Een slechte bui relativeren....

Ik had vanmorgen toch weer iets aparts....!

Ik had al geschreven dat ik een nieuwe auto heb: een VW Polo. Lekker weer een automaat. En échte automaat 7DSG in plaats van een geautomatiseerde versnellingsbak, zoals ik in de Peugeot 107 had. Ik heb dan eindelijk die knoop doorgehakt, nadat ik 'even' - twee maanden - in de Polo van een collega heb gereden (schakelbak, diesel) en ik heb ervaren - opnieuw - hoe het is om een Echte Auto te rijden.

Groot struikelblok was natuurlijk de bijtelling, maar ik moet maar even door die zure appel heen. Het is nog altijd goedkoper dan een eigen auto en als ik die 'misstap' met de Peugeot niet had gemaakt, had ik het niet eens gevoeld in mijn portemonnee.

Deze Polo is een soort van 'intelligent' wat niet meer betekent dat ik de telefoon kan koppelen met de auto (en dat er een boordcomputer in zit en zo). De auto pakt dan het BT signaal op (blauwe tand) en signaleert dat jij in de auto stapt of de auto parkeert. Dat soort dingen. Je kunt dus ook vrij easy hands-free telefoneren in de auto. Echt super. 

Vanmorgen Telegramde ik even met mijn mannetje 'Tot zo. Regen hier. x' en stopte de telefoon in mijn tas. Door de regen naar de auto (wel een wandeling van een halve minuut) en rijden maar. Ik heb altijd Radio 2 aan staan en die hoorde ik ook even en toen was het stil. Huh? Waarom hoor ik de radio niet? Iets met de telefoon, daar was ik wel snel achter, maar aangezien ik mijn telefoon in de tas heb en niet binnen handbereik, kon ik dat ook niet echt checken. Het bleef stil wat ik ook probeerde. En typisch hè, als ik iets wil rommelen of uitzoeken, typisch hè alle verkeerslichten op Groen! Kan ik dan zó enorm pissig om worden.

Foto gepikt hier

Dus op kantoor kon ik eindelijk kijken waarom het zo f*cking stil bleef in mijn auto. Had ik op één of andere manier de microfoon geactiveerd in Telegram en is dus alles opgenomen vanaf het moment dat ik de telefoon thuis in mijn tas stopte tot het moment dat ik 'm er weer uit haalde op kantoor. Dus iets van een kwartier alles opgenomen. 

Dat natuurlijk even afgeluisterd en ik heb met oortjes in hartelijk moeten lachen op mijn eigen gemopper.

'Hè???'
'O ja.....'
'Waarom hoor ik nou niks.....?'
'Wat staat die daar nou.....Zo kan ik er toch niet langs.... links rechts links rechts....'
'....iets met mijn telefoon....wordt beeïndigd?....'
'O ja, typisch! Alle verkeerslichten natúúrlijk op groen....ik word hier zó píssig van!'
'Godverdegodverdegodver.....kut....typhus.....tering....kankerzooi....' [gecensureerd]

En een hoop geschuif en geratel, het gekletter van de regen, af en toe een zucht, het gepiep van mijn parkeersensoren (ja, ook nieuw)....

Ik kwam toch ietwat chagrijnig binnen maar na het afluisteren van mijn gemopper was ik weer helemaal vrolijk.

De beste manier denk ik om je slechte bui te relativeren!

Lekker bezig

Ik loop hard. Dat doe ik sinds mijn 30e. Daarvoor zat ik elf jaar op Jazzballet bij Ineke's Jazz & Soulballet in Lelystad (tegenwoordig zit ze geloof ik in Harderwijk) en rende ik af en toe. Sinds mijn 30e ren ik regelmatig. In het begin kleine rondjes en lang zo fanatiek nog niet. In oude kleren, maar wel goede schoenen. De rest was niet zo belangrijk. Van lieverlee kocht ik wel 'échte' hardloopkleding, want je merkt dan wel dat die comfortabeler zijn dan oude vodden.

Ik ren dus al meer dan vijfentwintig jaar. Ik doe geen westrijden. Afijn, over drie weken dan wel, maar ja, ach, boeit mij niet hoe lang ik daarover doe. Ik doe dat meer om mijn weekend te breken, nu Jan weg is. Heb ik weer wat te doen. 

Momenteel loop ik wat minder. Dat komt door een blessure maar ook omdat het zomer is. Ik vind het veel te warm. Ik loop het liefst als het koel, koud of ijskoud is. In de regen, de sneeuw, mist, storm.... maakt mij niet uit. Ik loop niet:

• als het glad is (ijzel, wél in verse sneeuw!)
• als het onweert
• als het heet is (rooie kop!)

Helaas heb ik vaak last van hoofdpijn ná het hardlopen. Ben daarvoor al eens naar een sportarts geweest. Het is geen tekort aan vloeistof of te weinig cooling-down. Een acupuncturist zei eens dat het aan mijn bloed ligt. In een artikel van Runner's World wordt daar ook over gesproken.

Het gekke is dat als ik ga hardlopen als ik al hoofdpijn heb, deze hoofdpijn tijdens het lopen verdwijnt, om dan een uur of twee later weer net zo hard (dus niet erger of minder) terug te komen. Dus dat van dat bloed geloof ik wel. Wat ik daaraan moet doen weet ik niet, dus ik accepteer het min of meer. Ik heb wel pijnstillers gekregen hiervoor, maar deze gebruik ik echt zelden, of het moet niet te harden zijn.

Ik maak het regelmatig mee dat mensen om mij heen ook plotseling beginnen met hardlopen. Dan zijn ze héél fanatiek en lopen tegen iedereen op te scheppen. Dat hoor ik ze dan een aantal weken doen, gaan dan ook nog effe meedoen met een wedstrijdje, en dan wordt het stil. Ze gaan dan te hard van stapel en hebben heel snel een blessure of het bloed gewoon weer dood. Vaak mannen - maar ook vrouwen - van een bepaalde leeftijd [knipoog] die dan ineens denken: shit, ik ben de veertig gepasseerd! Ik moet iets gaan doen!

Héél vaak hebben dit soort figuren hun commentaar klaar over mede-hardlopers of andere sporters. Hoe vaak hoor ik ze niet afgeven over Nordic Walking. Ik heb dan zoiets: láát ze toch! Ze zijn toch bezig, ze zijn buiten, ze bewegen, en hoe het er dan ook uitziet, wat boeit dat. Blijf lekker bij jezelf, heb juist respect voor al die dikke, dunne, korte, lange, oude, jonge, mensen met rare loopjes, mensen met rare kleding, mensen met muziek in, op of aan de oren.....die lekker bezig zijn!

Woensdagmiddag is normaal gesproken mijn hardloopmiddag. Maar vanmiddag ga ik niet hardlopen want ik ga de cabrio schoonmaken. Helaas moet ik 'm weer inleveren. De eigenaar komt vrijdag weer terug. Dus vanmiddag even met de hogedruk de vogelpoepjes, vliegjes en mugjes eraf. Met de kruimeldief het zand, steentjes en blaadjes van de matten en dan morgen deze fijne 2 liter, 160 pk auto omruilen voor mijn 68 pk rugzak. Dat zijn meer dan de helft minder paarden! Afijn, maakt niet uit. Die rugzak brengt mij ook waar ik wezen moet, maar verschil voel je wel (ook in de portemonnee). Ik kan er nu nog wel mee leven, maar straks in de winter vervloek ik die auto. Dan is het zo pikke donker in dat ding! Nergens een lichtje, ook niet in de achterklep. 

Dus o wee als je een leverworst koopt, die dan uit je tas valt en je hem niet meer terug kunt vinden! Ja, in de zomer waarschijnlijk weer....

Cabrio time!

O ja, heb net even de cabrio opgehaald. Soms kan het leven best mooi zijn.... 

Hoewel. Ik stond voor een open brug en trok niet snel genoeg op volgens de persoon achter mij, dus direct op de claxon. Als je me ergens pissig mee kan maken, is het wel claxoneren! Daar kan ik dus écht niet tegen! Dus eerst was het mijn hand opsteken door het open dak, gevolgd door een minder vriendelijk handgebaar. Hufter! Ik heb daar zo'n bloedhekel aan! Ik hoor dat zo vaak bij mij in de straat. Toeteren bij wijze van groet, ook zoiets achterlijks, en toeteren omdat de ander voorrang neemt in een straatje waar je maar 30 mag. 

Ik vind mezelf over het algemeen een relaxte rijder - behalve als ik echt haast heb - en rij vaak precies de snelheid die daar toegestaan is. Zeker als er iemand achter mij zit te duwen, rij ik net een tikje minder snel. Ik ben niet het type van 'sportief' optrekken en net even voor de ander voor het verkeerslicht staan. Soms mopper ik wel op medeweggebruikers, zeker als ze mij niet 'in mijn waarde' laten of mij opjagen.

Sinds ik regelmatig in Amerika en Canada heb gereden, rij ik een stuk minder gehaast. Ik begrijp de argumentatie niet achter dat 'sportieve' rijden. Waarom ergens inhalen op een weg waar je 60 mag, om dan een paar honderd meter verder toch voor hetzelfde verkeerslicht te moeten wachten. Waarom direct op je toeter als de persoon voor je moeite heeft te koppelen of het gaspedaal niet kan vinden? Allemaal zinloos. Je komt ergens een fractie van een seconde later aan. Boeien.

Op kantoor stort ik mij weer op het nieuwe HR programma wat ik eind dit jaar wil uitrollen. Het valt nog niet mee (al was het alleen maar vanwege het ontbreken van energie om eraan te beginnen weer).

Maar mijn hormoontherapie ligt klaar bij de apotheek. Ben érg benieuwd. Ook naar de slechte verhalen eromheen.

Droomauto

Ik kan misschien door mijn mede weggebruikers bestempeld worden als een truttige rijder. Wie zal het zeggen. Laat ik het zo zeggen: ik heb geen haast als ik auto rij. Toch meestal niet. Daar waar ik 50 mag, rij ik 55, daar waar ik 80 mag, 80. Ligt er een beetje aan. Die 80-km weg waar ik dan aan denk is een weg langs een spoorbaan en aan weerszijden willen nog wel eens bijzondere vogels zitten. Zoals bijvoorbeeld de Bruine Kiekendief. Die broedt daar langs de slootrand in het riet. Prachtige vogels, mooi om te zien en ik heb er al drie zien vliegen.

Ik begrijp al die mensen niet die zo'n haast hebben, want negen van de tien keer sta ik toch weer achter of naast ze bij het verkeerslicht. Dus waarom 'sportief' optrekken? Dat hele woord 'sportief' snap ik al niet. Ik rij al jaren automaat, maar het meeste commentaar wat ik hoor daarop: 'nah, niets voor mij. Ik rij liever wat sportiever..'. Schiet mij maar lek. Overigens voornamelijk mannen die dit zeggen.

Afijn. Als je een paar keer naar Amerika en Canada bent geweest, leer je hoe relaxt het is om heerlijk rustig te rijden én met een automaat. Ik vind het zo'n stomme bezigheid, dat schakelen! Nooit meer van mij. Gelukkig verleer je het schakelen niet, dus ik stap met het grootste gemak in de Skoda van Jan en rij daar mee weg. Mijn autootje heeft een 'geautomatiseerde versnellingsbak'. Dat is iets anders dan bijvoorbeeld een DSG, andere techniek. Maar de bottomline is dat ik niet hoef te schakelen. En daar gaat het om.

Maar mijn droomauto is en blijft een oude truck. Zo'n Amerikaans rammelding met zo'n open bak, hond erin en tuffen maar.... In feite zoiets als we altijd op Bonaire huren.

Hieronder nog wat foto's die niets te maken hebben met het verhaal hierboven. Gewoon foto's uit mijn tuin. Gisteren gemaakt.

Ontplofte blenders en brullende uitlaten

Ik voel me vandaag zo verdrietig als wat.... Ja dames, dit staat jullie allemaal nog te wachten. Het heet de overgang. De vapeurkes zijn plots verdwenen, komt dit er weer voor in de plaats. En het moe voelen. Heerlijk geslapen en toch zoooo moe.

Ben ook al een paar dagen aan het worstelen met de blender. De glazen kan van de blender is stuk - mist een randje aan de onderkant, waarschijnlijk ergens tegen aan gestoten - en is niet meer 'smoothie'dicht, dus die stroomde over toen ik de kan eraf haalde. En de kleinere beker kan de hoeveelheid niet aan en toen ik de appels er wat in probeerde te duwen met een pollepel, spoot de halve inhoud door de keuken - in m'n haar, op de grond, in de kamer...

OEI...

Afijn. Als dat alle problemen zijn die ik heb kom ik er goed af.

Gisteren heb ik even een kort stukje gereden in een Jaguar F-Type. Met brullende uitlaat over de Spoorlaan hier achter. Had wel even brullend door mijn straat willen rijden...[grijns].

Maar niets voor mij hoor. Geef mij maar een 4WD. Jeep of zo. Nog even van blijven dromen...

Helaas is het mooie winterweer ook weer even voorbij en regent het weer op de toch al zo doorweekte bodem. Edoch, de zon laat zich ook zien en die warme stralen op mijn lijf doen me goed.

Zeker vandaag.

Met de gevel gaat het goed: er wordt druk gevoegd. Misschien eind deze week de stellages weg.

Gisterenavond weer een heerlijke yoga-les. Misschien ben ik daar zo moe van. Als je nog even lekker relaxt wilt wezen vandaag, luister dan naar deze mantra. Lekker. Overigens was de les zelf als gebruikelijk weer behoorlijk pittig en zou het me niet verbazen dat ik twee centimeter groter ben vandaag. Ik doe het nu zo'n twee-en-een-half jaar en ga zo vaak als ik kan. Het is gewoon fijn. Een bijzonder goede aanvulling op het hardlopen!

Foto van vorig jaar