Posts tonen met het label ergernissen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label ergernissen. Alle posts tonen
Oh die stress!
Morgen is het dan zover. Dan ga ik voor vijf dagen naar een beurs in Duitsland. Niet mijn normale werk, maar omdat er een collega niet gaat (of kan, of wil) was het mij gevraagd. Nou ja, gevraagd. Meer meegedeeld. En ik ben daardoor bijzonder uit mijn gewone doen. Dit is zeker iets buiten mijn comfort zone.
En ik baal nog het meest van het feit dat Jan en ik elkaar hierdoor gewoon bijna twee weken niet zien. En ik zit toch al in een soort chaos van gedachten sinds 'we' het huis hebben gekocht. Dit maakt het er niet rustiger op.
Volgend weekend hebben we dan weer iets op het programma staan wat op zich wel leuk is, want we zijn dan de hele dag buiten, maar Jan zal ik wederom niet veel zien die dag. Dus twijfel nog of ik wel ga ja of nee. Hangt een beetje van het weer af en hoe ik me voel.
Dan zijn er ook nog een aantal verjaardagen in maart waar ik nooit erg veel zin in heb. Ligt niet aan de mensen, maar meer aan het constant maar heen en weer blijven rijden, terwijl we elkaar pas hebben gezien en de aanslag op onze 'heilige' weekenden. Bovendien moet er best veel geregeld worden voor het huis en moeten we daar ook tijd voor vrij maken. En omdat dat doordeweeks nooit gaat bij ons, moet dat in de weekenden.
Verjaardagen. Ieder jaar opnieuw. Het blijft een beladen onderwerp, zeker in familiekringen. Toen de kinderen nog klein waren, gingen we wel trouw, maar nu zijn ze groot en vind ik het wel ok zo. Ik hou er nu eenmaal niet van en heb liever dat - zeker in één familie - alle verjaardagen op één hoop worden gegooid en dat in één keer vieren dan vier keer per jaar, of hoeveel keer dan ook, heen en weer te rijden. Mijn eigen verjaardag vier ik al jaren niet meer. En ik vind dat prima zo. Ik heb er geen tijd voor en dat geldt ook voor verjaardagen van anderen.
Ik los dat op door één keer per jaar, meestal rond de kerst, een lekker diner te maken voor de familie. Dan heb ik alles in één keer gehad.
Het heen en weer schuiven van cadeaus vind ik ook zo'n zinloze hobby. Wat moet je elkaar nou geven? Dus dat heb ik ook afgeschaft. En ach, als je eens iets tegen komt als je toevallig wel een beetje aan het shoppen bent, dan denk je: dat is wel leuk om mee te nemen voor aan iemand cadeau te doen, dan is dat wel leuk. Een kleinigheidje is altijd wel leuk, als het maar niet iets is waar niemand wat aan heeft.
Afijn. Vandaag dus niet zo'n heel goede dag. Slecht geslapen door de opvliegers en de spanning (toch) dus best moe en watterig in mijn hoofd. Dan nog de nodige problemen met 'mijn' nieuwe HR programma, wat gelukkig is opgelost [zucht] maar wat weer veel energie heeft gekost. Beetje op tijd naar huis. Even een zonnebankje gepikt en dan naar huis, hardloopkleren aan en een kort rondje gelopen om even die spanning eruit te lopen en om even buiten te zijn in het heerlijke weer (kom veel te weinig buiten...). Dat ging best lekker, hoewel ik toch weer hoofdpijn voel opkomen nu (twee uur erna) en weer spontaan snotverkouden ben (die wind hè..).
Dan natuurlijk koffer pakken, alles stofzuigen, melk halen voor de Brinta morgenochtend, douchen, koffer nog een keer checken (waar laat ik mijn schoenen?) en even naar mijn loopresultaten kijken. En tegelijk mijn Garmin opladen voor de komende dagen. Nog een wasje draaien. Moet ook gebeuren. En straks m'n eten nog maken.
Het leven zou zo'n stuk gemakkelijker zijn als je dat soort taken sámen kunt doen.
Wat ook niet zo leuk is natuurlijk, is dat ik over een paar dagen in een leeg huis thuis kom. En dan moet je nog je potje koken, je koffer uitpakken en tegen jezelf lullen. Ja, dat maakt het allemaal toch wat lastig om alles echt heel positief te zien. Zeker als onze agenda's de komende tijd ook zo vol zijn.
Maar dan slaap ik wel weer lekker in m'n eigen bed.
Alles zal reg kom. Ongetwijfeld.
Dakfrustraties
Vandaag is het dag zes van mijn griepaanval en het gaat gelukkig al wat beter. Vannacht eindelijk redelijk goed geslapen door die ene codeïnefosfaat pil die ik nog had liggen van 2010 - wie wat bewaard heeft wat - en waardoor ik de hoest kon onderdrukken. Aangezien het een droge, niet productieve hoest is, is dat geen probleem. Het enige wat je hebt 's morgens is een nogal dikke keel die je even 'schoon' moet hoesten.
Het ook nog even aan mijn huisarts gemeld en ik krijg gewoon nieuwe codeïne tabletjes, de schat. Ik ben van plan om morgen weer naar kantoor te gaan. Nu vanuit huis wat gewerkt. Klinkt altijd zo lekker gewichtig. Maar ik doe het in feite enkel zodat ik morgen geen achterstand heb. Dat is ook de reden waarom ik bijvoorbeeld tijdens vakanties mijn zakenmail bij hou. Als ik dat niet doe, dan krijg ik een rolberoerte als ik de hoeveelheid mail zie. Dus dan loop ik er net zo lief even doorheen, de bagger ertussen uit en proberen de andere mails enkel maar te lezen en direct weer te vergeten. Dat is voor ná de vakantie.
Over vakantie gesproken: als alles goed was gegaan dan zouden wij over twee weken al in Oman zijn geweest. Helaas kwam het dak ertussen, oftewel onze klusser die zei dat het dak vervangen moet worden omdat daar de lekkage in de badkamer vandaan komt. Dan toch maar even die vakantie niet door laten gaan in afwachting van de kosten.
Afijn, de kosten weten we nu wel, maar het dak ligt inmiddels drie weken schoon en bloot te wachten. Ik heb al drie weken geen opbrengst van mijn zonnepanelen, want die staan afgedekt op het badkamerdak in afwachting van wat misschien ooit gebeuren gaat. De keien liggen op het dakterras en de nieuwe isolatie staat in grote gele pakken in de tuin. Ook al drie weken. Er is wel contact met de klusser, maar die heeft geen dakdekker, had hij gezegd. Hoezo, geen dakdekker? Je had het beloofd. Hij zou alles laten vallen zodra het dak leeg was. Nou, ik weet niet wát en waar hij alles heeft laten vallen, maar ik heb er niets van gemerkt.
Dus je begrijpt dat mijn bloed niet alleen kookt door de griep, maar ook door klussers die hun woord niet houden. Niet alleen een vakantie door de neus geboord, maar ook energie - zonne- én mensen -, enkel nu nog negatieve energie over, in zowel letterlijke als overdrachtelijke zin. Jan is er ook niet over te spreken en als er volgende week nog niets is gebeurd, gaan we de isolatieplaten en zonnepanelen terug leggen omdat we anders bang zijn dat de zonnepanelen beschadigen. Dan is het platen er weer op en lekker alles uitstellen tot volgend jaar en een andere dakdekker.
Vandaag is het ook stil en de komende week wordt regen verwacht dus dan is het geen dakdekkersweer, dus zal er wel weer niets gebeuren.
Ik word er zo zuchterig van...
Nou, en dan zit je dan zo thuis, en is het pas elf uur. Als ik nu al in ons nieuwe huis had gezeten, dan was ik de tuin wel ingegaan. Hier kan ik daar nu weinig aan doen. Kan nu ook mijn dakterras niet op vanwege de keien. Moet het dakterras ook een ietwat 'winterklaar' maken. Maar ik ga straks even naar het tuincentrum en daarna mijn boodschappen voor de rest van de week. En dan hopelijk vannacht écht mijn herstelslaapje en morgen weer naar kantoor. Heb daar gewoon weer zin in...
Het ook nog even aan mijn huisarts gemeld en ik krijg gewoon nieuwe codeïne tabletjes, de schat. Ik ben van plan om morgen weer naar kantoor te gaan. Nu vanuit huis wat gewerkt. Klinkt altijd zo lekker gewichtig. Maar ik doe het in feite enkel zodat ik morgen geen achterstand heb. Dat is ook de reden waarom ik bijvoorbeeld tijdens vakanties mijn zakenmail bij hou. Als ik dat niet doe, dan krijg ik een rolberoerte als ik de hoeveelheid mail zie. Dus dan loop ik er net zo lief even doorheen, de bagger ertussen uit en proberen de andere mails enkel maar te lezen en direct weer te vergeten. Dat is voor ná de vakantie.
Over vakantie gesproken: als alles goed was gegaan dan zouden wij over twee weken al in Oman zijn geweest. Helaas kwam het dak ertussen, oftewel onze klusser die zei dat het dak vervangen moet worden omdat daar de lekkage in de badkamer vandaan komt. Dan toch maar even die vakantie niet door laten gaan in afwachting van de kosten.
Afijn, de kosten weten we nu wel, maar het dak ligt inmiddels drie weken schoon en bloot te wachten. Ik heb al drie weken geen opbrengst van mijn zonnepanelen, want die staan afgedekt op het badkamerdak in afwachting van wat misschien ooit gebeuren gaat. De keien liggen op het dakterras en de nieuwe isolatie staat in grote gele pakken in de tuin. Ook al drie weken. Er is wel contact met de klusser, maar die heeft geen dakdekker, had hij gezegd. Hoezo, geen dakdekker? Je had het beloofd. Hij zou alles laten vallen zodra het dak leeg was. Nou, ik weet niet wát en waar hij alles heeft laten vallen, maar ik heb er niets van gemerkt.
Dus je begrijpt dat mijn bloed niet alleen kookt door de griep, maar ook door klussers die hun woord niet houden. Niet alleen een vakantie door de neus geboord, maar ook energie - zonne- én mensen -, enkel nu nog negatieve energie over, in zowel letterlijke als overdrachtelijke zin. Jan is er ook niet over te spreken en als er volgende week nog niets is gebeurd, gaan we de isolatieplaten en zonnepanelen terug leggen omdat we anders bang zijn dat de zonnepanelen beschadigen. Dan is het platen er weer op en lekker alles uitstellen tot volgend jaar en een andere dakdekker.
Vandaag is het ook stil en de komende week wordt regen verwacht dus dan is het geen dakdekkersweer, dus zal er wel weer niets gebeuren.
Ik word er zo zuchterig van...
Nou, en dan zit je dan zo thuis, en is het pas elf uur. Als ik nu al in ons nieuwe huis had gezeten, dan was ik de tuin wel ingegaan. Hier kan ik daar nu weinig aan doen. Kan nu ook mijn dakterras niet op vanwege de keien. Moet het dakterras ook een ietwat 'winterklaar' maken. Maar ik ga straks even naar het tuincentrum en daarna mijn boodschappen voor de rest van de week. En dan hopelijk vannacht écht mijn herstelslaapje en morgen weer naar kantoor. Heb daar gewoon weer zin in...
Hardlopende klussers die niet communiceren
Vanmiddag heb ik weer eens hardgelopen. In de hoop dat mijn enkel zich nu wel rustig zou houden heb ik 'm niet ingetapet. Ja, en dat heb ik gevoeld. Af en toe flinke steken. Ik liep dan ook nog eens een interval en ik heb gemerkt dat ik dan wat meer last van mijn enkel heb. Het heeft me echter niet weerhouden om 7 km vol te maken in een redelijk goede tijd.
Ik hoop toch echt dat ik een keer pijnvrij kan lopen want ik weet niet wat het is. Ik vermoed shin splint. Het is een pijn net onder mijn enkelgewricht aan de binnenkant van de voet. De napijn trekt nu naar boven.
De Pokemon rage is voorbij, maar toch kom ik nog sporadisch wat jagers tegen. De jeugd zit weer binnen achter de computer of vast gekleefd aan hun smartfoon. Ik moet nog even een klein weekje wachten op die van mij. Deze wordt dan een stuk groter dan de foon die ik nu heb. Voor mij dus even een overweging hoe ik dit ga doen met hardlopen. Ik gebruik de foon voor de Runkeeper-app. En natuurlijk ook 'voor-het-geval-dát'. Ik zit al jaren te broeden op een Garmin sporthorloge maar ik vind ze erg prijzig. Met hartslagmeter op de pols bijna vierhonderd euro! Boel centjes. Bovendien wil ik nog altijd met een telefoon blijven lopen, dus hoe ga ik dat oplossen. Ik ben er nog niet uit.
Oh ja. En dan nog even de continuing story van het dak. Wij hebben het dak op zondag de 25e september leeg gehaald. Ik heb er drie dagen spierpijn van gehad. Niet erg, is goed. Spierpijn is lekker. De bedoeling was - en dat had Jan ook zo doorgegeven aan onze klusser - dat ze in die week erna het dak zouden vervangen. Jan had daar speciaal vrij voor genomen. Wat wil het geval: klusser komt niet. Dus Jan boos de maandag erna. 'Jullie staan ingepland voor volgende week.'
Het is 'volgende week'. Waar is de klusser? Geen boe of bah. Het is prachtig weer. Hoeveel meer zon en droogte wil je hebben voor deze klus? OK, het is een beetje fris, maar een beetje dakdekker ligt daar niet wakker van.
Ik heb meneer de klusser tot en met vandaag gegeven en Jan heeft hem nu ge-smst. Geen antwoord. Waarom kijk ik daar niet van op.... duh.
Van mij kan hij al lang de hoogste boom in. Als het dak gedaan is, hoef ik hem niet meer over de vloer. Op mijn werk ok, maar niet meer hier. Hij doet z'n werk goed, maar hij komt z'n afspraken niet na en communiceert niet.
En nog een dag of drie en dan weet ik misschien of er een ander huis gaat worden aangekocht of niet, en welk, waar en wanneer. Spannnnennnnnd......
Ik hoop toch echt dat ik een keer pijnvrij kan lopen want ik weet niet wat het is. Ik vermoed shin splint. Het is een pijn net onder mijn enkelgewricht aan de binnenkant van de voet. De napijn trekt nu naar boven.
De Pokemon rage is voorbij, maar toch kom ik nog sporadisch wat jagers tegen. De jeugd zit weer binnen achter de computer of vast gekleefd aan hun smartfoon. Ik moet nog even een klein weekje wachten op die van mij. Deze wordt dan een stuk groter dan de foon die ik nu heb. Voor mij dus even een overweging hoe ik dit ga doen met hardlopen. Ik gebruik de foon voor de Runkeeper-app. En natuurlijk ook 'voor-het-geval-dát'. Ik zit al jaren te broeden op een Garmin sporthorloge maar ik vind ze erg prijzig. Met hartslagmeter op de pols bijna vierhonderd euro! Boel centjes. Bovendien wil ik nog altijd met een telefoon blijven lopen, dus hoe ga ik dat oplossen. Ik ben er nog niet uit.
Oh ja. En dan nog even de continuing story van het dak. Wij hebben het dak op zondag de 25e september leeg gehaald. Ik heb er drie dagen spierpijn van gehad. Niet erg, is goed. Spierpijn is lekker. De bedoeling was - en dat had Jan ook zo doorgegeven aan onze klusser - dat ze in die week erna het dak zouden vervangen. Jan had daar speciaal vrij voor genomen. Wat wil het geval: klusser komt niet. Dus Jan boos de maandag erna. 'Jullie staan ingepland voor volgende week.'
Het is 'volgende week'. Waar is de klusser? Geen boe of bah. Het is prachtig weer. Hoeveel meer zon en droogte wil je hebben voor deze klus? OK, het is een beetje fris, maar een beetje dakdekker ligt daar niet wakker van.
Ik heb meneer de klusser tot en met vandaag gegeven en Jan heeft hem nu ge-smst. Geen antwoord. Waarom kijk ik daar niet van op.... duh.
Van mij kan hij al lang de hoogste boom in. Als het dak gedaan is, hoef ik hem niet meer over de vloer. Op mijn werk ok, maar niet meer hier. Hij doet z'n werk goed, maar hij komt z'n afspraken niet na en communiceert niet.
En nog een dag of drie en dan weet ik misschien of er een ander huis gaat worden aangekocht of niet, en welk, waar en wanneer. Spannnnennnnnd......
![]() |
| Met de zelfontspanner |
![]() |
| Na het hardlopen |
Bah...
Met een zekere weemoed neem ik vandaag afscheid van de laatste zomerse dag van het jaar. Ondanks het klamme slapen en de warme kamers. Van mij mag het zo blijven. Ramen open, jurkjes aan, de tuin vol bloemen, hommels en vlinders. Goede zin. Heerlijke muziek op de radio op Radio2 - de Hete Donderdag. Ze spelen daar weer zo lekker op in.
Beter dan straks die donkere, koude, natte dagen in november en december.
Ondanks de leuke muziek op de radio, heb ik deze toch meestal uit. Zeker op kantoor, zeker nu, nu het in mijn hoofd net een draaiorgel lijkt. Ik krijg het nog steeds niet op een rijtje - wat het ook wezen mag. En de ruimte die ik krijg is heerlijk, maar werkt ook niet altijd. Volgende week wordt alles beter. Dan kan ik even wat rustiger aan doen.
Maar vandaag was het meer zo van:
Probéren eigen werk te doen, wat toch niet lukt. Je begin ergens aan maar word minstens 5x gestoord, dus beter: wachten tot er iemand komt binnenvallen met een probleem wat ik dan moet oplossen.
Eigen werk --> nu even niet.
Grrrr.
Zéér frustrerend.
En ik wilde nog zo graag wat foto's hierbij zetten, maar ik heb daar gewoon geen zin meer in... Jak! Wat zal ik blij zijn als iedereen gewieberd is volgende week...
Beter dan straks die donkere, koude, natte dagen in november en december.
Ondanks de leuke muziek op de radio, heb ik deze toch meestal uit. Zeker op kantoor, zeker nu, nu het in mijn hoofd net een draaiorgel lijkt. Ik krijg het nog steeds niet op een rijtje - wat het ook wezen mag. En de ruimte die ik krijg is heerlijk, maar werkt ook niet altijd. Volgende week wordt alles beter. Dan kan ik even wat rustiger aan doen.
Maar vandaag was het meer zo van:
Probéren eigen werk te doen, wat toch niet lukt. Je begin ergens aan maar word minstens 5x gestoord, dus beter: wachten tot er iemand komt binnenvallen met een probleem wat ik dan moet oplossen.
Eigen werk --> nu even niet.
Grrrr.
Zéér frustrerend.
En ik wilde nog zo graag wat foto's hierbij zetten, maar ik heb daar gewoon geen zin meer in... Jak! Wat zal ik blij zijn als iedereen gewieberd is volgende week...
Een veelzijdige zaterdag.
![]() |
| Jan z'n uitzicht deze morgen... |
![]() |
| Mijn uitzicht deze morgen... |
Door drukte en een internetstoring beetje laat met bloggen, maar niet getreurd, ik ben niet verdwenen. Internet werkt intussen wel weer, mijn eten staat in de oven en de zaterdag is alweer bijna voorbij. Heerlijk weer vandaag en een lekker eind gefietst, want ik ben even 'onze' startnummers voor de Haarlemmermeer Run van morgen op wezen halen. Ik doe daar aan mee samen met een collega. Had dit ook naar andere collega's gestuurd, maar er was verder geen belangstelling. Nu wordt het morgen niet al te best weer, maar daar maak ik me niet al te druk over, want normaal gesproken vind ik regenweer het heerlijkste weer om in te lopen. We zien het wel.
![]() |
| Startnummer alvast op m'n shirt geprikt. |
Afgelopen woensdag heb ik ook gelopen en nu weer voor het eerst 5 kilometer, zonder interval dus. Kijken hoe het gaat met mijn enkel. Had wel wat last, maar niet zo veel, en zeker geen napijn. Nee, dan gisteren dus ná de yoga, toen dus wel. Dus ik baalde weer als een stekker eigenlijk. Vandaag gaat het dan wel weer gelukkig. Ach ja.
![]() |
| Woensdag was het heet.... |
![]() |
| Idyllisch vijvertje tijdens het hardlopen |
Gisterenavond ben ik even naar de Open Dag geweest van het Alliance Française. Even informatie opdoen over een seizoen conversatielessen. Ik loop daar al een paar jaar aan te denken, maar was steeds te laat. Het is altijd leuk om te horen dat je goed Frans praat en dat ik niveau B2/C1 ben en dat ik op de dinsdagavonden kan meedoen met zo'n cursus. Zit er nog een beetje over te dubben, omdat ik dan best wel volle weken krijg. Dus of ik aanvaard dat, of ik laat wat schieten, of ik ga daadwerkelijk wat minder uren draaien op kantoor. Moet ik dus nog even over nadenken of overleggen.
Vandaag dus die internetstoring van KPN. Dacht eerst dat het aan mijn netwerk lag, dus de stemming was al onder nul toen ik niet op internet kon. Maar zag later op mijn telefoon via 4G dat er een storing was. Dus ik maar de fiets gepakt, even de startnummers opgehaald en direct door naar de bouwmarkt om even iets inventiefs te creëren in mijn badkamer, waar dat gat nog steeds zit in het plafond en wat ik toch iets mooier wil afwerken.
Ik ben vreselijk gefrustreerd vanwege het feit dat ik nóg steeds geen prijs heb voor het dak, maar dat ik er nu dus - na vier keer - niet meer om vraag, wacht tot Jan terug is en we dan andere dakdekkers gaan laten kijken. Ik ben het echt schijtzat (de autocorrect maakt er 'schietgat' van) - Oh shit Bonaire op TV..... - om nog langer aan het lijntje gehouden te worden.
![]() |
| Het is net een drain.... |
Dus ik heb nu een trechter onder het lek geplakt met daaraan een stuk tuinslang en het gat netjes afgewerkt met een stuk doek. Je ziet er bijna niets meer van. En als het lekt, dan gaat dat door dat stukje tuinslang. Wilde eigenlijk een doorzichtig stukje buis, maar dan moet ik naar het tuincentrum, en daar had ik nu even geen zin in. Dit was al een lekker warm klusje.
Ik heb toch in de gauwigheid 13,88 km gefietst op mijn bijna als nieuwe fiets, want mijn ketting is inmiddels weer gemaakt. Was ook een leuke rekening trouwens. Vandaag nog wel even de versnellingen laten afstellen want alles ratelde nogal. Gelukkig kon dat even tussendoor.
Ook de rekening van de CV binnen.... Tja, het is maar hoe je het bekijkt, want ik verwachtte een hogere rekening, maar krijg er nu eentje van rond de 450 euri. Qua financiële 'rampen' zit het mij niet mee deze maandjes....
De vakantie voor november heb ik ook even in de ijskast gezet en daar gaan we volgende week wel eens over nadenken. We zitten bijvoorbeeld ook te denken aan een escape naar Valencia of zo. Schijnt erg mooi te zijn.
Zo. Er waait gewoon ineens een koude wind naar binnen! Het begint al lekker te ruiken hier, maar duurt nog minstens 45 minuten eer ik mijn tanden in mijn ovenschotel kan zetten. Tot die tijd maar even TV kijken....
#24 van de #30DayBlogChallengeNL
Buiten schuiven wat wolken voor de zon. Ik zit in een half verduisterd kantoor, want het zonnescherm is naar beneden anders zie ik niets op mijn scherm. Ik werk met een Mac met een reuzegroot scherm wat nogal spiegelt. En als ik het niet deels verduister, zit ik constant tegen mezelf aan te kijken.
Dat brengt mij op nummer 24 van het #30DayBlogChallengeNL lijstje (ja, ik zie de link ook niet...):
Wat ik nog wil leren
Ik zou nog wel zo veel willen leren. Wat ik altijd heb willen doen bijvoorbeeld is automonteur, om zelf aan de motor van je auto te kunnen sleutelen. Lijkt me heerlijk onafhankelijk. Kan ik zo'n ouwe bak kopen - wat ik echt dolgraag zou willen - en ben ik niet afhankelijk van garages.
![]() |
| Toch wel klein beetje mijn droomauto... |
Verder ga ik deze week de daad bij het woord voegen om mij in te schrijven voor conversatielessen Frans. Komende avonden heeft het Alliance Française open dagen en dan kan ik direct laten testen wat mijn niveau is. Ik heb daar wel zin in. Stond al heel lang op mijn lijstje. Want voor hetzelfde geld ga ik 'straks' in Frankrijk wonen of in Waals België. Allez!
Ik wil nog de cursus Diver Stress & Rescue doen. Dat heeft te maken met ons duiken en om te weten wat te doen bij een noodsituatie. Ik heb weliswaar tien jaar lang EHBO gedaan, dus je weet best nog wel een beetje wat, maar zo'n cursus is buiten leuk om te doen ook nog eens erg zinvol. Maar het moet passen in ons schema - want dat gaan we dan samen doen natuurlijk - en dat is dus even een puntje. Bovendien heb ik geen geldig EHBO diploma meer en heb eigenlijk niet zoveel zin dat nu wéér te gaan doen...
Wat ik ook nog zou willen leren is om tevreden te zijn met wat ik heb - en dan bedoel ik overigens niet in materiële zin - en kan, en me niet mateloos te irriteren aan anderen, vooral de nogal dominantere types in mijn omgeving of die gasten die alleen maar slap lopen te ouwehoeren. Leren me niet druk te maken over 'onbenulligheden'. Leren om geduldig te zijn, leren om een brede rug te kweken, leren dat anderen hun beloftes niet nakomen, leren om mijn waffel te houden op bepaalde momenten, leren om de juiste dingen te zeggen op het moment dat dat moet, leren om niet al te negatief (lees: reëel) te zijn, leren om vooral mezelf weg te cijferen, leren om als een kip zonder kop te kakelen, leren niet te veel over mezelf te praten en leren om daar allemaal mee om te kunnen gaan.
Of zou ik toch maar liever (leren) gewoon mezelf (te) zijn (en blijven).....?
Van kapotte fietskettingen en andere ergernissen
'Maakt niet uit,' dacht ik toen nog, terwijl ik werd ingehaald door van die grijze muizen op e-bikes. 'Straks lekker wind mee.'
De winkel van de Olmenhorst viel een beetje tegen. De sla was verlept en had bruine randjes en ik vond er ook weinig van die leuke interieurdingetjes. Afijn, ik heb er een verse muntthee gedronken met een muffin, terwijl een tafeltje verderop een ouder stel ging zitten en een sigaret opstak. Bah, zo smerig dat gerook! OK. Ik had niet de állerbeste stemming - ik vind het echt helemaal niets zo'n weekend alleen - dus ik was wat extra gevoelig voor dit soort irritaties.
![]() |
| Muntthee met een muffin bij de Olmenhorst |
Met fles witte wijn, chocolade en gezichtslotion (dacht ik: bleek thuis milk te zijn, grrrrr) weer terug naar huis, maar ik had nog geen drie trappen gedaan of knal! ja hoor, ketting gebroken. En ik had al zo'n donkerbruin vermoeden op de heenweg, maar zelfs al het weekend ervóór toen de ketting al raar deed. Een beetje olie op de ketting had dus ook niet geholpen. Gewoon door, stuk, broken, kapot.
![]() |
| Daar ligt-ie dan: de fietsketting |
En nu? Ja, lopend naar huis hè. Als ik de sleutel van mijn eigen auto zou hebben meegenomen, had ik daar naar toe kunnen lopen - dat was net aan 2 km daar vandaan - maar ja, die had ik natuurlijk niet bij mij. Waarom zou ik. Dus er zat niets anders op dan de 11 km terug te lopen. Dus langs die saaie weg terug en niemand, maar dan ook écht niemand, die even stopte om te vragen of ze konden helpen. Busjes, auto's met aanhangers, trucks. Ze denderden allemaal voorbij met een gangetje van 60 (want harder mag je niet).
In het begin liep ik nog snel en vol goede moed, maar ja, later begonnen mijn voeten toch zeer te doen en ging de snelheid er wat uit. Op zo'n 3 km van mijn huis was er dan een vent op de fiets die er wat van zei.
'Pech?'
'Ja...'
'O, hahahahaha.....' en weg fietste-ie. Niet dat hij wat had kunnen doen om mijn leed te verzachten, maar toch.
Zak.
Eenmaal thuis blijkt de fietsenmaker hier aan de overkant op vakantie en moest ik toch nog twee km extra lopen om mijn fiets weg te brengen naar een andere fietsenmaker. Ik heb drie blaren: op de hielen en één hele vervelende onder de muis van mijn voet. Dat wordt helaas niet hardlopen morgen (vandaag dus).
Mijn planning voor vandaag:
- ontbijten (geen roerei, want niet gelopen)
- me wassen (gisterenavond al gedoucht)
- berging opruimen.
Ik kan je zeggen dat sinds de zondagsopening van de supermarkten hier tegenover - dus al een jaar of twee/drie - vind ik het al lang niet meer zo leuk om lekker buiten bezig zijn op zondag. Vroeger was het hier zó heerlijk rustig en nu heb ik inmiddels al vier (!) vrachtwagens gehad (het is 10.45u terwijl ik dit schrijf) en blijkt die waardeloze supermarkt tegenwoordig op zondag al vanaf 09.00u open te zijn!
Kon je vroeger nog lekker ongestoord de heg snoeien en in de tuin zitten, zo'n heerlijke, luie zondag - weet je nog, vroeger - tegenwoordig is het 7/7 rumoerig met veel verkeer. Weet je wat nog het meest storend is - naast het laten draaien van de motor als er geld wordt gepind - dat is het dichtslaan van de portieren. Bij sommigen hoor je echt vier, vijf keer achter elkaar baf! baf! baf! En dat dus de hele dag door. Ja, je beseft dat niet, maar het is bijzonder irritant.
Dit is wat mijn plezier om hier thuis te zijn echt in het nadeel heeft beïnvloed, die zondagsopening. Zeker in de zomer als je alle ramen open hebt en je al die geluiden hoort. Waarom ik de laatste jaren hier echt met veel minder plezier woon. Echt, echt, echt tijd om te verhuizen! Ik hoop dan ook dat Jan toch binnen een half jaar weet wat er met hem gaat gebeuren de jaren hierna, want dan kunnen we gericht kijken voor een woning en dan hoop ik hier in de weekenden niet meer te hoeven zijn!
Dus straks maar oordoppen in of zo of relaxerende muziek - zal het nodig hebben vandaag.
Sorry dat ik zo loop te mopperen. Het zal de leeftijd wel zijn....
Weekend in Oostende
Afgelopen vrijdag ben ik met de Golf Cabrio - wel met het dak gesloten - op mijn gemak naar Zeebrugge gereden. Ik rij dan over de 'nieuwe' A4 en kom dan uit bij de Liefkenshoektunnel. Daar de 'expresweg' - de E34 - op en dan kom je uiteindelijk bij Zeebrugge uit.
Een kilometer of dertig daarvoor moet je er wel zeker van zijn dat je kukident goed werkt, want daar klapperen je tanden zo je gebit uit. Die Belgische wegen! We kunnen er een boek over schrijven, niet? En dan nog maar niet te spreken over het rijgedrag van de truckchauffeurs daar. Vrachtwagens mogen daar 100 en ik heb ik de loop der jaren al aardig wat hartverzakkende manoeuvres meegemaakt. Op die E34 al niet minder. Daar wordt de weg op een gegeven moment een 'gewone' autoweg met verkeerslichten en is het schering en inslag dat die kolossen van vrachtwagens gewoon op de linker rijstrook gaan staan. Rechts staan daar gewone personenauto's en dan springt het verkeerslicht op groen en zo'n vrachtwagen houdt dan de hele boel op. Of ze wisselen nog even snel voor je - bij mij dus vrijdag - naar de linkerbaan, terwijl ze weten dat ik in dat opzicht een veel krachtiger motor heb en zij puffend en krakend en steunend en piepend snelheid proberen te maken. Het asfalt krult ter plekke onder hun wielen.
Het is ook onbegrijpelijk dat ze daar niet een deftige snelweg van maken. Zeker naar het einde toe met al die verkeerslichten, zeer gevaarlijke kruisingen en smalle wegen waar al dat zware vrachtverkeer doorheen moet persen om in het havengebied van Zeebrugge moet komen. Het is daar zó onderontwikkeld. Niet te geloven.
Het weerzien was natuurlijk weer bijzonder leuk. Jan z'n grote tas op de achterbank gepropt en dan maar eerst even naar Knokke en daar een salade Niçoise geluncht op een terras en dan naar huis de rotzooi weg brengen. Dan op de fiets naar de stad, wat boodschappen gedaan en dan lekker thuis eten.
We hebben het weekend best aardig weer gehad: er hingen wel veel dikke wolken maar met een paar spatjes heb je het wel gehad. Verder zon en wolken en helemaal niet slecht. Dus het was een heerlijk weekendje, veel gelopen (van huis naar stad en van de stad naar huis en nog eens, 19.048 stappen oftewel 13,57 km) en zondagmorgen na de gebruikelijke zaken en via een koffie in de stad, weer terug naar mijn huis.
Vroeger zag ik er altijd naar uit om weer thuis te zijn, maar de laatste tijd wordt dat steeds minder. Het is niet mijn huis, maar de omgeving en het wordt echt tijd dat ik ga verhuizen ;-)
En deze week is mijn mannetje dus gezellig thuis en ik werk een beetje en ga dan ook naar huis, even afhankelijk van de hoeveelheid werk die ik heb en het weer. We konden het niet laten om weer van alles lekkers te kopen daar in België - o.a. kwartels en poussins - en gisterenavond hadden we lekkere sardientjes die we op de BBQ hebben klaar gemaakt. Dus enkel maar lekker eten 's avonds. Daar moet ik straks weer vijf weken op teren...
Een kilometer of dertig daarvoor moet je er wel zeker van zijn dat je kukident goed werkt, want daar klapperen je tanden zo je gebit uit. Die Belgische wegen! We kunnen er een boek over schrijven, niet? En dan nog maar niet te spreken over het rijgedrag van de truckchauffeurs daar. Vrachtwagens mogen daar 100 en ik heb ik de loop der jaren al aardig wat hartverzakkende manoeuvres meegemaakt. Op die E34 al niet minder. Daar wordt de weg op een gegeven moment een 'gewone' autoweg met verkeerslichten en is het schering en inslag dat die kolossen van vrachtwagens gewoon op de linker rijstrook gaan staan. Rechts staan daar gewone personenauto's en dan springt het verkeerslicht op groen en zo'n vrachtwagen houdt dan de hele boel op. Of ze wisselen nog even snel voor je - bij mij dus vrijdag - naar de linkerbaan, terwijl ze weten dat ik in dat opzicht een veel krachtiger motor heb en zij puffend en krakend en steunend en piepend snelheid proberen te maken. Het asfalt krult ter plekke onder hun wielen.
Het is ook onbegrijpelijk dat ze daar niet een deftige snelweg van maken. Zeker naar het einde toe met al die verkeerslichten, zeer gevaarlijke kruisingen en smalle wegen waar al dat zware vrachtverkeer doorheen moet persen om in het havengebied van Zeebrugge moet komen. Het is daar zó onderontwikkeld. Niet te geloven.
Het weerzien was natuurlijk weer bijzonder leuk. Jan z'n grote tas op de achterbank gepropt en dan maar eerst even naar Knokke en daar een salade Niçoise geluncht op een terras en dan naar huis de rotzooi weg brengen. Dan op de fiets naar de stad, wat boodschappen gedaan en dan lekker thuis eten.
We hebben het weekend best aardig weer gehad: er hingen wel veel dikke wolken maar met een paar spatjes heb je het wel gehad. Verder zon en wolken en helemaal niet slecht. Dus het was een heerlijk weekendje, veel gelopen (van huis naar stad en van de stad naar huis en nog eens, 19.048 stappen oftewel 13,57 km) en zondagmorgen na de gebruikelijke zaken en via een koffie in de stad, weer terug naar mijn huis.
![]() |
| Heerlijk assortiment kazen bij Achiel |
![]() |
| Kustlijn Oostende |
![]() |
| Kust St-Idesbald |
![]() |
| In België verliezen ze nogal eens kindjes |
Vroeger zag ik er altijd naar uit om weer thuis te zijn, maar de laatste tijd wordt dat steeds minder. Het is niet mijn huis, maar de omgeving en het wordt echt tijd dat ik ga verhuizen ;-)
En deze week is mijn mannetje dus gezellig thuis en ik werk een beetje en ga dan ook naar huis, even afhankelijk van de hoeveelheid werk die ik heb en het weer. We konden het niet laten om weer van alles lekkers te kopen daar in België - o.a. kwartels en poussins - en gisterenavond hadden we lekkere sardientjes die we op de BBQ hebben klaar gemaakt. Dus enkel maar lekker eten 's avonds. Daar moet ik straks weer vijf weken op teren...
Van wortels
Het is tien over half elf. Van arren moede zit ik met een wortel in mijn hand. Bij gebrek aan wat beters. Ik was mijn Nalgene beker vergeten - had deze op kantoor laten staan - dus kon mijn smoothie niet meenemen naar kantoor. Moest 'm thuis direct opdreten (kruising tussen drinken en eten..). Dus dat is in vrij korte tijd iets meer dan een liter gemalen fruit met yoghurt naar binnen werken.
Daardoor kwam ik op kantoor direct in het koffiemomentje. Koffie na een smoothie past niet zo (vind ik). Dus meestal is mijn eerste bak koffie rond een uur of tien. Nu was het kwart voor negen.
Met als gevolg dat ik nu honger heb. Wil nog wel een bak koffie, maar ik snak naar een koekje erbij. En die heb ik niet. Ja, ze liggen hier wel, maar alle koekjes zijn voor bezoek. Ik moet dan helemaal naar de keuken lopen, heel sneaky dat enorm krakende pak koekjes uit de la pakken, daar dan quasi nonchalant dwars mee over de afdeling lopen, net doen of er niets aan de hand is en dan kan ik me op mijn kantoor helemaal rond eten aan de koekjes.
Maar ja, dat doe je natuurlijk niet.
Gisterenavond heb ik kip met gember gegeten. Lekker. Daar 'hoorde' ook een wortelsalade bij. Dus ik wortels raspen. Weet niet of jullie wel eens wortels hebben geraspt met zo'n gewone vierkant rasp. Wat een klotewerk! De schilfertjes wortel zaten echt overal en je kan dan niet eens tot het gaatje gaan, want dan rasp je je vingers mee. Ik was dus not amused gisterenavond wat weer het nodige smijtwerk tot gevolg had (het champignonschoonmaakborsteltje ligt nu nóg in de tuin). Op dat moment, ter plekke, had ik besloten dat ik een rasp wil voor op mijn Kitchen Aid. Ik hou niet zo van al dat elektrische spul, maar dit is zo'n geklooi!
Vroeger had ik een mandoline. Ooit eens gekocht op de markt. Járen mee gedaan, maar op een gegeven moment slijt dat ook. Dat was nu eens een handige keukenhulp! Maar die mandolines van tegenwoordig zijn óf heel goedkoop en dan heb je daar geen fluit aan, of vrij duur (meer dan honderd euro) en dan kan je net zo goed een accessoire kopen voor een apparaat dat je toch al hebt. Eén groot nadeel van al die handige keukenhulpjes: ze nemen zoveel plek in.
Dus heb ik nog veel wortels over. Ik koop altijd biologische wortels en die zitten in een zak van één kilo. Daar maar een greep van meegenomen voor de 'lekkere' trek en voor de oogjes (want heb je ooit een konijn gezien met een brilletje...?).
Overigens gisterenmiddag weer hardgelopen sinds tijden. Een oefenrondje: 30 minuten interval. Had met de PT afgesproken maar die vond het 'te koud'. Watje. Dus het lopen ging op zich wel, maar begon na een tijdje toch wel wat gevoelig te worden en ná het lopen zelfs zeer, dus ik was daardoor al niet al te vrolijk (en dan daarna nog die wortels!). Thuis gekoeld, gedouched en beetje zitten balen. Voor het slapen gaan mijn enkel nog eens goed gemasseerd. Vandaag heb (oh wonder) nauwelijks pijn. Zelfs als ik de trap af loop (afkloppen) doet het geen zeer. Zou het dan toch....? Ik neem mijn loopspullen gewoon mee dit weekend en anders is het voor volgende week. Nog een keer zo'n intervalletje. Rustig weer beginnen.
Afijn. Ik MOET nu toch echt iets zoets anders gaat het niet goed...
Daardoor kwam ik op kantoor direct in het koffiemomentje. Koffie na een smoothie past niet zo (vind ik). Dus meestal is mijn eerste bak koffie rond een uur of tien. Nu was het kwart voor negen.
Met als gevolg dat ik nu honger heb. Wil nog wel een bak koffie, maar ik snak naar een koekje erbij. En die heb ik niet. Ja, ze liggen hier wel, maar alle koekjes zijn voor bezoek. Ik moet dan helemaal naar de keuken lopen, heel sneaky dat enorm krakende pak koekjes uit de la pakken, daar dan quasi nonchalant dwars mee over de afdeling lopen, net doen of er niets aan de hand is en dan kan ik me op mijn kantoor helemaal rond eten aan de koekjes.
Maar ja, dat doe je natuurlijk niet.
Gisterenavond heb ik kip met gember gegeten. Lekker. Daar 'hoorde' ook een wortelsalade bij. Dus ik wortels raspen. Weet niet of jullie wel eens wortels hebben geraspt met zo'n gewone vierkant rasp. Wat een klotewerk! De schilfertjes wortel zaten echt overal en je kan dan niet eens tot het gaatje gaan, want dan rasp je je vingers mee. Ik was dus not amused gisterenavond wat weer het nodige smijtwerk tot gevolg had (het champignonschoonmaakborsteltje ligt nu nóg in de tuin). Op dat moment, ter plekke, had ik besloten dat ik een rasp wil voor op mijn Kitchen Aid. Ik hou niet zo van al dat elektrische spul, maar dit is zo'n geklooi!
Vroeger had ik een mandoline. Ooit eens gekocht op de markt. Járen mee gedaan, maar op een gegeven moment slijt dat ook. Dat was nu eens een handige keukenhulp! Maar die mandolines van tegenwoordig zijn óf heel goedkoop en dan heb je daar geen fluit aan, of vrij duur (meer dan honderd euro) en dan kan je net zo goed een accessoire kopen voor een apparaat dat je toch al hebt. Eén groot nadeel van al die handige keukenhulpjes: ze nemen zoveel plek in.
Dus heb ik nog veel wortels over. Ik koop altijd biologische wortels en die zitten in een zak van één kilo. Daar maar een greep van meegenomen voor de 'lekkere' trek en voor de oogjes (want heb je ooit een konijn gezien met een brilletje...?).
Overigens gisterenmiddag weer hardgelopen sinds tijden. Een oefenrondje: 30 minuten interval. Had met de PT afgesproken maar die vond het 'te koud'. Watje. Dus het lopen ging op zich wel, maar begon na een tijdje toch wel wat gevoelig te worden en ná het lopen zelfs zeer, dus ik was daardoor al niet al te vrolijk (en dan daarna nog die wortels!). Thuis gekoeld, gedouched en beetje zitten balen. Voor het slapen gaan mijn enkel nog eens goed gemasseerd. Vandaag heb (oh wonder) nauwelijks pijn. Zelfs als ik de trap af loop (afkloppen) doet het geen zeer. Zou het dan toch....? Ik neem mijn loopspullen gewoon mee dit weekend en anders is het voor volgende week. Nog een keer zo'n intervalletje. Rustig weer beginnen.
![]() |
| Tijdens de cooling-down... |
Afijn. Ik MOET nu toch echt iets zoets anders gaat het niet goed...
Geluk is ....
Nog een paar dagen en dan kan ik mijn mannetje weer in de armen sluiten. Ben benieuwd hoe lang het duurt voor we weer met elkaar in de klinch liggen.... Want net als dat ik moet wennen aan het alleen zijn - waar je dan wel uiteindelijk je draai in vind -, zo moet je ook weer wennen om samen te zijn. En daar hebben we maar een week voor en dan istie weer foetsie. Ik geloof dat ze dan ergens blijven dobberen voor de Franse kust, Normandië, Bretagne, Bordeaux...
Gisterenavond een heerlijke feel-good movie gezien op HBO: Hector and the Search for Happiness. Zet je aan het denken in je poging het 'geluk' in je leven te zoeken. Aan het einde zegt hij dan ook: Het is niet het uiteindelijke geluk wat je gelukkig maakt, maar je zoektocht naar dat geluk. Zoiets als: het doel van je reis is niet je einddoel, maar je reis daar naar toe.
Ik heb het niet zo op 'wijze spreuken', zoals ik al eens eerder blogde. Maar iedereen is op zoek naar het geluk in zijn leven. Toen ik nogal ongelukkig was - understatement - een flink aantal jaren terug, was het enige wat ik wenste: ik wil gewoon gelukkig zijn. En geluk is een state of mind en helaas bestaan daar geen pilletjes voor. En iedereen vind zijn of haar geluk weer in iets anders. Gelukkig maar, anders liepen we allemaal te Pokemon-Goën....
Ik zou momenteel toch gelukkig moeten zijn, en in feite ben ik dat ook wel. Ben in ieder geval niet echt heel ongelukkig. Ik word wel heel ongelukkig, nou ja in feite meer gefrustreerd en uitermate geïrriteerd, door die tering herrie bij mij in de straat. Dat het vakantie is zal ongetwijfeld iets schelen, maar met zo'n suffe Lidl - de enige in de 'stad' - voor je deur komt iedereen toch daar heen, met de auto natuurlijk.
Dan is het echt zo van: hoe lang nog voor dat ik aan die takkeherrie kan ontsnappen. Voor veel mensen is tien jaar (negen, beetje afgerond naar beneden) dat ik daar nog 'moet' blijven wonen, best een lange tijd. Maar even verhuizen naar een ander misschien rustiger gelegen huis is zonde van het geld. Bovendien zit ik vele drukke uren van de dag toch op kantoor waar het heerlijk rustig is [kuche kuche] en ik me niet hoef te ergeren aan die drukte voor mijn deur.
M'n tuin is wel mooi op dit moment maar er valt weinig in te doen. Als het eenmaal bloeit is het onderhoud miniem. Onkruid heb ik nauwelijks.
Deze plant - de Cabbage Tree - heb ik ooit gekocht toen we een wandelvakantie in Ierland hebben gedaan. Hij was dood gegaan door een te strenge winter, maar van de wortel kwam er weer een nieuwe. En nu groeit-ie echt super. Deze planten zie je veel in Ierland en lijken op palmbomen (maar zijn het niet).
Sommige planten in mijn tuin zijn mij heel dierbaar omdat daar 'een verhaal' aan zit. Zo zal er ook altijd een Yucca meegaan naar mijn nieuwe tuin. Ik heb er nu twee in mijn tuin, achter-achter-achter-achter klein 'kinderen' van de 'moeder' Yucca die uit Frankrijk komt, gekregen van een kennis van mijn ouders uit Champagne-sur-Seine. Ik zie 'm nog zo daar in die tuin staan. Veertig (!) jaar geleden....
p.s. Als je op de foto's klikt zie je ze groter.
Gisterenavond een heerlijke feel-good movie gezien op HBO: Hector and the Search for Happiness. Zet je aan het denken in je poging het 'geluk' in je leven te zoeken. Aan het einde zegt hij dan ook: Het is niet het uiteindelijke geluk wat je gelukkig maakt, maar je zoektocht naar dat geluk. Zoiets als: het doel van je reis is niet je einddoel, maar je reis daar naar toe.
Ik heb het niet zo op 'wijze spreuken', zoals ik al eens eerder blogde. Maar iedereen is op zoek naar het geluk in zijn leven. Toen ik nogal ongelukkig was - understatement - een flink aantal jaren terug, was het enige wat ik wenste: ik wil gewoon gelukkig zijn. En geluk is een state of mind en helaas bestaan daar geen pilletjes voor. En iedereen vind zijn of haar geluk weer in iets anders. Gelukkig maar, anders liepen we allemaal te Pokemon-Goën....
Ik zou momenteel toch gelukkig moeten zijn, en in feite ben ik dat ook wel. Ben in ieder geval niet echt heel ongelukkig. Ik word wel heel ongelukkig, nou ja in feite meer gefrustreerd en uitermate geïrriteerd, door die tering herrie bij mij in de straat. Dat het vakantie is zal ongetwijfeld iets schelen, maar met zo'n suffe Lidl - de enige in de 'stad' - voor je deur komt iedereen toch daar heen, met de auto natuurlijk.
Dan is het echt zo van: hoe lang nog voor dat ik aan die takkeherrie kan ontsnappen. Voor veel mensen is tien jaar (negen, beetje afgerond naar beneden) dat ik daar nog 'moet' blijven wonen, best een lange tijd. Maar even verhuizen naar een ander misschien rustiger gelegen huis is zonde van het geld. Bovendien zit ik vele drukke uren van de dag toch op kantoor waar het heerlijk rustig is [kuche kuche] en ik me niet hoef te ergeren aan die drukte voor mijn deur.
![]() |
| Mijn dakterras de ene kant, de 'drukke' kant |
![]() |
| Mijn dakterras de andere kant |
![]() |
| Nieuw bloemetjes |
![]() |
| Kattestaart |
![]() |
| Nog meer kattestaart |
![]() |
| Ah. Een wijze spreuk... |
![]() |
| Monnikskap |
![]() |
| Montbretia |
![]() |
| Passiebloem |
![]() |
| Puntwederik |
![]() |
| Vlinderstruik |
![]() |
| Mijn tuin met de vijver en een musje |
M'n tuin is wel mooi op dit moment maar er valt weinig in te doen. Als het eenmaal bloeit is het onderhoud miniem. Onkruid heb ik nauwelijks.
Deze plant - de Cabbage Tree - heb ik ooit gekocht toen we een wandelvakantie in Ierland hebben gedaan. Hij was dood gegaan door een te strenge winter, maar van de wortel kwam er weer een nieuwe. En nu groeit-ie echt super. Deze planten zie je veel in Ierland en lijken op palmbomen (maar zijn het niet).
Sommige planten in mijn tuin zijn mij heel dierbaar omdat daar 'een verhaal' aan zit. Zo zal er ook altijd een Yucca meegaan naar mijn nieuwe tuin. Ik heb er nu twee in mijn tuin, achter-achter-achter-achter klein 'kinderen' van de 'moeder' Yucca die uit Frankrijk komt, gekregen van een kennis van mijn ouders uit Champagne-sur-Seine. Ik zie 'm nog zo daar in die tuin staan. Veertig (!) jaar geleden....
p.s. Als je op de foto's klikt zie je ze groter.
Labels:
Alledaags,
dromen,
ergernissen,
even bijkletsen,
Mijn Huis,
tuin,
verkeer
Abonneren op:
Posts (Atom)
IK GA VERHUIZEN!!!
Ik ga verhuizen. Dames en heren, boeren en buitenlui, lieve lezers: gaan jullie met mij mee? Please, please, please? Ik vervolg ...
-
Terwijl de hitsige reebokken achter de al net zo hitsige reegeiten aanzitten, wrijf ik de slaap uit de ogen en maak me klaar voor weer een n...
-
Ik doe niet alleen trouw - vanmorgen alweer de derde ochtend op rij - een korte yoga-oefening - de zonnegroet. Ik ga daarnaast nu ook weer n...
-
Afgelopen zaterdag zijn wij even naar ons nieuwe huis gereden net over de grens in België onder Zeeuws-Vlaanderen. Meetjesland heet die s...




















































