)

Maar ja, dan komen natuurlijk de knikkers om de hoek kijken. Voordeel van dit huis is dat je er zó in kunt. Gebouwd volgens de laatste energienormen met zelfs een (verplichte) regenput waarmee je het toilet door spoelt. 

Stof tot nadenken.

Zaterdag toch nog even voor de tweede keer daar langs gereden - is toch op de weg naar huis - en in mijn hoofd ben ik de tuin al aan het inrichten. Zo'n lap! Zo'n droom! Eindelijk fruitbomen, eindelijk een kas voor mijn Aloë Vera's! Die ochtend langs twee makelaars in Eeklo - kom ik daar ook eens - die het project in verkoop hebben waarvan de één zegt: 'Wij zijn de juiste makelaar! Bij ons bent u aan het juiste adres!' en de andere makelaar: 'Wie het verkoopt, ontvangt het geld!' Bij de tweede werden wij wel een stuk voortvarender geholpen, maar van hem hebben wij tot nu toe nog de helft van de documentatie niet gekregen. Je moet echt bij iedereen achter de broek! Echt hopeloos! Waar je in Nederland een pracht van een map krijgt met alles erin, moet je er hier om vragen (bijna smeken).

Een andere hopeloze situatie thuis: Jan heeft deze week speciaal vrij genomen om het dak te doen. In die zin dat wij zondag het hele dak hebben leeg gehaald. Dus alle zonnepanelen eraf, al het grint eraf (zak voor zak!!) en de isolatie. Wát een stofbende was dat zeg! Was blij dat het nog een beetje waaide. 
Ligt nu klaar voor demolage en Jan helemaal klaar om dat te begeleiden. Komt er gewoon doodleuk niemand. Dus Jan uit zijn plaat tegen de aannemer maandag. Niet te geloven! Hij maakt zich nu weliswaar nuttig door allerlei kleine klusjes te doen die nog gedaan moesten worden, maar he is not amused. En terecht.

Dak leeg

Harde werkers! Zwart van het stof.

Maandag op kantoor nog even uitgelegd aan de baas waar wij mee bezig zijn en  hij was niet ten volle enthousiast over mijn plannen. Hij ziet het eigenlijk niet zo zitten. Dus ik weer helemaal over de rooie. Thuis nog met z'n drieën gepraat - dus met de baas erbij - zonder echte 'oplossing' (maar een echte oplossing is er ook niet). En dan vind iedereen het gek dat ik het niet meer kan behappen. Al dat geklooi. Dus dikke tranen, dikke ogen en dinsdag ben ik niet gaan werken. Even naar mijn moesje. Even praten. En dat heeft geholpen. We gaan door met ons project, linksom of rechtsom. 

Als het iets zou zijn wat we vorige week ineens bedachtten, zou ik zeggen ja, we lopen te hard van stapel, maar we zijn er GVD al meer dan tien jaar mee bezig. En ik had al gezegd (zelfs geblogd) dat als Jan meer vastigheid heeft, ik mijn werksituatie zou herbekijken. Of we nu wachten tot januari 2017 of we beginnen alvast serieus te verkennen, dat zal het verschil niet maken. Want inmiddels is er nog een andere piste bij gekomen en dat is een stuk grond en daar een huis op bouwen. We hebben ook al iets op het oog en dat is de helft kleiner dan de grond die bij het projecthuis zit. Dus dat zal dan geen boomgaardje worden... Of lei-appelbomen. Of zoiets.

Nee, geen kippen..

Vandaag ben ik weer op kantoor en nog even gepraat met de baas (want ik moest bij 'm komen) en hem verteld dat we doorgaan met onze plannen. Dat zou dus betekenen dat ik in de toekomst wat minder ga werken en mijn tijd verdeel tussen Nederland en België. 

En of me dat gaat lukken zal de tijd moeten uitwijzen. Je kunt nu eenmaal niet alles van te voren weten.

SWOT

Gisterenmiddag weer een heerlijk rondje hardgelopen, weer interval dit keer: 2 minuten tempo en één minuut langzaam en dat iets meer dan 6 km (45 minuten). Wel weer wat last van mijn enkel, maar ik heb geen napijn dus ik loop er maar gewoon mee door en zien wel of dat een goed plan is of niet. Feit is dat ik het hardlopen nodig heb. Ook een soort mindfulness denk ik.

Ik zit nog steeds tegen de aanschaf van een Garmin aan te hikken. 299 euro vind ik toch wel erg veel geld voor iets waar ik nu geen cent voor betaal via Runkeeper. Ik moet er nu wel mijn telefoon voor meenemen, maar die neem je toch wel mee als je gaat hardlopen voor you-never-know. En voor de foto's onderweg. Er zit dan wel een hartslagmeter op, waar ik nu niets mee doe, met dat hart dan - behalve af en toe op mijn App Withings mijn hartslag meten - en is accurater natuurlijk met meer grafiekjes en gedoetjes. Dat weet ik want Jan heeft een Garmin. Maar ja, effe driehonderd euro! Mucho dinero mi amigo!

Morgen gaan wij twee huizen bekijken: één in Maldegem en één in Sint Laureins. Jan heeft het helemaal voorbereid en zelfs een SWOT-analyse gemaakt voor alle woningen die wij gaan bekijken. 

SWOT is een marketing term en betekent Strenght Weakness Opportunities Threat. Letterlijk: kracht, zwakte, kansen, bedreigingen (oftewel: wat is positief, wat is negatief, wat zijn de mogelijkheden, wat zou kunnen gebeuren).
Op zich een hele goede manier om zaken op elkaar af te wegen, niet alleen tastbare zaken.

Dat is over het algemeen wel een benadering vanuit het hoofd, maar in feite zou je de benadering vanuit het hart hier ook heel goed in kwijt kunnen. Met een woning moet je een klik hebben, het moet goed voelen. Tenminste ik toch. Ik ga het niet gooien op geesten of aardkrachten, maar soms voelt een woning niet goed. Dat kan je wel eens hebben in een vakantiewoning bijvoorbeeld. Of als je terugdenkt aan een bepaalde plek waar je je tent hebt opgeslagen of waar je liep. Dan kan je zo'n benauwend gevoel krijgen of juist een heel zonnig. 

Maar hoofd en hart moet in balans zijn want de één kan een loopje nemen met de ander, dus moet je je nooit door één aspect laten leiden. Het is altijd een afweging. En soms niet: dan doe je iets impulsief en dat hoeft helemaal niet slecht te zijn. Als je dat maar niet te vaak doet.

En fotograferen doe je met je hart. En ... met een beetje verstand van zaken (sluitertijd, diafragma....)

Road to Recovery (RTR)

Gisteren - dinsdag - ben ik rond twee uur weg gegaan van kantoor. Ik werk dus nog wel: thuis zitten is geen oplossing voor mij en bovendien is het deze week lekker rustig want bijna tweederde van mijn collega's zit in Duitsland op een beurs. Dat geeft mij de tijd om mijn 'achterstand' een beetje in te halen en om even rustig aan de zaken op een rijtje te zetten en om prioriteiten te stellen. Aangezien het probleem niet persé op het werk ligt, vind ik het ook niet erg om te werken, zeker niet als iedereen weg is.

Ook een afspraak gemaakt met een therapeut die o.a. mindfulness therapie doet, wat mijn huisarts mij had aangeraden. Op de yoga vorige week had iemand het over het boek 'Frazzled' van comedienne Ruby Wax. Ik vond haar vroeger al heerlijk om naar te kijken en zij heeft een depressie gehad en daar een aantal boekjes over geschreven. Ik volg haar nu ook op Twitter (zie ook de video op bol.com van een interview met haar).

Ik ben nog niet ver - pas op bladzijde 36 - maar ze schrijft erg leuk en zelfs al heel ontwapenend en down-to-earth. Niet van die zware kost die je vaak ziet, maar echt lachen en zó herkenbaar.

Dus de eerste stappen zijn gezet.

Gisteren eerst even langs de schoonheidsspecialiste om mijn wenkbrauwen te laten doen - verven en harsen - en daarna - laat ik eens gek doen - lekker even onder de zonnebank. Daar knap ik altijd zo van op! En nu ook weer. Ik voelde me erna weer een stuk energieker.

Het eerste gesprek met de therapeut verliep ook prima, naar mijn gevoel. Ik heb al aardig wat ervaring opgedaan met therapeuten in het verleden, dus ik loop er ook niet met een knoop in mijn maag naar binnen. Je bent natuurlijk met zo'n eerste gesprek veel aan het woord - er valt ook erg veel te vertellen in mijn geval - maar ik hoop natuurlijk dat het een over en weer sessie gaat worden en dat ik word bijgestaan in het reorganiseren van mijn gedachten en gevoelens.

Morgen ga ik met de trein naar Antwerpen waar ik word opgewacht door mijn mannetje. Dan een nachtje in Oostende en de volgende ochtend vroeg uit de veren, want dan rijden we naar Brugge (Sint Kruis). Daar vervolgt Jan momenteel zijn opleiding en ik spendeer een ochtendje in Brugge. Ook geen straf denk ik, hoewel ik wel 'hoop' dat er wat te beleven valt zo vroeg in de ochtend. Zal wel eerst een ontbijtje worden ergens denk ik (tips? Graag). Dan loop ik rond elf uur weer naar Jan z'n honk - zie op de kaart dat het best een aardig eindje stappen is - en dan rijden we naar Maldegem om daar onze eerste bezichtiging te gaan doen. Ben erg benieuwd. In ieder geval lekker samen.

Ook wel weer een leuke topic om me mee bezig te houden: een huis kopen in België. Mijn eerste ervaringen zijn al bijzonder. Zeker als je een site als Funda gewend bent. Met veel en prachtige foto's. Hoe meer hoe beter. Huis keurig aan kant of zelfs gepimpt met behulp van een stylist voor de foto's. Een hele overzichtelijke en toegankelijke site als je een woning in Nederland wilt kopen. Je krijgt echt wel een goede indruk van de woning. Uitgebreide beschrijving en veel informatie.

In België gaat dat wat anders. Daar worden over het algemeen nog veel woningen door de bewoners zelf verkocht. Het gaat vaak ook 'under cover': dus laat de buurt vooral niet weten dat jouw woning te koop staat. De vraagprijs stond (!) vroeger vaak niet eens vermeld, dus moest je contact opnemen met de makelaar of particulier. Tegenwoordig staat ook heel vaak het precieze adres niet vermeld.

De site waar wij veel op kijken is immoweb.be. Deze site was vroeger echt een ramp, is wel wat verbeterd maar niet te vergelijken met een site als Funda. Alleen al de manier van fotograferen is een bijzondere ervaring. Daar waar wij ons huis keurig opruimen en zaken uit beeld brengen, trekken ze zich daar in België niets van aan. Foto's van keukens waar je het keukenblad tenauwernood nog kunt zien door de rotzooi dat er op ligt, van slaapkamers met onopgemaakte bedden, van badkamers vol met flesjes, was, potjes en emmers, garages waar je door de rotzooit de garage niet meer ziet....

Een badkamer...

Een garage - geloof ik ....

Blijkbaar kunnen ze er daar in België heel goed doorheen kijken. Gelukkig kunnen wij dat ook, want anders ren je al bij voorbaat hard gillend weg. Over het algemeen richten de fotografen daar zich meer op de inrichting dan op de ruimte. En wat ook jammer is, is dat er zelden of nooit een plattegrond bij is.

Ervaringen met een makelaar hebben we nog niet, dat gaan we meemaken. Daar zal ik zeker over bloggen.

De woningen in België zijn ook van andere gemakken voorzien dan in Nederland. Daar kennen ze bijvoorbeeld nog veel woningen die verwarmd worden door stookolie: mazout noemen ze dat daar. In heel veel woningen zie je nog losse mazout of gashaarden, met een losse gastank in de tuin. Wat in Nederland zo vanzelfsprekend is, is een gasaansluiting daar helemaal niet. Bovendien is de energie duurder, maar ook internet is duurder dan hier. De woningen daarentegen zijn goedkoper, zeker als je dat vergelijkt met de woningen in de omgeving waar ik woon. Daar koop je een vrijstaande woning - 'alleenstaand' heet dat daar of een 'woning met vier gevels' - van rond de 250.000 euro. Moet je nog wel wat aan doen, maar hier waar ik woon heb je daar amper een rijtjeswoning voor. 

Dan nog de aparte benoemingen:

• halfopen bebouwing of HOB, betekent twee-onder-één-kap of gekoppeld door een garage
• alleenstaand is vrijstaand

Je ziet daar soms ook vrijstaande woningen met een 'wachtgevel': je bouwt een huis op een stuk grond met aan één kant een gevel waar iemand anders zijn woning tegenaan kan bouwen waardoor je dan een HOB woning hebt. Dit schijnt belastingtechnisch aantrekkelijker te zijn. Heel apart. Zie je in Nederland niet.

Afijn. Zo betreden wij het pad naar recovery en hopelijk gaat het werken. Ik krijg gelukkig veel steun van collega's en niet-collega's - zelfs van de aannemer waar ik zoveel communicatieproblemen mee heb.... - en de huisarts zegt ook 'dat ik er wel kom'. Natuurlijk! Dan kennen ze mij nog niet...!!!

De emmer is vol

De titel zegt het al: mijn emmer is vol. Vorige week ben ik behoorlijk 'ingestort'.  Eerst al eerder op de week, toen op donderdagavond bij de yoga en vrijdag op het werk.

Ik heb daarna die vrijdag een lang en goed gesprek gehad met mijn baas. Hij is geen psycholoog en ik ook niet, maar de oorzaken liggen in een opeenstapeling van zaken: mijn dak, de daarvoor afgezegde vakantie (in feite was dat de druppel), het moeilijk voor die vakantie een vervangend iets zoeken - we wilden dan naar Egypte maar er wordt op van die onmogelijke tijden en dagen op gevlogen - Jan z'n afwezigheid die vijf weken waar ik het erg moeilijk mee heb gehad én dan daarbij onze relatie en dat die mij begint op te breken.

Vorige week toen het zulk lekker weer was, keek ik op mijn app 'vrienden' om te kijken of Jan al thuis was (in Oostende) en dan zie je een paar meter verderop de zee. Dan denk je: als we nu samen waren geweest hadden we even lekker naar het strand gegaan. Flesje wijn mee, twee glazen en lekker de zon in zee zien zakken. Tegen elkaar aan. Lekker romantisch.

Bel ik donderdagavond ná de yoga op naar Jan - dus na de huilbui - besef ik ineens op het moment dat hij het zegt, o ja, hij zit met zijn beste vriendin op een terras uit eten. Niet dat ik dan jaloers ben op haar, maar ik baal ervan dat ik daar niet bij kan zijn, dat ik maar thuis zit tegenover dat kl***winkelcentrum in mijn poppenhuisje waar ik niet eens meer buiten kan zitten, óf het is vóór in de tuin te lawaaiering óf de buren roken en ik zit op mijn terras in hún rook. En bovendien: alleen.

Om even op de relatie terug te komen: ik leef al ruim veertien jaar zo en heb daar niet noemenswaardig last van gehad. Niet zo langdurig en niet zo intens als nu. Feit is dat Jan zijn werk onvoorspelbaar was. Hij heeft lang gevaren, nu zit hij in opleiding tot officier, en tot nu konden wij ook niet veel ondernemen. In het verleden heb ik gekeken om te verhuizen naar België, maar als hij meer dan acht maanden op zee is, kan ik beter in Nederland blijven. 

Nu is dat veranderd. Jan wordt straks ergens geplaatst: in Brugge, Zeebrugge, Brussel of Den Helder. Varen is voor 95% uitgesloten (weten we nu).

Prioriteit is nu om te kijken of we vaker doordeweeks samen kunnen zijn. En dan ergens waar ik mijn rust kan vinden, want door de uitgebreide openingstijden van de supermarkten bij mij tegenover, heb ik totaal geen rust meer thuis. Waren eerst de supermarkten op zondag om 11.00u geopend, nu is dat al om 09.00u. Dat moet dan even op gang komen bij het publiek, maar nu is het ook op zondag al vanaf 08.30u rumoerig op straat. Dus bijna 24/7 lawaai en herrie. 

Ooit had ik gezegd: als de winkels op zondag open gaan, verhuis ik. Ik heb een tijdje mijn huis in de verkoop gehad, maar heb dit na een paar maanden ingetrokken omdat de verkoop geen oplossing is voor ons grote 'probleem'. 
'Hou vol, Conny, nog 'maar' 10 jaar in die herrie en dan is het over'. Je blijft maar uitstellen en proberen de situatie te accepteren. Maar als je thuis geen rust hebt, heb je dat nergens. 

Dus de twee grote oorzaken zijn:

• onze abnormale relatie, het alleen zijn (ik voel me vaak eenzaam) en alles wat daarmee samenhangt
• de herrie en het rumoer bij mij thuis in de straat. 

De druppels waren:

• het dak (de lekkage)
• de afgezegde vakantie daardoor
• Jan z'n 5 weken afwezigheid tijdens de zomermaanden

Met als gevolg:

• het is één grote chaos in mijn hoofd, ik huil bijna voortdurend
• ik irriteer me werkelijk aan alles
• kom niet met iets wat ik moet oplossen nu, want dat gaat niet
• overgevoelig voor prikkels (vliegtuiglawaai)
• weet niet eens meer soms hoe mijn computer werkt....

Dus vanmorgen bij de huisarts geweest en nu 'moet' ik op zoek naar een therapeut die mij wil helpen mijn hoofd te ontkluwen en met het zoeken naar een - misschien wel drastische - oplossing, maar waar ik wel gelukkiger in word.

Nu hebben wij - Jan en ik - zelf al een richting tot een oplossing op het oog. Was het vroeger niet mogelijk om gericht te kijken naar een huisje voor ons twee, nu ligt dat meer in de mogelijkheid. Dus kijken wij naar een stulpje iets meer in de richting van Nederland, bijvoorbeeld Maldegem. Voor Jan is zijn werk (Brugge of Zeebrugge) dan goed aan te fietsen, voor mij scheelt het bijna een uur ten opzichte van Oostende om daar heen te rijden.

Stel, we vinden er iets - de Belgische woningmarkt is erg duister en moeilijk te doorgronden - dan is het de bedoeling dat dát mijn gevoelsmatige Thuis wordt. Mijn woning hier hou ik aan (anders wordt het helemaal ingewikkeld), dat wordt mijn administratieve huis. Dan zou ik op donderdagnamiddag die kant op rijden, vrijdag vanuit mijn Thuis werken, zaterdag en zondag daar en op maandagmorgen naar mijn werk om daar de maandagmiddag, dinsdag, woensdag en donderdag te werken. Dan zijn wij vier van de zeven avonden samen. 

En of dat werkt moet de praktijk uitwijzen. Ik krijg sowieso al de ruimte om minder te gaan werken - de baas had het zelfs over stoppen met werken - en of ik nu vanuit mijn werk inlog op de server of vanuit Huis of Thuis, dat maakt dan niet uit. Hij zei zelfs toen ik hem gisteren dit in vogelvlucht vertelde, dat ik dan zelfs sommige zaken Thuis kan doen, dat ik dan dossiers meeneem of zo. Ik zie zelfs nog véél meer mogelijkheden. En wie weet staat mijn functie en mijn werkzaamheden het toe dat ik bijvoorbeeld maar één dag in de week op kantoor moet zijn. 

De techniek laat het toe in ieder geval en deze wordt alleen maar beter met nóg meer mogelijkheden, dus wie weet hoef ik straks mijn Thuis niet eens meer uit....

Mocht het zo zijn dat Jan in Den Helder geplaatst wordt, is er nog geen man overboord, want of Jan zijn huis heeft in Oostende, of ons Thuis in Maldegem, dat maakt het verschil niet. Dan 'krijgt' hij een huis van de Belgische staat en dan kan ik (kunnen we) altijd de tering naar de nering zetten. Belangrijkste is dat we samen zijn. En dat is nu mijn prioriteit. Mag ook wel eens na veertien jaar!

Aalscholver

Ik had nog wel de zin en energie om even mijn fototoestel mee te nemen op een korte wandeling door het park. Dat laat je weer even focussen (letterlijk) om andere dingen en de schoonheid van de veranderende 'natuur'.