Pijntjes....

Seal Cave - kouououd......

Ik heb al een aantal weken - nog van vóór mijn vakantie - last van mijn schouders en nek en wellicht een slijmbeursontsteking (opnieuw) in mijn rechterschouder. Daarnaast heb ik nu al ruim twee jaar last van mijn linkerenkel. De stramheid slaat toe.

Gisteren ben ik voor die enkel eindelijk eens naar mijn huisarts geweest in plaats van het maar zelf 'aanmodderen' bij fysiotherapeuten die enkel maar zuchtend zeggen: 'Jij hebt ook steeds iets raars...!' Je hebt er niets aan. Ook de laatste fysiotherapeut - hoewel good looking en vriendelijk - heeft niet echt iets bijgedragen aan het herstel.

Ik weet het nu niet meer, dus naar mijn huisarts, waar ik inmiddels - goh - ook alweer vijfentwintig jaar bij kom. Wat vliegt de tijd....

Hij heeft even over mijn enkel gewreven - helpt ook blijkbaar - en mij doorverwezen naar de orthopeed. 'Waarom ga je niet naar een orthopeed?' vroeg hij nog. 'Omdat ik daar niet aan denk....?' antwoordde ik weifelend.

Daar kan ik dan pas over een maand terecht, maar bij het maken van een afspraak werd ik uiterst vriendelijk te woord gestaan en dat er op die datum een speciaal voet- en enkelspreekuur is. In ieder geval het onderbeen betreffende, dus dat dit een uitstekeloze gelegenheid zou zijn. Maken ze meteen eventueel een foto. Dus ik ben reuze benieuwd of en wat ze vinden. 

Ik heb mij afgelopen week dan ook voorgenomen om voorlopig niet hard te lopen en eerst te wachten op het resultaat (ik heb trouwens toch ook weer nieuwe schoenen nodig....). Nu loop ik toch al niet graag in de zomer (veel te warm), dus echt een straf zal het niet zijn. Hoewel ik toch wel kriebelt als ik iemand zie lopen. Moet maar even sterk zijn en de andere kant op kijken.

Ondertussen blijf ik wel soort van in beweging hoewel het er doordeweeks toch echt weinig van komt. Ik zit de hele dag met mijn luie reet op mijn kantoorstoel. Kan ik fietsend naar het werk, ware het niet dat ik juist van het fietsen zo'n pijn krijg in die pees. Helaas. Ik zou het zo doen.

En dan die schouders en nek: omdat die luie fysiotherapeuten van tegenwoordig niet meer (mogen) masseren, ga ik volgende week maar naar een zelfstandige masseur. Masseuse in dit geval. Even lekker flink mijn schouders los laten masseren. 

In ons appartement in Kreta hadden wij een kneiterhard matras en ondanks dat ik mijn eigen ergodynamische kussen (ik heb er inmiddels al twee 'versleten') mee had, had ik vreselijke pijn in mijn schouders. Zo'n hard matras is ook niet alles dus. 

Ik dacht eerst nog dat die pijn een combinatie was van hard matras en duiken (want koud water - zeker in sommige grotten - zie foto bovenaan - en dat slaat op mijn spieren), maar nu weer thuis in mijn eigenste bed blijf ik last houden. Nu is dit een bekende klacht (had vroeger stevige RSI) en is de tijd zeg maar weer aangebroken voor een paar massages en een nieuw hoofdkussen, want mijn huidige hoofdkussen heb ik ook weer meer dan vijf jaar, en dan kan ik er daarna weer een poosje tegenaan.

Daarnaast probeer ik toch wel één keer in de week naar yoga te gaan, want dat is gewoon super voor je lijf, zeker voor je ruggegraat en dan nemen we het gekwebbel maar voor lief. Want thuis aan de yoga.... het lukt mij .... gewoon ..... NIET ...

Compressie tubes

Gisterenmiddag heb ik na anderhalve week niet lopen weer de stoute (hardloop)schoenen aangetrokken en naar het park gereden. De zon scheen inmiddels dus korte broek. Thuis had ik eerst met veel persen en duwen mijn nieuw aangeschafte Herzog compressie-tubes aangedaan: 

Dit zijn niet mijn benen, maar de foto komt van de site 'Stoere Vrouwen Sporten'.

Maar dat terzijde.

Die compressie-tubes - dus geen kousen want er zitten geen voetjes aan - kan je niet zomaar kopen in standaard maten, maar je moet je enkel en je kuitomvang op twee plaatsen meten. Dus met een meetlint in de weer en de drie plekken meten. 

39-38-24

Bestellen bij Podobrace waar het allemaal piekfijn staat uitgelegd, en keurig de volgende dag afgeleverd.

Maar mijn hemel, wat krijg je die dingen moeilijk aan! Wat een gesjor. Maar het lukte uiteindelijk wel. Schijnt ook een trucje voor te zijn trouwens. 

En dan ermee lopen. Dat is wel even wennen. Ik moest een paar keer stoppen omdat ik dacht dat - vooral mijn rechter - voet aan het afsterven was. Zitten ze te strak, heb ik 'm verkeerd aan, is tie te klein....? Wat doe ik niet goed.

Thuis nogmaals opmeten. Nee, de maten zijn goed. No doubt about that. Ik zal eens gaan googelen wat de ervaringen zijn. Op hierboven genoemde site staat geen echte ervaring, maar op andere sites is het ook niet echt duidelijk. 

Dan maar mijn eigen review, maar ik kan het natuurlijk pas echt goed beoordelen als ik er een paar keer mee heb gelopen. Nu had ik anderhalve week niet gelopen. Het gekke is dat ik praktisch geen last had van mijn linkerenkel, waar ik die vervelende shin-splint heb, maar ik had veel meer 'last' rechts. Door die tube.

De eerste kilometers gingen dan ook niet zo lekker en moest ik een paar keer stoppen. Mijn benen voelde zó zwaar, niet normaal. En ik slofte ook wat meer, vooral rechts. Daarna ging het wat beter en heb ik zo'n drie kilometer aan één stuk kunnen lopen. Het tempo was wat laag, maar ach. 

(pace 7:46/km).

Natuurlijk ben ik wel erg benieuwd wat dit doet voor mijn blessures: ja twee, want ik heb ook nog steeds de Morton's Neuroom. Die doet weliswaar geen pijn omdat ik speciale zolen heb (en ik loop op Saucony, al járen!), maar ik lees toch op een site dat zelfs dát minder wordt met compressiekousen/tubes. Hoe fijn is dat!

Het uittrekken was ook even een dingetje, maar een plastic zakje bracht uitkomst. Ben wel erg benieuwd naar de volgende ervaring. En dat zal zondagmorgen zijn.

En wie weet, zit er wellicht ooit nog eens een 10-kilometertje in het vat...

Weekend vol bloemen

Ouder worden is een raar fenomeen. Met name de veranderingen in je lichaam worden meer en meer merkbaar. Waar bij een 'jong' lichaam de afvalstoffen uit de cellen in je lichaam worden gerecycled, zo neemt deze werking af naarmate je ouder wordt en er blijven meer afvalstoffen in je lijf*.

Dit resulteert o.a. ook in andere pijntjes omdat zenuwbanen bekneld raken en zuurstoftoevoer niet meer optimaal is, zoals ik heb in mijn enkel en nu ook in mijn rechterschouder. En ik heb er weer iets nieuws bij: hoofdpijn 's nachts.

Ik word er zuchterig van. 

Misschien ben ik ook wel aan vakantie toe. Niet getreurd: deze is in aantocht.

Eerst nog wat lopen rommelen met mijn camera (klik op de foto voor een vergroting):

Fluitekruid

Paardebloem

Gras(?)aar met tor

Smeerwortel

Schaap

Shoarma... eh.....lam... (Conny toch...!)

Peperboom

Geen idee...

Allemaal boshyacinten

Zoekplaatje: kikker

Kikker

Meerkoet jaagt op kikkers

Ook geen idee wat dit is.

En omdat Akelei zo'n dankbaar model is...

En omdat het zondagmiddag best goed toeven was uit de wind in de zon, alvast een beetje in zomerse sferen komen met housemade guacemole, nachos en zelfgemaakte mojito.

Zaterdag hebben wij praktisch de hele dag besteed aan het maken van een (waterdicht) afdak op mijn dakterras. Goed vastgesjord, want op het dakterras kan het fors waaien. Nu kan de tafel er mooi onder staan en kan ik er blijven zitten als het op zo'n zwoele zomeravond begint te onweren. Heerlijk!

Zondag niet gelopen vanwege mijn blessure, maar wel een fors eind gewandeld (vandaar de foto's: ik ga de deur niet meer uit zonder fototoestel), koffie met appeltaart genomen bij een zorgmanege (heet dat zo?) waar ze ook heel veel brocante hebben. Ik word daar wel hebberig van, maar ik moet nog even geduld hebben. Straks heb ik meer ruimte, want ik heb wel een paar leuke dingetjes gezien.

Er stond wel een schitterend paard:

En in de zon, uit de wind, onder het genot van een mojito en quacemole even een tekening gemaakt van ons terras en de oprit, hoe we dat willen en van welk materiaal, zodat we hier een offerte voor kunnen opvragen. 

O ja, nog iets leuks gedaan: ik heb de kontjes van een bosje bosui afgesneden en deze in een laagje water gezet. Schijnt dat dit dus gewoon weer gaat aangroeien! Ben benieuwd.

* bron: mens en gezondheid

Bloemen, dennen en blokhutten

Gisteren in de tuin even in de weer geweest met mijn camera

Altijd leuk om met foto's bezig te zijn, hoewel het wel aardig wat tijd kost. Ik maak foto's in RAW formaat en 'moet' ze daarna dan toch altijd wel bewerken in die zin dat je ze moet omzetten naar JPG en dan kan je meteen hier en daar wat bijwerken.

Groot voordeel van RAW is dat er veel meer data zit in de foto's. De bestanden zijn dan ook groter. Meer data betekent meer verfijning, dus je kunt veel meer doen met je foto's. Soms zijn de foto's gewoon goed, en is het enkel converteren naar een meer behapbaar formaat: JPG.

De foto hierboven is van een grove den. Ik heb tijdens een wandeling een dennenappel meegenomen - die ligt er bij zoals je ziet - en de zaadjes zijn nu ontkiemd. Spreekt voor zich dat deze den-to-be in de nieuwe tuin komt.

Gisteren niet hardgelopen vanwege een hardnekkige blessure: TPPD (Tibial Posterior Tendinitus Disfunction) die maandagavond ineens in volle hevigheid toesloeg doordat ik op het strand heb (hard)gelopen. Zo erg, dat ik er bij tijd en wijle niet op kan staan. Alsof er een mes in wordt gedreven. Gelukkig kan ik vanmiddag terecht bij de fysio.

De plaatsing van het tuinhuis is uitgesteld 😡

Zou volgende week gaan gebeuren, maar maandag kwamen ze ineens in de lucht dat die datum niet ging lukken. 

Zin twee van hun logo gaat dus niet op. Zeker als je beseft hoe lang geleden wij dit al hebben besproken. Afijn, het is ook niet zo dat wij mega-haast hebben, maar wij maken er tijd voor (lees: verlof vragen op het werk) wat al lastig is en dan zeggen ze dat het niet gaat lukken. Beetje jammer.

We palaveren wat af...

Vandaag gaat het alweer een stuk beter. Misschien komt dat omdat ik morgen even een dag thuis ben om even gewoon thuis te zijn. Gewoon. Omdat het kan. Wat ik ga doen morgen weet ik nog niet. In ieder geval bedenken wat we gaan eten dit weekend en het dan kopen. Het is morgen markt hier in het 'dorp'. Niet dat ik nou zo van markten hou - eigenlijk gewoon helemaal níet - maar dan zou ik bijvoorbeeld weer eens vis kunnen eten. Juist omdat ik vrijdags nooit naar de markt kan, eet ik weinig vis omdat er niets meer is tegen de tijd dat ik eindelijk op de markt kan zijn (pas tegen vieren). 

Het probleem met vis vind ik dat je pas iets kunt bedenken wat je daarvan gaat maken als je ziet wat voor vis er ligt. Je kunt wel een pracht van recept hebben opgezocht maar als ze dan die vis net niet hebben, dan houdt het al op. In Nederland is het aanbod toch als zo magertjes, ondanks dat we zoveel kust hebben. Maar veel 'lusten we niet' en gaat naar het buitenland. Bizar. Net als uitgemolken melkkoeien. Die verdwijnen ook de grens over terwijl dat vlees juist zo lekker is.

Gisterenmiddag heb ik wel weer hardgelopen. Het had de hele ochtend geregend, maar tegen de tijd dat ik 'moest' hardlopen, was het droog. Door de vele regen was het wel heel rustig in het park. Overal plassen, vogeltjes zongen uit volle borst. Ik heb écht geprobeerd er van te genieten en dat ging eigenlijk best wel. Geen volle snelheid, maar hé, ik ben 56 dus die vaart hoeft niet meer zo. Ik vind een pace van 7:20 minuten per kilometer/8 km per uur (6 kilometer gelopen) echt prima. Als je maar lekker loopt en dat is het belangrijkste voor mij. En ik voelde mij ook weer heerlijk na die drie kwartier heerlijk buiten. Een week niet buiten geweest dus ik snakte ernaar.

We gaan het niet hebben over de hoofdpijn die zo tegen 20.00u weer op kwam zetten.

Thuis nog even getracht muziek af te spelen van mijn smartphone via de versterker, maar dat is mij niet gelukt. Ik rij tegenwoordig in een Polo en daar is mijn telefoon connected en kan ik muziek via Blauwe Tand afspelen en ik heb eergisteren de film Bourne Legacy gezien en toen hoorde ik aan het einde de muziek Extreme Ways van Moby. Dus dan heb ik meteen zoiets van: Ooooh, dat is lang geleden en ik vind die muziek zo goed! Ik heb weliswaar Spotify, maar ik betaal daar niet voor, dus krijg je die irritante reklames ertussendoor. 

Deze is trouwens ook wel leuk. Net ontdekt. Erg herkenbaar ook ;-)

Gisterenavond direct maar 'even' mijn belastingaangifte gedaan. Is dat ook weer achter de rug. Tegenwoordig is zo'n 80% al ingevuld en hoef je dat enkel maar te checken. Leuker kunnen ze het niet maken, wel makkelijker.

En dan vanmorgen nog even een bezoek aan de fysio voor mijn enkel, maar dat gaat de goede kant op. Zeker op de beurs afgelopen weekend best veel trappen gelopen omdat het toilet ergens boven was en je er vier trappen voor moest lopen en bij het naar beneden gaan nergens last van, wat ik meestal wel had. Dus dat ziet er goed uit. Met hardlopen nog klein beetje last: enkel eerste twee kilometer en daarna gaat het goed. Er zit dus verbetering in.

Zo, mijn lulverhaal ook weer opgehoest voor vandaag en dan is het weer tijd voor een kopje koffie.

Blogboek 2016 en hoofdpijn

Nee, ik heb niets te klagen. Ik mág ook niet klagen omdat ik het goed heb. Maar ik ben vrouw en hormonen bepalen mijn leven en welbehagen. En hoe lullig sommige mensen daar ook over doen, vrouw zijn is bij tijd en wijle niet makkelijk. Maar wij zijn sterk en buigzaam en veerkrachtig en slaan ons er wel doorheen. Opgeven is geen optie. Het leven is té mooi! 

Dingen waar ik blij van word:
Mijn blog in boekvorm. Gisteren ontvangen. Weliswaar niet zo gelikt als bij Blurb maar wel véél minder werk. En ik hoef het niet uit te geven dus het voldoet. En dat voor zo’n 62 euro met iets van 200 bladzijden. Ik ben tevreden.

En bijna weekend
Ja, het is weer donderdag. Dus bijna weekend. Daar word ik blij van, hoewel dat weekend ook altijd weer veel te snel voorbij is.

Dingen waar ik bedroefd van word:
Die eeuwige hoofdpijn ná het hardlopen…. Gisteren dus weer. Ik word er nu een beetje moedeloos van. Komt ook omdat mijn enkel toch nog altijd wel wat zeer doet en ik gisteren iets té ver heb doorgedrukt bij een rekoefening en ik weer licht last heb van een oude liesblessure. Al met al wat dingetjes waar ik een beetje mee worstel.

Vóór het lopen

Vanmorgen bij de fysiotherapeut verzuchtte ik: ‘Ik denk dat ik maar stop met hardlopen…’. Ik weet ook wel dat dat niet zal gebeuren, maar het zou leuk zijn als het plezier en het gelukzalige gevoel terug komt. Ik zou fijn zijn als ik volledig pijnvrij mijn rondjes kan lopen. Nu zit ik in een soort vicieuze cirkel en zie ik er bij voorbaat tegen op om te gaan lopen en dat helpt natuurlijk niet om dan ontspannen te lopen en ervan te genieten.

Dus heb ik een afspraak gemaakt bij een acupuncturiste (niet alleen daarvoor, hoor). Baat het niet dan schaadt dat zeker niet, misschien hooguit de inhoud van je portemonnee. Ik geef het de voordeel van de twijfel. Ook pak ik mijn yoga weer op. Na die vreselijke drukke maanden had ik daar even geen zin in, maar ik heb er toch wel baat bij, ondanks de praatzieke medeyogini’s. Ik zit daar voor mezelf en niet voor een ander. Het zelf thuis doen is toch een hopeloze poging.

Waar ik nog meer niet vrolijk van word is dat eeuwige gekrakeel tussen steeds dezelfde vrouwelijke collega's hier waar zelfs de directeur zich mee moet bemoeien. Het is te zot voor woorden. En ik er maar neutraal boven staan. Waar ik ook geen moeite mee heb. Het zijn af en toe net kinderen.

D-day en vloeren

Vandaag is het voor mij ook een beetje D-day. Niet alleen wordt vanavond NL tijd D. Trump ingeaugurkt, voor mij gaat vandaag het nieuwe programma écht de lucht in. Dat programma waar ik mee bezig was op mijn werk. Een nieuw HR programma, waarmee ze hun vrije dagen én hun loonstroken kunnen zien. En ook nog eens op een pracht van een app. Het leuke is dat ik tot nu toe nog niet echt negatieve feedback heb gehad.

Dus beetje trots ben ik wel. Mezelf maar een klein schouderklopje geven.

Verder voel ik mij vandaag bijzonder niet fit. Zwaar hoofd alsof er weer een virus op de loer ligt. Als het maar bij loeren blijft. Maar weer voor de zekerheid een grog nemen vanavond (en nee, dat is geen smoesje om aan de drank te gaan). 

Vanmiddag ga ik een echo laten maken van mijn enkel. Donderdagmorgen was ik even bij de fysio die tenminste wel meteen werk maakte van mijn klachten. Hij stelde voor om een echo te laten maken om te zien of het werkelijk PTT is en zo ja in welk stadium. Hij kan daarop zijn behandelplan maken. Ik hoor dan ook meteen vanmiddag of ik zondag kan hardlopen ja of nee. Aangezien het zondag weer prachtig weer wordt, zou het wel lekker zijn als ik even een rustig duurloopje mag doen.

Nu de keuken uit het huis gehaald is (figuurlijk), voel ik me wel een stuk vrijer. Ondanks het feit dat je je inderdaad niet erg populair maakt bij de bouwpromotor, gaan we toch proberen onze zin en smaak door te drijven. Dat is dus gelukt bij de keuken.

Nu nog de vloer. Even afhankelijk van de prijs 'krijgen' we op de begane grond én in de badkamer vloerverwarming. Dat is natuurlijk bijzonder aangenaam. Ik heb het nu ook deels in mijn huis en ik kan je zeggen: echt zalig. Er zijn weinig dingen zó comfortabel als vloerverwarming.

Van vloerverwarming wil je dan natuurlijk volop genieten, dus het beste is om een harde vloer te nemen: tegels of PVC of wat wij graag willen: betonlookvloer. 

Zoiets (foto Decochip)

In mijn huidige woning in de keuken, hal en WC heb ik een zogenaamde egalinevloer. Daar is op de cementdeklaag een laag egaline gegoten wat een beetje vlammend is uitgespateld. Daarover heen twee laklagen en dan krijg je een harde industriële vloer. Nadeel van de vloer is wel dat deze kan scheuren, wat bij mij dan ook gebeurd is in de keuken, maar wat wel dat extra industriële karakter geeft. Voordeel is dat het gemakkelijk is in onderhoud en als je het zat bent je er zó een andere vloer overheen kunt leggen. Of dat nu tapijt is, PVC of hout. En het is uniek: niemand anders heeft zo'n vloer.

Mijn egaline vloer (en een deel van het schiereiland)

Leuk als je een mail krijgt terwijl je dit stuk zit te tikken dat de tegelvloer uit de aanneming gehaald wordt en we dus zelf de vloer mogen doen. Yippie!! Zo langzamerhand wordt het dan toch echt ons droomhuis met de vloer en de keuken die we écht willen. En nog voor weinig ook.

De aanpak is dan wel iets anders dan we oorspronkelijk gepland hadden, want we kunnen waarschijnlijk één en ander pas ná de oplevering doen. Hoewel de bouwpromotor zelf heeft voorgesteld zijn gegevens aan de vloergieter door te geven. Waarschijnlijk om al tijdens het project de vloer te kunnen doen. Zou wel handig zijn, want dat betekent dat we toch wel in een soort af-huis komen (behalve dan dat de keuken er nog niet in zit).

Zo langzamerhand krijg ik wel weer zin in het project. 

Bijna weer een jaar voorbij

Vandaag alweer de eerste dag van de laatste maand van 2016. Tijd om over het afgelopen jaar na te denken. Toch? Ik doe daar niet zo aan. Wat geweest is, is geweest en doe dan ook geen recaps. Komt ook omdat ik geen doelen stel of goede voornemens heb. 

Als we dan toch moeten recappen, kan ik zeggen dat ik een uitermate ontevreden jaar achter de rug heb. Dat komt voor een groot deel door de overgang in combinatie met werk, wat op gezette tijden een onmogelijke lastige combi is. Ik heb me veel moe gevoeld, veel lopen balen en stressen en zelfs niet echt een heel ontspannen duikvakantie gehad. Dank u, hormonen!

Ook met het hardlopen ging het niet goed. Ik stel ieder jaar een doel (daar dan weer wel) om 450 km te lopen, maar dat heb ik dit jaar niet gehaald. Ik heb meer gefietst dan hardgelopen en dat alles vanwege een blessure, de warme zomer en in oktober een forse griep.

En bovendien, voor je het weet is het jaar voorbij en lijkt het vorige week dat de narcissen bloeiden in het bos.

Gelukkig zijn mijn ogen geopend door twee dames die mij even vertelden dat alle malaise die ik voel 'gewoon' horen bij de overgang. Sinds die dag dat ik dat hoorde, voel ik mij stukken beter (of komt het omdat de baas gewoon veel weg van kantoor is.... hummmm...). 

Het hardlopen helpt enorm tegen de overgangsperikelen, hoewel ik gisteren wat minder relaxt heb gelopen, zelf een beetje mopperend, omdat ik mijn enkel niet goed had ingetapet. Ondanks dat heb ik vandaag niet of nauwelijks last, dus wie weet gaat die verdomde spier op een gegeven moment gewoon weer meewerken.

Wat ik ook doe/probeer sinds een kleine maand is elke dag tien minuten mediteren. Elke dag lukt mij niet altijd, zeker in het weekend als ik met mijn mannetje ben komt het er niet van. Maar ik denk daar nu toch wel profijt van te voelen. In feite is het je hersens trainen. Want net als je spieren kan je ook je geest oefenen en sterk maken. Het helpt in de strijd met de hormonen, collega's en wederhelften en is daarom aan te raden. Ik doe het met Headspace (nee, geen aandelen). Is wel in het Engels maar die beste man heeft een hele fijne stem. Inmiddels wel betalend - anders strand je na 10 sessies - maar we proberen het gewoon een jaar.

En omdat het de eerste van de maand is, weer tijd om mijn financiën bij te werken en toch een paar minuten te staren naar mijn spaarrekening en de wens uitspreken dat ik deze maand wél een getal met een flink aantal nullen vóór de komma win. En anders, en anders hé, dan zeg ik én de Staatsloterij op én de Bankgiroloterij. Zo. Lekker puh.

Het 57e levensjaar. En verder...

Nu ik mijn 56e levensjaar achter me heb en al een aantal dagen me bevind in mijn 57e levensjaar, lijkt de tijd nu wel enorm snel te gaan. Hoe ouder je wordt, hoe sneller de tijd.
Het lijkt nog maar net een paar weken geleden dat ik voorbereidingen moest treffen voor kerst. Nu is het over een maand alweer zo ver. Iedereen in de stress. 

Waar anderen de herfst op handen dragen, vind ik het maar zozo. Dit heeft meer te maken met de donkere dagen dan met de prachtige herfstkleuren, de spinnewebben, de blaadjes op de grond en die speciale geur die er altijd hangt rond deze tijd. 

Mijn tuin is zo goed als winterklaar: de lei-lindes zijn gesnoeid en de haag voor een groot deel geknipt. Ik heb de druif een heel eind terug gesnoeid om deze alvast wat hapklaar te maken voor als ik 'm wil gaan verhuizen. De Aloë Vera's staan voor een deel binnen. Moet nog een plek zien te vinden voor ééntje, maar omdat mijn huis vrij klein is, is dat ieder jaar weer een crime.

Dat is hopelijk met het nieuwe huis ook opgelost, want ik zou er graag een (tweedehands) kas willen hebben. Dan kan alles wat moet overwinteren daar in.

De inhoud van de tuin zal sowieso van lieverlee helemaal  - of toch voor een groot deel - richting WO gaan. Stukje bij beetje. En op de opengevallen plekken komen planten die geen verzorging nodig hebben óf ik plemp het helemaal dicht met tegels. Dat moet ik nog even bekijken. 

Ik kan me nog heel moeilijk voorstellen hoe het zal zijn in het andere huis. Het is natuurlijk ook nog zo dat ik daar vier van de zeven dagen niet ben. En ik vind dat best een minder leuke gedachte. Het is jammer genoeg té ver rijden om iedere dag op en neer te gaan (iets meer dan twee uur) en bovendien volslagen nutteloos want ook dán kan ik niet genieten van het huis, de tuin (die nu nog kaal is natuurlijk) en vooral .... de stilte....de frisse lucht...

Ik ben niet meer zo heel romantisch ingesteld dat ik nu vlinders in mijn buik heb bij het idee heb dat we bezig zijn met een 'nestje' voor ons beiden. Na twee relaties en een flinke dosis levenswijsheid, weet ik dat dit gewoon weer een huis zal zijn, een thuis weliswaar, maar waar ook op een gegeven moment stof komt te liggen en waar ook gepoetst en geschrobt moet worden. 

We zijn ook niet van die mensen die alles direct tiptop in orde moeten hebben, omdat dat gewoon een utopie is en je laat meeslepen door programma's als Binnenstebuiten en Bouw Je Droomhuis. Een thuis wordt het vanzelf wel, met de jaren. Zoiets moet groeien. 

Ik zal je zeggen dat ik zelfs wat kriebels in de buik heb bij het idee dat ik over negen jaar inderdaad dan eindelijk ga samenwonen met mijn man. In één huis. Dat klinkt misschien heel raar en tegendraads, maar ik heb nu doordeweeks mijn eigen routines en gewoontes en dingetjes - je kent dat wel - en dat valt dan helemaal weg natuurlijk. Alhoewel: als het inderdaad zo is dat de militairen straks zeven (!) jaar langer moeten werken, heb ik overdag zeeën van tijd natuurlijk. Aan die ruim 600 m2 tuin zal ik mijn handen vol hebben. En wie weet tijd voor een kat. Of hond...

Mijn droomhond: Saarloos Wolfhond.

Hopelijk blijf ik nog lang fit en gezond. Vanmiddag alvast weer voor het eerst weer hardlopen na ruim een maand vanwege blessure/griep/vakantie. Ben erg benieuwd en heb er érg veel zin in.

En o ja, ik heb een Garmin 235 besteld....

Hardlopende klussers die niet communiceren

Vanmiddag heb ik weer eens hardgelopen. In de hoop dat mijn enkel zich nu wel rustig zou houden heb ik 'm niet ingetapet. Ja, en dat heb ik gevoeld. Af en toe flinke steken. Ik liep dan ook nog eens een interval en ik heb gemerkt dat ik dan wat meer last van mijn enkel heb. Het heeft me echter niet weerhouden om 7 km vol te maken in een redelijk goede tijd.

Ik hoop toch echt dat ik een keer pijnvrij kan lopen want ik weet niet wat het is. Ik vermoed shin splint. Het is een pijn net onder mijn enkelgewricht aan de binnenkant van de voet. De napijn trekt nu naar boven.

De Pokemon rage is voorbij, maar toch kom ik nog sporadisch wat jagers tegen. De jeugd zit weer binnen achter de computer of vast gekleefd aan hun smartfoon. Ik moet nog even een klein weekje wachten op die van mij. Deze wordt dan een stuk groter dan de foon die ik nu heb. Voor mij dus even een overweging hoe ik dit ga doen met hardlopen. Ik gebruik de foon voor de Runkeeper-app. En natuurlijk ook 'voor-het-geval-dát'. Ik zit al jaren te broeden op een Garmin sporthorloge maar ik vind ze erg prijzig. Met hartslagmeter op de pols bijna vierhonderd euro! Boel centjes. Bovendien wil ik nog altijd met een telefoon blijven lopen, dus hoe ga ik dat oplossen. Ik ben er nog niet uit.

Oh ja. En dan nog even de continuing story van het dak. Wij hebben het dak op zondag de 25e september leeg gehaald. Ik heb er drie dagen spierpijn van gehad. Niet erg, is goed. Spierpijn is lekker. De bedoeling was - en dat had Jan ook zo doorgegeven aan onze klusser - dat ze in die week erna het dak zouden vervangen. Jan had daar speciaal vrij voor genomen. Wat wil het geval: klusser komt niet. Dus Jan boos de maandag erna. 'Jullie staan ingepland voor volgende week.' 
Het is 'volgende week'. Waar is de klusser? Geen boe of bah. Het is prachtig weer. Hoeveel meer zon en droogte wil je hebben voor deze klus? OK, het is een beetje fris, maar een beetje dakdekker ligt daar niet wakker van.

Ik heb meneer de klusser tot en met vandaag gegeven en Jan heeft hem nu ge-smst. Geen antwoord. Waarom kijk ik daar niet van op.... duh.

Van mij kan hij al lang de hoogste boom in. Als het dak gedaan is, hoef ik hem niet meer over de vloer. Op mijn werk ok, maar niet meer hier. Hij doet z'n werk goed, maar hij komt z'n afspraken niet na en communiceert niet. 

En nog een dag of drie en dan weet ik misschien of er een ander huis gaat worden aangekocht of niet, en welk, waar en wanneer. Spannnnennnnnd......

Met de zelfontspanner

Na het hardlopen