Vossenjacht en lente

Afgelopen zaterdag hadden wij, op verzoek van Staatsbosbeheer, een vrij late vossenjacht. Er moest een gebied 'uitgekamd' worden waar veel weidevogels broeden en waar men niet zeker wist of er een vos zat. Dit alles ter bescherming van de weidevogels, waar, zoals je ziet, veel inspanning voor wordt gedaan. De nesten van de weidevogels waren gemarkeerd en er is snel doch omzichtig doorheen gelopen om zo min mogelijk verstoring te hebben.

Dit keer wederom in Friesland maar op een andere lokatie dan de eerdere vossenjacht. Ik lag half in een sloot te wachten op de dingen die komen zouden. Niet veel gezien behalve twee hazen, schapen, drijvers en veel, veel grutto's, kievitten en scholeksters.

Geen vos.

Het gebied is dus 'leeg', óf de vos - want ze zijn superslim - had zich lekker verstopt op een boerderij.

Het gebied. Achter het riet was een klein meertje

Jagers in stelling gezien vanaf mijn positie.

Mijn (nieuwe) rugzak met geweer.

Einde jacht.

Nu is de vos niet het enige probleem voor de weidevogels. Vooral de enorme aantallen ganzen laten geen plek meer vrij voor deze vogels die zo bij het Nederlands landschap horen. Ze schijten alles onder en zijn ook nog eens erg territoriaal. Op onze rit naar Friesland echt weer vele, vele ganzen gezien. Daarom wordt er ook gepleit om de jacht op ganzen vrij te geven. Het is in feite al te veel uit de klauwen gelopen nu. Ganzenvlees is erg smakelijk dus dat zou weer een mooi aanvullend stukje bio-vlees betekenen. Ganzeneieren zijn trouwens ook bijzonder smaakvol.

Met dit warme weer schiet het lekker op in mijn tuin.

Kievitsbloem in de knop

De Tamron Tulp

Vijg begint ook te komen...

De vingerplant groeit echt als een tierelier!

Afgelopen maandag - gisteren - hadden we een evenement van ons bedrijf georganiseerd in Amsterdam. Daar ben ik ook de hele dag naar toe geweest. Wel even leuk om een maandag gewoon niet te werken, hoewel dit in principe ook bij het werk hoort.

Welke hond?

Al sinds jaar en dag kijk ik naar de belevenissen van de Bald Eagles in Decorah. Daar filmen ze al een aantal jaren het wel en wee van een paar Amerikaanse Zeearenden. Prachtige, prachtige vogels! Heb daar echt een zwak voor, helemaal sinds ik ze in levende lijve heb gezien tijdens mijn eerste vakantie in Canada, alweer heel wat jaartjes terug. Met hun prachtige en markante kop, dat magnifieke geluid en die machtige klauwen! Echt een vogel naar mijn hart. 

Zo heb ik in elke dierengroep wel een favorietje. Zo vind ik de wolf een prachtbeest en dat komt omdat ik ben opgegroeid met een wolfhond (kruising wolf/Duitse herder). Op de IWA in Nürnberg afgelopen begin maart, zag ik een Tsjechische Wolfhond liggen. Lag wat verdekt opgesteld, maar ik herkende 'm meteen aan de zwarte punt aan z'n staart. Verlegen als ik ben liep ik er direct op af en mijn vermoeden bleek waar te zijn. Prachtbeest. Kreeg nog een ferme kus van 'm.

De Saarloos Wolfhond waar ik mee ben opgegroeid:
Fars van de Kilstroom

Zou het liefst 'straks' ook zo'n hond willen: Saarloos, Tsjech of Mechelse Herder. Dat zijn écht mijn honden, maar omdat ik nu jaag is zo'n hond niet echt handig. Dan zal het toch een jachthond worden. Maar ja, welke...? Je hebt er zoveel en het is dan belangrijk te weten wat je ermee wilt gaan doen.

Het is nu nog te vroeg om me erin te gaan verdiepen. Het speelt toch pas over een jaar of tien dus tijd genoeg om erover na te denken. 

Drentsche Patrijshond
(foto: houdenvanhonden.nl)

Hebben jullie een hond en zo ja, doe je daar ook iets actiefs mee?

Lente!

Het is weer heerlijk om wakker te worden terwijl het eerste ochtendgloren door de spleet in de gordijnen piept. Ik word gewekt door vrolijke vogeltjes. Van de telefoon dan wel te verstaan en om 10 over zeven gaat het licht aan op de gang. Alles beter dan zo'n stemmingmakerij alarm van de wekkerradio (van meer dan twintig jaar oud). Straks kan ik dat automatische licht ook uitzetten, want over een paar weken is het om 05.00u al licht. Heerlijk! Laat de lente maar komen.

Vannacht voor het eerst in lange tijd weer eens redelijk goed doorgeslapen. Door mijn nachtelijke zweetpartijen kwam daar de laatste tijd niet veel van terecht. Ik doe nu de wapper aan boven mijn bed en dan slaap ik prima. Ook heb ik mijn dekbed gewijzigd naar mijn 'herfst' dekbed: ietsje dikker maar twee zomerdekbedden over elkaar was te warm. Deze is prima en ook snel weggeschopt als ik tóch ga liggen zwemmen.

Gisteren heeft onze bouwpromotor ook heel spontaan contact opgenomen met mijn mannetje en dat was natuurlijk bijzonder aangenaam en Jan heeft 'al' onze vragen en opmerkingen nog even met hem kunnen doornemen. Positief in ieder geval dat de verdiepingsvloer zodanig opgehoogd kan worden dat er vloerverwarming in de badkamer kan zonder dat er een drempeltje nodig is. Iets meer chappe dan voorzien maar daar merk je toch niets meer van eenmaal het ligt.

Ze willen dus aan de slag, ook met de elektra, want we moeten er naar toe om samen met de installateur aan te wijzen waar ze mogen slijpen en waar we de elektropunten wensen. Of het 'we' wordt ligt aan de dag en tijdstip waarop dit gaat plaatsvinden, anders wordt het gewoon 'mijn mannetje'. 

Ik hoop dat door dit contact de zorgen van hem nu ook wat minder worden, want ik maak mij zorgen dat hij zich zoveel zorgen maakt en dat heeft zijn invloed op mijn humeur. Ik heb wat dat aan gaat veel meer ervaring, een stuk of zes keer keer verhuisd zijnde en weet dat alles wel losloopt, ook met de financiën. Alles komt uiteindelijk wel op plooi en zeker als je niet boven je stand leeft, geen leningen aangaat, blijft werken en gewoon normaal blijft doen het leven straks gewoon doorgaat en je niet beter weet. En er zullen zat dingen zijn die niet worden zoals je in gedachten had, maar ach, who cares...?

Overigens zat ik afgelopen zaterdag midden in de velden in Friesland. Het enige geluid wat ik hoorde was het geluid van honderden (!) ganzen in allerlei toonhoogten én het geluid van een veldleeuwerikje (!).

Mijn plek. Let op de honderden ganzen!   

Ganzen, ganzen, ganzen

Mede-jagers verdekt opgesteld

Goed kijken: een ree

Het was heerlijk weer, ik had een prachtplek (was een schadebestrijding-jacht op de vos) en ik heb genoten van de stilte en de dieren die voorbij schoten: twee reeën en drie hazen. Ik zelf heb geen vos gezien, maar er zijn er wel drie geschoten. Ik heb nog steeds mijn twijfels hoor, maar het is o.a. door Europa opgelegd dat er maar zoveel vossen per km2 'mogen' leven. Ook organisaties als de Vogelbescherming zien de vossen liever gaan dan komen vanwege de achteruitgang van de weidevogels (hoewel ik sterk twijfel of dit enkel en alleen door de vos wordt veroorzaakt). 

Afijn, als jongjager - want dat ben ik - moet je iedere uitnodiging aangrijpen voor je contacten. Bovendien is het heerlijk om een hele dag buiten te zijn, is het gezelschap aangenaam en als (enige) vrouwelijke jager heb je snel aanspraak. Dan kan je voor of tegen zijn en allerlei bedenkingen hebben, maar ik heb een fijne dag gehad en daar doe je het ook voor.

Drijfjacht Duitsland - herkansing

Op 27 januari schreef ik dat ik té gespannen was om een verhaal op 'papier' te krijgen. De reden van die gespannenheid was dat ik die middag met de bolide van de baas via Antwerpen naar Duitsland ben gereden.

In november 2016 kregen wij een uitnodiging om deel te nemen aan een drijfjacht in Duitsland bij Rascheid. Omdat die driften - er waren er twee - niets opleverden behalve één smaldier (jonge ree), moest er een andere keer opnieuw gedreven worden. Dit gebeurt in het kader van schadebestrijding. 

Ook in Duitsland is veel landbouw (mais, tarwe, noem maar op) en die percelen staan iets meer dan in Nederland tussen de bospercelen. Om een goede oogst te kunnen garanderen, moet er een goede opbrengst zijn. Een rotte (groep) wilde zwijnen kan in één nacht behoorlijke schade toebrengen. Ook bos is vaak landbouw (bosbouw) en daar kunnen de reeën weer veel schade aan toebrengen als de aantallen te hoog zijn. Reeën eten voornamelijk de malse verse knopjes van jonge aanplant.

Een goede gezonde zwijnen- en reeënstand is dus noodzakelijk. Landeigenaren verpachten hun land vaak aan jagers (jachthouder) die daar dan de taak hebben om de schade voor de landeigenaars zo beperkt mogelijk te houden. Dit is niet vrijwillig: als er schade is kan het zijn dat de jachthouder die schade moet vergoeden omdat hij heeft 'nagelaten' de wildstand te beheren. 

Ja, zo gaat dat. Tussen de regels door kan je lezen dat ook als vegetariër of veganist je niet kunt vermijden dat er dieren moeten worden gedood om jou te voorzien van voldoende plantaardige voedsel.

Verzamelen

Afgelopen zaterdag hadden we dus een herkansing. Ik heb al eens uitgelegd wat een drijfjacht is, maar voor degenen die net 'inschakelen': er wordt een gebied met mensen en honden 'uitgekamt' om het wild op de been (op de lopers) te krijgen en langs de randen zitten jagers die dan proberen dat wild te schieten. Wat overigens niet zo vanzelfsprekend is en met wisselend succes.

Bovendien is niet alles 'vrij' en dit keer waren alle varkens (wilde zwijnen) vrij behalve de voerende bagge (vrouwelijk wild zwijn met kleintjes) en/of de leidster van de rotte, enkel de vrouwelijke reeën of de smaldieren (jonge reeën van vorig jaar) bok en geit. Gelukkig is de (volwassen) bok nu goed te herkennen want ze zijn al druk aan het 'schuiven' (oftewel je ziet het geweitje al opkomen). Ook hoogvluchtige reeën mochten niet geschoten worden.

Als jager wordt je langs de randen van het gebied neergezet en dan is het hopen dat het wild wil bewegen en dan ook nog jouw kant op. Wild is en blijft onvoorspelbaar - gelukkig maar - dus je weet nooit of je goed zit. Ik zat op een besneeuwd talud van een oude spoorbaan - er lag zo'n 10 cm sneeuw daar - met beneden mij een stuk bos met een bosweg. Het wild zou van die kant komen, werd ons gezegd. 

Spoortalud langs waar ik zat

Daar beneden een bosweg zo'n 25 meter lager

Dan installeer je je, krukje uit, oorbescherming op, geweer laden en wachten op de dingen die komen gaan. Als je heel stil bent kan je het wild aan horen komen. Vaak als je daar zit, wachtend op het opgejaagde wild, is het zó stil dat het wild wat daar zit al tevoorschijn komt zonder dat het opgejaagd is. Dat was dit keer het geval. 

Achter mij hoorde ik geritsel en als ik me omdraaide zag ik een sprong (groepje) reeën. Bij nadere controle - want je moet altijd controleren - bleken dat een bok met beginnend gewei in de bast, twee smaldieren en één reegeit te zijn. Ze liepen heel rustig af en toe etend langzaam langs mij heen, onder mij door. Maar ze liepen in vrij dicht struikgewas en stonden ook niet echt stil, dus heb ik niet eens de moeite genomen om mijn geweer te richten. Dan hoor je de hondjes blaffen in de verte en zie je de reeën hun oren spitsen en rennen in een rustig drafje weg.

Maar even later hoorde ik rechts van mij geritsel onder mij zo'n 20 meter lager. Héél goed kijken, want die reeën in winterkleed zijn écht goed gecamoufleerd, en ik zag daar een ree staan. Even checken: een jonge geit, dus vrij. Ze stond alert de andere kant op te kijken naar waar het geluid van de drift vandaan kwam. Geweer gepakt, gericht - en toen keek ze mij recht aan, zo van: o jee.... - en ik twijfelde nog, maar heb toch de trekker overgehaald. Ze viel ter plekke neer, teken dat ik goed heb geschoten. Echter nooit leuk om te zien....

Na het schot. Ree ligt zeg maar in het midden van
de foto, maar is niet te zien.

Plek markeren

Toch een beetje de bibbers erna, maar toch tevreden (hoe wreed dat ook mag klinken). We moesten op post blijven dus het beestje heeft zo'n drie uur daar nog gelegen, overigens uit beeld want ze was onder de bramenstruiken gegleden. Later heb ik haar opgehaald. Ik had goed geschoten. 

Wat hebben ze toch lieve kopjes! Ik zal er nooit aan wennen denk ik. Maar wat moet moet. Het stikt er echt van de reeën en in Duitsland wordt het echt gezien als 'schadelijk' wild.

Ik heb haar zelf ontwijd. Eerst is al het wild - erg veel: 26 stuks in totaal, reeën en varkens - naar één plek gebracht en alles is daar ontwijd, oftewel de ingewanden eruit. Dit moet voorzichtig gebeuren want anders bederf je het vlees. Ik werd gelukkig wel geleid door een ervaren iemand. Het is wel een rare gewaarwording om met je handen in een warm beest te zitten. Ik zal niet in details treden, maar een chirurg is er niets bij. 

Les in het ontwijden

Omdat ik vind dat je schiet om het op te eten en niet om louter te schieten, heb ik mijn ree ook gekocht om mee te nemen. Je moet ervoor betalen. De rest wordt verkocht aan slagers en restaurants en die betalen er ook voor. Dus ook je eigen geschoten vlees is niet gratis. In een krat die ik gelukkig had meegenomen de ree erin, sneeuw erop en eenmaal thuis - zondag - zelf versneden. Je moet het toch een keer doen. Het verschilt in grote lijnen niet erg van een haas, alleen is een ree wat groter (die van mij woog ontwijd 11 kilo, dus zo heel groot zijn ze niet). 

Overigens heeft mijn mannetje dat gedaan en zijn we daar toch al met zo'n drie uur mee zoet geweest. Ik denk dat we zo'n 5 à 6 kilo overhouden. Van de botten maken we fond en ik heb de huid bewaard en ligt nu in een zoutbad: ik ga proberen deze zelf te looien. 

Prachtig wildbraad

Voor sommigen misschien weer een luguber verhaal, maar ik ben van mening dat je nog beter uit de natuur kunt eten dan van de commerciële vleesindustrie. Als ze het hebben over zoveel CO2 uitstoot door veeteelt, is dat niet door wild. Wild is CO2 neutraal, is mager, heeft een goed leven gehad en is op een humane manier door de kogel omgebracht. Zonder stress. 

Voorlopig geen uitjes wat jacht aangaat: drijfjachten zijn voorbij, tijd voor het wild om zich te concentreren op het jonge grut wat over een paar maanden ter wereld komt en dan begint vanaf november het weer van voren af aan.

Weer terug

Ik ben weer veilig thuis.

De tassen ook.

Bij mij ging om 05.00u de wekker op maandagmorgen. Jan was al een half uurtje op, want hij gaat altijd zo rond 04.45u bij mij weg zodat hij de drukte bij Antwerpen vermijden kan. Ik had de avond van te voren een smoothie gemaakt en een sneetje brood gemaakt en maandagmorgen heb ik enkel nog wat koffie gemaakt. Om even na half zes zat ik in de auto naar .... een collega. Uurtje rijden.

Jeetje, wat is al druk rond die tijd! Niet te geloven.

Even voor zevenen was ik bij mijn collega. Alle tassen overgepakt. De tassen en ... mijn geweer. Want - eindelijk weet je waar de tassen naar toe gingen - we zouden twee dagen gaan jagen in Duitsland bij Solms op uitnodiging van Leica. In feite was het één avond en één volle dag.

We hebben in Limburg een journalist opgehaald die een stuk zou gaan schrijven over een product van Leica. Mijn god, wat een kwebbel is die man! Die heeft echt aan één stuk gepraat. Niet alleen tegen ons, maar later ook in het Duits bij de gastheren van Leica. Het is te hopen dat deze beste man niet doorgepraat heeft op de hoogzit. Maar hij weet enorm veel en is heel aardig.

Daarna richting Wetzlar waar de fabriek en kantoren staat van Leica. Daar geluncht en een rondje gehad en daarna zijn we naar de jachthut gebracht. Deze ligt midden in het revier. Een simpel huis maar voor ons voldoende. Ik had een enorme kamer met een bed en een tafel. Meer niet. Was een beetje (te) sober. De anderen hadden niet veel meer. Beneden was het ook sober, maar het was er warm en dat is het voornaamste. 

Entree bij Leica

Raamdecoratie bij Leica

Vitrines

Het jachthuis

We hebben eerst gegeten: brood, maar wel van dat lekkere Duitse zwarte brood en daarna omkleden voor een nachtelijke zit op een hoogzit. Het was best fris: zo rond de -2 dus veel laagjes. 

Ik heb die avond van half acht tot een uur of elf op een hoogzit gezeten met rechts van mij een akker en voor mij ook. De grond was een klein beetje wit. Er zou volle maan moeten zijn, maar het was wat nevelig en de maan heb ik niet gezien. Desondanks door die nevel zag je best wel wat door de reflectie van de stadslichten tegen die nevel. Het is verbazingwekkend hoeveel je nog ziet in het donker. Daarnaast had ik een kijker bij me - een Geovid - en als je daardoor kijkt, zie je zelfs nóg meer. 

Ik heb een vos gezien, hazen en heel veel reeën. Eerst drie, later zag ik er wel tien. Maar reeën waren niet meer vrij rond die tijd. Enkel van een half uur voor zonsopgang en half uur na zonsondergang. Het ging om de zwijnen (sauen), maar die heb ik niet gezien. Je mocht ook op de vos schieten, maar waarom zou ik. Ik zie het nut er (nog) niet van in, dus laat ik ze met rust.

Dus zonder resultaat terug naar de jachthut. Niemand had wat geschoten die avond. Ik was super moe na zo'n lange dag, dus na de douche mijn bedje in.

De volgende morgen er weer bijtijds uit. Ontbijten en dan weer in vol ornaat aantreden. We zouden vandaag drie drijfjachten hebben. Dus er waren een aantal hondenmensen gearriveerd: dat zijn de drijvers die met hun honden het wild uit de dekking drijven en nog een aantal jagers, in totaal tien.

De tuin van de jachthut

Witte wereld

Weggetje voor de jachthut. Rechtdoor is
het jachtgebied.

Jagers en hondenmensen

De wereld was wit: het had gesneeuwd die nacht en het was prachtig overal. Heerlijk dat knisperende geluid onder je - overigens niet waterdichte 😡 - laarzen. Voor de eerste drift werden we ieder op een drukjachtbok gezet: dat is een klein soort podiumpje zodat je een meter boven de grond op een soort uitzichttorentje staat. Dan wordt er verteld waar vandaan 'al' het wild komt, waar je mag schieten - niet in de richting van je buurman - en tot hoe laat er gedreven wordt.

Mijn uitzicht vanaf bok 1

Dus dan sta je daar alles in de aanslag en wachten maar. Je hoort op een gegeven moment de drijvers en hun honden en veel later zie je ze ook, maar ik heb niets van 'al' dat wild gezien. Mijn buurman had wel een zwijn geschoten. Die had ik ook niet gezien, want die was achter mij langs gerend.

Dan direct door naar drukjachtbok nummer 2, midden in het bos en mijn collega stond op zo'n 75 meter rechts van mij. Daar gingen we weer. Een hele tijd niets gezien en ineens zie ik op rechts twee reeën, onrustig (logisch). Voorop een kalf en erachter moeders. Ze bleven op nog geen 20 meter van mijn post staan. De kalf zag mij niet, maar moeders wel. Die schrok zichtbaar. En ik? Ik bleef stil staan, mijn geweer lag naast me en ik genoot meer dan dat ik aandrang had om te schieten. Het kalf rende langs mij heen, moeders er heel snel achteraan en verderop links van mij bleven ze weer staan. Maar ze stonden niet dwars - zoals dat heet - dus kon ik daar niets mee en even later renden ze beiden weg. 

Mijn uitzicht en schietbereik vanaf bok 2

Mijn collega daar tussen de bomen

Tja.

Ik had dus niets, maar anderen hadden meer geluk en ik geloof dat er toen twee zwijnen zijn geschoten.

De derde aanzit was echt op een prachtplek. Ik moest er zo'n 100 meter voor lopen, maar zo in zo'n witte wereld echt geen straf. Weet hetzelfde verhaal natuurlijk. Ik had 360 graden bereik en als je dat hebt dan weet je echt niet hoe je moet staan, want dan kunnen die zwijnen overal vandaan komen ondanks dat de drijvers van voren komen. Ik heb die drift helemaal niets gezien, terwijl ik wel aardig wat schoten heb gehoord. Bleek dat de actie zich vrij geconcentreerd had afgespeeld vlakbij andere jagers.

Pad naar drukbok nr. 3

En nog een filmpje voor de liefhebbers (geen bloed hoor...)

In totaal zijn er zeven zwijnen geschoten door tien jagers, dus is matig. Helaas voor ons Nederlanders geen van allen geluk. 

Ik was ondertussen wel aardig koud geworden tot op het bot. Ik weet nu wat ik nog nodig heb en dat zijn een paar warme handschoenen, een dikkere onderbroek of meer lagen onderkleding en waterdichte laarzen. Grrrr. Wat een teleurstelling zeg. Mijn Sorels zijn niet eens waterdicht!

Dan met z'n allen wat eten in Braunsweig waar - toen wij daar aankwamen - net alle zwijnen werden gelost om daar geslacht te worden en in de ragout te verdwijnen. Er werd ons nog gevraagd of wij er eentje mee wilden, maar we hadden helaas geen plaats voor een zwijn. Bovendien moet je die dan thuis nog zelf slachten en versnijden.

Schweinehaxe. Niet voor mij hoor.

Dus nu, achteraf, heb ik ook een goed gevoel dat ik niets heb geschoten, want ik ga niet schieten om het schieten, maar zeker om er een lekker stuk wildgebraad aan over te houden. 

Na het eten, waar ik helemaal rozig werd, hadden we nog een aanzit op een hoogzit :-) en het was tegen tienen toen we daar ein-de-lijk naar toe konden. Ik moest er een heuveltje voor omhoog en toen ik boven was stond ik te hijgen als een trekpaard en warm dat ik het had! Maar zo mooi als het was, met overal die sneeuw en nu wel de maan! Echt super.

Mijn uitzicht vanaf de hoogzit op dinsdagavond.

Dus ik was niet echt heel geluidloos bezig. Nog op die hoogzit klimmen. Zat ik nog klem met m'n rugzak. Me installeren, proberen warm te blijven en dan maar gaan zitten.

Ik zat een half uur en toen kwamen er links van mij twee konijnen achter elkaar aan rennend de dekking uit. Zeer op hun hoede natuurlijk, maar wel heel speels. Leuk om te zien. 

Dan een lange tijd niets en toen hoorde ik rechts achter mij een takje breken. Daar komt wat aan, dacht ik. Aangezien ik verder niets hoorde dacht ik een ree. Maar even later zag ik rechts naast mij één enkel zwijn uit de dekking komen. Mijn hart maakte een sprongetje, dus snel maar omzichtig mijn oorbescherming op en langzaam mijn geweer pakken die naast me stond. Ondertussen liep het varkentje luid snuivend onder mijn kansel door naar links. Daar kon ik 'm goed zien, maar kon niet goed richten. Dat kreng bleef geen seconde stil staan. Toen verdween hij weer in de dekking. Ik bleef 'm wel horen en verderop kwam hij even later uit de dekking, liep de akker over - te ver weg voor mij - en ineens kwam-ie weer terug, weer rechts van mij. Maar zo onrustig heen en weer drentelend en ik kon echt niet goed richten. Je moet niet vergeten dat het donker was. En koud.

En even later verdween het beestje weer over de akker helemaal naar de andere kant het bos in. Daar kwam net een vos uit, ook mijn richting op, maar zoals eerder geschreven ga ik daar niet op schieten. Daar kom ik misschien later op terug, hoewel ik daar eerder ook al over had geblogd.

Afijn.

Om 23.45u daalde ik - half bevroren - af van de hoogzit en toen ik aankwam in de jachthut was nota bene iedereen (de andere drie dus) al terug. Overigens toen ik de heuvel af liep terug naar de weg, stonden daar drie reeën lekker te peuzelen, en pas toen ik op zo'n 30 meter van ze vandaan was, liepen ze in een drafje weg. Het is zo mooi!

Dus nog even na-borrelen - met water - en dan het bedje weer in. 

Woensdag, gisteren dus, ontbeten en nog even een korte wandeling gemaakt in de buurt van de jachthut waar ook een klooster staat. Het sneeuwde al weer en oh wat was het mooi! Alles is zo mooi. Je wordt er vrolijk en ontspannen van. Dat maakt de kou en het niet succesvol zijn toch wel goed. Overigens had ik geen enkel moment daar een rot gevoel over. 

Tegen elven geloof ik zijn we weer in de auto gestapt en via Limburg terug naar huis. Ik was tegen half zes thuis. Kom je thuis in een leeg huis natuurlijk - gelukkig wel warm en verlicht - maar dat ik toch niet echt leuk. Alles uitgepakt en niet te ver weggestopt want ik ga binnenkort weer en dan snel een bak boerenkool ontdooien en opwarmen. Ik was toch wel moe en lag er rond half tien in, nadat ik eerst even heel snel de foto's op mijn harde schijf heb gezet. Ik heb ze niet bewerkt - de witbalans is op sommige sneeuwfoto's niet helemaal goed - dus de foto's op deze pagina zijn zoals ze zijn. Maar geven wel een aardige indruk hoe het was. 

En vandaag weer aan het werk. Druk druk druk - nog steeds - door dat nieuwe programma. Hopelijk komt daar snel weer rust in.