Posts tonen met het label vakanties. Alle posts tonen
Posts tonen met het label vakanties. Alle posts tonen

And now for something completely different...

 De Westhoek in België is een prachtige streek om eens te bezoeken. Een bezoek aan Ieper mag niet ontbreken. Een mooie B&B wat ik van harte kan aanbevelen is De Rentmeesterhoeve in Poperinge. Echt super, mooie kamers en een héél uitgebreid ontbijt.













En vergeet dan niet om in Ieper om 20.00u de Last Post mee te maken, iedere avond onder de Menenpoort. Erg indrukwekkend!

Nog even de Challenge..

Ontbijt en koffie zit erin. Kwijlen omdat ze op TV op Discovery even een huis kopen van een miljoen in Alaska. Gaat mij niet zozeer om dat huis, maar wel om de lokatie.


Vakantie Alaska 2008

Jullie hebben nog de #30DaysChallengeBlog tegoed. Moet even kijken waar ik was gebleven...

#15. Wat ik vroeger wilde worden.
Ik wilde wel schrijfster worden. Ik schreef vroeger best veel verhaaltjes. Ik vond dat enig, maar na mijn schooljaren is alle fantasie verdwenen en schrijven over je eigen miserabele leventje verkoopt ook niet echt. Ik schrijf nog steeds vrij gemakkelijk, ook zakelijke brieven of mails. Dat gaat mij makkelijk af en kan als ik in de mood ben, zo een lel van een brief met prachtige volzinnen uit mijn mouw schudden.
Ik heb later nooit echt een ideaal gehad qua werk en ben simpel in het werk gerold waar ik nu in zit. Vind het leuk om te doen, maar na bijna veertig jaar non-stop werken, ben ik het wel een beetje zat. Dus als Jan zijn opleiding erop zit en we wat meer zekerheid hebben, ga ik eens even mijn situatie her-bekijken. Maar dat terzijde.

#16. Mijn mooiste vakantie.
Ik droom nog vaak van mijn vakantie naar Canada waar ik Jan heb leren kennen. Ondanks alle ontberingen heb ik deze vakantie intens beleefd en dat kwam niet enkel door Jan. Het was een drie-weekse expeditie door de Yukon en Alaska, met volle bepakking in the middle of nowhere. Zou het zó weer willen doen. Echt.


Foto's zitten nog in een ouderwets
foto-album...

Me in 2002

Het was best buffelen die vakantie..

Jan in 2002


#17. Blogpraat: doelen en desillusies.
Weet niet zo goed wat ik hiermee moet. Ik heb geen doel met mijn blog. Waar eerst bijna niemand mij volgde, merk ik nu aan de statistieken dat ik aardig wat views heb - wel nog weinig reageerders - wat ik wel heel erg leuk vind. Toch blog ik voor mezelf, om dingen van me af te schrijven en omdat het een soort verslaving is, een onbedwingbare urge om te schrijven. Ik heb daarom ook weinig desillusies. Als je niets nastreeft kan je ook niet teleurgesteld worden.

#18. Mijn vijf favoriete gerechten.
Die vind ik wel leuk. Ik zal ze hier opnoemen, maar nummer één is niet persé wat ik het allerlekkerst vind:
- oesters
- boerenkool. Wel die ik maak, met gebakken ui, spekjes en worstjes, geen rookworst.
- sabayonne. Maakt Jan nog wel eens als we samen zijn. Erg lekker.
- baklava. Heerlijke zoet Turks nagerecht. Echt super lekker.
- verse, zelf gemaakte frietjes


Volgens mij zijn de oesters al op...


Zullen we nog maar even doorgaan?

#19. Liefste cadeau wat ik ooit gekregen heb.
Dat is wel een lastige. Ik ben niet zo materialistisch ingesteld, dus een mooi cadeau is voor mij meer iets ontastbaar, iets wat je koestert, in je hart, je hoofd. Maar er zijn zoveel cadeaus die je dagelijks krijgt, al zie dat soms niet altijd. Voor mij is een mooi cadeau een mooi uitzicht over een meer of een wijntje op een zonnig terrasje met je lief, voor mij is iedere vrijdag - normaal gesproken dan - een cadeautje als ik mijn mannetje weer zie. 


Uitzicht over een meer tijdens onze vakantietrip in Zweden


#20. Celebrity crush.
Die is al een paar keer langs gekomen, dat is Jamie Fraser aka Sam Heughan, hoewel het mij meer om de karakter Jamie gaat in de serie Outlander. Vroeger was ik gek van Donny Osmond en ik was gek van Pete Dual in de serie Alias Smith&Jones. Nu vind ik Matthew McConaughey wel een goede acteur (van True Detectives seizoen 1 en Interstellar, gave film trouwens). Verder ben ik niet zo into crush. Het zijn ook maar mensen.


Nog maar een keer dan...


#21. En over mijn dag eruit ziet, informeer ik jullie nog wel een keertje...

Een fijn weekend!

Actieve vakanties

Ik wil niet zeggen dat ik in het verkeerde lichaam ben geboren. Ik ben een vrouw en ben tevreden dat ik een vrouw ben, maar mijn interesses zijn verder verre van vrouwelijk. Vroeger toen ik klein was heb ik alle boeken van Arendsoog gelezen, ik gaf niets om poppen of fornuisjes of kinderwagens. Ik speelde met Lego en autootjes. Ik klom in bomen of liep het mais en het tarwe plat. Ik speelde op mijn imaginaire paard dat ik een cowboy was. Ik had (en heb) ook alleen maar vriendjes en bijzonder weinig vriendinnetjes. Ik keek naar series als High Chapparal, Alias Smith & Jones, Star Trek.

Als we langs een messenwinkel liepen in Zwitserland tijdens één van onze vele vakanties met mijn ouders en mijn broertje wilde ik al een mes. Ik keek daar met grote ogen naar en zei dan: ooit. In feite heb ik tot de dag van vandaag nog steeds geen echt mooi mes. Ik heb er wel een gekocht, in Finland in een supermarkt voor 7 euro of zo, en die heb ik nog en die gaat ook overal mee naar toe. Maar echt een mooi mes, die moet er nog komen.

Mijn mes: het bovenste.
Jan z'n mes: die eronder.

Dat zelfde had ik met bergschoenen. Zo trots was ik toen ik eindelijk mijn eerste échte bergschoenen kocht! Ik heb inmiddels al aardig wat versleten, maar ik voel mij in mijn element buiten, met alles wat daarbij hoort. In de bergen, in de koelte, met mijn bergschoenen aan, mijn mes aan mijn riem en mijn rugzak op de rug [zucht].

Ik in Nieuw Zeeland

Dus niet in het verkeerde lichaam maar wel in het verkeerde land geboren! Ik weet niet waar ik dan wel thuis hoor, maar dan zit ik meer te denken aan landen als Canada, Zweden of Noorwegen. Hobby's als boogschieten en western riding - wat ik in het verleden heb gedaan - en mijn tegenwoordige interesses, getuige van een meer avontuurlijk leven.  

Starend in de diepte van de vulkaankrater
(Nieuw-Zeeland 2013)
Op de terugweg de berg af (Nieuw-Zeeland)
Toen ik rond mijn dertigste genoeg had van mijn toenmalig man (ja, dat bestaat...), moest ik andere vakanties bedenken dan die ik tot dan toe had gedaan. Tot dan toe was het met auto en tent naar (meestal) Frankrijk. Daarna was het - omdat ik alleen was - met groepsreizen op kampeer-wandelvakantie. Tenminste, daar koos ik dan voor. Eerste keer Corsica (prachtig, prachtig, prachtig maar zwaar), twee keer Franse Pyreneën, derde keer Spaanse Pyreneën. Toen gingen mijn reizen naar de andere kant van de oceaan, eerst naar Amerika met een kampeerrondreis door nationale parken, daarna met een hotelrondreis naar Canada, toen een hotelrondreis naar Nieuw-Zeeland, en dan op expeditie drie weken naar Canada waar ik Jan heb leren kennen.

Tijdens die behoorlijk zware wandelvakanties liep ik altijd wel behoorlijk te vloeken, maar je voelt je erna zo heerlijk. Zo uitgerust. Zo leeg. Zo vol energie....

We moeten het meer doen, dat actieve. Het is gewoon heerlijk. Het is zo lastig. We vinden zoveel dingen leuk.

Volgend jaar?

Jan en ik - Nootka Trail - Canada - 2004
En mijn mes....

Dromen van vakanties

Het lijkt (en voelt) alweer zo lang geleden: de vakantie. Met weemoed kijk ik er naar terug. Wat rest zijn de herinneringen, de foto's en de restanten van de muggenbulten. Zo'n duikvakantie is heerlijk, maar wat ik 'mis' is het primitieve, het buiten zijn, het wakker worden door vogeltjes, het slapen in een tent. 

Lekker primitief: met 4WD en tent (2008)

Klinkt gek niet? Duiken is een soort verslaving geworden: overal waar ik water zie wil ik er in. Op dit moment plannen wij echt duikvakanties, maar dat neemt niet weg dat ik nog steeds erg graag weer 'op safari' wil met 4WD en tent, of camper (misschien). Het komt er nu niet van, deels vanwege de tijd dat we op vakantie kunnen (in het voorjaar of in het late najaar) en deels vanwege 'So much to do and see, so little time, so little money'. Want ook wij moeten sparen voor onze vakanties.

Ons wel erg luxe onderkomen op St. Maarten
Grand Case Beach Club (2011)

Wat er nog op mijn lijstje staat:

  • kampeervakantie in Amerika en/of Canada. Al een paar keer gedaan. Wil het super graag nog een keer.
  • nog een keer naar Nieuw-Zeeland. Staat min of meer in de planning. Dat wil zeggen: zijn ervoor aan het sparen.
  • nog een keer naar Zweden of Noorwegen. Liefst met auto en tent. Kamperen is daar zó heerlijk!
  • een wandelvakantie ergens in Europa.
  • nog een keer terug naar Saba en dan meteen naar St. Eustatius.
  • nog weer een keer naar Schotland. Kamperen is daar niet zo denderend (luidruchtige Schotten en veel midges (kleine k**mugjes)). De B&B's vind ik dan weer te truttig, dus dan blijft een huisje over eigenlijk.
Ons campertje in Nieuw-Zeeland 

Dus nog genoeg verlangens. Omdat wij geen kinderen hebben, hoeven wij niet persé in het hoogseizoen. Op mijn werk kan ik in feite gaan wanneer ik wil. Jan daarentegen heeft - zeker nu nog - te maken met een planning. Even afhankelijk van waar hij na zijn opleiding terecht komt, is dat misschien ook heel flexibel. Wie weet. 

We hebben nu over een aantal maanden nog een vakantie in de planning en dat wordt wederom een duikvakantie naar een vrij onbekende bestemming: Oman. Die reis zal dan wederom enkel in het teken staan van het duiken en een klein beetje cultuur (want in Oman kom je ook niet elke dag). Je vliegt dan op Dubai dus daar ook heel even neuzen (wij zijn niet zo van die stedentrippers en Dubai is in mijn bevooroordeelde mening niet echt heel bijzonder) en verder zandhappen en eens andere visjes zien dan de Caribische visjes met hopelijk hier en daar een haai of - het summum - een walvishaai. 

Adelaarsrog. Ook mooi - Bonaire 2016 -
Joany Photography

Maar dat duurt nog wel even. Tot die tijd zijn het de HTK (huis-tuin-en-keuken) berichtjes.

Reizen

Reizen. 
Ja, ik reis graag. Of nee, laat ik anders zeggen: ik verruim graag mijn horizon. Het reizen op zich vind ik soms niet zo leuk en dan ligt het er ook nog aan hoe. Vliegen --> noodzakelijk kwaad. Opgepropt in zo'n overvolle cilinder waarin je geen kant op kunt. Auto --> ja, heerlijk. De vakantie begint het moment dat je het tuinhek dicht doet. 

De laatste jaren gaan wij zelden nog met de auto weg. Sinds wij duiken - sinds 2011 - is de wereld ineens een stuk groter geworden en ga je naar bestemmingen die je eerst links liet liggen. Zoals Bonaire. Als je niet duikt en - zoals wij - niet houdt van de hele dag bakken in de zon, ben je snel uitgekeken op Bonaire. Twee weken hooguit, maar dan heb je iedere hoek van het kleine eiland wel gehad. Dan kan je beter naar Griekenland of Spanje en dan is het eten en de sfeer ook nog eens duizend maal beter. 

Spanje - Calella de Palafrugell

Lekker eten in Calella de Palafrugell


Spaanse katers hebben het zoooo zwaar....

Het nadeel van duiken is dat het zo vreselijk verslavend is, dat je iedere vakantie daarop afstemt. En als je dat niet doet, dat je dan toch daar waar je bent gaat kijken óf je er kunt duiken. Al is het maar voor één dag. Heel naar.

Dit jaar zouden we oorspronkelijk naar Amerika gaan. Laatste keer was naar Alaska in 2008. Maar we zijn daarna nog naar Nieuw-Zeeland geweest en in Nieuw-Zeeland hebben we gedoken. Een paar keer. Was wel super. Nieuw-Zeeland is gewoon super.

Roos in de botanische tuin in Christchurch.
 



Nieuw-Zeeland onder water

We houden van rond rijden, kamperen, primitief doen, wandelen, buiten zijn. En zo min mogelijk mensen. Maar door Jan zijn studie gaat Amerika niet door dit jaar. Gaat gewoon niet. Dus gaan we naar Bonaire. Voor de vijfde keer. Bekend terrein maar daarom niet minder aangenaam. En wat minder primitief...




Bonaire revisited - onze vierde keer....

Little Aquarius - Bonaire
Voor het eerst dat ik een blog tik aan de rand van een zwembad! Een privé zwembad ook nog. Zacht, zwoel windje en het geritsel van palmbladeren, het tsjirpen van krekels en de irritante muggen maken het plaatje compleet....

Gisterenavond zijn wij aangekomen op Bonaire. De vlucht was op zich vrij rustig, tenminste geen turbulentie, maar daarentegen hadden we een kind achter ons die het af en toe op een brullen zette. Negen uur lang stil zitten valt ook niet mee. Van mij mogen ze kindvrije vluchten aanbieden, maar dat heb ik wel vaker gezegd. Baby's en kinderen onder een bepaalde leeftijd gewoon met z'n allen in één vliegtuig. Natuurlijk wel met de ouders. Wat een keet zal dat geven!

We werden opgewacht door een taxi van het autoverhuurbedrijf toen we aankwamen en hadden redelijk snel onze huurauto. Tassen erop en naar het huisje gereden waar we vorig jaar november voor het eerst waren. Het is een huisje van mijn oud-huisarts uit Lelystad. Ik hoorde per toeval via mijn moeder dat hij hier een huisje heeft. Het is een prima huis, alleen wel erg warm, maar ja, dat is het hier altijd. Enkel in de slaapkamer is airco. Verder helaas niet. Wat er ook niet is zijn shutters, zodat je overdag de ramen zou kunnen open houden. Het zijn zeg maar een soort van ouderwetse ramen die je omhoog kunt schuiven. Er zitten overal weliswaar horren voor, maar vanwege inbrekers kan je deze overdag niet open laten. Er zit zelfs alarm op het huis. 

Het huisje ligt in een wijk richting vliegveld. Als je vanaf het vliegveld naar Kralendijk rijdt en je nadert de eerste huizen is het aan die kant. Het is in een wat voor sjieke wijk moet doorgaan. Er staan erg mooie huizen zo hier en daar, maar ook minder mooi. De echte bevolking woont hier denk ik niet of ze moeten geld hebben. Dit huisje schaar ik zelf bij de betere huisjes. Bij het huisje is een zwembad en een groot terras. Het andere minpunt naast het gemis aan airco en shutters, dat zijn de muggen. Van die kleine gemene steekmuggen die je meteen te pakken nemen zodra je één teen buiten de deur steekt. Ik heb er ondertussen al een stuk of tien. Muggenbulten bedoel ik dan...

Eenmaal 'thuis' hebben we een broodje gegeten met ham en kaas en een glas melk, tassen uitgepakt, even een duikje genomen in het zwembad en gaan slapen. Dat was rond tien uur 's avonds plaatselijke tijd (drie uur 's nachts Nederlandse tijd). Jan was rond vijf uur 's morgens al wakker. Ik ben nog wat blijven doezelen tot het licht werd. Als ontbijt nog wat broodjes weggewerkt en dan maar met onze duikspullen naar Dive Friends om ons voor het derde jaar in te schrijven voor lucht en lood. Onze checkdive hebben we gedaan bij The Cliff of The Wall of weet ik veel hoe het daar heet en we werden - voor het eerst eigenlijk - tot in de zee begeleid door een medewerkster met extra lood voor het geval we niet voldoende zouden hebben. Ik had veertien pond en Jan tien. Ik had ook een nieuwe duikbril. Met een leesgedeelte. Niet dat ik ga lezen onder water, maar dat is om de dingen van dichtbij te kunnen bekijken. Dat was wel even wennen. Ook omdat het masker nieuw is is het wennen. Het besloeg ook steeds. Nieuwigheid zeker. Ik wil niet zeggen dat ik heb lopen etteren, maar ik moest wel met grote regelmaat water in mijn bril laten lopen om de mist te laten optrekken.

Overigens zijn wij bij The Wall vanaf de buis die onder water loopt naar rechts afgeslagen omdat de stroming van die kant kwam. Zonder camera of andere accessoires kijken of we het nog kunnen. Maar ons laatste duik was van september dus natuurlijk geen probleem. In het begin zagen we nog een kleine murene die wegzwom zodra hij ons gewaar werd en op het einde van de duik - een uur later - een vrij forse. Verder het gewone spul, waar we nu na zoveel keer duiken hier niet meer van opkijken. Gek eigenlijk dat je zo blasé wordt, hoewel het toch altijd wel mooi blijft, maar het bijzondere gaat er wat af.

Na deze eerste duik bij Two Buns een broodje gegeten. De zaken gaan blijkbaar goed daar, want de buitentafels waren nieuw en comfortabeler. Het zit er dan ook altijd vol tussen de middag. De broodjes zijn heerlijk en de bediening is goed - als ze niet alles op de grond gooien....

Dan alle spullen naar het huisje gebracht en met de pick-up naar de Albert Heijn die hier Van Tweel heet. Fors inkopen gedaan. Het is hier schrikbarend duur. Even tweehonderd dollar is niets. Maar uit eten vinden wij hier niet zo bijzonder en omdat de keuken compleet is en we hier twee weken zijn, gaan we voornamelijk thuis eten maken. Zo af en toe uit eten, maar zoals ik al schreef is het hier allemaal een beetje hetzelfde en vooral erg Europees. En dat verwacht je niet van een Caraïbisch eiland. 

Omdat het nog vrij vroeg was nadat we alles hadden thuis gebracht en opgeborgen, zijn we toch maar nog voor een tweede duik gegaan. Ondanks dat ik wat moe was, maar het was nog te vroeg en te warm. Dus bij de Dive Friends vlakbij de luchthaven lucht gehaald - tenminste: Nitrox. Want wij duiken hier enkel Nitrox - en naar De Pier gereden. Het kan zijn vanwege mijn nieuwe duikbril, maar ik vond het hier verrassend helder in vergelijking met vorig jaar, toen we daar voor het eerst hebben gedoken. Weinig tarpons dit keer - eentje - maar wel veel van die geel gestreepte vissen - geelstreep grommer - en zelfs één met een forse haak in z'n bek. Onze poging die eruit te halen is niet echt gelukt. Wel hebben we het stuk nylondraad kunnen verwijderen. De haak niet. Daar zal-ie dus mee moeten blijven rondzwemmen. Verder veel Gele Zeebarbelen en natuurlijk de Parrotfish, oftewel papegaaiduikers, ook een paar hele grote die je ook echt hoort als ze aan het koraal zitten te kluiven.


Onze eerste cocktails, op Schiphol. Vóór vertrek.
Na een dik uur eruit, flessen terug brengen, spullen uitspoelen en naar huis. Het was ondertussen ook tegen vijven en de cocktails komen later in de vakantie wel. Nu even rustig aan. Gedoucht en tegen half zeven eten gemaakt - spaghetti met courgette en wahoo (wegens gebrek aan zalm) - wat overigens prima smaakte maar ik had dan ook trek voor twee. De avond verder doorgebracht aan het zwembad, in de wind, om toch een beetje de muggen te weren, wat helaas lastig lukt.

Expressing one selves in a different language

My intention to start writing my blog in English, was a harsh one. Although we grew up with English and I started to learn it when I was about twelve years old, it is very hard to express one's true feelings and emotions in a language that is not your native one. 

I had that same struggle when I went on holiday with a Colony de Vacances. The first time was to Corsica and I was fourteen years old. I had two years of Frenche and because my dad worked for a French company - Jeumont Schneider - he had the opportunity to send me away on a holiday camp. He already started mentioning it when I was thirteen, but I found I had too little experience with French so he 'postponed' it to 1975. 

It was very difficult for me in the beginning but soon I had a friend - Valerie - and she was not even the one I stayed with before we went to Corsica. My father knew a family close to Paris and we stayed there one week before I left. This family was quit a big one with five children and the oldest girl - Louisette - was supposed to be my 'guide' and friend. But we were quit different from each other and very soon I had another friend and I can remember very well that everybody warned me for her. I do not know why, but we went along very well and I've always been self supporting and I just did what I did and although I longed for home very much, it was a educational time for me and it formed me to being the person I am now. It was also very good for my French. Where before I went away I thought my father spook very well French, when I returned I asked him: What is it you want to say....I can translate....
You learn very quick.

I remember the first night laying in this big white tent with all the other French girls and they asked me to introduce myself. So I started with: Je m'appele Conny et j'habite en Hollande. I do not remember the staff playing a leading role in the fact that I was a foreigner and trying to integrate me into the group. As far as I know, I did that on my own. And after a few days I had quite a group around me. 

Everything that happened during that first holiday as a foreigner between all those French boys and girls went by as a film and somehow I never played a roll in it. I can remember a lot, but I cannot remember I could integrate fully and that was because of the lack of expressing yourself in a foreign language. When I was frustrated I could not tell that in the way I wanted, so perhaps I stayed low. But I remember having a good time and with a load full of experience of the French language and undependability, self support and self esteem, I returned home after five weeks having stayed in France. I think after that I never was the same. Not shy anymore and ready for the world.

When I was seventeen I went for the second time. My father arranged that. Again. This time more mature, more experienced, but still struggling with the language and now of course with older boys and girls in the middle of puberty. Lots of drinking - not me - and smoking - not me - and this time we went to Tunisia. Very strange country, especially at that time (1978). And again I stayed with Louisette the week before we flew to Tunisia but I spend my time with another girl as my friend. I do not recall her name.

So my blog will be sometimes in English but more often in plain Dutch, because when something bothers me I am better to express myself in my native tongue than a foreign one. But you can always choose this pages to be translated in any language you like.....and have a good laugh....:-)






IK GA VERHUIZEN!!!

Ik ga verhuizen. Dames en heren, boeren en buitenlui, lieve lezers: gaan jullie met mij mee? Please, please, please? Ik vervolg ...