Van heggenmussen en Bonaire

Gisterenmorgen zat er een heggenmus in mijn tuin. Ik heb een voederplankje voor de vogeltjes en normaal gesproken zitten de mussen 's morgens al ongeduldig in de lei-lindes te wachten tot ik een handje zaadjes erop strooi. Ze weten het al precies. Dan vallen ze er met z'n twintigen op aan en dan is het een drukte van jewelste, maar zodra ik één voet buiten de deur zet, zijn ze weg. Schijters.

En deze ochtend vloog dat troepje ongeregeld weer als één wolk de boom in en bleef er eentje achter. En ik zag al vrij snel dat dit geen gewone mus was, hoewel deze er wel erg op lijkt. Dacht eerst dat het het vrouwtje van de roodborst was, maar bij nader onderzoek is het een heggenmus. Leuk toch? 

Hopelijk over een poosje een tuin waar veel meer vogeltjes in kunnen vertoeven. Een egeltje hier en daar, muisjes, eekhoorntjes - die zitten daar geloof ik niet - ..... 

We zien het wel. Ik durf er niet te veel over te schrijven of na te denken anders is het misschien weg. Dat stukje grond waar ik eerder over schreef, is inmiddels  al verkocht. Dus het gaat best snel...

Afgelopen week is de orkaan Matthew over het Caraïbisch gebied geraast waaronder ook over Bonaire. Ik zag vanmorgen een video van de staart van de orkaan en dan zie je de westkust van Bonaire waar normaal gesproken golfjes van hooguit een meter zijn, daar waar je altijd zonder problemen het water in kunt, overspoelt worden door metershoge golven. 

Het doet mij pijn dit te zien. Ik ken het eiland inmiddels toch wel erg goed en ben nu in feite blij dat wij onze vakantie in november niet op Bonaire hebben geboekt. Schijnen toch ook aardig wat ondiep gelegen koraalriffen te zijn beschadigd.

En met die mensen die hun dure villa's zowat in de zee hebben laten bouwen heb ik geen medelijden. Die pikken de toch al steeds schaarser wordende duikstekken in - terwijl dat strandje voor je villa nooit privé strand mag zijn want dat blijft openbaar terrein - om iedere keer als je er komt te merken dat er weer eentje onbereikbaar is omdat er een miljoenen-villa voor staat. 

Ik vind het triest om te zien, maar voor iemand die er nooit is geweest zijn dit gewoon beelden van hoge golven. Ik hoop dat de schade snel hersteld zal worden.

Jetlag....

O my, o my. Het valt niet mee. De jetlag is er nog niet uit bij mij. Ik heb er het meeste last van in de ochtend. Dan is het op Bonaire natuurlijk nog midden in de nacht. Ik dacht dat het goed ging, maar vandaag heb ik er best veel last van.

Dan wachten mij ook nog de nodige foto's die bewerkt moeten worden. Weer veel te veel foto's gemaakt, dus eerst de RAW's selecteren die 'door' mogen en dan daar nog een shift in maken en alleen de allerbeste foto's mogen naar de finale.

Tijdens onze vakantie hebben wij een fotografie workshop gedaan. Precies toen wij daar waren begon de Bonaire Dive Week. Dus een hele week bomvol activiteiten die met duiken te maken hebben én met Bonaire. Dit was georganiseerd door o.a. Lars de Graauw die ook achter de Duikvaker zit (tenminste, zo had ik het begrepen). Tijdens deze week kon je allerlei workshops doen als de fotografie workshop, een begeleide free dive (dus duiken zonder lucht) en een full mask try out (dat is een masker wat over je hele gezicht zit). En nog veel meer. Je kon daarvoor een passepartout kopen maar dat vonden wij wat duur ($ 95) plus dat je dan zo in een schema zit en niet je eigen ding kunt doen.

Wij hebben dus enkel op 21 mei de fotografie workshop gedaan en een full mask try out. De fotografie workshop werd gegeven door Casper Douma. Ik zou zeggen ik ken toch veel fotografen van naam, maar van Casper had ik nog nooit gehoord. En hij ook niet van ons. 

De 'cursisten'

Toch wel weer wat bijgeleerd ondanks dat ik er op mijn werk midden in zit. Kort gezegd: niet fotograferen op de automaat! Dus ik heb mijn Leica X-U die ik mee had tijdens mijn vakantie, daar dan maar vanaf gehaald. Alle foto's die ik vóór deze datum had gemaakt, nog op de automaat. Er werd wat verteld over de witbalans en natuurlijk de compositie. Maar goed composeren onder water is best lastig. Wat hij ook deed was van te voren bedenken wát je wilt fotograferen. Dus vandaag wil ik een schildpad fotograferen en daar ga je dan voor. Voor ons wat lastig natuurlijk als je slechts een aantal dagen op vakantie bent. Fotograferen is voor ons een bijkomstigheid, voor Casper zijn beroep.

Dus vanaf die dag fotograferen wij - onder water - niet meer op de automaat (boven water deed ik dat al niet). 

Verder hebben wij op de zondag erna een try out gehad met een volgelaatsmasker. Dit masker gaat over je hele gezicht inclusief je mond. Voordelen van zo'n masker zijn o.a. dat je masker niet beslaat, je hebt meer zicht, je geen droge mond krijgt, je geen snotneus krijgt en er nooit water in je masker komt. Een masker wat beslaat is heel vervelend. Je kunt erin spugen en je hebt er speciaal product voor. Zeker de eerste dag had ik er enorm veel last van. Dan laat je water in je masker lopen en blaast dat er met je neus weer uit. Dat helpt dan even en dan beslaat de boel weer. Vreselijk irritant. 

Ik met mijn volgelaatsmasker van Ocean Reef

Die droge mond is ook een puntje. Je went daar wel aan en je kauwt wat op je mondstuk om wat slijm op te wekken, dus ik vind dat niet zo'n issue. Die snotneus krijg je zeker als je je masker veel moet klaren en wat wel een issue is, is water in je masker. Er hoeft maar een haartje tussen te zitten en het is niet waterdicht. Je bent dus altijd wel min of meer bezig met je masker.

Nu is het met een volgelaatsmasker allemaal verleden tijd. Maar aan een volgelaatsmasker kleven ook weer nadelen. Het klaren (van de oren) gaat niet zo soepel, het masker is relatief zwaar, de druk op je gezicht is groter en het masker 'free flowt' vrij snel. En ze zijn duur.

Met een normaal masker knijp je in je neus en klaar je je oren. Met een volgelaatsmasker heb je twee doppen in het masker ter hoogte van je neus die je dan zó moet instellen, dat als je het masker tegen je gezicht duwt je neusgaten worden afgesloten en je dus kunt klaren. Dat kost aardig wat tijd om dat goed af te stellen. Bij mij zaten die doppen voortdurend in mijn bovenlip te duwen en het klaren ging soms erg moeizaam. Kwestie van afstellen.

Doordat er in een volgelaatsmasker meer lucht zit, wordt de druk op je gezicht onder water groter. Een normaal masker drukt ook op je gezicht en die druk verminder je door even met je neus uit te ademen.

Dat free flowen. Ja, hoe leg ik dat uit... Ik weet niet de natuurkundige achtergrond van dit fenomeen, maar het heeft ermee te maken dat de lucht uit je ademautomaat zomaar ongecontroleerd ontsnapt. Normaal heb je het ademautomaat in je mond en gebeurt dat zelden of nooit, maar bij een VGM (volgelaatsmasker) zit de lucht in het masker en als je op je kop gaat duiken of goed horizontaal (wat je toch best veel doet), dan gaat die lucht free flowen aan de onderkant van dat masker. Dat is ook een kwestie van afstellen én van het juiste uitlaatsysteem (weet daar het juiste woord niet voor).

Dus al met al na drie proefduikjes ben je er nog niet. We hebben ons voorgenomen bij ons volgende bezoek aan Bonaire (of waar dan ook) zo'n VGM eens een week te proberen. Maar goed, het is dan toch weer een mega aanschaf.

Voor de niet-duikers onder de lezers: sorry voor dit ietwat technische verhaal, maar ik heb geprobeerd het zo goed mogelijk te omschrijven. Het is nu eenmaal iets wat ik graag doe. En ik kan je zeggen dat het bij mij zo'n 50 (!) duiken heeft geduurd voordat ik het écht leuk ben gaan vinden. Geen stress meer en kunnen genieten van die prachtige onderwaterwereld.

Een foto van bij die vette baitball...

Voor een korte impressie kan je kijken op YouTube naar een filmpje wat wij hebben gemaakt toen wij een enorme 'baitball' tegenkwamen. Het filmpje duurt iets meer dan 3 minuten. Klik HIER.

Weer thuis....

Zo. We zijn weer terug in het kikkerlandje. In feite ben ik niet weggeweest: ik ben technisch gezien gewoon in Nederland gebleven. Alleen had dit Nederland een iets warmer klimaat maar wel 10 dagen lang windkracht 6 of zo. Bovendien kan je in dát Nederland iets beter duiken dan in dit Nederland. In ieder geval warmer.

(Klik op de foto's voor een vergroting)

We zijn zaterdagmorgen weer terug gekomen na een vlucht van bijna twaalf uur: we vlogen met een tussenstop op Aruba. Daarna was het negen uur lang niets doen. Een film kijken en dan slapen.

We hebben het zalig gehad. Veel gedoken. Mijn tweehonderdste duik gedaan deze vakantie! Wel met een bijzonder suffe doch nuttige duik - ik zag het pas achteraf dat het mijn tweehonderdste was - maar goed. 

Bonaire is heerlijk! Na vijf keer zijn we er wel een beetje verslaafd aan het raken. Ik zou er niet willen wonen, denk ik. Ik zou niet weten wat ik daar de hele dag moet doen. Iedere dag dezelfde temperatuur! Beetje afwisseling met de seizoenen vind ik lekker, ondanks het feit dat ik de winter hier steeds minder begin te waarderen. 

We hebben daar vrijwel iedere dag windkracht 6 gehad, dus dames, mocht je ooit die kant op gaan: een föhn of krultang is overbodige bagage, je haar zit daar voor geen meter. Zeker als je van dat dunne haar hebt als ik is een rieten hoedje geen overbodige luxe om die haartjes uit je ogen te houden. Plus waterproof mascara, twee korte broeken en twee hemdjes. Meer niet.

O ja, en ik heb tóch zonne-uitslag gehad. Komt waarschijnlijk ook omdat je na het duiken je bescherming toch voor een groot deel hebt weggespoeld. Maar nu zitten we weer zalig (ahum) binnen, dus zal binnen no-time weer weg zijn. En geen last meer gehad van mijn oren. 

We hadden een heerlijk huisje. Het heet Coral Sea Appartments en het terras lag heerlijk op de wind. Als je dat niet hebt daar, dan ga je dood. Van de hitte én van die takke-mugjes. Die kleine, geniepige zwarte ettertjes. We hadden er weinig last van dit keer. De bulten die we opliepen kregen we op plekken waar dus geen wind stond.

Verder hebben we weer veel gezien: zeepaardjes (een zwangere man én het vrouwtje), een inkt spuitende inktvis die niet blij was met onze aanwezigheid, veel, heel veel vis in de vorm van diverse baitballs, en heel veel schildpadden. Geen dolfijnen gezien, wel gehoord.

Het was een heerlijke periode om te gaan. Niet druk, zelfs erg stil wat wij niet erg vonden in tegenstelling tot de detailhandel en een droge warmte. Heel anders dan november, waarin we meestal gingen (om mijn verjaardag te mijden....). We komen beslist weer terug. We kunnen niet anders. We are hooked.

We hebben erg veel foto's gemaakt en dat kost ons zeeën (leuke woordspeling) van tijd om ze te bewerken. Gelukkig heb ik er wel een paar gedaan tijdens de vakantie.

Van bloggen is ook niet veel gekomen. Ik had daar gewoon geen zin meer in. We waren iedere dag rond half zeven uit bed, maar lagen er 's avonds al rond half tien in. En er gaat toch aardig wat tijd kruipen in dat duiken. Wij duiken vaak een uur tot anderhalf uur per keer, en dat twee keer per dag. Dan nog je flessen omwisselen, je setjes opbouwen, je aankleden, er weer uit, weer spoelen. Met één duik ben je zo'n tweeënhalf tot drie uur bezig. Dan is je dag aardig om als je 'klaar' bent. Dan nog eten maken - we kookten over het algemeen zelf, uit eten gaan is erg duur daar - afwassen, even bijkomen en dan kwam Klaas Vaak en doken we in onze (gekoelde) slaapkamer en sliepen als rozen. 

Ja. Maar het is weer voorbij. Het gevoel vasthouden. Maar hoe doe je dat? Ik droom nog van koraal en vissen, maar dat komt door de jetlag. Hoe lang duurt het voor ik weer in die spiraal zit? Gelukkig is het hier over een dikke maand schoolvakanties en begint die heerlijke rustige periode weer. Kan daar nu al naar uitkijken!

Zaterdag...

Met de slaap nog in de ogen - het is hier 07.00u - zit ik buiten op ons terras in de wind, de laptop op tafel, uitkijkend op palmbomen en met mijn mannetje in het zwembad(je) - hij is net terug van hardlopen, de gek - even een blogje.

Ik vind het zelf heerlijk dat we het zo volhouden om zo vroeg wakker te zijn iedere morgen. Nu gaan we ook niet echt laat naar bed: hooguit half tien en dan sluipen we onze slaapkamer in. Airco aan en dutten. We zijn bekaf iedere avond.

Gisteren zijn we naar het Nationaal Park Boka Slagbaai geweest. Dat is in het noorden van Bonaire. Daar moet je entree betalen normaal gesproken, maar omdat je als duiker een verplichte bijdrage moet doen aan het Marine Park (STINAPA) hoef je niet nóg een keer te betalen. Het Nationaal Park is een beschermd stuk Bonaire met een onverharde vrij uitdagende weg er doorheen. Het brengt je langs het ruige deel van Bonaire - de oostkust -, langs salina's - zoute binnenmeren - met flamingo's en andere zeldzame vogels en langs idyllische stranden met blauwe zee en witte stranden. Het is nu de droge periode dus de bomen zijn wat dor en droog, en de cactussen bloeien ook niet. Maar als je in de goede periode bent, is het park best mooi - en mooi is een rekbaar begrip met voornamelijk cactussen en acacia's als vegetatie.

Er zitten parkieten en gisteren zagen we een Caracara. Verder héél veel hagedissen en leguanen. Die kwamen op onze auto af toen we ons klaarmaakten om te duiken bij Playa Funchi en toen we daar er weer uit kwamen, wemelde het van de reptielen die allemaal afkwamen op het water wat lekte uit onze waterzak. Je kunt ze hier gewoon water voeren.

Boka Slagbaai is zo'n erg mooi zandstrand met een paar gerestaureerde huisjes waar soms een restaurant geopend is. Nu dus niet. Deze baai ligt vrij beschut en werd vroeger gebruikt als slachtplaats voor geiten (vandaar de naam slagbaai). 

Omdat er al twee bootjes in de baai lagen, had ik al een vermoeden dat daar ook een zogenaamde baitball zou zijn. We hebben dit al eens eerder gehad hier. Dus wij erin en ja hoor, na ongeveer een minuut of 10 zwemmen zagen we een zwarte schaduw en even later de bait ball. Daar hebben we geloof ik wel drie kwartier tussen, in, onder en boven gehangen. In tegenstelling tot de andere bait ball, waren hier zo'n tien tarpons (hele grote roofvissen) en tonijnen tussen aan het .... jagen (?) of als herdershonden de bal bij elkaar aan het houden? In feite weet ik niet goed wat ze doen maar het zijn rovers dus blijven ze wel in de buurt van een lekker hapje. 

Op de terugweg kwamen we nog een octopus tegen die dacht dat ik 'm niet had gezien. Ah, vette pech, want ik zag 'm wel omdat ik 'iets' over de grond zag 'lopen' en normale vissen lopen niet over de oceaanbodem. Ferm weggestopt en zo later bleek met een enorme krab tussen de poten. Even later gaf hij het verstoppertje spelen op en repte zich weg, voelde zich bedreigd, liet de krab vallen en spoot een flinke hoeveelheid inkt naar ons toe. Het was niet helemaal mijn bedoeling dat-ie zich zo bedreigd voelde en ik hoop dat hij zijn maaltje later weer heeft opgehaald. 

Overigens hadden wij bij Playa Funchi een gigantische kreeft gezien. En zo'n joekel! Echt enorm. Nu lijkt alles wel groot onder water, maar wij vermoeden dat deze kreeft zo groot was als een onderarm. We kregen spontaan honger... haha.

De foto's bij deze blog volgen nog, dus stay tuned!

Wakker worden

Het is altijd lekker wakker worden in een huisje voor je alleen, alles op de begane grond, geen verkeer, geen gillende kids, alleen maar zon en wind, duifjes, suikerdiefjes en de airco. De airco alleen in de slaapkamer hoor en alleen als we er slapen. Overdag alles open. Zonde van de stroom anders. Je hebt mensen genoeg die dag en nacht de airco aan laten, vooral Amerikanen. Toen wij een keer op St. Maarten waren hadden we een HUIS met wel vier airco's en die bleven dus dag en nacht loeien. Afijn, dat vonden wij toen niet ons probleem - dat is overigens wel een verhaal apart: klik op de tag St. Maarten als je het wilt lezen - maar hier is het toch anders omdat stroom en water niet vanzelfsprekend zijn.

Dus ontbijten met iced-coffee - gemaakt met liefde van mijn mannetje (moest ik schrijven van hem...) en smoothie gemaakt met papaya. Ja, onze staafmixer mocht mee op vakantie.

Zo. Now let's wait what the day will bring....

No stress. We are on Bonaire...

Verbazingwekkend hoe het weer kan omslaan. Zo zit je in 25 graden, daalt het kwik van de één op de andere dag naar 11 en de dag erop zit je in één keer in 29 graden en een forse wind! En dat allemaal in Nederland! Ja, het is mogelijk. Voor die 29 graden hebben we dan wel iets van twaalf uur moeten vliegen maar dan heb je ook wat.

(Klik op de foto's voor een vergroting)

Vertrek uit Amsterdam

Boven de havens van A'dam

Tussenstop Aruba

De schoenen mogen weer aan

Ons tijdelijke huisje

Ons uitzicht

De porch

Dus we zitten op Bonaire. Een Nederlandse gemeente. Een eiland met aan de ene kan de proletariërs met hun dure villa's en aan de andere kant de Bonairianen die die villa's bouwen. Voor ons de vijfde keer dat wij hier komen dus zijn wel een beetje bekend met Bonaire, ondanks dat we hier niet echt iemand kennen.

De eerste keer zaten we in Bridanda, de tweede keer in Djambo, de derde en vierde keer in een huisje en nu in Coral Sea Appartments (omdat het huisje bezet is). Ik moet zeggen: het is hier wel uit te houden. De vliegreis een noodzakelijk kwaad om hier te komen. Je zit ruim negen uur op je krent: de laatste twee uurtjes is de tussenlanding op Aruba en de 25 minuten durende vlucht van Aruba naar Bonaire. Gelukkig kan je films kijken (op het lange stuk dan). Dan gaat de tijd een beetje snel.

Dus terwijl het hier donker is - het is hier nu 20.00u - zit ik buiten op onze 'porch' met een heerlijk windje en een temperatuurtje van een graad of 26, mijn huid voelt wat warm aan maar niet verbrand (dankzij die zonnebrand! Echt hoor, geen grap!) en een beetje een aanwezig rechteroor wat zoveel wil zeggen dat ik wat last heb van mijn rechteroor. Bij het duiken namelijk moet je klaren. Dat komt omdat de druk onder water hoger is dan op zeeniveau. Daardoor wordt je trommelvlies naar binnen geduwd. Als je niet klaart, kan je trommelvlies scheuren. Hetzelfde heb je als je vliegt, maar dan gaat je trommelvlies de andere kant op. 

Omdat ik niet iedere dag duik, moet mijn trommelvlies er een beetje 'in' komen. Een beetje flexibeler worden dus. Althans, dat hoop ik dan maar. Misschien kan ik het het best omschrijven dat ik spierpijn heb in mijn trommelvlies. 

Afijn. Het is altijd weer even wennen. We hebben sinds aankomst drie keer gedoken. Vandaag maar één keer vanwege dat oor. Eergisteren zijn we naar een zogenaamde 'bait ball' gedoken, oftewel zo'n visbal. Een kluwen vissen die gezamenlijk een bal vormen of een andere organische vorm. Het zijn net van die spreeuwenwolken maar dan met vissen en onder water. Magnifiek om daar tussen te zitten. Je blijft kijken. Het is net alsof je mee mag doen in een grandioos ballet. Ze zwemmen onder je, boven je, naast je, rondom je. Echt super. Op bepaalde momenten zie je je buddy niet eens meer, alleen de bellen. 

Van het werk had ik een Leica X-U meegekregen en vandaag heb ik deze getest onder water. De camera is maar tot 15 meter gegarandeerd waterdicht, dus moest ik mijn computer op deze diepte instellen. Je hoort dan een alarmsignaal als je dieper gaat. We zijn speciaal wezen duiken bij een vrij ondiepe duikstek en die heet Salt Pier. In feite is dat een grote pier waar grote schepen aanleggen om zout in te slaan. Op Bonaire wordt veel zout geproduceerd. Ik denk dat dit samen met het toerisme de belangrijkste inkomstenbron is van Bonaire. Als er een schip ligt aan de pier, mag je niet duiken, maar dit komt niet zo heel veel voor. 

De Salt Pier

Er zit altijd heel veel vis

Dit is een Lizzard Fish 

Een Puffer Fish (beetje driehoekige vis)

En een prachtige dikke Scorpion Fish
(steenvis of schorpioenvis) die denkt
dat ik 'm niet zie

Het is er erg mooi onder water tussen die palen waar de pier op rust. Er ligt weliswaar ook wel wat rommel als autobanden en ander oud staal, maar verder wemelt het van de vissen. Ze zitten daar mooi beschermd natuurlijk. Een hele populaire duikstek ook: er staan altijd veel auto's.

De andere duikstekken zijn ook allemaal prachtig en in feite gaat het nooit echt vervelen. Geen dag is hetzelfde, je ziet iedere dag weer wat anders. Ik hoop altijd nog op een groep dolfijnen of een walvis of een haai. Schildpadden zitten hier genoeg en hebben wij al meerdere keren gezien. Vandaag trouwens ook. Blijft allemaal nog steeds bijzonder. 

Het is en blijft een wonder dat je deelgenoot mag zijn van die mooie onderwaterwereld en dat het leven onder water jou ook accepteert (mits je je gedraagt). Het is eigenlijk hetzelfde als zou je bóven water ongestoord mee kunnen huppelen met de konijntjes, de hazen en al het andere wild wat nu hard voor je wegloopt. Ze blijven weliswaar alert, je kunt ze niet aanraken (mag ook niet) maar ze 'hollen' ook niet echt voor je weg. Tenminste, niet allemaal.

En nu maar hopen dat het morgen beter gaat met mijn oor.

Blessure en vakantievoorpret

Misschien moet ik eens opschrijven hoe ik me voel nu ik geveld door een blessure niet kan hardlopen. Ik had gedacht dat ik me mega rot zou voelen en het niet zou kunnen aanzien om anderen te zien hardlopen. 

Maar het valt eigenlijk wel mee. In feite geeft het mij een hoop rust. Eventjes dan, want over een tijdje zal die drang wel weer komen. Het is best lekker om niets te 'moeten'. Dat moeten komt dan wel van mij zelf, maar ik kan heel dwingend zijn.

Ik heb mij voorgenomen om tot juni niet hard te lopen. Dat betekent niet dat ik niets doe, want ik ben nu heel voorzichtig bezig mijn liesspieren te testen, voelen hoe het ermee staat. Als ik dat wat regelmatig doe, versterk ik mijn spieren en dan kan ik er langzaam wat meer oefeningen bij gaan doen. Deze oefeningen haal ik hier vandaan.

Ook even geen yoga omdat die blessure is ontstaan juist door yoga. Voordat ik er echt 'doorheen' ging had ik al wat last van mijn lies dus die spier was al een beetje geïrriteerd. Dus weet ook nog niet helemaal zeker of ik ermee door ga of dan misschien gewoon thuis. Video's genoeg op You Tube, moet alleen nog even de 'juiste' vinden.

En terwijl buiten de ene bui de andere opvolgt en het niet warmer is dan een graad of acht, komt de vakantie steeds dichterbij. Zonder te zeggen precies wanneer - want dan maak je slapende inbrekers wakker zeggen ze - kan ik wel zeggen dat de voorpret de halve pret is. Ik maak altijd ruim van te voren mijn valies, maar voor Bonaire is dat zo gedaan natuurlijk. Ik bedoel, wat heb je nodig behalve je bikini, korte broek en wat topjes? Het is daar constant een graad of 28. Het meeste werk gaat zitten in ons duikgerief en dan nog: mocht je wat vergeten dan is dat daar altijd te huur.

Wij nemen dus altijd onze eigen spullen mee. Wij vliegen met KLM en dan ben je wat beperkt in de hoeveelheid bagage: je mag maar 23kg meenemen. Bagage bijboeken kan altijd maar is niet goedkoop. Huren daarentegen is ook niet goedkoop. Dus nemen wij alles mee behalve natuurlijk de flessen en het lood (duh...). Het is ook prettig want je bent gewend aan je eigen uitrusting en weet alles blindelings te vinden (want 'blind' ben je onder water). 

We komen meestal net aan de 23kg. Beetje overwegen of je van hier je shampoo en douchegel mee moet nemen, want met een grote Van Den Tweel aka Albert Heijn kan je dat daar ook kopen. Het is allemaal echter wat aan de prijzige kant daar, dus is het een afweging: bagage bijbetalen of het gewoon daar kopen. 

Dus ook niet te veel souveniers meenemen van daar. Ik ben niet zo'n souvenierjager en mijn souveniers zijn meestal van natuurlijke aard, dus zaken wat je daar vind. Nu is het helaas zo dat je niets mee mag nemen van Bonaire. Geen stukje koraal, geen schelpje. De opritten voor de huizen waar de auto's overheen rijden, zijn gemaakt van (dood) koraal, maar je mag niets meenemen. Ik bedoel dus, dat wat lijkt op stenen op de foto hieronder, is allemaal koraal. Overal, zover als je kunt kijken. Maar je mag nog geen milimeter meenemen.

Natuurlijk op zich goed, ik begrijp het ook wel, daar gaat het niet om, maar het is wel suf. 

Afijn. Als het eenmaal zover is, merken jullie dat snel genoeg. Zal proberen te bloggen als we op vakantie zijn.

Reizen

Reizen. 

Ja, ik reis graag. Of nee, laat ik anders zeggen: ik verruim graag mijn horizon. Het reizen op zich vind ik soms niet zo leuk en dan ligt het er ook nog aan hoe. Vliegen --> noodzakelijk kwaad. Opgepropt in zo'n overvolle cilinder waarin je geen kant op kunt. Auto --> ja, heerlijk. De vakantie begint het moment dat je het tuinhek dicht doet. 

De laatste jaren gaan wij zelden nog met de auto weg. Sinds wij duiken - sinds 2011 - is de wereld ineens een stuk groter geworden en ga je naar bestemmingen die je eerst links liet liggen. Zoals Bonaire. Als je niet duikt en - zoals wij - niet houdt van de hele dag bakken in de zon, ben je snel uitgekeken op Bonaire. Twee weken hooguit, maar dan heb je iedere hoek van het kleine eiland wel gehad. Dan kan je beter naar Griekenland of Spanje en dan is het eten en de sfeer ook nog eens duizend maal beter. 

Spanje - Calella de Palafrugell

Lekker eten in Calella de Palafrugell

Spaanse katers hebben het zoooo zwaar....

Het nadeel van duiken is dat het zo vreselijk verslavend is, dat je iedere vakantie daarop afstemt. En als je dat niet doet, dat je dan toch daar waar je bent gaat kijken óf je er kunt duiken. Al is het maar voor één dag. Heel naar.

Dit jaar zouden we oorspronkelijk naar Amerika gaan. Laatste keer was naar Alaska in 2008. Maar we zijn daarna nog naar Nieuw-Zeeland geweest en in Nieuw-Zeeland hebben we gedoken. Een paar keer. Was wel super. Nieuw-Zeeland is gewoon super.

Roos in de botanische tuin in Christchurch.

 

Nieuw-Zeeland onder water

We houden van rond rijden, kamperen, primitief doen, wandelen, buiten zijn. En zo min mogelijk mensen. Maar door Jan zijn studie gaat Amerika niet door dit jaar. Gaat gewoon niet. Dus gaan we naar Bonaire. Voor de vijfde keer. Bekend terrein maar daarom niet minder aangenaam. En wat minder primitief...

Ode aan hardlopen

Bij mij op kantoor wordt flink verbouwd. Bij mij thuis wordt flink gewerkt. Help! Waar vind ik de rust? Thank god it's friday, denk ik dan maar.

De renovatie van mijn gevel verloopt voorspoedig met de nodige takke-herrie en dito troep. Ik geloof dat de herrie nu wel voorbij is. Ik zelf heb daar geen last van: ik werk toch de hele dag. Ik hou de economie van het land en van mezelf draaiende. Mede dankzij mij kunnen mensen die te beroerd zijn om te werken prima leven. 

Hebben wij net onze vakantie naar Bonaire geboekt, komt de KLM met een voordeel 5-daagse! Bugger! Zal je altijd zien. Ik heb maar niet gekeken wat het ons zou hebben gescheeld. Word je alleen maar depri van. En ik kan er nu toch niets meer aan veranderen...

Lees ik ergens op een site dat je soyamelk moet drinken als je last hebt van opvliegers, omdat daar fyto-oestrogeen in zit. Aangezien ik dik (denk ik) in de overgang zit en sinds december last van vapeurkes, gisteren vóór mijn bezoekje aan de zonnebankgezichtsbruiner een liter soyamelk gekocht. Thuis direct een glas gedronken. Smaakt niet slecht. Beetje naar dunne melk. Afijn. Als het helpt, waarom niet. Moet wel zeggen dat ik sinds woensdagnamiddag bijna tot geen vapeurkes meer heb gehad. Niet noemenswaardig in ieder geval.

Afgelopen maandag was ik bij de duikarts om me te laten 'keuren'. Beetje duur woord voor een korte check. Het is niet persé nodig om je te laten keuren. Duiken geschiet nog altijd op eigen risico. Maar naarmate je ouder wordt is het wel verstandig. Ik doe het niet ieder jaar meer, maar wil het toch af en toe even ondergaan. Mijn longinhoud was in ieder geval dubbel zo veel als normaal voor vrouwen van mijn leeftijd. Dat is toch wel even een opsteker. Verder ben ik niet gekrompen: ik meet één meter zevenenzeventig en weeg (met kleren aan) 75 kilo. Mijn rikkietiekeueueur doet het blijkbaar ook nog prima. Dus met een dokterverklaring en veertig euro armer kan ik weer zorgeloos - nou ja... - duiken. Straks. Bonaire....

Het is altijd heerlijk om te horen dat je fit bent. Ik ben er dan ook écht van overtuigd dat ik heel veel kwaliteit van leven te danken heb door het feit dat ik hardloop. Alles, maar dan ook alles loop je weg. Gewoon een uur verstand op nul - of juist niet - en je lichaam voelen. Je pijntjes, je ademhaling, je hart. Ik loop omdat het kan, niet omdat het moet. Voor mij dan ook geen wedstrijden, geen muziek in mijn oren, geen gezelschap. Lekker zelf lopen, niet te rap, buiten, in de regen, in de sneeuw, in de zon. Luisteren naar de vogels, andere mensen, de wind. Lopen wanneer je wilt, lopen wanneer je kunt. Schoenen aan, en wég. Voelen dat je LEEFT!

Keuzes, keuzes....

Op de radio (of TV, ik weet het eigenlijk niet) hoor je zo'n spotje van 'begint de vakantiestress bij u al bij het boeken?'. Eh .... ja dus. Zelfs nog vóór het boeken.

Door het 'strakke' schema van mijn mannetje in verband met zijn opleiding, hebben wij een periode van twee weken in de eerste helft en eentje in de tweede helft van 2016 om op vakantie te gaan. En vul die dan maar eens in. Waar willen we naar toe.... Natuurlijk willen we wel weer gaan duiken. Alweer véél te lang geleden. Maar in de eerste helft van het jaar is duiken in het noordelijk deel bóven de evenaar betrekkelijk koud. We denken dan aan Kreta. Lekker dichtbij. Niet te veel poespas. Het zeewater is dan 19 graden. Niet echt heel erg warm. En aangezien wij 'nat' duiken, betekent dat dat je behoorlijk afkoelt onder water. 

Kreta (Chania) onder water

We kunnen het natuurlijk ook over een andere boeg gooien en weer richting Caribean gaan. Bonaire bijvoorbeeld. Daar is het water jaarrond zo'n 29 graden. Héél aangenaam, dat kan ik je vertellen. Het onderwaterleven is daar ook vele malen mooier en gevarieerder. 

Bonaire onder water

Het (toeristische) bóvenwaterleven daarentegen vind ik persoonlijk wat minder als je het vergelijkt met bijvoorbeeld Kreta. Het uit eten gaan is vrij duur en je moet op tijd zijn (net als in Nederland: op Kreta kan je om 12 uur 's nachts nog aanschuiven...). Er zijn wel palmbomen op het strand en het zeewater is prachtig blauw: echt super tropisch... En ... het is er nog relatief rustig: geen dreunende disco's en schreeuwerige jeugd.

Als je denkt dat je daar struikelt over de mango's, ananassen, papaja's en ander tropisch fruit, dan heb je het mis. Je kunt het wel kopen natuurlijk, maar je hebt daar gewoon een Albert Heijn (Van den Tweel) en een Jumbo, die overigens behoorlijk aan de prijs zijn. Je hoeft dus niets te missen van je dagelijkse kostje hier in Nederland.

Kralendijk 'boulevard'

Ik zou het wel leuk vinden als daar wat meer van de kleinere detaillisten zouden zijn als slagers, vis- of groentenboeren, een bakker, leuke kleine winkeltjes. Je hebt er wel een aantal, maar dat zijn over het algemeen souvenierwinkeltjes (waar ze overigens wel leuke dingetjes hebben). En ik heb de andere winkeltjes nog niet gevonden daar. Er staat wel een Venozolaanse groentenboer bij het haventje, maar die is ook aardig aan de prijs. Volgens mij stuurt die iemand naar de AH (Van den Tweel) om te zien wat daar de prijzen zijn en past ze daarop aan.

Kreta is ook erg leuk. Vriendelijke mensen,  het eten nog 'authentiek' en betaalbaar. Als het boven water helemaal top zou zijn op Bonaire, zou ik geen seconde twijfelen. Nu weet ik het gewoon niet. 

In feite moet je een combinatie hebben van die twee: het relaxte duiken met het mooie onderwaterleven van Bonaire (en met relaxt bedoel ik dan: op eigen houtje) en het relaxte leven boven water als op Kreta, met heel veel eettentjes en leuke smalle straatjes en lieve mensen.

Chania (Kreta)

Als iemand mij kan vertellen waar dit te vinden is, dan hou ik me aanbevolen... :-)

Weer thuis

En inmiddels alweer meer dan een week terug in het heerlijk koude Nederland, in een verbouwd huis, met slechts nog herinneringen en foto's van onze heerlijke twee weken op Bonaire. Ik heb nu in totaal 171 (nog niet) gelogde duiken waarvan een paar zelfs van anderhalf uur! 

Wat hebben we nog meegemaakt....

We hebben nog de illusive frog fish gezien bij Yellow Submarine. Toen we daar het water in gingen kwamen we onder water een 'bekende' tegen die ons gebaarde waar het beest zat en we vonden hem zowaar. Dat beestje is dus maar zo'n acht centimeter groot, gelukkig wel geel en we hadden het al eerder gezien bij onze vorige duiken op Bonaire het jaar ervoor, dus dan weet je een beetje waar je naar moet kijken. Er stond nu een behoorlijke stroming - die kwam zomaar ineens plotseling opzetten - en het was best lastig om op je plek te blijven. Ook voor de frog fish. Die moest zich goed schrap zetten om niet van z'n plek te worden wegge'blazen'. We hebben wel een paar erg mooie foto's kunnen maken met onze nieuwe 45-mm lens.

Het was wel wat aanmodderen, zeker in het begin, met dit objectief: de Panasonic Leica Elmarit 45mm/2.8. Deze hebben we tweedehands aangeschaft via Onderwaterhuis.nl voor op onze Olympus PEN EP-L 3. We hadden de standaard meegeleverde lens, maar we kwamen toch wat licht tekort bij het fotograferen, dus hebben we deze aangeschaft. En daar moesten we - met name Jan - wel aan wennen, want met dit objectief kan je niet in- en uitzoomen (vast brandpunt) en het heeft een zeer kort scherptediepteveld. Maar uiteindelijk zijn de foto's, zeker die die later in de vakantie zijn gemaakt, wel een stuk mooier en scherper. We zijn ook wat selectiever geworden in het maken van de foto's alhoewel je dat niet zou zeggen als je het aantal ziet. Een paar komen zeker in aanmerking om uit te vergroten en op te hangen.

Afijn. Wat hebben wij nog meer gezien tijdens onze duiken...De Adelaarsrog dus, veel schildpadden. Niet alleen de Hawksbill maar ook de Groene Schildpad en nog van heel dichtbij ook. Natuurlijk de Squit (pijlinktvissen) die zo heerlijk nieuwsgierig zijn. Enorm grote langoesten, vrij weinig overigens omdat de locals ze vangen en opeten evenals de Grote Kroonslak (of koningin schelp) die we vroeger veel meer zagen dan nu. Ook tamelijk veel Koraalduivels (Lionfish) gezien die invasief zijn en bejaagd mogen worden. We hebben daar een Lionfish Burger gegeten, die erg lekker was. 

We moeten allebei nog onze duiken loggen en naarmate je meer duikt, word je daar steeds lakser in. Toch blijf ik het wel leuk vinden hoevéél duiken je uiteindelijk al hebt gedaan. Wat je hebt gezien of wat je aanhad is inmiddels wel bekend, hoewel het altijd wel leuk is om terug te lezen. Dus we moeten er nog een keer voor gaan zitten om onze computer uit te lezen en op te schrijven en dan komen de herinneringen ook weer vanzelf terug.

De eerste week thuis was erg hectisch. Ik heb niet alleen tamelijk veel last van jetlag, maar had de donderdag, vrijdag, zaterdag en zondag jongstleden ook nog eens een 'drukke' agenda, zodat ik afgelopen maandag eindelijk zoiets had van hè hè....Eindelijk eens wat tijd voor jezelf. Ik heb mijn huis nog nauwelijks bij daglicht gezien en we zijn ook nog niet begonnen met het afwerken van mijn huis want DE VERBOUWING IS GEDAAN!! De grote werken zijn voorbij. Geen vreemd volk meer over de vloer, geen last meer van stof, maar 'genieten' van de aangebrachte vernieuwingen.

De nieuwe badkamer, nog niet
helemaal afgewerkt.

De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik gisteren de 'eindafrekening' kreeg van de aannemer en ik kan je zeggen dat ik daar niet al te best van heb geslapen. Maar overal zijn oplossingen voor en ik moet maar zo denken dat ik er wel wat moois voor terug heb en dat ik over een jaar er waarschijnlijk heel anders tegen aan kijk, zonder buikpijn. Hoop ik toch.

En alweer anderhalve week aan het werk en vandaag ga ik dan eindelijk weer eens een poging wagen om een rondje te hardlopen. Ik kan toch geen hele enden lopen, want het is relatief vroeg donker, maar vijf kilometer zou er theoretisch gezien wel in kunnen zitten. 

Het gewone leven is weer begonnen....