Vandaag heb ik de Limoncello 'afgemaakt'. Werd wel eens tijd want ik had het al vanaf 31 december op alcohol staan, met mijn geheime ingrediënt... Ik heb natuurlijk wel even geproefd, zoals het hoort met een ijsklont erin (klein beetje Limoncello) en ik moet zeggen dat mijn geheime ingrediënt het een heel lekker accentje geeft. Ben tevreden. Content, zoals ze bij de zuiderburen zeggen. Alles goed opgeschreven natuurlijk voor de volgende keer, als Jan weer alcohol meeneemt.
De flesjes hierboven zijn in feite de flesjes met de Limoncello die ik nog had. De nieuwe lichting zit in zogenaamde diepvriesflessen, die zo de diepvries ingaan, want Limoncello drink je ijskoud dus stroperig met een paar ijsklontjes erin.
Overigens mag ik de naam Limoncello eigenlijk niet gebruiken omdat deze is voorbehouden aan de originele Limoncello die ook speciale citroenen gebruiken uit de streek. Omdat ik die luxe niet heb, gebruik ik gewoon bio-citroenen (want op de 'gewone' citroenen zit een bepaalde was om ze te laten glimmen en dat is niet goed voor in de drank) waarvan ik de schilletjes zonder het wit op bijna pure alcohol zet. In Nederland dus ook niet te krijgen: als je het hier zelf wilt maken moet je brandewijn gebruiken wat een lager alcoholpercentage heeft en dat heeft natuurlijk invloed op de afwerking. En dan is het de tijd dat je de schilletjes op alcohol laat staan plus de verdere afwerking (suikerwater) bepalend voor de smaak van het eindresultaat. Het was voor mij even zoeken, maar ik heb nu de juiste verhouding. In feite kan je op deze manier je eigen kruidendrankjes of fruitdrankjes maken. Zoiets kan natuurlijk ook met sinaasappels. Kwestie van uitproberen en alles goed opschrijven.
Helaas vandaag niet gelopen. Ik werd al vrij vroeg wakker door hoofdpijn. Wel een pijnstiller genomen, maar zo tegen de tijd dat ik meestal ga lopen was de hoofdpijn niet over. Beetje balen, maar ik heb het goed gemaakt door een flink eind te wandelen in de sneeuw, harde wind en kou. Kwam natuurlijk best veel hardlopers tegen in het overigens vrij verlaten H'meersebos en ze waren er zelfs aan het duiken. De bikkels...
Ik heb mijn stoep aangeveegd, de vijver - zonder vissen - bijgevuld, was gedraaid en opgehangen, gestofzuigd, de Limoncello gemaakt dus, en tussendoor beetje TV gekeken.
Mijn laatste weekend alleen - in deze reeks tenminste, want helaas is mijn marineman met Hemelvaart en Pinksteren ook weer foetsie. Lekker dan.... Vorig jaar ook al. Maar eerst komt hij donderdag naar mij toe. Woensdagmorgen komen ze aan, maar ik ga niet naar Zeebrugge want dat heeft geen enkele toegevoegde waarde voor mij. Voor Jan misschien wel omdat hij dan vervoer heeft naar huis - nu moet hij met de tram - maar dat is niet doorslaggevend om dan toch maar daarheen te rijden. Ik heb het nu twee keer meegemaakt en je staat alleen maar te kleumen op de kade. Het is even elkaar weer begroeten en dan moeten ze weer terug aan boord om alles op te ruimen en aan wal te brengen. Dan moet je als familielid naar een soort kantine waar het megadruk is en waar je koffie en koffiekoeken - die ik niet lekker vind - kunt krijgen. Daar moet je dan zo'n anderhalf à twee uur verblijven en dan kan je eindelijk weg. Meestal ging ik dan naar buiten om buiten te wachten, maar dan ben je wel heel erg verkleumd. Nu kan Jan lekker z'n gang gaan, alles op z'n gemak aan wal brengen, de auto halen en nog even 'z'n ding doen' en dan op het gemak donderdag naar mij toe. Dan mag hij lasagna maken waar hij zo'n trek in heeft en ik kan na vier maanden gewoon AANSCHUIVEN....
Posts tonen met het label Piraterij. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Piraterij. Alle posts tonen
Lente
Die vier dagen Barcelona gaan je niet in de koude kleren zitten: ik was gisteren zó moe en voelde me zo beroerd, dat ik achteraf gezien beter vrij had kunnen zijn. Moet iets verkeerd hebben gegeten daar in Barcelona, want ik voelde me donderdag al niet zo tof. Ben net op, dus moet even aankijken wat vandaag gaat brengen, maar kan je zeggen dat ik niet bruis van energie.
De Louise-Marie is nu tenminste wel zichtbaar op AIS, en op deze manier kan je goed volgen waar ze nu zitten. Vandaag gaan ze de straat van Gibraltar door.
Vandaag geen vast omlijnde plannen behalve twee wasjes draaien en hier en daar een beetje opruimen en natuurlijk de boodschappen, altijd leuk (maar niet heus). Even naar de Mercado, oftewel markt, kan ook Marqt zijn, maar het zal AH worden en biowinkel. Hoef gelukkig niet al te veel te halen met zo'n volle KRAT dus het wordt vanavond hoogstwaarschijnlijk kippenpoten met aardappels en pastinaak (nog nooit gegeten...) uit de oven. Dan misschien mijn limoncello dit weekend 'afmaken' en eens proeven wat het is geworden met dat geheime ingrediënt.
Buiten waait een koude wind, graadje of twee schat ik en met die wind natuurlijk een stuk kouder. We zijn de koude nu wel een beetje zat (we = alle Nederlanders) en verlangen toch wel naar de lente. Gelukkig zie ik zo hier en daar al wat krokusjes uit de aarde oppiepen en zelfs de narcissen zie ik boven komen. Verder is het natuurlijk nog één en al troosteloosheid in de tuin, maar het nodigt ook niet uit om met die kou eens lekker in de tuin te gaan lopen wroeten.
Die tijd komt nog wel en dan hopen dat we deze zomer wat in de tuin kunnen doorbrengen en dat is niet alleen afhankelijk van het weer, maar ook van de herrie in de straat. We moeten het maar ondervinden. En anders: dan maar verhuizen. Naar Barcelona.....???
:-)
De Louise-Marie is nu tenminste wel zichtbaar op AIS, en op deze manier kan je goed volgen waar ze nu zitten. Vandaag gaan ze de straat van Gibraltar door.
Vandaag geen vast omlijnde plannen behalve twee wasjes draaien en hier en daar een beetje opruimen en natuurlijk de boodschappen, altijd leuk (maar niet heus). Even naar de Mercado, oftewel markt, kan ook Marqt zijn, maar het zal AH worden en biowinkel. Hoef gelukkig niet al te veel te halen met zo'n volle KRAT dus het wordt vanavond hoogstwaarschijnlijk kippenpoten met aardappels en pastinaak (nog nooit gegeten...) uit de oven. Dan misschien mijn limoncello dit weekend 'afmaken' en eens proeven wat het is geworden met dat geheime ingrediënt.
Buiten waait een koude wind, graadje of twee schat ik en met die wind natuurlijk een stuk kouder. We zijn de koude nu wel een beetje zat (we = alle Nederlanders) en verlangen toch wel naar de lente. Gelukkig zie ik zo hier en daar al wat krokusjes uit de aarde oppiepen en zelfs de narcissen zie ik boven komen. Verder is het natuurlijk nog één en al troosteloosheid in de tuin, maar het nodigt ook niet uit om met die kou eens lekker in de tuin te gaan lopen wroeten.
Die tijd komt nog wel en dan hopen dat we deze zomer wat in de tuin kunnen doorbrengen en dat is niet alleen afhankelijk van het weer, maar ook van de herrie in de straat. We moeten het maar ondervinden. En anders: dan maar verhuizen. Naar Barcelona.....???
:-)
Opgelucht
![]() |
| Bovenop spotters-hill |
En ik ben opgelucht.... Opgelucht dat die vervelende feestdagen weer voorbij zijn, opgelucht dat zeker oudejaarsdag voorbij is. En ... ik lag gewoon op bed tijdens oud-en-nieuw. Ik had er geen zin in. Er was niets leuks op TV - vorig jaar was Guido Weijers er, maar dit jaar helaas niet. Alleen wat duffe films. Wel Ice Age gekeken - al drie keer gezien - en die blijft leuk. Dus ik om half elf na een douche lekker naar bed, alles dicht, oordoppen in. Ik heb het wel gehoord natuurlijk, dat kan haast niet anders, maar het is toch redelijk langs mij heen gegaan. En vanmorgen was ik voor mijn doen best laat uit bed: pas tegen half tien en ik was in feite van plan om te gaan hardlopen, maar toen ik uit bed stapte had ik daar geen zin in. Heb dus gewoon koffie gezet en omdat ik was vergeten het halfje brood uit de vriezer te halen, heb ik ontbeten met een forse plak kerstbrood met roomboter. Toen had ik Jan nog even online en toen dacht ik: ik ga gewoon wél lopen en ik begon net voor elven met een rustig rondje. Er was haast niemand in het 'bos' op de enkele bikkel en diehard na, verder was het superstil en nat want het had natuurlijk de hele nacht en deze ochtend geregend, maar ik heb nagenoeg droog gelopen op een enkele druppel na. Dit keer een mooi rondje gelopen van 7 km inclusief de spotters-hill - voor het eerst! Na een korte adempauze op de top weer naar beneden. Ook deze ochtend waren er weer een paar duikers, de échte denk ik.
Goede voornemens? Nee, die heb ik niet. Voor mij gaat het gewoon door. Nieuwjaarsdag is gewoon maar een datum. Beter had bijvoorbeeld 21 december kunnen zijn, op die datum is ook een zonnewende. Het is in feite vreemd dat ze 31 december als einde van een jaar hebben gekozen. Een jaar kan namelijk op elk moment beginnen en eindigen, het kan bijvoorbeeld lopen van 23 juni tot 22 juni. Dus waarom goede voornemens. Dat moet je dan in feite ieder moment doen als je vind dat dat moet.
Overigens ben ik nu officieel atheïst. Ik heb me laten ontdopen. Tenminste, ik heb drie brieven verstuurd naar de verschillende instanties om mij te laten uitschrijven als katholiek, want blijkbaar sta je daar dus nog ingeschreven. Ik sluit mij nu niet aan bij één of andere stroming zoals het humanistisch verbond of 'de positieve atheïst'. Ik geloof gewoon niet en wil ook niet meer als gelovige te boek staan. Schijnt overigens best lastig te zijn om je uit te schrijven.
Dus ik begin 2013 als een officiële heiden... Da's dan misschien mijn enige goede voornemen... en besluit...
Kerstdagen
Yeah! Derde kerstdag! We mogen weer werken! Vandaag donderdag dus en ik vond het bij verandering eens heerlijk om te mogen werken. Het was ook super rustig op de weg. Waarom kan dit niet altijd zo zijn? Het was wel even wennen om weer vroeg op te moeten na vijf dagen 'uitslapen', met als gevolg dat ik me nog moest haasten (waarom eigenlijk?) om op tijd op kantoor te zijn. Alsof iemand daar van wakker ligt.... De baas is er niet eens en dat handjevol wat er zit zal niet op de klok staan kijken. Maar ik was op tijd, zelfs nog tijd gehad om een (simpele) smoothie te maken: bananen, twee appels, twee uitgeperste sinaasappels en yoghurt. Simpel, lekker, doeltreffend, want terwijl iedereen om mij heen loopt te snotteren heb ik nergens (?) last van, of ik moet het stiekem toch onder de leden hebben, vandaar mijn hoofdpijn en mijn wat duffe gevoel.
En hoe zijn wij deze kerstdagen doorgekomen.... Laat ik eerst zeggen dat bij mij het kerstgevoel - wat dat dan ook moge zijn - volledig ontbrak. Maandag de 24e was ik al vrij en ik ben samen met twee collega's naar de film The Hobbit in 3D geweest. Leuke, onderhoudende film met prachtige beelden natuurlijk, verhaal soms ietwat langdradig, maar allez, who cares. Na de film hebben we bij mij een simpele spaghetti gegeten. De saus had ik die morgen al gemaakt. Als toetje een kop thee met chocola en een lekkere whisky danwel (zelfgemaakte) limoncello na. Tegen half twaalf lag ik moe, voldaan en ietwat tipsy in mijn bed. Niet al te best geslapen - weer erg veel last van mijn benen - door de hoeveelheid wijn en het glaasje whisky. Ach, wat maakt het uit. Ik heb het super gezellig gehad.
Eerste kerstdag gewoon ontbeten met een snee bruin brood belegd met choco en een kop koffie erbij, speurend op facebook en andere sites naar nieuws van de LoMa. Ze lagen bij de Seychellen dat weekend. Erg rot.... Jan had de wacht zondag en maandag en dinsdag heeft hij daar gedoken met een paar mooie foto's als resultaat. Hij begint er nu de lol van in te zien en de foto's worden steeds beter. Verder heeft hij niet zoveel met die eilanden, maar gezien van onder water is hij het wat meer gaan waarderen dan tijdens Atalanta I, maar toen dook hij nog niet.
Tegen enen belde hij nog om zijn enthousiasme te delen en daardoor was ik wat later bij mijn ouders, waar ik 's middags was. Ze waren erg ongezellig, zeiden ze van te voren al, maar ik zei: ik ook. Dus met z'n drieën zaten we gewoon lekker ongezellig te doen en hebben het over van alles en nog wat gehad. Ik heb daar een rollade gebraden en we hebben toch een soort van eenvoudig kerstmenuutje gegeten. Zo tegen kwart voor negen ben ik naar huis gereden dus was lekker op tijd weer thuis. Tweede kerstdag, gisteren dus, heb ik weinig bijzonders gedaan. Eerst eens uitvoerig gechat met een van de vrouwen van een collega van Jan - die ik niet ken - wat ik wel leuk vind, want zo snel maak je niet contact met die stugge westvlamingen :-)
Ik zit niet zo bij de pakken neer, hoewel er geen dag voorbij gaat en ik denk: Jan, waar blijf je nou.... Dan te bedenken dat we nog niet eens op de helft zijn. Dat is pas 3 januari.
Momenteel zitten ze weer in een black hole wat natuurlijk van alles kan betekenen en ik hoor het wel weer als het allemaal weer voorbij is. Met nog één hobbel te gaan - oud-en-nieuw - is dan deze treurigheid ook bijna voorbij en kunnen we weer met frisse moed een nieuw jaar in. Ik ben merk ik steeds meer bezig met Jan zijn terugkomst - wat ik ook al had verwacht. Als eenmaal die 'nare' dagen voorbij zijn, dan lijkt het niet meer zo lang.
Gisteren heb ik een groot deel van de dag besteed aan het bewerken van de foto's van onze duikvakantie op Bonaire in augustus. Ik had al een groot deel gedaan, maar we hebben behoorlijk veel (onderwater) foto's gemaakt en aangezien ik deze allemaal in RAW heb gemaakt, vergt dat nabewerking. Sommige foto's zijn echt erg mooi en als ik ze allemaal heb gedaan zet ik ze in een album die je dan online kunt bekijken. Maar ik heb nog een paar uurtjes werk, vrees ik. Als er dan ook nog een aantal bijkomen die Jan heeft gemaakt de afgelopen weken, dan heb ik nog volop werk.
Gelukkig, het regent weer....
En hoe zijn wij deze kerstdagen doorgekomen.... Laat ik eerst zeggen dat bij mij het kerstgevoel - wat dat dan ook moge zijn - volledig ontbrak. Maandag de 24e was ik al vrij en ik ben samen met twee collega's naar de film The Hobbit in 3D geweest. Leuke, onderhoudende film met prachtige beelden natuurlijk, verhaal soms ietwat langdradig, maar allez, who cares. Na de film hebben we bij mij een simpele spaghetti gegeten. De saus had ik die morgen al gemaakt. Als toetje een kop thee met chocola en een lekkere whisky danwel (zelfgemaakte) limoncello na. Tegen half twaalf lag ik moe, voldaan en ietwat tipsy in mijn bed. Niet al te best geslapen - weer erg veel last van mijn benen - door de hoeveelheid wijn en het glaasje whisky. Ach, wat maakt het uit. Ik heb het super gezellig gehad.
Eerste kerstdag gewoon ontbeten met een snee bruin brood belegd met choco en een kop koffie erbij, speurend op facebook en andere sites naar nieuws van de LoMa. Ze lagen bij de Seychellen dat weekend. Erg rot.... Jan had de wacht zondag en maandag en dinsdag heeft hij daar gedoken met een paar mooie foto's als resultaat. Hij begint er nu de lol van in te zien en de foto's worden steeds beter. Verder heeft hij niet zoveel met die eilanden, maar gezien van onder water is hij het wat meer gaan waarderen dan tijdens Atalanta I, maar toen dook hij nog niet.
![]() |
| Scorpionfish (steenvis) - Seychellen |
Tegen enen belde hij nog om zijn enthousiasme te delen en daardoor was ik wat later bij mijn ouders, waar ik 's middags was. Ze waren erg ongezellig, zeiden ze van te voren al, maar ik zei: ik ook. Dus met z'n drieën zaten we gewoon lekker ongezellig te doen en hebben het over van alles en nog wat gehad. Ik heb daar een rollade gebraden en we hebben toch een soort van eenvoudig kerstmenuutje gegeten. Zo tegen kwart voor negen ben ik naar huis gereden dus was lekker op tijd weer thuis. Tweede kerstdag, gisteren dus, heb ik weinig bijzonders gedaan. Eerst eens uitvoerig gechat met een van de vrouwen van een collega van Jan - die ik niet ken - wat ik wel leuk vind, want zo snel maak je niet contact met die stugge westvlamingen :-)
Ik zit niet zo bij de pakken neer, hoewel er geen dag voorbij gaat en ik denk: Jan, waar blijf je nou.... Dan te bedenken dat we nog niet eens op de helft zijn. Dat is pas 3 januari.
Momenteel zitten ze weer in een black hole wat natuurlijk van alles kan betekenen en ik hoor het wel weer als het allemaal weer voorbij is. Met nog één hobbel te gaan - oud-en-nieuw - is dan deze treurigheid ook bijna voorbij en kunnen we weer met frisse moed een nieuw jaar in. Ik ben merk ik steeds meer bezig met Jan zijn terugkomst - wat ik ook al had verwacht. Als eenmaal die 'nare' dagen voorbij zijn, dan lijkt het niet meer zo lang.
Gisteren heb ik een groot deel van de dag besteed aan het bewerken van de foto's van onze duikvakantie op Bonaire in augustus. Ik had al een groot deel gedaan, maar we hebben behoorlijk veel (onderwater) foto's gemaakt en aangezien ik deze allemaal in RAW heb gemaakt, vergt dat nabewerking. Sommige foto's zijn echt erg mooi en als ik ze allemaal heb gedaan zet ik ze in een album die je dan online kunt bekijken. Maar ik heb nog een paar uurtjes werk, vrees ik. Als er dan ook nog een aantal bijkomen die Jan heeft gemaakt de afgelopen weken, dan heb ik nog volop werk.
Gelukkig, het regent weer....
Weer 10 kilometer...!!!
Het was vandaag een stormachtige dag. Ik werd er al erg vroeg wakker van, maar dat had meer te maken met dat ik me wat zorgen maakte of ik wel kon gaan lopen. Er was immers windkracht 8 tot 9 verwacht. Ik ben er rond half negen maar uitgegaan ondanks dat het nog zo donker was, dat het net leek of het nog steeds zes uur 's morgens was. Mijn hardloopkleding aangedaan en na een banaantje met de auto naar het bos (tja, bos. Ik vind het meer een park maar het heet nu eenmaal bos). Het was erg rustig. Veel mooi-weer lopers dus normaal gesproken. Op die enkeling na dan waaronder ik. Ik heb heerlijk gelopen. Af en toe fors wind mee maar natuurlijk ook zo hier en daar wind tegen. Ik loop mijn rondjes echter zodanig dat ik meestal wind mee heb. Ik was niet van plan om 10 kilometer te lopen - tja, wanneer wel eigenlijk - maar toch weer de 10 k volgemaakt en zelfs nog ietsje sneller dan de vorige keer, hoewel ik het daar niet om doe. Ik was zelfs niet moe! Ik heb ook regen gehad en nog behoorlijk ook. Altijd lekker met die harde zijwind op dat moment, maar als je eenmaal op gang bent, dan kan regen mij niet zoveel schelen. Ik heb echt genoten vanmorgen!
Ze waren - as usual - ook weer aan het duiken. Wel een stuk minder dan vorige week toen de zon scheen, maar toch. Echte bikkels (met droogpak).
Verder vandaag niet zoveel bijzonders gedaan. Natuurlijk lekker uitgebreid gedoucht na het lopen en een lekker roerei gemaakt voor mezelf met twee gebakken tomaten en koffie. Zalig ontbijtje. Nog een wasje gedraaid, buiten op het rek - wel vastgebonden - laten drogen. Ik gebruik zo weinig mogelijk de droger, zeker als ik ander goed heb gewassen dan handdoeken of lakens. Zonde van de energie en bovendien ruikt het super lekker als het buiten droogt.
Lekker met Jan gechat op Facebook en gelezen in Game of Thrones. Helaas kwam rond vijf uur de hoofdpijn opzetten, dus maar snel twee pijnstillers genomen en een sjaal in mijn nek. Ik heb ook voortdurend koude voeten. Heel vervelend. In mijn volgende huis komt vloerverwarming hoor! Dat is zó aangenaam.
![]() |
| Jan |
Het schip ligt nog in Djibouti en Jan had de wacht vandaag. Morgen liggen ze er nog en dan gaat Jan duiken. De bofkont. Ik mis het wel moet ik zeggen. Had vandaag mee kunnen gaan naar Eco Mare met de duikclub, maar het was in eerste instantie voor de jeugd en bovendien was het erg vroeg op en dan toch weer laat thuis, dus had daar niet zoveel zin in. Gisteren hadden ze Koningsdag op het schip en iedereen moest in het wit. Stoere mannen (en vrouwen)....
En morgen weer maandag en dan begint het zo langzaamaan weer druk te worden voor mij. Ik weet niet wat het is met december, maar ik heb het dan altijd behoorlijk druk. Nou ja, beter dat dan niets te doen hebben. Gaan de dagen ook rap voorbij. Nog 93 dagen en 14 uur....
Van ongemakjes en andere zaken
Ik voel mij vandaag tamelijk agressief. Dat uit zich bij mij doordat ik heel serieus ben en geen zin heb om te lachen. Maar ik ben dan ook boos. Boos op een collega die niet normaal kan doen en zich blijkbaar een houding moet aanmeten om zijn eigen onzekerheid te maskeren. Mij "het" noemen en altijd klaar staan met gevatte opmerkingen, zeker als er andere collega's bij zijn. Zwak. Er komt een keer een dag en dan krijgt-ie de wind van voren.
Verder geen reden om boos te zijn, of het moet zijn dat het nog 96 dagen duurt eer mijn mannetje weer thuis komt. Ik word gelukkig regelmatig op de hoogte gehouden door de blog van Tim en de foto's en dit keer staat Jan er vaker op dan de vorige reis. Ook al denkt hij dat ik 'm niet zie, ik weet toch wel dat hij het is...
Z'n Be-Book verraadt 'm, plus twee foto's ervoor waar zijn blauwe drinkflesje op staat en een stukje van z'n Be-Book en zijn kamergenoot. Dan moet ik zeker niet weten dat hij dat is.... Dah!
Gisterenmiddag ben ik met de baas en diens vrouw even naar de locatie geweest waar we ons nieuwjaarsdiner gaan organiseren (ik heb dus niet hardgelopen). Een mooie locatie waar ik al eens eerder ben geweest. In ieder geval een plek waar de doorsnee mens niet zo snel naar toe zal gaan. Ik voelde me weliswaar niet zo top gisteren en de hele week ervoor al niet, en gisteren is dan eindelijk duidelijk waardoor dat allemaal komt: na een poosje afwezigheid toch weer mijn maandelijkse ongemakje. En dat ging gisterenavond toen ik thuis was gepaard met heftige krampen en voelde me echt super slecht. Gelukkig had ik voor de zekerheid een pijnstiller genomen en even later ging het wel weer. Het is dan net of er een ballon vol water in je buik zit die ieder moment kan ontploffen. Nou ja, geen 'ontploffing' meegemaakt maar het was wel even doorbijten.
Gisteren lekker twee wildzwijn kotelletjes klaargemaakt met spruitjes, aardappelen en een uitje gebakken in de wok en het heeft mij goed gesmaakt. Nog even De Wilde Keuken gezien, waar het ging over Fruits de Mer en daarna het wetenschappelijk programma Labyrint waar het ging over slaap en de uitslagen van een groot onderzoek waar ik ook aan had meegedaan. En toen was het: licht uit, verwarming uit en naar boven. Nog even mijn bed omgedraaid - dat moet zo af en toe - en ik heb goed geslapen vannacht. Eindelijk weer eens.
Ondertussen zit het schip vlakbij Djibouti waar ze binnenkort zullen aanmeren. Jan heeft weer moeite met de warmte, as usual, maar ja, je moet toch proberen daarmee te leren leven en gewoon lekker zweten, veel zweten. Dan maar een klotsende oksels, hij zal niet de enige zijn. Hier was het vanmorgen een graadje of 6. Ik wil wel ruilen....
Verder geen reden om boos te zijn, of het moet zijn dat het nog 96 dagen duurt eer mijn mannetje weer thuis komt. Ik word gelukkig regelmatig op de hoogte gehouden door de blog van Tim en de foto's en dit keer staat Jan er vaker op dan de vorige reis. Ook al denkt hij dat ik 'm niet zie, ik weet toch wel dat hij het is...
Z'n Be-Book verraadt 'm, plus twee foto's ervoor waar zijn blauwe drinkflesje op staat en een stukje van z'n Be-Book en zijn kamergenoot. Dan moet ik zeker niet weten dat hij dat is.... Dah!
Gisterenmiddag ben ik met de baas en diens vrouw even naar de locatie geweest waar we ons nieuwjaarsdiner gaan organiseren (ik heb dus niet hardgelopen). Een mooie locatie waar ik al eens eerder ben geweest. In ieder geval een plek waar de doorsnee mens niet zo snel naar toe zal gaan. Ik voelde me weliswaar niet zo top gisteren en de hele week ervoor al niet, en gisteren is dan eindelijk duidelijk waardoor dat allemaal komt: na een poosje afwezigheid toch weer mijn maandelijkse ongemakje. En dat ging gisterenavond toen ik thuis was gepaard met heftige krampen en voelde me echt super slecht. Gelukkig had ik voor de zekerheid een pijnstiller genomen en even later ging het wel weer. Het is dan net of er een ballon vol water in je buik zit die ieder moment kan ontploffen. Nou ja, geen 'ontploffing' meegemaakt maar het was wel even doorbijten.
Gisteren lekker twee wildzwijn kotelletjes klaargemaakt met spruitjes, aardappelen en een uitje gebakken in de wok en het heeft mij goed gesmaakt. Nog even De Wilde Keuken gezien, waar het ging over Fruits de Mer en daarna het wetenschappelijk programma Labyrint waar het ging over slaap en de uitslagen van een groot onderzoek waar ik ook aan had meegedaan. En toen was het: licht uit, verwarming uit en naar boven. Nog even mijn bed omgedraaid - dat moet zo af en toe - en ik heb goed geslapen vannacht. Eindelijk weer eens.
Ondertussen zit het schip vlakbij Djibouti waar ze binnenkort zullen aanmeren. Jan heeft weer moeite met de warmte, as usual, maar ja, je moet toch proberen daarmee te leren leven en gewoon lekker zweten, veel zweten. Dan maar een klotsende oksels, hij zal niet de enige zijn. Hier was het vanmorgen een graadje of 6. Ik wil wel ruilen....
Nare droom
Eén van de nadelen van alleen thuis zijn, is wel dat ik teveel uitgeef. Dat zijn allemaal van die troost-aankopen.
Net gordijnen besteld, aankomende zaterdag laat ik me even verwennen bij de schoonheidsspecialiste, morgenavond ga naar een Thaise masseuse voor mijn schouder (no happy end!), begin december een weekendje mutsen met twee vriendinnen.....
Ik ondervond nu al dat de maand november langer duurt dan mijn salaris. Aj! Gelukkig heb ik nog wel wat reserves, maar is voor volgende maand toch even rustig aan doen.
Buiten begint het langzaam te betrekken en de wind begint ook wat toe te nemen. Ik vind het fris: heb koude handen en voel me wat rillerig. Vannacht weer niet al te best geslapen en ik werd wakker met hoofdpijn. Geen goed begin van de dag. Heb ook erg naar gedroomd van Jan. Zal niet in detail treden, maar het liep niet goed af... Zoiets blijft je dan een hele dag bij. Nee, hij kreeg geen ongeluk of zo, maar was meer in de relationele sfeer. Hoe kom je daarbij hè. Nergens enige aanleiding toe geweest. Gelukkig zijn dromen bedrog.
Net gordijnen besteld, aankomende zaterdag laat ik me even verwennen bij de schoonheidsspecialiste, morgenavond ga naar een Thaise masseuse voor mijn schouder (no happy end!), begin december een weekendje mutsen met twee vriendinnen.....
Ik ondervond nu al dat de maand november langer duurt dan mijn salaris. Aj! Gelukkig heb ik nog wel wat reserves, maar is voor volgende maand toch even rustig aan doen.
Buiten begint het langzaam te betrekken en de wind begint ook wat toe te nemen. Ik vind het fris: heb koude handen en voel me wat rillerig. Vannacht weer niet al te best geslapen en ik werd wakker met hoofdpijn. Geen goed begin van de dag. Heb ook erg naar gedroomd van Jan. Zal niet in detail treden, maar het liep niet goed af... Zoiets blijft je dan een hele dag bij. Nee, hij kreeg geen ongeluk of zo, maar was meer in de relationele sfeer. Hoe kom je daarbij hè. Nergens enige aanleiding toe geweest. Gelukkig zijn dromen bedrog.
Hardlopen
Mijn zondag-loopje weer achter de rug. En het ging niet echt vanzelf. Alweer niet. Misschien komt het omdat ik al drie nachten niet zo goed heb geslapen. Afgelopen nacht gelukkig wel, maar ik werd wakker met een lichte hoofdpijn. Dat beloofd meestal niet veel goeds voor de dag. Als ik op zondag ga hardlopen neem ik altijd een medicijn in speciaal tegen hardlopershoofdpijn, of hoe dat ook mag heten, dus nu, bijna twee uur nadat ik mijn rondjes heb gelopen geen hoofdpijn, maar als het medicijn is uitgewerkt kan de hoofdpijn zo terug komen. Als dat zo is, gaat mijn middagje whiskyproeven in combinatie met een film niet door. Overigens heb ik het nu na mijn warme douche, nog steeds wat koud. Nou ja, ik weet niet wat het is vandaag. Ik lag er gisteren ook al om 22.00u in, wat natuurlijk best vroeg ik voor een zaterdagavond, maar ik zou niet weten waarom ik langer op moet blijven. Ik heb me toch voorgenomen deze winter gewoon vroeg naar bed te gaan. Ik zie geen nut in het op de bank blijven zitten als er niets op TV is, dan kan ik beter lekker in bed nog wat lezen.
Overigens was het best wel lekker weer om te lopen. Zo'n zeven graden en het had geregend. Ik was er vrij vroeg - nog vóór negen uur - dus het was nog rustig, maar ik kwam er gewoon niet echt in. Ik had geen last van mijn blaar, maar wel pijn in de borsten, wat ik vaak heb in de winter. Mannen hebben daar overigens ook last van: dat zijn de tepels die langs het stof schuren. Dat is best pijnlijk. Sommigen hebben dat tot bloedens toe. Dat heb ik weliswaar niet, maar flink insmeren met vaseline of andere vette crème is wel noodzakelijk en dat heb ik deze keer niet gedaan. Er waren ook weer aardig wat duikers in de weer. Als ik dat dan zo zie, dan heb ik er ook wel weer zin in, maar niet nu, niet in dat koude water.
![]() | |
| Jan krijgt z'n prikje. Ik wil er ook één: slapen tot eind februari... |
Jan heeft gisteren wel gedoken op Kreta. Twee grotduiken. Dat is nog iets wat ik ook wel wil. Denk dat ik daar nu wel aan toe ben na honderd duiken. Dus wie weet aankomende vakantie, anders die daarop. We kunnen onze vakantie nu nog niet plannen, omdat de plannen van de LoMa nog niet helemaal vast liggen. Pas als er meer duidelijkheid is, kunnen we aan de slag voor onze reis naar Nieuw-Zeeland volgend jaar. En dan in het najaar zouden we bijvoorbeeld naar Kreta kunnen, of Spanje. We zien wel. Zo zie je dat soort landen eens op een hele andere manier.
Hé, ik zie de zon door de ramen schijnen! Ik zit met mijn rug naar het raam dus ik moet mijn hoofd zowat 180 graden draaien om dat te kunnen zien. Ziet er altijd meteen al een stuk gezelliger uit, zeker op zo'n duffe zondag. Mijn nieuwe terras is erg mooi geworden en het is net of de zon daar de hele dag schijnt, zo zonnig zien die stenen eruit. Ik heb ook mijn gordijnen besteld want ik wil ze wel erg graag hebben, dus heb ik weer iets om me op te verheugen. Ik denk dat ze over een week of twee wel klaar zullen zijn.
Overigens ben ik blij dat Facebook bestaat. Ik ben er wel erg actief op en op één of andere manier voel ik me daardoor toch wat minder alleen. Af en toe kunnen Jan en ik chatten en dat is wel leuk natuurlijk. Zijn collega is dan wat actiever dan Jan is en op diens wall vind ik dan ook nog wat meer info. Ik krijg weliswaar commentaar op wat ik erop zet (belachelijk), maar ik trek me daar weinig van aan of ik blokkeer de personen die commentaar hebben. Het is iets van mij persoonlijk en ik mag zelf bepalen wat ik erop zet. Overigens is het zo dat de ontvanger kan dirigeren wat-ie wel of niet wil zien, dus dat commentaar slaat nergens op. Ik doe wat ik doe op Facebook en anders ontvrienden ze me maar. Ik let wel op wat ik schrijf: geen zakelijke dingen of andere info die gevoelig kan liggen, maar gewoon onschuldige zaken. Maar ja, sommigen vinden dat zelfs te veel.
Kreta
Zo heel langzaam kruipen de tentakeltjes van moedeloosheid om mijn ziel, het besef dat Jan nog zo lang weg is. Overdag niet echt veel last van maar 's avonds toch wel een beetje. Zeker omdat er de laatste dagen niks interessants op TV is en zeker met deze donkere dagen voel ik de donkerte zo mijn systeem in kruipen. Ik wil dat niet, maar soms is het moeilijk om die gevoelens te weerstaan. Ik slaap dan ook drie dagen al niet al te best. Wordt iedere keer 's nachts een paar keer wakker met het idee dat het tijd is om op te staan. En dan kijk ik op de wekker, is het pas 04.32u of zo. Gewoon bizar. Al de tweede nacht op rij.
Het schip is nu op Kreta na drie dagen storm en naar het schijnt is het nu een stuk rustiger. Ze kunnen eindelijk weer eens wat doen. Als ik nu gewoon een berg geld zou hebben, dan zou ik vanavond hier met Transavia even naar Kreta vliegen en zondag weer terug of zo. Op zich zijn het de kosten niet, maar het is toch snel een honderdje of drie-vier wat je kwijt bent inclusief alles en er gaan toch wel dagen voorbij dat ik dat niet in mijn portemonnee heb. In feite heb ik enkel wat stuivers in mijn portemonnee, maar wel een aantal bankkaartjes. O ja, en een creditcard.... Mmmmmm [peins]. Dat zou toch top zijn: gewoon effe op en neer. Nou, maar niet doen. Heb trouwens 'verplichtingen' dit weekend.
Ik leef momenteel als een echte vrijgezel. Overal ligt wat. Ik denk: komt zaterdag wel. Nu geen zin om op te ruimen. Dus ik zal schrikken als ik mijn huis bij daglicht zie morgen... Hopelijk schijnt de zon niet. Want ik moet ook dringend mijn ramen aan de binnenkant wassen. Ik heb er alles voor in huis gehaald: spons, zeem en speciaal product. Maar ja, als ik ergens een hekel aan heb buiten stofzuigen en strijken, dan is het wel ramen zemen...
Nee, ik hoef me echt niet te vervelen de komende maanden, maar
zoals eerder gezegd moeten die tentakels weg blijven anders sla ik dood. De somberheid geen kans geven, maar het is nu al zo dat ik bij het minste of geringste trieste TV-beeld traantjes in mijn ogen voel. Ach ja, zo lekker labiel bij tijd en wijle... Moet ook kunnen en lucht best op.
Gordijnen en storm
![]() |
| Grote bonte specht (Veluwe) |
Sta je je af te drogen, gaat die wekker weer af met vogelgeluidjes. Van die geluidjes in zo'n loop, dus je hoort steeds hetzelfde riedeltje.
Ik weet ook weer waarom ik gisteren wat nukkig was: ik had de offerte gekregen voor nieuwe gordijnen in mijn slaapkamer. En daar schrok ik wel een beetje van. Nou ja, nieuwe vitrage én overgordijnen met daarachter een voering. Bij elkaar toch bijna duizend euries. Het zal best mooi zijn als ze hangen maar ik heb even gezegd dat ik het nu niet doe, maar het eerst even bij elkaar ga sparen. Met de vitrage in de woonkamer erbij kom ik in totaal op zo'n dertienhonderd euro. Ja.....[zucht]. Maar met net een uitgave voor mijn nieuwe terras moet vrouwtje eerst even keihard werken om weer wat nieuws te kunnen kopen. Misschien dat de decembermaand wat verlichting gaat brengen, maar we verkopen de huid niet voordat de beer geschoten is....
Gisteren hebben de jongens en meisjes van de LoMa een behoorlijke storm gehad op de Middellandse Zee. Een collega van Jan heeft daar foto's van genomen en als je die snel achter elkaar aan klikt, krijg je een soort film te zien. Wel heftig en mooi. Zou erg ziek zijn denk ik. Er staan op internet wel meer van dat soort filmpjes van een fregat in de storm. Mooi om te zien. Schijnt dat ze niet eens op hun stoel konden blijven zitten, zo ging het schip te keer. Behalve de giga-beker van Jan (inhoud ongeveer 1 liter) en een multifunctional heb ik niet gehoord dat er nog meer zaken beschadigd zijn en dat is maar niet te hopen, want ze hebben al pech genoeg.
![]() |
| Foto: Tim van Rompaey |
Dit weekend heb ik zaterdagmorgen eerst mijn cursus meditatie. Niet dat ik nou zo zweverig ben, maar het is gewoon leuk om te doen en je praat nog eens met andere mensen. En zondagmorgen weer gebruikelijk eerst hardlopen en dan om drie uur heb ik me ingeschreven op een whisky proeverij bij de bioscoop in combinatie met de film 'Angel Share'. Leek me wel leuk. Ik ga alleen en ik zie het wel. Laat het gewoon met me gebeuren. Het duurt tot zeven uur en daarna gewoon lekker naar huis eten, TV kijken en slapen.
En dan is de maand november alweer bijna voorbij....
Malaga
![]() |
| Jan aan het werk (Malaga) |
Ik ben een beetje uit m'n hum. Terwijl ik vanmorgen eigenlijk best heel opgewekt was: goed geslapen, betijds op, voel me prima. Maar nu door wat samenlopen van omstandigheden ben ik wat kribbig en zelfs labiel net.
Kan toch niet meer komen door de maandelijkse probleempjes, want daar heb ik al een paar maandjes geen last meer van. Zou het dan toch zover zijn? Als dat zo is nou dan teken ik ervoor, want ik heb me de laatste weken nog nooit zo goed gevoeld.
Nog even een fotootje van Jan bijgevoegd, hard aan het werk in Malaga, een onvoorziene stop. Nu zijn ze op weg naar Kreta, in een - naar ik heb begrepen - vliegende storm. Jan voelde zich 'mottig'. Och arme. Dat is thee met beschuit dan. Hier is alles rustig: koffie met gebak dus.
D-Day, nog 112 dagen... :-(
Vandaag is dan D-Day voor mij: vanmiddag om 15.00u vertrekt de Louise-Marie F931 vanuit Zeebrugge voor een vier maanden durende operatie in de wateren bij Somalië: Atalanta III. Na de nodige motorproblemen na de NOST in mei van dit jaar, is het dan toch op het laatste moment in orde gekomen, en kunnen ze - veel later dan gepland - toch vertrekken. De meesten hadden zich daar al ver van te voren op voorbereid - zowel mentaal als financieel (!) - dus afstel was, hoe prettig ook voor het thuisfront, nicht im Frage. Helaas is het wel zo dat ze met de feestdagen niet thuis zullen zijn. Oorspronkelijk was dat trouwens ook niet het geval geweest dus het is niet zo dat door dit uitstel alle feestplannen in duigen vallen.
Ik ben niet lijfelijk aanwezig bij dit uitvaren. Het heeft voor mij niet zoveel nut. Ten eerste is het al een deprimerende dag, met nog deprimerender weer, en om nu 'even' naar Zeebrugge te rijden is ook zo'n mijl op zeven. Nou ja, ik ben er gek genoeg voor hoor. Gisterenavond om een uur of zeven zat ik toch even naar de klok te kijken zo van: mmmm, als ik nú vertrek ben ik om elf uur in Oostende en hebben we nog een avondje samen. Zeker omdat ze pas om 15.00u vertrekken had dat een optie geweest natuurlijk. Maar hoe je het ook went of keert, het blijft een zwaar kl***-dag. Of ik nu hier ben of daar. Bovendien verdwijnt Jan dan toch vanaf 13.00u in het schip en dan moeten wij - de thuisblijvers/uitzwaaiers - ons zien te vermaken in de aula met koffie en dito koek om ze dan nog even in onze armen te kunnen sluiten alvorens om 15.00u onder tromgeroffel de trossen worden los gegooid. Daar sta je dan. Gatver.... Ook vanaf hier is het gewoon KUT. Ik ga dan met veel liefde en overgave vanmiddag het er allemaal even flink uitrennen met mijn kop in de wind. Het liefst midden in een flinke plensbui om mijn depressieve gevoel nog eens extra te kunnen benadrukken. Hoe zielig kun je je voelen...
Ik kan mij nu moeilijk concentreren op mijn werk. Mijn gedachten zijn in België en bij Jan en bij al die anderen die in hetzelfde schuitje zitten als ik. Die nu in de auto stappen om hun man/vrouw/zoon/dochter whatever, weg te brengen. En de mannen en vrouwen zelf, met gemengde gevoelens. Toch met een bepaalde spanning kan ik me zo voorstellen. En zij zullen zich ook moeten plooien en dat zal ook z'n tijd nodig hebben net zoals bij de thuisblijvers. Zeker voor diegenen die nu voor het eerst meegaan (och arme...). Zij hebben dan nog de afleiding van elkaar, maar dat kan ook natuurlijk best lastig zijn want je hebt weinig privacy en er zullen zeker in het begin zo hier en daar wat traantjes gelaten worden, al is het maar in stilte. Het is ook lastig, maar op een gegeven moment kom je in een bepaald ritme en als je over de helft bent is het alleen maar aftellen en wordt de stemming alweer beter. Kan ik me zo voorstellen....
Het is jammer dat er geen webcam is dat ik het vanaf hier nog wat kan volgen, maar wie weet komt het vanavond in het nieuws op België en kan ik het toch nog zien. Jan zal toch niet op het dek staan, dat weet ik nu al. Niemand die hem uitzwaait.... ach..... Ik zwaai hem virtueel uit, met mijn hart en tel de dagen af: nog 112.
Zwaard van Damocles
![]() |
| Krab - Bonaire |
Nog even en mijn mannetje gaat weer voor een maand of vier naar Verweggiestan. Later dan voorzien. Normaal gesproken zou hij nu al bijna een maand zijn weggeweest. Dat zou ik bijna nog liever hebben gehad, dan was hij ook weer sneller terug. Nu is het vertrek voorzien begin november. Ik zie er dit keer niet zo erg tegen op - geloof ik..... Misschien komt het omdat ik er ook nog niet zo mee bezig ben en omdat de herfst nu al in volle gang is en ik heb de meeste 'problemen' met zijn wegzijn in het begin als de dagen korter worden. Nu lijkt het minder lang omdat er in mijn hoofd een soort gordijn hangt op 31 december en alles wat ná 31 december komt, is weer nieuw en licht en vrolijk. Die eerste twee maanden van een nieuw jaar zijn per definitie saai, maar is ook meteen weer zo'n nieuw begin, kerstboom naar buiten, krokusjes naar binnen, de dagen worden weer langer en alles straalt weer positivisme uit.
Dus nu - ja - begin of half november weg. Ik weet nog niet helemaal zeker of ik hem uit ga zwaaien. Ligt er een beetje aan wanneer precies hij weg gaat. Als het op zondag 4-11 is dan zal ik wellicht wel daar zijn. In feite maakt het niets uit van waar hij vertrekt: of het nu bij mij vandaan is of ik sta daar tussen al die trieste mensen op de kade te zwaaien naar een grijs schip waarop ik ternauwernood mijn mannetje zal herkennen. Dan zie ik nog het meeste op tegen de terugreis van Zeebrugge naar huis. Bah, nooit leuk. Als ik alleen al aan dénk voel ik mijn neus kriebelen. Al met al zal het toch geen leuke dag zijn, of ik nu thuis blijf of mee ga. Vooral de avond ervoor is doordrenkt van somberheid en het wachten op het moment. Zo stom.
Dus wat is nu minder erg? Ik weet het niet. En dan duurt het een week of twee om weer in mijn ritme te komen. Doordeweeks heb ik over het algemeen nergens last van omdat het voor mij normaal is dat we elkaar niet zien, maar de weekenden zijn vervelend. En dat besef ik meestal als ik op vrijdag moet gaan verzinnen wat ik ga eten het weekend. Ik heb dan ook nooit zin om te koken. Meestal maak ik op vrijdag of zaterdag iets klaar voor twee dagen. Oh, ik kan dan zo energieloos zijn, ongelofelijk. Meestal loop ik op zaterdag te rommelen in huis, dan vermaak ik me ook wel, en zondagmorgen loop ik dan mijn rondje, maar als dát eenmaal achter de rug is.... die zondagmiddagen..... pfffff. Dan ben ik blij dat de TV is uitgevonden. Nu is digitale TV heb kan ik ook een film kijken in de 'videotheek'. Vooral op druilerige zondagmiddagen kan dat een uitkomst zijn. Als het zonnig is ga ik meestal toch wel naar buiten.
Tja. Ik kom die maanden wel door, maar het is anders. Je leeft gewoon anders. Alsof je het allemaal niet bewust meemaakt. Alsof je in een cloud zit. Dan is ieder teken van leven ineens heel belangrijk en kijk je daar enorm naar uit. Gelukkig heb ik dan nog wel mijn werk en kan ik goed voor mezelf zorgen - heb per slot van rekening tien jaar alleen gewoond - en heeft het lange wegzijn ook zo zijn voordelen. Maar pas als hij weer terug is.... Vooralsnog voel ik het als een soort zwaard van Damocles boven me hangen... Jak...
Abonneren op:
Posts (Atom)
IK GA VERHUIZEN!!!
Ik ga verhuizen. Dames en heren, boeren en buitenlui, lieve lezers: gaan jullie met mij mee? Please, please, please? Ik vervolg ...
-
Afgelopen zaterdag zijn wij even naar ons nieuwe huis gereden net over de grens in België onder Zeeuws-Vlaanderen. Meetjesland heet die s...
-
Gisterenavond moest ik me echt inhouden om mijn frustraties niet op het blog te gooien. Man, wat was ik sjaggie gisteren! Na mijn werk ben i...
-
Ik ben soms wel eens jaloers op 'normale' stellen. Stellen die doordeweeks bij elkaar zijn. Zeker nu met de lange zomermaanden h...
















