Hormonen en huis-perikelen

Ik ben een lange slaper. Geen langslaper, maar ik maak veel slaapuren. Meestal ga ik rond half tien naar boven. Dan haal ik de make-up van mijn gezicht, poets mijn tanden en lig dan zo tegen tien voor tien in mijn - zeker in de winter doordeweeks -  ijskoude bed. Ik lig dan nog een minuut of tien naar het plafond te staren en dan doe ik het licht uit.

Lig ik net lekker beetje weg te dromen, wordt er vrij dicht bij mijn huis een enorm vuurwerk afgestoken. Gisterenavond van hetzelfde, om precies dezelfde tijd. Zal er vanavond dus eens op letten en kijken wie het doet.

Het komt ook voor dat ik wakker word - gelukkig! - en dat ik direct weet: nee, dit wordt 'm niet. 

Vandaag is dus zo'n dag.

Buiten ook nog zo donker en grijs als kweeniewah - wat met die fijne januarimaand? - weer wennen aan het alleen zijn na een dikke week samen en aan het weer de hele dag op kantoor zitten. Met dit weer overigens vind ik dat niet zo'n straf.

En dan zijn er natuurlijk nog de hormonen die deze periode blijkbaar weer enorm opspelen. Het is vechten tegen de bierkaai en ik word daar niet vrolijk van. Integendeel.

Nog de kaasfondue op oudejaarsavond

De eerste dag van het nieuwe jaar zijn wij geruisloos België uitgereden. Niet via ons huis en niet via familie. Gewoon hup, in één streep naar de pittoreske Haarlemmermeer. Daar waren we tegen drieën en aangezien het traditie is, de hardloopkleren aan en een rondje gelopen tussen de honde- en wandelaars - zeker op zondagmiddag is het altijd best druk. Je ziet de mensen dan kijken. Kijk, die beginnen het jaar goed! Nee, wij gaan door waar we al mee bezig waren. Al zo'n vijfendertig jaar! Oftewel zo'n 10.000 km.

Op 2 januari was het bedrijf nog gesloten. Cadeautje van de baas. Altijd lekker natuurlijk. 

Dus hebben we de dag nuttig besteed door even naar een sanitairwinkel hier in de buurt te gaan. En dat was een verademing! Direkt goed geholpen en onze wensen in een mooie 3D tekening gezet en langs de diverse produkten gelopen. Ideeën opdoen voor de vloer op de begane grond, want nu we hoogstwaarschijnlijk overal vloerverwarming gaan doen, is een lamelparket in de woonkamer niet de beste optie. Nu hou ik niet van een plavuizenvloer en in principe hou ik ook niet van 'nep' - een houten vloer moet ook echt van hout zijn en niet van kunststof (laminaat) of steen (plavuizen) - maar wie ben ik om niet mijn principes wat bij te stellen. 

Feit is dat met vloerverwarming je het meeste rendement hebt met een harde vloer, dus ofwel een gietvloer of plavuizen. Een gietvloer vind ik erg mooi maar is aan de dure kant (> 100 euro per m2) en tegels/plavuizen zit zo rond de 62,00 de m2 (inclusief BTW!). Ook voor de vloerbedekking hebben we een stelpost (25,00 per m2 exclusief BTW - hèhè, wat koop je daarvoor....), dus we zitten zo'n dertig euro de vierkante meter boven die stelpost.

Nee, geen hout, maar keramiek.

Met de overige produkten was Meijer beduidend goedkoper en ook duidelijker omdat het allemaal 'gewoon' inclusief BTW is dus je weet direct waar je aan toe bent.

En we kregen tenminste advies! Zo wilden wij een douchewand van 1.40 meter, maar nu werden we er wel op gewezen dat het wel mogelijk moet zijn om een glazen wand van 1.40x2.00 op die plek te krijgen. Als je een trap hebt waar je die draai niet kunt maken, zal je never nooit zo'n douchewand daar krijgen. Je kan dat niet effe de bocht om plooien. Dus waarom plaats je geen extra muurtje zodat je glazen douchewand 'maar' 1.20m breed hoeft te zijn? Ja, goed idee. Niet aan gedacht. Bij dat stomme Sanicomfort kon alles, als het maar duur is:

'En welke spoelknop (voor boven de WC) had u gewenst?'

'Eh, nou, deze simpele...' 

Boeien wat voor spoelknop er boven het toilet hangt zeg! Vond 'm al duur zat. Vijftig euro. Ex BTW.

Ondanks dat ze weten dat we waarschijnlijk onze spullen niet via Meijer gaan betrekken werden we weer super geholpen. En als het voor de installateur geen probleem is en wij het geld - de stelpost - voor het sanitair vrij kunnen besteden, voor ons ook geen belemmering om het via hier te laten leveren. 

Ook mooi voor in de badkamer misschien.

'Houten' tegelvloer...

Carwash

Dan meteen de boodschappen doen en de auto door de wasstraat en thuis nog wat lopen klooien, straatje vegen, het meeste kerstspul weggehaald (nog niet alles: geen tijd) en mailtjes maken. 

Schets badkamer

Schets keuken

Volgende week moeten we weer die kant op en nu voor de keuken met een andere contactpersoon - mag ik hopen - wat niet wil zeggen dat dat beter is. Wij hebben zo onze eigen specifieke ideeën. Na drie keukens en twee badkamers verbouwen weten we wel zo ongeveer wat we willen en ja, dat is een beetje anders dan anders. Geen peperdure apparatuur, werkbladen of kastjes, maar functioneel meubilair. 

Zo willen wij voor de keuken nu enkel de lange muur laten voorzien van keukenmeubilair omdat wij nog niet exact weten wat wij willen met de rest. Daarom hebben wij een los fornuis zodat we daar nog wat mee kunnen schuiven om op een gegeven moment tot dé ideale opstelling te komen. 

Tegen de lange muur komt van links naar rechts: passtuk, vaatwasser, aanrechtkast met lades met daarboven zo'n porceleinen spoelbak (Ikea), daarnaast een kast met lades, dan een smal kastje en tot slot een koelkast. 

Wij houden niet van keukenwanden tot aan het plafond en zijn ook geen fan van bovenkastjes, omdat je daar voortdurend je kop tegen stoot en mega in de weg hangt, maar bij Ikea hebben wij daar een goed alternatief voor gezien, wat heel hoog hangt en waar je dus ook geen last van hebt. Maar ja: Ikea. En dat wil de installateur zeker niet plaatsen. 

En ik heb al gekeken voor zo'n soortgelijke spoelbak trouwens en die kosten zo tegen de achthonderd euro (poink!) en bij Ikea iets van 350 euro. Ja, ik weet wel wat ik mooi vind....

We zijn nog niet uit over het werkblad. Jan wil daar om te beginnen zo'n kunststof nep-houten werkblad. Zoals ik al zei vind ik nep niet mooi en diep in mijn hart sta ik dus ook niet echt achter zijn voorkeur. Ik heb nu in mijn keuken een massief houten werkblad wat ik erg mooi vind, maar wel een gebruiksaanwijzing heeft. Voordeel is dat het 'leeft' en juist door de butsen en vlekken een zeker karakter krijgen. Nadeel is dat het onderhoud vergt en je niet zomaar hete of zeiknatte spullen daarop kan laten staan. Op mijn keukenschiereiland heb ik een composietsteen en dat is wel erg praktisch. Maar wel erg koud! Zou bijna verwarming willen onder dat blad! 

Dus voor onze nieuwe keuken hangt het een beetje af van de prijzen. Als we op de vloer plavuizen leggen die eruit zien als houten planken, is het misschien beter om geen houtmotief als aanrechtblad te nemen, maar misschien iets als op het plaatje hierboven of iets grijzer bijvoorbeeld. Het fornuis is antraciet, dus een antraciet werkblad zou ook mooi passen.

En voor de rest van de keuken - de tegenoverliggende muur - hebben we, zoals gezegd, de tijd. Voorlopig zetten we daar wel één of ander kastje wat we als werkblad kunnen gebruiken. Komt tijd komt raad (en ideeën).

Van huizen en muizen

Life's a bitch.

Het valt soms niet mee en dan moet ik me even afreageren. Ik doe dat dan op mijn blog, lees dat later na en dan denk ik: naaah! wel beetje heftig. En dan pas ik de blog maar een beetje aan. Je weet nooit wie er mee leest.

Mijn bui is ook wat gezakt. Ik heb net mijn eten op: heerlijke zelfgemaakte rendang met rijst en pittige komkommer. Ik heb gesmuld. Het was boodschappendag dus even naar de supermarché mijn lijstje afwerken. Ook al wat ingrediënten gehaald voor het kerstmenu. Hoeven we niet alles op het laatste moment te kopen.

De weekenden staan tegenwoordig bijna geheel in het teken van het nieuwe huis. We hebben enkel het weekend. Met een 'normale' relatie praat je daar doordeweeks ook over, maar dat gaat bij ons nu eenmaal niet.

Deze maand hebben wij onze eerste afspraken voor de elektra en het sanitair. Daarvoor moeten we naar een sanitairbedrijf, wat niet echt op onze route ligt. Dus een hoop geregel en geschuif in de agenda's en dan moeten we ook nog een keer terug voor de keuken, want de beste keukenman is net dán niet aanwezig.

We moeten zelf gaan bepalen waar we onze elektra willen hebben door het hele huis. Dus iedere ruimte nalopen en de meest efficiënte plek zoeken. Er zijn een aantal punten, schakelaars en stopcontacten voorzien. Natuurlijk zo weinig mogelijk, want dat gaat nu eenmaal zo. 

Er is sanitair voorzien, dus de badkamer en de wc en daarvoor is een bedrag van - hou je vast - drieduizend euro gereserveerd. Daar doe je niet echt veel mee. Tenminste, wij toch niet. Nu zijn wij ook niet van die dure mensen, maar ik vind een badkamer toch best belangrijk en het stadium van douchebak/douchegordijn ben ik toch echt gepasseerd. Dat wat ik nu heb bevalt mij erg goed: een ruime douche met glazen wand en een schuifdeur. Een gewone douchekop, dus geen regendouche, maar wel een thermostaatkraan. Geen bad, daar liggen we toch nooit in, maar wel een hangtoilet en dat hoeft ook geen designplee te zijn. Daar zie je toch niets van als je erop zit. Als-ie maar goed schoon te houden is, dus geen hoekige randjes.

Dus zondag ná het hardlopen, weer met de tekeningen op tafel - en de speculaaspop - alle aansluitpunten ingetekend. 

Vrijdag zijn we eerst nog Schotse Hooglandervlees wezen halen. Weliswaar helemaal in Kraggenburg, dus best een eindje tuffen. Het laatste stuk in het stikdonker op een weg die je niet kent, maar we werden allerhartelijkst ontvangen met koffie en koekjes. Even kletsen en dan met tien kilo weer terug naar huis. Het was tegen negen uur eer we aten.

De 'normale' koeien van de boer.

Zaterdag heb ik de kerstboom gedaan. Sinds jaren eindelijk weer een echte boom. Ik heb echt jaren een kunstboom gehad, en dan een échte kunstboom, eentje die niet groen was, maar zwart. Maar op een gegeven moment ben je dat zat en nu was het weer tijd voor een echte. Staat buiten weliswaar want ik heb binnen geen plek, en bovendien wil ik 'm het liefst laten overleven om 'm dan in de nieuwe tuin neer te kunnen zetten. Dat moeten we afwachten natuurlijk.

Zaterdag ook nog even een stukje gefietst, gewoon omdat het kan. Het was tamelijk nevelig maar wel lekker fietsweer.

En we hebben een bezoeker die zich laat zien in de tuin. Wist al dat er muizen waren, maar overdag laten ze zich meestal niet zien.

Muisje doet zich tegoed
aan het vogelzaad.

Deze nam het risico te grazen worden genomen door de vele katten die mijn tuin als doorgaande route gebruiken. 

Ik vind het prima, zolang het beest maar buiten blijft. 

Huisdieren

De hormonen trekken en duwen aan mijn gestel. Vandaag heb ik het zwaar. Zwaar hoofd van het hardlopen van gisterenmiddag, en een tikkie saggerijnig (ja, ik weet het, dat is niet de juiste spelling...).

Foto slaat nergens op maar moest toch wat.
Wel een eigen foto van ijs (Markermeer)

Het liefst zou ik vandaag nog tot een uur of tien onder de wol willen blijven liggen en dan naar beneden komen in een lekker verwarmd huis op de voet gevolgd door ofwel een kat ofwel een hond. Allebei vind ik ook prima. Als ik dan een hond zou hebben, zou ik wel wat eerder uit bed moeten dan tien uur, want dat arme beest zou natuurlijk op knappen staan. Dan zou ik mijn kaplaarzen aandoen en met dat beest lekker naar buiten gaan, de blubber in (ik ga er voor het gemak maar alvast van uit dat ik in WO woon).

Dan weet ik zeker dat ik mijn hormonen die mij nu zo boos en ontevreden doen voelen, de kop heb ingedrukt. Dan zou ik eenmaal weer thuis een lekkere bak koffie zetten en opdrinken met een boterham en misschien een krant. Hoewel, als je ook een kat hebt is een krant lezen al per definitie onmogelijk want die beesten gaan altijd pontificaal bovenop alles zitten waar je op dat moment in aan het lezen bent. 

Dan zou ik de gashaard aanklikken. Of de pelletkachel. Dat is nog even een keus die ik moet maken. Ik vind een pelletkachel namelijk niet mooi, maar schijnt met het oog op de toekomst en het miljoe wel beter te zijn dan een gaskachel. Afijn, ik ga er even vanuit dat ik een gaskachel heb. Die floep ik gewoon even aan. Gewoon omdat het kan. En omdat het gezellig is. De kerstboom staat niet voor niets in de kamer!

Maar wat ziet mijn oog? Een tuin die schreeuwt om aandacht. Een kat die naar buiten wil en een hond die met mij mee wil de tuin in. Dus na de koffie, het broodje en de krant de kachel laag, de kaplaarzen weer aan, een dikke trui, muts op en hop, de tuin in.Dan loop ik naar het tuinhuis. Ik kijk hoe de wind staat en denk: weet je wat? Ik ga lekker fikkie stoken. En dan steek ik hout aan op de vuurplaats. Ondertussen snoei ik hier en daar, hark wat hier en daar, aai het paard dat aan de andere kant van het hek staat en geniet van de stilte, van het geknap van het houtvuurtje, van de geur. Ik veeg met de mouw van mijn jas een snottebel weg en geef de hond een aai. De kat is weer de hort op, maar heeft een fluoriserend geel halsbandje om, anders wordt-ie zo overhoop geknalt.

Foto van Internet

Ja, ik zie mezelf al helemaal staan volgend jaar en de jaren daarna. Twijfelde ik nog over huisdieren: als ik echt de hele dag thuis ben dan komen die er. No doubt!

Yule en vuurplaatsen

Ik zit weer in mijn worstelweek. Dat is de vloek van de overgang. Ik vind alles saai. Ook al schijnt de zon, het is saai. En ik voel me bedroefd. Appelig, zou m'n vader zeggen.

Maar goed dat ik overdag niet thuis ben. Zou het enorm op m'n heupen krijgen zo met die zon die naar binnen schijnt en ieder stofpluisje doet oplichten alsof het een enorme berg is. Alles moet dan schoon en glimmen, zodat ik mij met een bak thee in dat super schone huis op de bank kan ploffen.

Dat is ook één van mijn eisen voor het nieuwe huis: ik wil geen stof meer! 😀

Gisterenavond liep ik ook een beetje doelloos door mijn huis, vóór mij de doos met de weinige kerstspullen die ik nog heb. Kreeg geen inspiratie. None. Misschien omdat ik de afgelopen jaren weinig tot niets aan kerst heb gedaan. Omdat ik het zo overcommercieel vind. Een prachtig heidens feest door een stel oude wantrouwige mannen in lange jurken omgedoopt - gekerstend - tot een christelijk feest waar de geboorte van een simpele timmerman wordt herdacht, wat weer is omgedoopt tot een commercieel feest, ter ere van de nieuwe god: Commercie.

Ik vind het best leuk hoor, al die lichtjes, gezellig, kaarsjes, sneeuw. Maar juist dat laatste ontbreekt natuurlijk vaak hier en dan is het het nét niet. Ik zei altijd: ik ga kerst vieren als het sneeuwt. Dus ik koop een boom en zet 'm in de tuin en als het dan sneeuwt dan ga ik gezellig doen. Kastanjes poffen buiten, hete chocolademelk (met een scheutje drank erin), 'smores' boven een vuurtje.... Heerlijk lijkt me dat.

Afgelopen winters geen sneeuw. 

Ik vind het altijd zo opgedrongen dat je op 25 en 26 december kerst móet vieren. Waarom niet op een andere dag, een dag die jou beter uitkomt of een dag waarop alles klopt? Waarom nou persé die dagen? En bovendien is het 'oorspronkelijke' Keltische kerstfeest niet op die data, maar een paar dagen ervóór. Dit jaar op 21 december om precies te zijn: de zonnewende, yule of joel. In mijn ogen een veel mooier, veel dieper, veel intenser feest. Heidenser... Mijn oude heksenhart gaat hier sneller van kloppen. 

Je mooi uitdossen, dansen om een zonnekrans, drinken dat de donkere dagen voorbij zijn en de zon weer terug komt. Hoezee voor de zomer! 

Ik ga het dit jaar weer doen. Ik koop wel een boom - een echte en dat is écht jaren geleden - maar zet 'm buiten. Versier 'm met lichtjes en dingetjes uit de natuur. En ik laat 'm staan tot ik echt zeker weet dat er geen sneeuw meer komt.

En volgend jaar hè, in mijn nieuwe huis, dan komt er óók een echte boom, maar die komt dan ook echt in de tuin te staan. Vlakbij de plek waar ik mijn vuurplek wil. 

Foto: Oase, Nieuwland

Zoiets als hier boven. Dus niet zo'n strak mooi gepolijste vuurplaats, maar iets simpels, iets oers, iets primitiefs. Met boomstammen als bank of nou ja, vooruit, een iets comfortabeler stoel of zo. Maar gewoon een plek waar we af en toe lekker fikkie kunnen stoken met een dekentje over onze benen en waar we onze kastanjes kunnen poffen.

O, ik kan niet wachten....

Winters weekend

Het went nooit. Iedere zondagavond moeten we afscheid nemen voor een week. We slapen dan nog wel naast elkaar, maar ja, dan zijn we in dromenland en tegen half vijf maandag gaat mannetje weer naar België. Zeker als je een leuk weekend samen hebt gehad, valt het zwaar om weer die saaie week in te gaan zonder elkaar.

En dat moeten we nog negen jaar volhouden. Ik wou dat het anders kon, maar onder de regenboog staat geen pot met goud en de Staats keert niet meer uit dan 7,50, van de BankGiroLoterij krijg ik enkel maar kaartjes voor The Bodyguard - die ik dan weggeef want ik hou niet van musicals - en ik ken ook geen welgestelde miljonair die mij zomaar iets van pak-m-beet een half miljoen kado wil doen om die negen jaar te overbruggen.

Afgelopen zaterdag zijn wij voor de zoveelste keer naar Boretti gereden om daar even een fornuis uit te kiezen voor in het huis in WO. Het wordt dezelfde die ik al heb, maar dan met een elektrische oven in plaats van een gasoven. Kwijlen bij die prachtige koelkasten met loads of space... Ja. Wegens gebrek aan ruimte en knikkers maar even niet. Ook een pracht van een wijnklimaatkast zou ik best wel willen

Hoewel, zo'n klein wijnkoelertje is meer iets voor ons. Zoveel drinken wij nu ook weer niet.

Dan in Almere even ad hoc naar een 'winkel' waar ze tuinhuizen en garages en dat soort spul verkopen (Blokhut.nl) en een heel leuk en verfrissend gesprek gehad over een houten garage die wij in de tuin willen gaan zetten in WO. We laten dan door een betonstorter eerst een vloer storten - kijken of dat al eerder mag - en dan bouwen we zelf de garage er op. Niet dat we 'm gaan gebruiken als garage, maar we hebben de ruimte nodig.

Meteen even een idee op gedaan voor het pad naar de voordeur daar straks in WO.

En dan kwam Sinterklaas 's avonds ook nog langs middels het Sinterklaasspel. Dan heb je ene keer zes kado's en de beurt erna nog maar twee. Maar dat maakt het wel leuk. We hadden per persoon drie kadootjes gekocht met een gezamenlijke waarde van rond de twintig euro. Gelukkig geen schuursponsjes....

Gezellig...

En dan zondagmorgen heerlijk hardgelopen in zo'n schitterende winterse wereld. Ik kwam daardoor wat moeilijk in het ritme, maar ach, zit toch nog in 'training' en je moet ook genieten. En dat heb ik volop gedaan. Was wel koud. Maar de beloning.... ah, de beloning..... daar doe je het voor....

Het 57e levensjaar. En verder...

Nu ik mijn 56e levensjaar achter me heb en al een aantal dagen me bevind in mijn 57e levensjaar, lijkt de tijd nu wel enorm snel te gaan. Hoe ouder je wordt, hoe sneller de tijd.
Het lijkt nog maar net een paar weken geleden dat ik voorbereidingen moest treffen voor kerst. Nu is het over een maand alweer zo ver. Iedereen in de stress. 

Waar anderen de herfst op handen dragen, vind ik het maar zozo. Dit heeft meer te maken met de donkere dagen dan met de prachtige herfstkleuren, de spinnewebben, de blaadjes op de grond en die speciale geur die er altijd hangt rond deze tijd. 

Mijn tuin is zo goed als winterklaar: de lei-lindes zijn gesnoeid en de haag voor een groot deel geknipt. Ik heb de druif een heel eind terug gesnoeid om deze alvast wat hapklaar te maken voor als ik 'm wil gaan verhuizen. De Aloë Vera's staan voor een deel binnen. Moet nog een plek zien te vinden voor ééntje, maar omdat mijn huis vrij klein is, is dat ieder jaar weer een crime.

Dat is hopelijk met het nieuwe huis ook opgelost, want ik zou er graag een (tweedehands) kas willen hebben. Dan kan alles wat moet overwinteren daar in.

De inhoud van de tuin zal sowieso van lieverlee helemaal  - of toch voor een groot deel - richting WO gaan. Stukje bij beetje. En op de opengevallen plekken komen planten die geen verzorging nodig hebben óf ik plemp het helemaal dicht met tegels. Dat moet ik nog even bekijken. 

Ik kan me nog heel moeilijk voorstellen hoe het zal zijn in het andere huis. Het is natuurlijk ook nog zo dat ik daar vier van de zeven dagen niet ben. En ik vind dat best een minder leuke gedachte. Het is jammer genoeg té ver rijden om iedere dag op en neer te gaan (iets meer dan twee uur) en bovendien volslagen nutteloos want ook dán kan ik niet genieten van het huis, de tuin (die nu nog kaal is natuurlijk) en vooral .... de stilte....de frisse lucht...

Ik ben niet meer zo heel romantisch ingesteld dat ik nu vlinders in mijn buik heb bij het idee heb dat we bezig zijn met een 'nestje' voor ons beiden. Na twee relaties en een flinke dosis levenswijsheid, weet ik dat dit gewoon weer een huis zal zijn, een thuis weliswaar, maar waar ook op een gegeven moment stof komt te liggen en waar ook gepoetst en geschrobt moet worden. 

We zijn ook niet van die mensen die alles direct tiptop in orde moeten hebben, omdat dat gewoon een utopie is en je laat meeslepen door programma's als Binnenstebuiten en Bouw Je Droomhuis. Een thuis wordt het vanzelf wel, met de jaren. Zoiets moet groeien. 

Ik zal je zeggen dat ik zelfs wat kriebels in de buik heb bij het idee dat ik over negen jaar inderdaad dan eindelijk ga samenwonen met mijn man. In één huis. Dat klinkt misschien heel raar en tegendraads, maar ik heb nu doordeweeks mijn eigen routines en gewoontes en dingetjes - je kent dat wel - en dat valt dan helemaal weg natuurlijk. Alhoewel: als het inderdaad zo is dat de militairen straks zeven (!) jaar langer moeten werken, heb ik overdag zeeën van tijd natuurlijk. Aan die ruim 600 m2 tuin zal ik mijn handen vol hebben. En wie weet tijd voor een kat. Of hond...

Mijn droomhond: Saarloos Wolfhond.

Hopelijk blijf ik nog lang fit en gezond. Vanmiddag alvast weer voor het eerst weer hardlopen na ruim een maand vanwege blessure/griep/vakantie. Ben erg benieuwd en heb er érg veel zin in.

En o ja, ik heb een Garmin 235 besteld....

Stormachtig weekend

Het is verbazingwekkend hoe snel iemand het ontspannen gevoel dat je hebt na een vakantie, zo in één dag teniet kan doen. Iemand die op dit moment geobsedeerd is in iets en waarvoor ik de klaagmuur of boksbal ben. Verwijten vliegen me om de oren en ik moet alles opzij zetten om te voldoen aan diens eisen. 

Was vrijdag dan ook tamelijk gefrustreerd toen ik weer naar huis reed om mannetje op te halen om samen naar de markt te gaan voor onze boodschappen. Markt bleek al gesloten - tenminste 'onze' groentenkraam - dus dan maar naar de grootgrutter. 

Wel mooie luchten vrijdag.

Zaterdag 'moesten' we weer naar Kaatsheuvel en zijn via Amstelveen gereden om daar bij een bedrijf blokhutten, tuinhuisjes en garages te bekijken. Voor ons nieuwe huis moeten we toch iets van een garage annex tuinhuis hebben en dat is ook voorzien - de vergunning althans - maar ook nodig omdat we anders al onze zooi in huis moeten zien te parkeren. En dat zal niet gaan lukken.

Onderweg naar Amstelveen echt een pracht van een regenboog, zó fel! Kon helaas niet stoppen onderweg, dus dan maar een foto vanaf het bedrijventerrein. Was echt magnifiek om te zien.

Op de terugweg van Kaatsheuvel hadden we lekker zonnetje in de bakkes, dus best wel beetje link zo op de snelweg als het net geregend heeft. Maar wel mooie luchten. Wat dat aan gaat is november wel een prachtmaand (ook omdat ik in die maand ben geboren natuurlijk 😛

Zondag had ik mij voorgenomen om weer te gaan beginnen met hardlopen. Ondanks mijn blessure - die nu wat is afgezwakt - en ook om te ondervinden hoe die zich houdt tijdens en na het lopen. Maar door de storm is daar helaas niets van gekomen. Het waaide zó hard dat het niet verstandig was geweest je in het bos te begeven, waar je overigens wel heel goed beschut kunt lopen. Poging is dus uitgesteld naar woensdagmiddag.

Met mannetje gaat het overigens niet zo best: hij is enorm gespannen over de immense investering en dan met name over het feit dat je niet kunt overzien waar het financiële schip strand. Ondanks dat hij er niet alleen in staat - op papier wel maar in the flesh niet - zal hij pas weer rustig worden als er échte handtekeningen zijn gezet bij de notaris.

Nu hij doordeweeks in België is kan ik er weer wat meer afstand van nemen, ook omdat ik de papieren (plattegronden) niet thuis heb en ik wel tot uit den treure kan gaan zitten schetsen en indelen, maar ook weet dat het uiteindelijk toch altijd anders uitpakt. Het is niet de eerste keer dat ik 'verhuis' (ik verhuis natuurlijk niet echt...): dit wordt de zesde keer. En wij zijn niet van die mensen die zeggen dat alle kabels moeten worden ingevreesd omdat dáár de tafel komt te staan en dáár de boxen en dáár komt de bank. Want ik verander zo'n drie à vier keer per jaar de indeling van woonkamer danwel slaapkamer, dus dat is nutteloos.

Dit gezegd hebbende realiseer ik mij dat het al weer een aardige poos geleden is dat ik bij mij de boel heb omgegooid. Wordt weer eens tijd..... 😎

Ons huis in WO

Een aantal weken geleden alweer, hebben wij op de BIS beurs in Gent de knoop doorgehakt en hebben 'wij' een huis gekocht. Nu alweer twee weken geleden is de voorlopige koopakte getekend en inmiddels heeft ook de verkopende partij getekend en is het zwikje naar de bank ter goedkeuring. 

Eén en ander neemt aardig wat tijd in beslag. Het is voor mij dan ook een eeuwigheid geleden dat ik een nieuwbouw kocht. Misschien wel meer dan dertig jaar geleden. En dat was een premie A woning in Lelystad. Ja, toen kreeg je nog premies als je een nieuwbouw kocht. Een beetje zoiets als sociale koopwoningen.

In die tussentijd is er natuurlijk heel wat veranderd en is het voor mij lastig te bepalen of er nu verschillen zijn in de aankoop van nieuwbouw in Nederland en in België. Vorige week hoorde ik van een collega die zo'n vijftien jaar geleden haar laatste nieuwbouw kocht, dat ook hier in Nederland de grond bij je woning niet meer 'tuinklaar' wordt opgeleverd. Ook zij heeft de grond moeten laten afgraven en bijvullen. Dat is iets wat wij straks ook moeten doen. 

Ik kan je zeggen dat er aardig wat bij komt kijken bij het kopen van een huis. De onzekerheid is dat we nu nog niet kunnen overzien wat we straks onder de streep in totaliteit kwijt zijn. En dat geeft een hoop stress. 

Er zit weliswaar een lastenboek bij waarin staat wat er is voorzien en wat het waard is als je dat achterwege laat. Dan moeten wij naar een aantal leveranciers om daar de tegels uit te zoeken, de keuken, het sanitair en de binnendeuren. Staren naar de plattegronden en je proberen voor te stellen hoe alles er straks uit gaat zien, of hoe jij wilt dat het er straks uit gaat zien. Maar dit alles naar de rekbaarheid van je portemonnee.

Want je kunt wel alles willen, maar of het ook kan is dan de vraag. Bovendien moet je niet alles direct willen, maar langzaam opbouwen, beetje bij beetje en tegen de tijd dat ik met pensioen ga (over negen jaar) dan is het huis Conny-klaar en kan ik er zó in. Want ja, voorlopig ga ik er niet echt wonen en dat vind ik best jammer. Wie weet zitten ze daar in de buurt nog met smacht te wachten op een Personal Assistant annex Management Assistent...

Vorige week zondag toen we vanuit België weer naar Nederland reden, zijn we er natuurlijk nog wel even langs gereden. In dat slechte natte koude baggerweer. 

Huis in aanbouw

Toekomstige badkamer

Toekomstige kleedkamer

Trapgat

Het uitzicht

Het is nu wachten op akkoord van de bank, dan de aankoopakte van het appartement, het passeren van de akte en de bezoekjes aan de leveranciers van  de diverse afwerkingen. Ben erg benieuwd waar je uit kunt kiezen, maar ik weet uit ervaring dat dat vaak niet de mooiste producten zijn, zo clever zijn ze dan ook wel weer. Er zal nog aardig wat tijd in gaan zitten, maar het leuke daaraan is dat we dat samen doen. 

Heeft ook wel weer wat.

Oostende

Na ons avontuur in Duitsland, was het richting Oostende. Daar zouden we de tweede week van onze vakantie doorbrengen. Vol met afspraken - natuurlijk - maar ik voelde me eindelijk weer goed. Wat een dag in de bossen al niet kan doen!

Maandag o.a. een bezoek aan de bank voor de hypothecaire lening. Niet voor mij, want ik ben geen kopende partij in deze. Kan ook niet, want ik heb een woning in Nederland en zal deze nog wel de komende negen jaar nodig hebben, als ik dat zo eens bekijk. Er worden daar met termen gesmeten die mijn oren doen rinkelen en ik nog net niet met wazige blik en opengevallen mond de beste man aan de andere kant van het bureau aan kijk. Uiteindelijk zal het wel allemaal op hetzelfde neerkomen. 

Na het bankbezoek even een versnapering doen in het oude postkantoor van Oostende wat nu een café is. Daar hebben we afgesproken met de vader van Jan en diens vrouw en is altijd best gezellig. Kan goed kletsen met B. en ook zij bevestigde de verhalen over de overgang, en vertrouwde mij toe dat er licht is aan het einde van deze tunnel. Zij had echter veel baat bij een osteopaat. Een zorgverlener waar ik nog erg veel vraagtekens bij zet qua kwakzalverij. Nu is het ook iets waar mijn collega's mij van proberen te overtuigen, maar ik frons mijn wenkbrauwen nog erg op bij deze zogenaamde behandeling. Zeker als ik kijk wat ze vragen voor een uurtje...

En ik snap wel waarom het 'helpt': je krijgt aandacht en dat is altijd erg fijn en dat zet je eigen lichaam er toe om zichzelf te genezen. Simpel. Dat is ook heel goed, maar een exorbitant hoog tarief van bijna honderd euro voor een uur vind ik wel érg veel geld. Afijn, ik heb een osteopaat aangeschreven om het zelf dan maar te ondervinden. Keep you posted.

We zijn natuurlijk die week ook nog even naar ons nieuwe huis gereden om te kijken hoe het ermee staat. We hadden daar afgesproken met de promotor (projectontwikkelaar) en de deuren- en ramenman. Het was koud en nat en het dak zat er nog niet op (nog niet? Nee, nog niet) en ik maak me nu al zorgen over hoe vochtig het huis zal zijn eenmaal opgeleverd.

De toekomstige kleedkamer

Huis in de steigers

Kamertje bestemming nog onbekend

Ons uitzicht achter...

Nog even wat maten genomen en proberen door het kale geraamte heen te kijken alsof het al ingericht, warm en comfortabel is, maar dat gaat moeilijk. Aan het uitzicht wat wij straks hebben zal het niet liggen. Onderweg naar Eeklo, waar we naar de makelaar zijn gegaan, zag ik nog een mooie sprong reeën met een bijna zwarte ree ertussen (een sprong is een groep). Wie weet zien we dat straks vanuit ons huis.

In Eeklo is dan de handtekening gezet onder de compromis koopovereenkomst (voorlopige koopakte). De mij iets te vlotte makelaar wandelde wel erg snel door de overeenkomst heen en reageerde ook iets te makkelijk op een veranderde termijn voor de uiteindelijke overdracht die nu ineens naar drie maanden is terug gebracht waar dit eerst vier maanden was. Met de belofte dat hij de papieren direct nog die dag op de post zou doen naar de notaris (of bank, of beide, dat was mij niet helemaal duidelijk) werden wij met dwingende hand de deur gewezen omdat zijn volgende afspraak er al was. Moven, tijd voor de volgende. De handtekening was per slot van rekening binnen.

In Oostende hebben we ook weer veel gewandeld ondanks mijn zeer pijnlijke enkel waarvan ik vermoed dat het - let op, moeilijk woord - 'posterior tibial tendon dysfunctie' kan zijn. Flinke steken af en toe, zelfs zo erg dat ik er niet op kan staan, ter hoogte van de knobbel aan de binnenkant van de enkel uitschietend naar de knie. Ik had me voorgenomen na de vakantie langs de huisarts te gaan, maar omdat het nu wel weer gaat, zie ik de noodzaak er niet meer zo van in. Desondanks heb ik nog steeds niet hardgelopen: al een maand niet. Ik ga het misschien zondag maar weer eens proberen.

Op 9 november ook nog even naar Brussel geweest in vreselijk slecht weer, waar we hadden afgesproken met de broer van Jan. Museumpje bezocht en sushi gegeten en dat was het weer.

Op 11 november, mijn verjaardag, zijn we wezen lunchen bij de Carcasse in Sint Idesbald. 

Vlees, vlees en nog eens vlees.
Heb genoeg vlees gegeten voor de rest
van de maand...

We zijn daar al eens geweest en dat was ons wel bevallen en hebben nog even onze Spaanse gewoonte om uitgebreid te lunchen, ietwat verlengd om het gevoel vast te houden. 

Na deze copieuze maaltijd even de calorieën eraf gewandeld op het strand waar het vol lag met scheermessen, je weet wel, die langwerpige schelpen (trouwens erg lekker, de inhoud dan wel te verstaan). Zo lopend op rul zand deed mijn enkel wat protesteren, maar het gekke is dat hoe meer ik loop, hoe minder pijn het doet. Dus ik begrijp daar geen snars van.

Zondag zijn we weer naar mijn huis gereden, natuurlijk nog even via ons nieuwe huis..... Thuis alle boel weer opgeruimd - alsof we nu al aan het verhuizen waren, zo veel troep kwam er uit die auto. We hebben de maandag en de dinsdag goed gevuld met de kiezels terug leggen op het dak - wat nu eindelijk vernieuwd is - en het dakterras 'winterklaar' gemaakt. Even langs het containerpark. Weg is maar weg, want ik heb (nog) geen grote tuin 😏

En woensdag weer aan het werk. Lekker midden in de week weer beginnen, dan is het weer lekker snel weekend. Ik kon er even rustig inkomen - de baas was er niet - om er donderdag weer full throttle in te gaan. Ik voel me weer energiek, zeker nu ik weet dat ik gewoon gezond ben edoch in de overgang zit. Ik doe ook weer iedere dag tien minuten headspace, wat in feite best wel lekker is. Even tien minuten onder begeleiding je hoofd leeg maken.

En dan het goede nieuws: over iets meer dan een maand worden de dagen weer langer.... 

Hoesten

Gisterennacht goed geslapen mede dankzij de hoestsiroop die ik ooit in België kocht Bronchosedal met 9% codeïne. Echt bere-spul. Helaas niet meer vrij te verkrijgen dank zij die eikels die hoestdrank met codeïne gaan kopen om er 'high' van te worden. Sufferds. Ben helaas al wel aan de laatste flacon bezig..

Ik had gehoopt dat ik me gisteren en vandaag stukken beter zou voelen, maar gisteren had ik enorme koppijn en vandaag ben ik weer enorm aan het hoesten. Het schiet dus niet erg op. Nu moet ik met hoofdpijn ook niet in mijn bed gaan liggen, want dan gaat het echt niet over. Gewoon flink wat pijnstillers wat de pijn wat verzacht en verder proberen te doen wat ik normaal doe. En veel eten.

Gisterenmiddag samen met mannetje op de fiets toch even naar de markt. Als je je goed inpakt kan dat geen kwaad. Er is volgens mij nog nooit iemand ziek geworden van frisse lucht.

Gisterenmiddag heb ik nog getracht de badkamer van ons nieuwe huis in te delen wat best lastig is want één muur heeft een schuine wand met volgens mij een afschot - of hoe dat ook heet - van 1.20. Als ik de kaart lees is het volgens mij op 80cm van de muur 2 meter hoog.

De badkamer wordt best groot, want we hebben één van de slaapkamers tot badkamer gedoopt. De eigenlijke badkamer is vrij klein - met ook een schuine wand - en bovendien aan de voorkant. Deze is aan de tuinkant. Op zich maak ik er ook niet al te veel heisa van, want een badkamer moet, net als de keuken, vooral praktisch zijn. En omdat ik mijn badkamer net twee jaar terug heb laten doen, weten we wel zo ongeveer wat we willen.

Het is ook lastig om je voor te stellen hoe het is met die schuine wand. Ik heb op de tekening hierboven wel een wastafelmeubel ingetekend met twee wasbakken, maar kan me heel moeilijk voorstellen of dat überhaupt wel gaat passen, zo met die schuine wand. Ik kan 'm natuurlijk ook een kwart slag draaien, dat-ie tegen de linker muur komt. Misschien is dat wel beter. Dan kan de radiator onder het dakraam. Zo dus:

We nemen toch sowieso weer zo'n zelfde badkamermeubel van steigerhout en misschien twee wasbakken. Nu heb ik er gewoon één. Vijf van de zeven dagen ben ik alleen en dan heb ik geen extra wasbak nodig.

En bij nader inzien het toilet en de douche omdraaien - zodat het toilet onder de schuine wand komt te staan en we hebben de badkamer ingericht. Opgelost.

Waar ik me het meest op verheug is mijn (gas) haard. Dat is echt wens nummer  één. Het wordt dan waarschijnlijk wel een losstaande, dus niet zo'n rechthoekige horizontale die je vaak ziet, want ik denk dat dat niet te betalen is en zo'n losstaande is dan wat goedkoper. Hoop ik.

Afb. van internet

Buiten blijft het miezeren en met dat toch ietwat lamlendige gevoel - afgelopen nacht dus wat minder goed geslapen vanwege het hoesten - een wat sombere, luie hangdag. Morgen schijnt het heerlijke weer te worden... Als het effe kan zit ik dan buiten.