Ondingen

Er zijn op dit moment twee factoren waaraan ik mij mateloos erger.

Dat zijn:

• de veranderingen in mijn woonomgeving: ik woon in een hele drukke omgeving
• het feit dat ik een leesbril nodig heb

Er is in mijn woonomgeving heel veel veranderd in die twintig-plus jaren dat ik er woon. Door deze veranderingen kom ik de laatste tijd al niet met veel goesting thuis. Mijn huis is heerlijk, zeker na de verbouwing, maar de omgeving helaas minder. Te denken valt aan: het vele verkeer, geclaxoneer, het vliegtuiglawaai, hangjongeren, vuilniswagens, bevoorradings vrachtwagens, die 45-kilometer autootjes, scooters, afgezaagde uitlaten, de stank af en toe, ruziënde buren en de probleemgevallen die aan de andere kant van mijn klimophaag worden besproken (kopje thee erbij?). Enzovoorts enzovoorts.

Dan de bril. Aangezien ik geen twintig meer ben, heb ik de laatste tijd ook een leesbril nodig. Het begon dat ik de letters wat dubbel begon te zien en ik de wattage van mijn lamp steeds moest aanpassen. Helaas. Had ik mijn ogen laten laseren waardoor ik geen bril of lenzen meer nodig heb voor veraf - had ik ook véél eerder moeten doen. Wat een gemak! - moet ik nu een bril voor dichtbij. Hoogst irritant. Ik heb er dan ook een stuk of zes, besteld via Brillen24, waar je voor een redelijke prijs een goede bril op sterkte - dus met een recept - kunt bestellen. Voor op kantoor heb ik een (dure) computerbril. Overal ligt een bril, zelfs in de auto. 

De donkere avonden beginnen weer, dus ik begin slecht te zien 's avonds. Ik kan niet lezen zonder bril, maar ook het eten klaarmaken wordt lastiger. Dat ontneemt bij mij de zin om iets te doen 's avonds behalve TV kijken. Want daar heb ik geen bril voor nodig. Maar lezen of borduren (dat deed ik vroeger veel...) komt er niet van. Terwijl lezen zo heerlijk is. 

Dat bedacht mij gisteren ook: gewoon een hele middag lezen. Dat je helemaal in je verhaal zit en er murw van wordt. Dat is zó lang geleden! Sinds ik ben overgestapt op e-boeken, lees ik veel minder. Is toch gek eigenlijk. Ik heb een mooie e-reader, dus kan overdag zonder problemen in de zon lezen én ik heb een iPad voor bijvoorbeeld 's avonds. Maar toch pak ik het te weinig. Misschien moet ik toch weer overstappen naar gewone papieren boeken. Die pak je gewoon veel sneller. Je kunt daar zo lekker doorheen bladeren, het papier ruiken, stiekem kijken hoe het afloopt en even snel terug bladeren. Ezelsoren erin of een boekenlegger ertussen.

Edoch het boek waar ik nu in aan het lezen ben, is zodanig dik dat een beetje relaxt lezen in bed lastig is. Krijg je zo'n lamme arm. Dat is dan wel weer een voordeel van zo'n e-reader.

Het moment dat ik me dat gisteren bedacht, was net na het hardlopen terwijl ik de badkamer aan het schoonmaken was, omdat de muur is geschilderd. Ik was zo aan het poetsen, dat ik echt zoiets had: en straks ga ik zitten en pak ik een (digitaal) boek en ga ik eens lézen! Afijn, dat is er dus niet van gekomen. Kruip ik weer achter mijn laptop. Onding. TV en laptop. Afschaffen die hap.

Ja, het leven is niet gemakkelijk ;-)

Weekend in Oostende

Afgelopen vrijdag ben ik met de Golf Cabrio - wel met het dak gesloten - op mijn gemak naar Zeebrugge gereden. Ik rij dan over de 'nieuwe' A4 en kom dan uit bij de Liefkenshoektunnel. Daar de 'expresweg' - de E34 - op en dan kom je uiteindelijk bij Zeebrugge uit. 

Een kilometer of dertig daarvoor moet je er wel zeker van zijn dat je kukident goed werkt, want daar klapperen je tanden zo je gebit uit. Die Belgische wegen! We kunnen er een boek over schrijven, niet? En dan nog maar niet te spreken over het rijgedrag van de truckchauffeurs daar. Vrachtwagens mogen daar 100 en ik heb ik de loop der jaren al aardig wat hartverzakkende manoeuvres meegemaakt.  Op die E34 al niet minder. Daar wordt de weg op een gegeven moment een 'gewone' autoweg met verkeerslichten en is het schering en inslag dat die kolossen van vrachtwagens gewoon op de linker rijstrook gaan staan. Rechts staan daar gewone personenauto's en dan springt het verkeerslicht op groen en zo'n vrachtwagen houdt dan de hele boel op. Of ze wisselen nog even snel voor je - bij mij dus vrijdag - naar de linkerbaan, terwijl ze weten dat ik in dat opzicht een veel krachtiger motor heb en zij puffend en krakend en steunend en piepend snelheid proberen te maken. Het asfalt krult ter plekke onder hun wielen. 

Het is ook onbegrijpelijk dat ze daar niet een deftige snelweg van maken. Zeker naar het einde toe met al die verkeerslichten, zeer gevaarlijke kruisingen en smalle wegen waar al dat zware vrachtverkeer doorheen moet persen om in het havengebied van Zeebrugge moet komen. Het is daar zó onderontwikkeld. Niet te geloven.

Het weerzien was natuurlijk weer bijzonder leuk. Jan z'n grote tas op de achterbank gepropt en dan maar eerst even naar Knokke en daar een salade Niçoise geluncht op een terras en dan naar huis de rotzooi weg brengen. Dan op de fiets naar de stad, wat boodschappen gedaan en dan lekker thuis eten.

We hebben het weekend best aardig weer gehad: er hingen wel veel dikke wolken maar met een paar spatjes heb je het wel gehad. Verder zon en wolken en helemaal niet slecht. Dus het was een heerlijk weekendje, veel gelopen (van huis naar stad en van de stad naar huis en nog eens, 19.048 stappen oftewel 13,57 km) en zondagmorgen na de gebruikelijke zaken en via een koffie in de stad, weer terug naar mijn huis.

Heerlijk assortiment kazen bij Achiel

Kustlijn Oostende

Kust St-Idesbald

In België verliezen ze nogal
eens kindjes

Vroeger zag ik er altijd naar uit om weer thuis te zijn, maar de laatste tijd wordt dat steeds minder. Het is niet mijn huis, maar de omgeving en het wordt echt tijd dat ik ga verhuizen ;-)

En deze week is mijn mannetje dus gezellig thuis en ik werk een beetje en ga dan ook naar huis, even afhankelijk van de hoeveelheid werk die ik heb en het weer. We konden het niet laten om weer van alles lekkers te kopen daar in België - o.a. kwartels en poussins - en gisterenavond hadden we lekkere sardientjes die we op de BBQ hebben klaar gemaakt. Dus enkel maar lekker eten 's avonds. Daar moet ik straks weer vijf weken op teren...

Geluk is ....

Nog een paar dagen en dan kan ik mijn mannetje weer in de armen sluiten. Ben benieuwd hoe lang het duurt voor we weer met elkaar in de klinch liggen.... Want net als dat ik moet wennen aan het alleen zijn - waar je dan wel uiteindelijk je draai in vind -, zo moet je ook weer wennen om samen te zijn. En daar hebben we maar een week voor en dan istie weer foetsie. Ik geloof dat ze dan ergens blijven dobberen voor de Franse kust, Normandië, Bretagne, Bordeaux...

Gisterenavond een heerlijke feel-good movie gezien op HBO: Hector and the Search for Happiness. Zet je aan het denken in je poging het 'geluk' in je leven te zoeken. Aan het einde zegt hij dan ook: Het is niet het uiteindelijke geluk wat je gelukkig maakt, maar je zoektocht naar dat geluk. Zoiets als: het doel van je reis is niet je einddoel, maar je reis daar naar toe.

Ik heb het niet zo op 'wijze spreuken', zoals ik al eens eerder blogde. Maar iedereen is op zoek naar het geluk in zijn leven. Toen ik nogal ongelukkig was - understatement - een flink aantal jaren terug, was het enige wat ik wenste: ik wil gewoon gelukkig zijn. En geluk is een state of mind en helaas bestaan daar geen pilletjes voor. En iedereen vind zijn of haar geluk weer in iets anders. Gelukkig maar, anders liepen we allemaal te Pokemon-Goën....

Ik zou momenteel toch gelukkig moeten zijn, en in feite ben ik dat ook wel. Ben in ieder geval niet echt heel ongelukkig. Ik word wel heel ongelukkig, nou ja in feite meer gefrustreerd en uitermate geïrriteerd, door die tering herrie bij mij in de straat. Dat het vakantie is zal ongetwijfeld iets schelen, maar met zo'n suffe Lidl - de enige in de 'stad' - voor je deur komt iedereen toch daar heen, met de auto natuurlijk. 

Dan is het echt zo van: hoe lang nog voor dat ik aan die takkeherrie kan ontsnappen. Voor veel mensen is tien jaar (negen, beetje afgerond naar beneden) dat ik daar nog 'moet' blijven wonen, best een lange tijd. Maar even verhuizen naar een ander misschien rustiger gelegen huis is zonde van het geld. Bovendien zit ik vele drukke uren van de dag toch op kantoor waar het heerlijk rustig is [kuche kuche] en ik me niet hoef te ergeren aan die drukte voor mijn deur. 

Mijn dakterras de ene kant, de 'drukke' kant

Mijn dakterras de andere kant

Nieuw bloemetjes

Kattestaart

Nog meer kattestaart

Ah. Een wijze spreuk...

Monnikskap

Montbretia

Passiebloem

Puntwederik 

Vlinderstruik

Mijn tuin met de vijver en een musje

M'n tuin is wel mooi op dit moment maar er valt weinig in te doen. Als het eenmaal bloeit is het onderhoud miniem. Onkruid heb ik nauwelijks. 

Deze plant - de Cabbage Tree - heb ik ooit gekocht toen we een wandelvakantie in Ierland hebben gedaan. Hij was dood gegaan door een te strenge winter, maar van de wortel kwam er weer een nieuwe. En nu groeit-ie echt super. Deze planten zie je veel in Ierland en lijken op palmbomen (maar zijn het niet).

Sommige planten in mijn tuin zijn mij heel dierbaar omdat daar 'een verhaal' aan zit. Zo zal er ook altijd een Yucca meegaan naar mijn nieuwe tuin. Ik heb er nu twee in mijn tuin, achter-achter-achter-achter klein 'kinderen' van de 'moeder' Yucca die uit Frankrijk komt, gekregen van een kennis van mijn ouders uit Champagne-sur-Seine. Ik zie 'm nog zo daar in die tuin staan. Veertig (!) jaar geleden....

p.s. Als je op de foto's klikt zie je ze groter.