Kreta 2 - fotoblog

En nog even een paar foto's van het mooie Kreta (klik erop voor een vergroting):

Kreta

Een eiland in de Middellandse Zee, overspoeld door toeristen. Wat ben ik: een toerist of een reiziger? Wat is het verschil? Ik zou mezelf liever zien als reiziger omdat ik graag de gewoontes van de mensen in dat land wil overnemen en niet koste wat het kost vasthouden aan mijn gewoontes.

Dus dat is rond 20.00u eten - zelfs later - en eten als de Grieken: aan tafel en een paar gerechtjes kiezen die je dan samen opeet. Dus één salade, één bord frieten. Want van de 'servitóros' krijg je ieder al een (klein) bord en eigen bestek. Ik zie sommige toeristen dan vaak dat bordje opzij schuiven in de verwachting dat daar misschien een broodje op komt te liggen. Je ziet ze dan ieder een vlees of visschotel opeten en snappen niet waarom er geen broodje op dat bordje wordt geserveerd. En alleen al helemaal niet dat er geen boter bij is.

Bij de friet dus ook niet vragen om mayo of ketchup. Nee, die eet je gewoon in combinatie met de andere gerechtjes: gegrilde lamskoteletjes of gefrituurde kleine visjes die je met huid en haar opeet, gevulde aubergines.... Wat er altijd wel bij zit is een citroen. Overal citroenen. Een heerlijke combi.

Het is niet altijd evident om op een toeristeneiland als Kreta een goed, authentiek restaurant te vinden. In Chania is dat best lastig. Je hebt daar de haven en veel restaurants daar zijn vooral ingespeeld op toeristen. Die restaurants vind je ten westen van het plein bij de Hasjhan-Pascha moskee. Als je doorloopt richting het Maritiem Museum kom je uiteindelijk bij de nog 'echte' Griekse tavernes, daar waar de echte Grieken graag komen. En wij ook.

De haven van Chania met onze favoriete taverne:
Ta Neoria

Helaas slaat verandering toe in Chania en ook bij een restaurant waar wij vroeger vaak kwamen - Kainterimi - slaat de 'vertoeristing' toe. Geen water, geen brood en geen Raki meer. We zijn er wel heen geweest, maar slaan die de volgende keer over. Jammer hoor.

Naast ons appartement - Panos Village - was een Taverne. Een hele simpele waar wij redelijk vaak zijn wezen eten. Want Panos Village ligt zo'n 12 km van Chania vandaan - bóven Chania eigenlijk - en als we daar 's avonds dan weer aankwamen, hadden we geen zin om helemaal naar beneden te rijden, dus gingen we daar eten. Super simpel, super lekker zonder poespas, super aardige mensen. En als ik zeg simpel dan is dat ook zo maar wel met pure smaken.

Fraaie zonsondergang

Eén dag géén uitzicht...

De slaapkamer

De kamer met kitchenette(tje)

Ons uitzicht

Het zwembad met de appartementen

Panos Village is een kleinschalig appartementencomplex. Ik meen maar vier kamers. Wij zaten in een kamer op de 1e verdieping met een balkon voor en balkon achter. Práchtig uitzicht over Souda en Chania. Iedere avond de prachtigste film die je je maar kunt voorstellen: schitterende zonsondergangen. Bij het appartement heb je een prachtig - maar ijskoud - zwembad. Met dat zelfde super uitzicht. Het mooiste balkon van Chania, volgens één van de Grieken waar wij een keer op een avond Raki mee hebben gedronken.

Het appartement is vrij simpel met een ienie-mienie keukentje en een ienie-mienie badkamer met een douche van - jawel - 70x70 cm. En weinig waterdruk. Maar koken doe je daar niet (het eten daar is veel te lekker en te goedkoop om zelf voor te gaan kloten) en door zo'n simpele douche daar waardeer je je eigen douche weer des te meer.

Maar de uitbaters zijn zo super aardig en zo super sociaal en hulpvaardig, dat je het niet over je hart kunt krijgen een negatieve review te geven. In feite wil ik Panos Village 'geheim' houden, want het bevalt ons wel. Zo 'ver' van het strand en van de stad trekt dat een bepaald soort mensen (zonder kids dus) en dat vinden wij prima. Eén avond hadden we wel last van rokers omdat de wind slecht stond waardoor we niet op ons balkon konden zitten, maar het was toch fris en we waren moe, en de volgende dag waren ze alweer vertrokken dus verder geen irritaties (behalve van de zon: zonne-uitslag).

Zonnebaden op het strand is niet zo aan ons besteed. We waren van plan wat te gaan wandelen op Kreta, maar dat hebben we maar één dag gedaan. En dan ook maar meteen 25 kilometer. Beetje fout gelopen. We wilden de Samariakloof lopen maandag de 29e mei, maar het werd afgelast vanwege het slechte weer. En slecht weer was het ook: het kwam met bakken uit de hemel.

We hebben wel redelijk veel gedoken: in totaal acht keer. En altijd bij dezelfde duikschool: Chania Diving. Daar komen we al zo lang en die zijn zó professioneel, dat is gewoon heerlijk. Nikolas heeft zijn zaak nu zo'n tien jaar en we zien het alleen maar groeien en beter worden. Dikke pluim!

Klaar voor de jump nummer 217..

Stonefish

Grotduiken

Een mooie nudibranche (naaktslak)

En een kreeftje

We hebben ook twee keer zelfstandig gedoken, dus niet met Chania Diving mee maar flessen gehaald bij Chania Diving en alles in de auto, hup, naar een duikstek, waaronder één keer een meer, het Kourná Lake. Zoet water dus en .... koud (14 graden). De Middellandse Zee was trouwens zo'n 20 graden.

Met een waterfiets naar de 'blue hole' van het meer gefietst, want vanaf de kant kon je daar niet komen, de fiets aan een stalen constructie vastgesjord en daar afgedaald. Weer eens wat anders.

Met de waterfiets naar de blue hole

Waterplantjes

Lekkere vette palingen...

Ik boven een buis.

Nog meer buizen.

Nog meer buizen.

Wortels van bomen.

Afijn. We bewaren nog wat foto's voor een andere keer. Ik ga ook nog twee mooie foto's uitzoeken om te laten printen, want ik moet nog steeds nieuwe foto's voor in de badkamer, waar nu nog steeds twee Ikea-printjes hangen. Tijd voor iets nieuws...

Back home

Maandag
We zijn weer terug in het platte land, zo'n 4 meter onder NAP. We kwamen van zo'n 460 meter boven NAP dus even wennen 😜

Afgelopen vrijdagnacht zijn we terug gekomen uit Kreta. Hier gaan we nu al een aantal keren naar toe, met name omdat we daar lekker kunnen duiken, het leven er relaxed is en je er goed en lekker en goedkoop kunt eten. Kortom, voor dichtbij er even tussenuit is dit voor ons een ideale vakantiespot.

Omdat we wat veel bagage mee hadden (vier grote tassen in totaal: twee met onze duikspullen, één voor de kleding en één voor andere troepjes), hebben we ons die vrijdagnacht even laten ophalen door de buurman. Bedankt buurman. Altijd fijn om dat achter de hand te hebben.

Dus de afgelopen elf dagen waren gevuld met duiken, frappé drinken, Retzina bij de lunch, Kretenzer salade, Raki en onverstaanbare maar o zo aardige Grieken (op één na...). 

Retzina drinken

Heerlijke frappé..

Mooie zonsondergangen

Duiken (Seal Cave). Hier had ik het koud...

Duiken, mooie visjes

Schildpad gewoon in de haven van Chania

Kretenser salade. Heerlijk...

Ik ben nog bezig met de foto's want die staan in RAW en daar moet ik dus nog doorheen. De afgelopen twee dagen druk geweest met:

• nieuwe auto ophalen (yeah)
• even op en neer naar ons nieuwe huis (die zaterdag)
• hardlopen
• tuin even nalopen en die snippers van die boom opvegen
• wandelend naar het bos voor de BBQ event (wat we zagen toen we daar aan het hardlopen waren), maar alle hapjes waren al op en wat er nog weggegeven werd resulteerde in drommen mensen rond het uitgiftepunt.

Dinsdag

Vandaag weer aan de slag. Mai-o-mai, dat valt niet mee! Mannetje ook weer naar België en vanmorgen kregen we te horen dat de oplevering van onze woning zeker niet vóór de bouwvak zal zijn. We moesten daar wel eerst zelf naar informeren omdat we maar niets horen. Op zich niet echt heel erg, maar het zou wel fijn zijn als er naar een datum kan worden gewerkt in verband met allerlei afspraken met andere partijen. Maar ja, ik frons mijn wenkbrauwen maar weer en wacht het af.

Afgelopen zaterdag wel gezien dat de isolatielaag én de vloerverwarming gedaan is. Dan zie je toch dat er wel gewerkt wordt. Ik hoop dat ze in die zeven weken die nog overblijven tot aan het bouwverlof toch aardig wat kunnen afmaken.

PVSD - Pré Vacation Stress Disorder

Nou, nou. Ik weet niet wat er met mij aan de hand is de laatste week. Pijn in mijn schouders, al anderhalve week lichte hoofdpijn die 's nachts op komt zetten, een weegschaal die iedere dag een kilo meer aanduidt, zelfs licht misselijk 's morgens.... 😱.

Een algeheel gevoel van onbehagen. Dus.

Vakantiestress?

Ik hoop het maar. 'Iets' anders lijkt mij redelijk stug. Gezien mijn 'situatie' (dat ik al 56 ben en ik 'het' al zo'n maand of 10 geleden voor het laatst had). En trouwens, vroeger, in die tijd dat ik nog wél probeerde het niet is gelukt (thank god).

Dit is overigens niet de eerste keer dat ik mij zo gammel voel vlak vóór de vakantie. Ben zelfs een keer naar de huisarts geweest en als medicijn gaf hij me mee met zo'n geruststellende dubbele knipoog: 'Ga eerst maar eens lekker op vakantie!'

En dat deed ik.

Maar toch. Ik ben vaak ziek tijdens mijn vakantie. 

Een keer in Schotland: bronchitus.

Direct na mijn vakantie in Bretagne: griep.

Vaak zware hoofdpijn als ik 'long haul' vlieg.

Allemaal spanning wat er uit komt? Ik weet het niet. De huisarts adviseerde mij altijd om een week vóór mijn vakantie te beginnen met afbouwen. Alsof dat zo makkelijk is. Zit ik hier half hangend in mijn stoel te ontspannen.

'Mag ik je even storen?'

'Nee, nu niet. Ben aan het afbouwen....'

Ik moet eigenlijk zo'n twee weken van te voren beginnen met ópbouwen. Opbouwen van mijn wijntolerantie - die grens weer even naar boven verleggen, want ik drink nauwelijks thuis - en mijn trommelvliezen weer soepel maken, want die krijgen altijd een optater als ik weer ga duiken, stram als ze zijn. Het is net als met iedere sport, ook je trommelvliezen moeten weer even soepel worden.

Oordruppels en pijnstillers zijn dan ook mijn beste vrienden tijdens een duikvakantie.

Wat ik niet zo leuk vind aan dit soort vakanties (vliegen), vind ik het vliegen. En dan niet het vliegen zelf - dat vind ik echt fantastisch - maar meer die drukte bij het inchecken en dan dat op elkaar gepakt zitten met mensen die ik niet ken, die soms stinken, of soms mijn hele armsteun in beslag nemen, of soms zó breed zijn dat ik samengedrukt tegen de vliegtuigromp zit (één keer gehad..), of dat ze gaan klappen als het vliegtuig landt, of dat ze luidruchtig zijn, of hele hutkoffers of picknickmanden meenemen aan boord, of constant tegen je rugleuning aan zitten te rijen.

Ik heb het niet zo op dit soort drukke bedoeningen. Tijdens een concert geef ik er niet om, maar op reis... Het liefste vertrek ik met de auto op vakantie. Dan begint mijn vakantie als ik de sleutel omdraai. Dat vind ik zó relaxed en doet me zó denken aan vroeger, toen we altijd voor dag en dauw - als de merels net wakker waren - met de auto naar Frankrijk vertrokken. Wij - mijn broer en ik - zaten dan met onze kruin zowat tegen het dak want we zaten op alle vier de slaapzakken, een (zelfgemaakt) stoffen opbergzak met van die vakken vóór ons waar dan kleurboeken in zaten, spelletjes en de zomereditie van de Taptoe, én Muizemies, onze kat natuurlijk. Die zat niet in een vak [duh] maar die lag altijd prinsheerlijk op de rugleuning bij mijn vader in z'n nek. Hoofdsteunen kende men toen nog niet. Onderweg picknicken (nikspikken, noemde mijn vader dat), de kat even uitlaten aan een riempje, op weg naar.... ja, waar naar toe eigenlijk. We reden altijd op de bonnefooi, reserveerden nooit en stonden vaak op meest onogenlijke maar voor ons jong spul o zo interessante kampeerterreintjes. Met van die hurk wc's. En de kat? Die vond het allemaal prachtig. Als tie maar bij ons was. Wat een heerlijk beest was dat...

Ja. Leuk.

Maar een vliegvakantie begint bij mij zeg maar pas halverwege in de lucht na een glas wijn. Het begint al bij het inpakken, dat je je aan de limiet moet houden. En met ons duikgerief is dat best een uitdaging. Dan dat gesjouw....Nu woon ik op steenworp afstand van Schiphol en pakken we meestal de bus, maar toch. En wat wij nog al eens doen is de bagage met de auto alvast wegbrengen, dan weer naar huis en licht bepakt met enkel een tasje met de bus weer terug naar Schiphol. Super relaxed.

Ik heb ook altijd hoofdpijn als ik vlieg. Zodra ik die hal bij Schiphol (ná de controle dus) in stap, krijg ik koppijn. Als we lang vliegen, begin een dag van te voren al met het innemen van pijnstillers.

Schiphol boeit mij ook niet zo. 'Lekker shoppen', zegt mijn collega. Het enige wat ik koop is een luchtje. Gewoon omdat ik dat leuk vind, want echt veel goedkoper is het niet.

Verder zitten we een beetje onze tijd te verdoen op een rustig plekje, beetje proberen te lezen, maar meestal zit ik gewoon om me heen te kijken. Ik kan me moeilijk concentreren op een boek met zoveel gedoe om me heen.

Afijn. Wat een leed! Luxeproblemen zou ik zeggen.

Ik verheug me er enorm op en dan neem ik de zonnebrand en de zonne-uitslag ook nog voor lief. 

Valencia

Ik ben weer terug van weg geweest. Even twee, bijna drie weken er tussenuit. Ik ben in de afgelopen weken in vier landen geweest: Spanje, Duitsland, België en Nederland. Ik heb massa's te vertellen en ik weet gewoon niet waar ik moet beginnen en in welke volgorde ik het moet doen. Ik kan natuurlijk ook niet alles in één bericht proppen, dus zal ik voor de komende tijd genoeg te vertellen hebben.

Maar laten we bij het begin beginnen.

Na een flinke griep ben ik op 24 oktober weer begonnen met werken, want ik zou die vrijdag met vakantie zijn en om dan meer dan vijf weken niet te werken vond ik net even iets té. De griep heeft mij goed te pakken gehad en al met al was ik er pas zo rond de 5e november echt van af.

Dus een beetje met hangen en wurgen mij die week doorgeworsteld en op donderdag 27 oktober sloot ik de deur van mijn kantoor voor 19 dagen. Hèhè, dat voelde lekker. Mannetje was bepakt en bezakt uit Oostende naar mij toegereden. Ondanks dat het vakantie was, hadden wij toch best een druk schema. Vrijdag moesten we naar Kaatsheuvel op en neer wat een flinke hap uit de dag was natuurlijk en zaterdag vlogen we naar Valencia voor een citytrip. 

Nu zijn wij niet zo van die Citytrippers, maar even bij gebrek aan beter - wat wel erg oneerbiedig klinkt - hebben wij in plaats van een duikvakantie naar Oman of Egypte deze citytrip geboekt. Achteraf gezien was het een goede zet, want ik had zo vlak na de griep waarschijnlijk niet eens kunnen duiken omdat mijn holtes nog vol zaten (heb ook enorme hoofdpijnen gehad nog die week!).

Dus vrijdag met het vliegtuig naar Valencia. 

Ik zat op stoel 10A wat niet zo'n beste keuze was, want ik had geen raampje [ween]. Dan in Valencia met de metro 

naar ons onderkomen "ABCYou", een bed&breakfast gerund door Nederlanders. 

Op zich prima maar niet voor een volgende keer. Erg gehorig en de badkamer wel iets té basic. We lagen aan de 'tuin'kant, dus in dat opzicht wel erg rustig, maar als je oordopjes krijgt in het basiszakje - knijpzakje shampoo annex doucheschuim - dan moeten er al bellen gaan rinkelen. 

De B&B ligt daarentegen wel in een leuke wijk, dus even wandelen en je zit zo tussen de vele restaurantjes. En dat hebben we dan ook uitvoerig getest. Die vrijdag hebben we eerst een paar tapasjes gegeten 

en 's avonds - ze beginnen hier pas tegen 21.00u te eten - een bistro, wat een klein beetje tegenviel (niet Spaans hè). 

Zondag hebben we niet ontbeten in de B&B. Dat kon wel, maar wij hebben geen zin om tussen de medelanders in het buitenland te ontbijten en dan nóg niet de sfeer te proeven van het Spaanse stadsleven. Dus hebben we in een tent gegeten waar we koffie met een croissant hebben besteld en later ook een tostade con asceite (toast met (veel) olijfolie) waar hier doorgaans mee ontbeten wordt (is ons verteld).

Dan naar het museum van de keramiek waar we hebben afgesproken met een gids die ons per fiets langs mooie plekjes van Valencia brengt. Speciaal op onze eerste dag, omdat je dan later nog terug kunt gaan naar die plekken die je dan nog de moeite waard vind. De gidse was een Nederlandse en de hele groep was Nederlandstalig (Belgen en Ollanders) en gingen in optocht door Valancia langs pleintjes en fonteintjes, beelden en bruggen, gebouwen en een kraampje waar ze horchata verkopen, een typisch Valenciaans drankje (was ik overigens erg lekker vond).

De tocht ging voornamelijk door het park Jardi del Túria, een oude rivierbedding waar nu een park is aangelegd waar je heerlijk kunt fietsen, wandelen, hardlopen, yoga en wat al dies meer zij. Kortom, erg gezellig. En in dat park prachtige gebouwen van Calatrava en ondanks dat ik niet zo'n architectuurmens ben, vond ik dit wel erg mooi. Zeker tegen de strakblauwe lucht - die we de hele week hebben gehad - komen deze witte orgaanachtige structuren prachtig uit.

(Foto van Internet)

Ondanks dat de gidse een erg enthousiaste dame was, vonden wij het jammer dat het drankje wat we 'kregen' tijdens de toer niet met een tapa was. Maar afijn, je kunt niet alles hebben.

Na de toer nog wat rondgelopen door de stad en al zwervend in een restaurant vlak bij onze B&B neer gestreken. Veel was al volgeboekt - iedereen eet hier buiten de deur - en bij La Tofona was nog plek. Voor de goede orde: het was lunchtijd. Echt alles bomvol. Wat leven ze hier zalig. Echt zeker een aanrader: erg lekker gegeten. Géén paella, dat zouden we de volgende dag doen bij hét paella-restaurant van Valencia....

Hele families...

Paella.... die wij dus niet namen

Patatas bravas, maar dan anders.

Afijn. Een aanrader. En alles érg betaalbaar! De ochtenden ontbeten wij meestal buiten de deur met het boekje 100% Valencia in de hand (dat heet nu anders: timetomomo). Erge fijne gidsjes. Dus hebben we o.a. ontbeten in Blue Bell Coffee Compagny, een leuk klein tentje met lekkere tosta's. Of Dulce de Leche, een té heerlijke plek om te gaan ontbijten! U zijt gewaarschuwd!! Ik zou er niet heen gaan als ik jou was.

We hebben die dagen echt heerlijk weer gehad, waar ik echt van opknaptje. Eventjes nog rondlopen in een graadje of 25. Zonnetje, biertje hier en daar, hapje. Wat wil een mens nog meer.

Op maandag 31 oktober (Halloween, alles dicht 😞, gelukkig hadden we gereserveerd) de echte paella gegeten bij Casa Roberto, waarvan wordt gezegd dat dit hét paella-restaurant is, wat misschien ook zo is omdat het gewoon vol zit. En dat eten, nogmaals, dus als lunch. Een echte paella Valenciana genomen. Errug lekker. Wordt aan je tafel getoond en als je wilt dus met pan en al voor je neus gezet. Gewoon uit de pan lepelen. Ik zag het sommigen doen met een houten lepel, maar de reden daarvoor is mij onbekend. 

We zijn nog in het iMax theater geweest waar we een natuurfilm hebben gezien over de Nationale Parken in de VS, maar dat viel erg tegen. De film was zeker niet HD en deed een beetje aftands aan. Geen aanrader dus.

Op dinsdag hebben we fietsen opgehaald en zijn die dag naar Albufera gefietst. Pittig stuk fietsen, maar wel op goede fietspaden - zeker het laatste deel - langs de kust wat ook erg leuk is. Omdat die dinsdag een feestdag was (1 november, allerheiligen) was het best druk, maar wel doenbaar. De fietspaden doen een beetje Belgisch aan: soms wat onlogisch dus en vrij smal. In Valencia zelf valt niet veel te fietsen als er geen fietspaden zijn - die vaak als een rood spoor op het voetpad staan afgebeeld - en is zeker in de oude stad niet aan te raden. Maar in het park Jardi del Túria zeker wel, hoewel je ook daar moet oppassen en de fietspaden bij tijd en wijle vrij smal zijn.

In El Palmar, een restaurant-dorp vlak naast het nationaal park Albufera, hebben we gelunched bij El Rek waar we Aroz Negro hebben gegeten: zwarte rijst. In zo'n zelfde pan klaar gemaakt als paella en zwart gemaakt met inktvisinkt. 

Ziet er wat vreemd uit, maar het was erg lekker. El Rek komt over als een ordinaire vreetschuut, maar het eten is er erg goed en de bediening vlot en professioneel. Getuige ook het vele volk wat er zat.

We hadden die dag 55 km gefietst!

Woensdagmiddag hadden we een tafel gereserveerd bij RIFF. Is een beetje onze hobby: zo af en toe in een toprestaurant eten. Dat liever dan 10x bij een 13-in-een-dozijn restaurant en dan honderd euro afrekenen. Nu goed eten en het dubbele betalen. De Duitse chef heette ons welkom en kwam het menu uitleggen. We hebben ons laten verrassen. Kan zeggen, het was goed maar niet wauw! - wat ik bijvoorbeeld In De Wulf wel had - en het ging erg rap. Toen ik daar wat van zei, werd ons verteld dat dat een Spaanse gewoonte is omdat te veel pauze tussen de gerechten de smaakpapillen veranderd 😳.

Het zal wel.

Een impressie van de gerechtjes...

Na deze lunch zaten we zo stuffed, dat we daarna ook niets meer hebben gegeten en al sliertend door de stad onze namiddag hebben doorgebracht. 

Donderdag zijn we naar de botanische tuin gewandeld. Voordeel van Valencia is dat alles te bewandelen is. Ze zeggen dat het openbaar vervoer erg goed is daar, maar we hebben enkel de metro genomen van en naar het vliegveld, dus kan daar niets over zeggen.

We hebben nog de hele stad afgezocht naar een deurklopper, omdat ik die thuis ook op mijn deur heb, ook gekocht in Spanje en voor ons nieuwe huis willen we natuurlijk ook een deurklopper. Er uiteindelijk wel eentje gevonden voor een tientje, en nu maar hopen dat het straks in 'onze' deur past.

Valencia dus. Als je van shoppen houdt ook een hele fijn shopstad, zowel in de oude stad als in de wat meer in opkomst zijnde wijken. Het eerder genoemde boekje is echt een fijn boekje om de stad mee te verkennen. Alles is te belopen. Er zijn twee mooie grote overdekte markthallen waar je natuurlijk weer wordt dood gegooid met al dat Spaanse lekkers waarvan je niets mee kunt nemen (als je met het vliegtuig bent). Er wordt daar uitgebreid geluncht: avondeten stelt - tenminste wat wij ervan hebben gemerkt - niets voor. Hooguit een drankje met wat tapas. Prijzen zijn alleszins vriendelijk: het loont daar om lekker uit eten te gaan. En is nog gezellig ook.

Het is ook een sportieve stad: het eerder genoemde park heeft zelfs een apart hardloop parcours (nu 20 november is er ook een marathon) en je ziet in dat park dus overal hardlopers. Het stikt ervan. Aangezien het in de tijd dat wij er waren boven de 25 graden was, had ik gelukkig niet zo die aandrang om ook te gaan lopen (had overigens ook niets bij me).

En o ja, ik heb in die week ook nog 77.933 stappen gemaakt....oftewel 27,34 kilometer afgewandeld...
BewarenBewaren