Hoofdpijn na hardlopen

De plas

Ik werd donderdag gelukkig met een iets geruster hart wakker. Die blonde geblondeerde jongen is niet de grootste in Nederland. Een aantal kleine partijen hebben zeer tot mijn ongerustheid er wel een paar zetels bij gekregen, dus is mijn hart is niet helemaal gekalmeerd. Maar we moeten zien hoe het nu verder gaat.

De zon scheen, laatste lentedag voorlopig, vandaag weer regen - hier overigens nog geen druppel gevallen - dus alles gaat weer gewoon z'n gangetje.

Woensdagmiddag weer mijn gebruikelijke hardloopmiddag. In korte broek en korte mouwtjes. Ben ik daar ooit wel zo vroeg mee geweest? Ik weet het niet. Het was zalig. Behalve de eerste drie kilometers heb ik lekker gelopen, zelfs ervan genoten en er in de gauwigheid dus maar een kilometertje erbij geplakt. Ging eigenlijk best lekker.

Ik heb dus last van RLS (Restless Legs), ARH (After Running Headache), CLP (Chronisch Lege Portemonnee) en CO (Chronische Ontevredenheid)...

Geintje.

Ik ga het even hebben over mijn hoofdpijn. Ik heb al héél lang last, al meerdere jaren eigenlijk, van hoofdpijn ná inspanning. Ook na het duiken heb ik daar veel last van gehad, tot ik ging duiken met nitrox: in een nitrox mengsel zit meer zuurstof, zeg maar 31% in plaats van 21% wat in gewone lucht zit, dus ook in de lucht die je inademt.

Er bestaan helaas geen zuurstofpilletjes dus wat ik moet doen aan de hoofdpijn ná het hardlopen weet ik niet. Ik ben daarvoor naar een sportarts geweest en het enige wat hij ervan kon zeggen was een voorschrift voor een pijnstiller: indometacine. Dat is een sterke pijnstiller, niet goed voor je maag, maar wel afdoende. Ik neem deze overigens zeer zelden. Wat ik nu doe is een pijnstiller (Aleve) vóór het lopen en nog eentje voor het slapen. Dan hou ik het redelijk onder controle. Niet helemaal.

Er wordt gesuggereerd dat ik niet voldoende drink. Ik drink sowieso 500ml water praktisch direct ná het lopen. Dan thuis zeker nog dezelfde hoeveelheid en 's avonds nog een kop thee. En tóch komt de hoofdpijn opzetten.

Als ik op zondagmorgen hardloop, heb ik ook deze hoofdpijn. Als ik dan daarna nog ijverig bezig ga in de tuin bijvoorbeeld, heb ik praktisch geen last van hoofdpijn (maar kan je me wel opvegen 's avonds). Dus conclusie: als ik bezig blijf kan ik de hoofdpijn onderdrukken. Ook goed voor mijn RLS, want zolang ik beweeg heb ik daar geen last van.

Dus rara, wat is de oorzaak? Ik weet het niet. Wat ik nog zou kunnen doen is mijn ademautomaat (van het duiken) aan m'n fles gevuld met Nitrox schroeven en daar een tijdje mee ademen. Nou ja, wie weet. Gewoon een tekort aan zuurstofopname of zoiets.

Ná het lopen

Heerlijk weer!

In mijn 'nieuwe' auto.

Blogboek 2016 en hoofdpijn

Nee, ik heb niets te klagen. Ik mág ook niet klagen omdat ik het goed heb. Maar ik ben vrouw en hormonen bepalen mijn leven en welbehagen. En hoe lullig sommige mensen daar ook over doen, vrouw zijn is bij tijd en wijle niet makkelijk. Maar wij zijn sterk en buigzaam en veerkrachtig en slaan ons er wel doorheen. Opgeven is geen optie. Het leven is té mooi! 

Dingen waar ik blij van word:
Mijn blog in boekvorm. Gisteren ontvangen. Weliswaar niet zo gelikt als bij Blurb maar wel véél minder werk. En ik hoef het niet uit te geven dus het voldoet. En dat voor zo’n 62 euro met iets van 200 bladzijden. Ik ben tevreden.

En bijna weekend
Ja, het is weer donderdag. Dus bijna weekend. Daar word ik blij van, hoewel dat weekend ook altijd weer veel te snel voorbij is.

Dingen waar ik bedroefd van word:
Die eeuwige hoofdpijn ná het hardlopen…. Gisteren dus weer. Ik word er nu een beetje moedeloos van. Komt ook omdat mijn enkel toch nog altijd wel wat zeer doet en ik gisteren iets té ver heb doorgedrukt bij een rekoefening en ik weer licht last heb van een oude liesblessure. Al met al wat dingetjes waar ik een beetje mee worstel.

Vóór het lopen

Vanmorgen bij de fysiotherapeut verzuchtte ik: ‘Ik denk dat ik maar stop met hardlopen…’. Ik weet ook wel dat dat niet zal gebeuren, maar het zou leuk zijn als het plezier en het gelukzalige gevoel terug komt. Ik zou fijn zijn als ik volledig pijnvrij mijn rondjes kan lopen. Nu zit ik in een soort vicieuze cirkel en zie ik er bij voorbaat tegen op om te gaan lopen en dat helpt natuurlijk niet om dan ontspannen te lopen en ervan te genieten.

Dus heb ik een afspraak gemaakt bij een acupuncturiste (niet alleen daarvoor, hoor). Baat het niet dan schaadt dat zeker niet, misschien hooguit de inhoud van je portemonnee. Ik geef het de voordeel van de twijfel. Ook pak ik mijn yoga weer op. Na die vreselijke drukke maanden had ik daar even geen zin in, maar ik heb er toch wel baat bij, ondanks de praatzieke medeyogini’s. Ik zit daar voor mezelf en niet voor een ander. Het zelf thuis doen is toch een hopeloze poging.

Waar ik nog meer niet vrolijk van word is dat eeuwige gekrakeel tussen steeds dezelfde vrouwelijke collega's hier waar zelfs de directeur zich mee moet bemoeien. Het is te zot voor woorden. En ik er maar neutraal boven staan. Waar ik ook geen moeite mee heb. Het zijn af en toe net kinderen.