Normale stellen

Ik ben soms wel eens jaloers op 'normale' stellen. Stellen die doordeweeks bij elkaar zijn. Zeker nu met de lange zomermaanden heb ik het vaak moeilijk.  's Avonds doe ik niet echt veel zo in m'n eentje. Ik kom thuis, check de tuin en de plantjes, kleed me om en ga mijn eten maken. Als ik ga eten doe ik vaak de TV aan anders zit ik ook zo dom voor me uit te staren.

Als het echt lekker warm is, eet ik buiten, maar dat wordt vaak verpest door die gore groene vliegen of teveel verkeer. Boven op balkon heb ik wat minder last van het verkeer, maar de vliegen weten mijn eten daar nog steeds wel te vinden en als de wind verkeerd staat word ik uitgerookt door de buren.

Mijn droomscenario zou er anders uit zien. Ik zou vóór het eten dan samen even een rondje wandelen, gewoon even half uurtje rondje om de plas. Of 's avonds als het echt lekker weer is met een mand eten - gebraden kippetje, brood, boter, fles wijn - naar datzelfde park bij de plas, lekker picknicken en dan weer naar huis. Of gewoon boven het dakterras gezellig samen lekker in de avondzon. Ik vrees dat ik dan wel wat meer wijn zou drinken dan ik nu doe: ik drink zelden of nooit doordeweeks, want ongezellig.

Of we fietsen na het eten nog even naar een terrasje waar je lekker over het water uitkijkt (maar waar de bediening wel wat te wensen overlaat soms), maar ach, boeien op zo'n moment.

Of gewoon aan de tafel, samen een beetje de dag doornemen, je verhaal kwijt kunnen, samen op de bank hangen....

Ik zou überhaupt al ergens anders wonen...

Doordeweeks leef ik een beetje met oogkleppen op en is mijn ritme werken, eten, slapen. Ik vind het gewoon niet leuk om in mijn eentje dingen te ondernemen om dat ritme, die sleur, te doorbreken. Ik vind één keer per week yoga al een prestatie. 

'Je geniet niet genoeg,' wordt mij dan verweten. 

Maar daarom heb ik het soms zo moeilijk. Ik merk dat ik op de automatische piloot leef wat dat aan gaat. 

Dat je spontaan zo'n ingeving krijgt: 'Zeg, zullen we vanavond even wat gaan eten in Zandvoort/Noordwijk/Haarlem?' 'Of gewoon even een terrasje pikken bij Witsand?' Gewoon omdat het kan. 

En het kan niet. Niet op dit moment.

En in mijn eentje ga ik dat niet doen. Ik ben vanaf 1992 soort van alleen en heb dat vaak zat gedaan, enkel omdat ik eens wilde meemaken hoe dat voelt en omdat 'anderen' het zeggen. En ik kan je zeggen: dat voelt niet goed. Typisch op het strand dat je enkel en alleen maar stellen ziet, of groepjes. In je uppie is er echt geen reet aan. Ook niet met een boek.

Vind je het gek dat ik zit af te tellen naar het moment dat ik 'mag' stoppen met werken? Natuurlijk 'mag' ik nu al stoppen met werken, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik nu niet zou weten hoe ik dan mijn tijd moet vullen (en mijn portemonnee). Het kan natuurlijk straks geen enkel probleem zijn als onze nieuwe woning is opgeleverd en we daar een beetje gesettled zijn. Wie weet. 

Dan denk ik: 'Kom op meid, nog acht jaar volhouden. Als het meezit vijf'. En dan kan ik met mijn zak met geld gaan genieten van het leven. Net als die BBQ waar we al zo'n tien jaar watertandend naar kijken. Als we die tien jaar geleden hadden gekocht, hadden we er al tien jaar van kunnen genieten (wat niet helemaal waar is omdat wij van die tien jaar hooguit  2,7 jaar (!) samen zijn*).

Maar zelfs op dit moment is onze toekomst samen niet uit te stippelen, want niets zo veranderlijk als de krijgsmacht (ook in België) en nu is bijvoorbeeld nog absoluut niets bekend over waar Jan straks 'definitief' geplaatst wordt. In feite zit Jan nog in opleiding en weten wij eind juni (hopelijk) meer.

Het gooit geen roet in onze Belgische woning, maar het is altijd maar weer afwachten. En niet luisteren naar geruchten.

Ja. Je zult het zien...


*Een jaar heeft 365 dagen x 10 jaar = 3650 dagen, waarin we elkaar enkel in de weekenden zien + zeg maar 20 dagen vakantie, waarvan Jan tenminste 5 jaar ongeveer 5 maanden per jaar op zee was (en dan rond ik het nog af naar beneden), wat ongeveer 240 dagen in totaal is, wat een uitslag heeft van ongeveer 1000 dagen dat we elkaar hebben gezien in die 10 jaar.

The Bullet Is Through The Church!

Vandaag een hele slechte dag. Ik zal daar maar niet te veel over uitwijden, maar als er een meting zou zijn voor slecht humeur, is dat mij momenteel -50 (op een schaal van 0 naar -50). Misschien dat het even van me af bloggen wat verlichting geeft. Maandag is voor mij altijd al een moeilijke dag en de 'rest' er nog bij geeft een hoop ellende. Even de ogen dicht en tot honderd tellen (tien is niet genoeg).

Zaterdag na het ontbijt zijn we met de auto afgezakt naar Gent, naar de BIS Beurs. BIS staat voor 'Bouw en Inspiratie Salon'. Een beurs heet in België nogal eens salon. Wij hebben de Auto RAI, zij hebben de Auto Salon. Nogal duidelijk wat er te zien is op de BIS: aannemers, makelaars en wat al dies meer zij wat met bouwen, verbouwen en renoveren te maken heeft.

Goh, wat hebben wij daar te zoeken? Nou, we hadden een afspraak daar met de makelaar van 'ons' huis en met de promotor, oftewel in het Nederlands: projektontwikkelaar. Parkeren bij Flanders Expo is al een avontuur op zich, maar ik kon mijn mini-bolide toch vlakbij de tunnel naar de Expo neerplanten. Zoveel ruimte neemt die niet in beslag. Toch prettig.

Op de BIS beurs is de route voor je uitgezet, zodat je niet als een kip zonder kop loopt te dwalen door de hallen en op een gegeven moment niet meer weet in welke hal je zit en of je die en die gang al hebt gehad. Hier is een mooi labyrint gemaakt langs alle stands dus als je dat braaf volgt, komt je overal. 

Klokslag 14.00u - moesten toch wat smokkelen met de route dus hier en daar doorsteken - waren we bij de opgewekte makelaar - die mij overigens niet direct herkende (minpuntje) - en werden we hartelijk ontvangen aan de tafel. Koffie erbij, ja lekker. Geen koekje (minpuntje) en even later voegde de even zo joviale en jonge promotor zich bij ons aan tafel, tien minuten later gevolgd door een vrouwelijke collega. Samen hebben wij getracht onze vragenlijst die wij hadden voor de woning een beetje constructief door te worstelen, wat best moeizaam ging. Ja, die Belgen hè, draaien graag om de hete brij heen en antwoorden uiterst vaag. Aangezien Jan inmiddels een halve Nederlander is qua doen en laten, kwamen we toch wel tot een concrete conclusie qua prijs en wat daar dan allemaal bij zit. 

En dat zat wel snor dus hebben we daar de knoop doorgehakt en is mijn wederhelft een huis rijker. Soort van. De overeenkomst is op dit moment nog slechts een mondelinge, maar ja, wel met vier getuigen. We hebben er zelfs bubbels op gedronken: geen champagne maar een Prosecco (minpuntje). Ik ben even geen partij want ik blijf gewoon in Nederland wonen (voorlopig) en ik kan niet meebetalen (belastingtechnisch) aan de woning.

Tegen vieren verlieten we de beurs, ineens erg stil, in tegenstelling tot de heenreis waarin wij wat opgewonden probeerden te brainstormen, wat niet helemaal was gelukt. Nu zwegen we, hoofd vol en maag leeg. Nog even naar ONS huis wezen kijken in ONZE tuin en ONZE straat, ONZE keuken. Kennis gemaakt met een buurkat die het niet helemaal vertrouwde en hoogstwaarschijnlijk ONZE tuin nu nog als kattenbak gebruikt.

De woning aan de voorkant

De achterkant

Het huis vanuit de tuin

Buurkat en toekomstige moestuin

Ons uitzicht. Straks.

We zijn daar direct de grens over gegaan en hebben bij een benzinestation twee zakken chips gekocht (o Lord forgive me). En wáár is het nu precies, hoor ik jullie denken. Nu hou je vast: in de pittoreske gemeente Sint-Laureins. 

Dat wordt dan te zijner tijd hardlopen in Nederland over de Zeeuwse dijken, op zondag vers brood halen in België en trachten de lap tuin die aan het huis zit (de kavel heeft een oppervlak van ruim 600 vierkante meter!) in te richten. Dat is al zo goed als gedaan trouwens. Op papier wel te verstaan.

Thuis in Nederland nog even langs de toko en een goed gevulde nasi rames laten samenstellen - dat was al tegen negen uur 's avonds - en tegen elf uur onze hoofden te ruste gelegd.

Zondagmorgen éérst hardlopen door onwijs watertandende BBQ luchten. Er was weer zo'n BBQ wedstrijd en zondag was de wedstrijd dag dus alle deelnemers hebben de hele nacht doorgetrokken om hun vlees te bakken. Ja, dat is nachtwerk. Maar een mooiere locatie kun je je haast niet wensen als professioneel BBQer: zo vlak aan het meer en dan die prachtige ochtend gisteren!

Even 7 km weggerend wat best lekker ging - hoewel ik niet echt goed kan babbelen tijdens het hardlopen wat er meestal op duidt dat je dan te rap loopt - daarna een fors ontbijt met roerei, gerookte zalm, gebakken tomaat, avocado, koffie, en vers geperste jus. En o ja, vers gebakken brood. Zelf gebakken. 

En toen kwamen de tekeningen en berekeningen op tafel en hebben we in feite (stopwoordje) de hele dag daaraan gezeten. Om vier uur heb ik de ree-achterbout in de oven gedaan en heeft Jan lekkere guacemole gemaakt en tegen zessen was het gedaan met de rompslomp, alles opruimen, eten en nog een beetje TV kijken. 

En dat was ons weekend. Jan is nu weer in België, zijn appartement staat te koop en het wachten is op een mail van de makelaar die hij ons had beloofd en de compromis overeenkomst (bij ons heet dat voorlopig koopcontract). Oplevering is geheel afhankelijk van ons - dat gaat toch effe anders daar dan hier - maar we verwachten tegen de zomer volgend jaar. Dus nog heerlijk de tijd om alles voor te bereiden en in te laten dalen.

I keep you posted. As ever....

Hardlopende klussers die niet communiceren

Vanmiddag heb ik weer eens hardgelopen. In de hoop dat mijn enkel zich nu wel rustig zou houden heb ik 'm niet ingetapet. Ja, en dat heb ik gevoeld. Af en toe flinke steken. Ik liep dan ook nog eens een interval en ik heb gemerkt dat ik dan wat meer last van mijn enkel heb. Het heeft me echter niet weerhouden om 7 km vol te maken in een redelijk goede tijd.

Ik hoop toch echt dat ik een keer pijnvrij kan lopen want ik weet niet wat het is. Ik vermoed shin splint. Het is een pijn net onder mijn enkelgewricht aan de binnenkant van de voet. De napijn trekt nu naar boven.

De Pokemon rage is voorbij, maar toch kom ik nog sporadisch wat jagers tegen. De jeugd zit weer binnen achter de computer of vast gekleefd aan hun smartfoon. Ik moet nog even een klein weekje wachten op die van mij. Deze wordt dan een stuk groter dan de foon die ik nu heb. Voor mij dus even een overweging hoe ik dit ga doen met hardlopen. Ik gebruik de foon voor de Runkeeper-app. En natuurlijk ook 'voor-het-geval-dát'. Ik zit al jaren te broeden op een Garmin sporthorloge maar ik vind ze erg prijzig. Met hartslagmeter op de pols bijna vierhonderd euro! Boel centjes. Bovendien wil ik nog altijd met een telefoon blijven lopen, dus hoe ga ik dat oplossen. Ik ben er nog niet uit.

Oh ja. En dan nog even de continuing story van het dak. Wij hebben het dak op zondag de 25e september leeg gehaald. Ik heb er drie dagen spierpijn van gehad. Niet erg, is goed. Spierpijn is lekker. De bedoeling was - en dat had Jan ook zo doorgegeven aan onze klusser - dat ze in die week erna het dak zouden vervangen. Jan had daar speciaal vrij voor genomen. Wat wil het geval: klusser komt niet. Dus Jan boos de maandag erna. 'Jullie staan ingepland voor volgende week.' 
Het is 'volgende week'. Waar is de klusser? Geen boe of bah. Het is prachtig weer. Hoeveel meer zon en droogte wil je hebben voor deze klus? OK, het is een beetje fris, maar een beetje dakdekker ligt daar niet wakker van.

Ik heb meneer de klusser tot en met vandaag gegeven en Jan heeft hem nu ge-smst. Geen antwoord. Waarom kijk ik daar niet van op.... duh.

Van mij kan hij al lang de hoogste boom in. Als het dak gedaan is, hoef ik hem niet meer over de vloer. Op mijn werk ok, maar niet meer hier. Hij doet z'n werk goed, maar hij komt z'n afspraken niet na en communiceert niet. 

En nog een dag of drie en dan weet ik misschien of er een ander huis gaat worden aangekocht of niet, en welk, waar en wanneer. Spannnnennnnnd......

Met de zelfontspanner

Na het hardlopen

Huizen- dan wel grondjacht

Afgelopen weekend zijn we weer naar België gereden. Dit keer ook wel om een reden, want Jan heeft het plafond in zijn appartement laten schilderen en we moesten even de boel opruimen. Als we dan toch die kant op gaan, kunnen we meteen even kijken naar een stuk bouwgrond wat ons is aangeboden om daar eventueel een huis op te láten zetten. En zaterdagmiddag hadden wij een afspraak met Danilith, een bouwbedrijf wat huizen bouwt, om eens te informeren wat er allemaal bij komt kijken. Wij zijn wat dat aan gaat zo groen als Japanse Matcha Thee en zien nu al door de bomen het bos niet meer.

Dus met de Tuppertrut via de A4 en A58 richting Sint Laureins (Watervliet om precies te zijn) op zoek naar het stukje grond wat tamelijk verborgen lag achter hoge coniferen. Grenzend aan een weide vol schapen met daartussen een slootje - in België noemen ze dat een gracht [grinn] - aan een dijk. De grond loopt dus af en staat vol met rotzooi: oude dakpannen, tientallen potjes en twee duiventillen. Was dus best lastig om dat te beoordelen. Bovendien lag het op zo'n 300 meter van de provinciale weg, die je op die locatie best goed hoorde. Verder heb je daar vrij uitzicht en is het vlakbij het centrum van Watervliet.

Het stuk grond

Het uitzicht

De buren

In Watervliet zelf even een broodje gegeten bij Mistletoe, een koffie- en eethuisje met een tuintje waar ik mij wel in thuis voelde. Koffie en broodje waren ook lekker. Beetje zitten discussiëren natuurlijk over het stukje grond. Pro's en con's bepalen. Qua prijs natuurlijk een stuk betaalbaarder dan het projecthuis wat we ook nog steeds leuk vinden. Maar ook de helft kleiner.

Gezellig hofje bij De Mistletoe

Door naar Oostende en het appartement gekuist (beetje Vlaams gaan praten natuurlijk als ik 'straks' in België ga wonen) en bij een Indiaas restaurant eten besteld (voor de verandering). Was overigens best lekker. 

Zaterdag hebben we op de fiets broodjes gehaald en toespijs (beleg op z'n Vlaams) en naar Jan z'n moeder waar we hebben ontbeten. Gelijk even bijpraten en rond elven weer naar het appartement en ons wat voorbereid op het gesprek later die middag met dat bouwbedrijf.

We hadden afgesproken in de kijkwoning in Wortegem-Petegem. Vlaamse Ardennen overigens ook een prachtige omgeving. Beetje heuvelachtig. De kijkwoning stond natuurlijk op een prachtige locatie en de woning zelf was ook niet verkeerd. Buiten stond een Porsche Panamera [doink] en binnen zat de berijder op ons te wachten. 

We zijn in ieder geval heel wat wijzer geworden. Met een stuk grond en een woning ben je er nog niet. Er komen nog registratierechten bij en notariskosten. Je moet je aansluitingen nog regelen, de bouwgrond moet bouwklaar zijn, er moet een bodemattest worden uitgevoerd en een sondering (om te bepalen waar de harde grondlaag zit) en de Gemeente moet nog z'n akkoord geven voor dát type huis. De fundering is ook ietwat anders dan hier: daar gaan ze uit van een betonnen raamwerk zeg maar, wat als fundering dient. Heien, wat hier in Nederland zo 'normaal' is, zit er niet bij. Dus al met al komt er nog heel wat bij kijken en is het verdomde moeilijk om te weten hoeveel je nu uiteindelijk onder de streep qua bedrag krijgt. 

En daar word ik tamelijk onrustig van. Ik wil gewoon - baf - weten wat het kost en geen onduidelijke kosten die nu nog niet in te schatten zijn. Dat heb je dus met bouwgrond. Overigens is de term 'bouwgrond' best verwarrend met de term 'bouwland': op bouwgrond mag je een huis zetten en op bouwland niet, dat is bestemd voor agrarische doeleinden. 

Kortom, de zoektocht is begonnen. Huis nummer 1 wat we vorige week hebben gezien, geniet nog steeds mijn voorkeur, ondanks dat we dan een woning zouden hebben wat we niet zelf kunnen indelen. Dat kan je natuurlijk met een zelf te bouwen woning wel. 

Gelukkig zijn er de komende weken weer de nodige bouwbeurzen, waar we dan natuurlijk even onze neus zullen laten zien - om dan uiteindelijk helemaal niet meer te weten wat te doen. Het kopen van een kant-en-klaar huis is wel zo relaxt kan ik je zeggen, maar een eigen woning is natuurlijk helemaal - of toch grotendeels - naar je eigen wens in te delen. Hoewel mijn echte droomhuis toch niet realiseerbaar zal zijn helaas.

Huizenjacht in België

Ik zit hier met een koffie bij de hand en een koekje te bedenken waar ik eens zal beginnen. Want er is een hoop gebeurd in de afgelopen dagen.

Vorige week donderdag ben ik met de trein naar Antwerpen gereden. Eerste klas. Als je dan toch al nooit met het OV gaat, dan die keren dát je gaat goed. Moest wel twee keer overstappen, want in één ruk van Schiphol naar Antwerpen is helaas niet meer. Daar zit je dan uit het raampje te staren naar de wereld die langs je heen schuift. Die troosteloze plekken zo vlak langs het spoor, die graffiti, het vele onkruid, van die wazige gebouwtjes.

In Antwerpen zou Jan mij ophalen ergens vanaf een straat dus ik liep naar buiten aan de achterkant, kom ik zo in de Diamantwijk terecht. Oftewel de Jodenbuurt. Maar dan ook echt van die extreme Joden. Ik keek m'n ogen uit! Niks gewend. Zelfs kleine kindertjes die zo gekleed gaan. Ik vind dat altijd zo barbaars, dat die kleine koters al in zo'n keurslijf worden gezet. Bij alles hoor, niet alleen bij Joden.

Op weg naar Oostende nog even alvast langs wat huizen gereden om ze van de buitenkant te kijken. In Oostende even bij de Mexicaan wat gegeten, naar huis, slapen en vrijdag betijds op want ik zou de ochtend in Brugge doorbrengen, terwijl Jan nog moest werken. Om 12.00u zouden we ons eerste huis gaan bezoeken en later in de middag nog twee

Ontbijtje in Brugge bij Verdi

Afijn, om een lang verhaal kort te maken: in de prijsklasse waar wij in aan het zoeken waren, koop je dus een echt DHZ huis. En dan moet je nog maar afwachten wat voor lijken (letterlijk!) er uit de kast komen. We hebben drie huizen gezien waarvan er twee al direct afvielen, hoewel de eerste nog een twijfelgeval was. Maar je koopt iets voor twee ton en dan moet er minstens nog voor een ton aan verbouwd worden. En hebben wij daar zin in...?

Een opknappertje met grote tuin

En een hond van de buren in een kooi...

Buiten bestaande bouw werd onze aandacht toch ook getrokken naar nieuwbouw. Er wordt erg veel gebouwd in die hoek en dan gaat het voornamelijk om wat kleinere projecten. In een gat van niks vlakbij Sint Laureins hebben wij echt een mooie woning gezien. Een lap grond erbij van heb-ik-me-jouw-daar. Is al half af, dus oplevering omstreeks januari/februari 2017 schat ik. Werd op slag verliefd.

Het nieuwbouwproject

Nadenken bij een bak friet (die komt nog..)

Maar ja, dan komen natuurlijk de knikkers om de hoek kijken. Voordeel van dit huis is dat je er zó in kunt. Gebouwd volgens de laatste energienormen met zelfs een (verplichte) regenput waarmee je het toilet door spoelt. 

Stof tot nadenken.

Zaterdag toch nog even voor de tweede keer daar langs gereden - is toch op de weg naar huis - en in mijn hoofd ben ik de tuin al aan het inrichten. Zo'n lap! Zo'n droom! Eindelijk fruitbomen, eindelijk een kas voor mijn Aloë Vera's! Die ochtend langs twee makelaars in Eeklo - kom ik daar ook eens - die het project in verkoop hebben waarvan de één zegt: 'Wij zijn de juiste makelaar! Bij ons bent u aan het juiste adres!' en de andere makelaar: 'Wie het verkoopt, ontvangt het geld!' Bij de tweede werden wij wel een stuk voortvarender geholpen, maar van hem hebben wij tot nu toe nog de helft van de documentatie niet gekregen. Je moet echt bij iedereen achter de broek! Echt hopeloos! Waar je in Nederland een pracht van een map krijgt met alles erin, moet je er hier om vragen (bijna smeken).

Een andere hopeloze situatie thuis: Jan heeft deze week speciaal vrij genomen om het dak te doen. In die zin dat wij zondag het hele dak hebben leeg gehaald. Dus alle zonnepanelen eraf, al het grint eraf (zak voor zak!!) en de isolatie. Wát een stofbende was dat zeg! Was blij dat het nog een beetje waaide. 
Ligt nu klaar voor demolage en Jan helemaal klaar om dat te begeleiden. Komt er gewoon doodleuk niemand. Dus Jan uit zijn plaat tegen de aannemer maandag. Niet te geloven! Hij maakt zich nu weliswaar nuttig door allerlei kleine klusjes te doen die nog gedaan moesten worden, maar he is not amused. En terecht.

Dak leeg

Harde werkers! Zwart van het stof.

Maandag op kantoor nog even uitgelegd aan de baas waar wij mee bezig zijn en  hij was niet ten volle enthousiast over mijn plannen. Hij ziet het eigenlijk niet zo zitten. Dus ik weer helemaal over de rooie. Thuis nog met z'n drieën gepraat - dus met de baas erbij - zonder echte 'oplossing' (maar een echte oplossing is er ook niet). En dan vind iedereen het gek dat ik het niet meer kan behappen. Al dat geklooi. Dus dikke tranen, dikke ogen en dinsdag ben ik niet gaan werken. Even naar mijn moesje. Even praten. En dat heeft geholpen. We gaan door met ons project, linksom of rechtsom. 

Als het iets zou zijn wat we vorige week ineens bedachtten, zou ik zeggen ja, we lopen te hard van stapel, maar we zijn er GVD al meer dan tien jaar mee bezig. En ik had al gezegd (zelfs geblogd) dat als Jan meer vastigheid heeft, ik mijn werksituatie zou herbekijken. Of we nu wachten tot januari 2017 of we beginnen alvast serieus te verkennen, dat zal het verschil niet maken. Want inmiddels is er nog een andere piste bij gekomen en dat is een stuk grond en daar een huis op bouwen. We hebben ook al iets op het oog en dat is de helft kleiner dan de grond die bij het projecthuis zit. Dus dat zal dan geen boomgaardje worden... Of lei-appelbomen. Of zoiets.

Nee, geen kippen..

Vandaag ben ik weer op kantoor en nog even gepraat met de baas (want ik moest bij 'm komen) en hem verteld dat we doorgaan met onze plannen. Dat zou dus betekenen dat ik in de toekomst wat minder ga werken en mijn tijd verdeel tussen Nederland en België. 

En of me dat gaat lukken zal de tijd moeten uitwijzen. Je kunt nu eenmaal niet alles van te voren weten.