De keuken revisited

De keuken. Wat zullen we daarover zeggen. Er valt weinig te zeggen, want er is niets gedaan. Niet de schuld van de monteur, want die was keurig op tijd. Ik weet niet of je in dit geval van enig 'schuld' kunt spreken. Omdat de vloer een aantal centimeter hoger is komen te liggen, zouden de keukenkastjes - als we deze op dezelfde hoogte zouden houden als oorspronkelijk - boven de vensterbank uitkomen. We - ik - hadden bedacht om dan toch de keuken gelijk te houden met de vensterbank, oftewel een centimeter of 3 1/2 lager dan eerst. Dat is gemakkelijker gezegd dan uitgevoerd, want dan heb je andere stelpoten nodig. Gebeld naar de firma B&B te Nieuw-Vennep, ons geval voorgelegd, maar volgens onze verkoper was het niet nodig om nieuwe pootjes te bestellen want 'de monteur lost dit wel op'. De monteur kon dit helaas niet doen met deze pootjes want een stukje afzagen was geen optie, want aan de ene kant zou dat dan ten koste gaan van de schroefdraad en aan de andere kant van het stoprandje, om zo maar te zeggen en dan zouden de pootjes door de kast heen zakken. Hij is nog speciaal voor ons naar Amsterdam gereden op jacht naar kleinere poten, maar hij kon er maar vier bemachtigen en wij hebben er zeventien nodig. Dus hebben wij de hele keuken hermontage maar uitgesteld naar de komende zaterdag. 

De keuken zoals die er nu bij staat, zonder water, maar wel
met Boretti (niet zichtbaar op de foto)

Ik baalde er wel behoorlijk van. Na een week dat er niets gebeurd is in huis en volledige radiostilte van de aannemer en het maar opkroppen van die frustraties die dat teweeg brengt, kwam het er zaterdag (weer) uit met veel huilen (achteraf wel duidelijk waarom ik zo emo was......). De verkoper van B&B kon het geen reet interesseren dat wij door zijn advies dat de monteur het wel op zou lossen, nog een week zonder keuken zouden zitten. Ik heb achteraf spijt dat ik mijn kastjes bij B&B heb gekocht, zeker omdat ik wat weekjes terug een collega van mij ook niet al te lovend over B&B hoorde praten. Ze zijn ongeïnteresseerd en zitten er alleen om te verkopen en verder zijn ze alleen met zichzelf bezig. 

Het was ook de monteur die ons destijds de doorslag gaf om de kastjes bij B&B te kopen en niet B&B zelf. De monteur uit Naarden was zo doortastend en meedenkend - en nu weer - dat het voor ons niet echt veel uitmaakte bij wie we de kastjes zouden bestellen. Het composiet blad dat we erop gaan leggen komt weer bij iemand anders vandaan dus in dat geval heeft B&B daar ook geen winst van. Afijn. Als het goed is zijn we daar over een tijdje toch van af en hebben we daar geen boodschap meer aan. En buiten dat, er is bij iedere keukenleverancier wel wát. Met een beetje meedenken zou je je kunnen onderscheiden.

Dan hebben we maar een muur geschilderd en Jan heeft de buitenunit van de afzuigkap aan de muur bevestigd. Weer twee wassen gedaan met de nodige omhaal en nog even doorkamperen. Dit wasritueel zal nog wel even duren: als het meezit (!) toch wel minstens tot eind september. Ik heb dit weekend nog de meeste tijd doorgebracht in de tuin om deze te onderhouden. Op sommige plekken waande ik me bijna in het oerwoud. Van tuinieren word ik kalm en ik vind het heerlijk om zo tussen het groen bezig te zijn. Laat mij maar waaien. Nu moet eigenlijk de buitenkant nog gesnoeid worden, maar dat is iets voor een ander keertje.

Bovenop alle verbouwperikelen en de 'tegenslagen' - vooral veroorzaakt door de aanleg van de vloerverwarming - moest mijn moeder ook nog eens naar het ziekenhuis. Ze had er al in gelegen vorige week met darmklachten, en nu was het voor haar heup. Dat gaat je natuurlijk ook niet in de koude kleren zitten dus dan is het best logisch dat je dan wat emo bent. Als je dan ook nog eens geheel onverwacht na drie maanden afwezigheid ineens weer met een ander vrouwelijk ongemak geconfronteerd wordt, is mijn emotionele bui, de hoofdpijn en de vermoeidheid ook weer verklaard. En zondagmorgen ging mijn hardlopen ook écht voor geen meter, echt super slecht gelopen, maar.... gelopen. Zondag voelde ik mij dan ook een stuk beter.

De muur een tweede laag gegeven, weer in de tuin gewerkt en dé oplossing gevonden voor de hoogte van de keuken, de lengte van de gebruikers en de inpassing in de ruimte. Tádá! Al zeg ik het zelf, je komt vanzelf tot een oplossing al kost mij dat enorm veel moeite om dat te 'zien'. 

Vanmorgen is de aannemer langs geweest en als het goed is hangen de deuren erin als ik later thuis kom en hij zou het toilet afmaken vóór zijn vakantie. Er gebeurt dus wat.... en dat voelt lekker....

Hardloopblessures

De slaapproblemen steken weer de kop op bij mij. Het is heel gek: ik slaap stukken beter als Jan naast me ligt. Nu ben ik weer alleen doordeweeks (Jan zit in Den Helder) en ik slaap slecht. Veel wakker 's nachts en het is net of ik net onder het oppervlak slaap - ja, hoe leg je zoiets uit. Kwalitatief dus minder. Ik denk dat ik mijn uren wel haal, maar niet de kwaliteit.

Ja, en na de derde nacht op rij, ga je dat nu wel voelen. Zeker als de tijd van de maand er weer aankomt (sorry, vrouwenpraat) voel je je al helemaal niet helemaal in orde. Nou zit ik ook nog een beetje qua hardlopen in de lappenmand doordat ik wat last heb van shin-splint en een pijnlijke knie, dus heb ik afgelopen week niet gelopen en vandaag hou ik ook nog even een dag rust. In plaats daarvan even mijn coupe laten bijtrimmen - moet ook gebeuren - en dat doe ik liever nu dan in het weekend, waar de tijd samen al kostbaar genoeg is. 

Afgelopen zondag wel nieuwe hardloopschoenen gekocht van Asics. Ja ja, ik stap van mijn 'Saucony'-geloof af.... Kijken hoe dit gaat, want ik heb al eens eerder Asics gehad en die bevielen mij helemaal niet. Er is een professor gepromoveerd op een onderzoek dat hardloopschoenen geen blessures voorkomen, maar dan is het toch vreemd dat ik ieder jaar, altijd zo'n beetje rond deze tijd, blessures krijg. Dan koop ik nieuwe schoenen en dan verdwijnen die blessures. Toch vreemd. Het is niet dat ik nu ineens veel meer kilometers maak, of dat ik op een andere ondergrond loop. Het is raar. Die knie kan ik nog wel verklaren: ik fiets meer en dan krijg ik altijd last van mijn knieën, maar die shin-splint is niet te verklaren. Tenminste niet door het fietsen. Misschien komt het omdat ik nu de temperaturen aangenaam zijn ik geen sokken meer draag....
Wie zal het zeggen.

Stressmomenten

Het is soms best lastig dat je op een blog niet openlijk kunt schrijven over dingen waar je mee worstelt, met name op je werk.

Gezien mijn functie moet ik een bepaalde gedragscode volgen en niet over zaken schrijven die niet openbaar mogen worden gemaakt. Alsof ik zoveel volgers heb..... :-P

Ik zit momenteel in een wat lastige periode voor mezelf: de overgang. Nu is het zo dat ik nu al mensen hoor zuchten als ze dat lezen. 'Mens, zeur niet....'
Maar het valt zo bij tijd en wijle niet mee om er niet over te zeuren. Bij het minste geringste kan ik in tranen uitbarsten en dan zakt de algehele moed mij in de schoenen. Dan zie ik het volledige nut van waarom ik dit allemaal doe niet meer. 

Iets concreets zonder uit de school te klappen: van één van mijn collega's moet ik een aantal hotels selecteren hier in de buurt voor gasten. Van mijn andere collega - mijn directe manager - mag ik in principe niet de gasten opzadelen met dat zij hun overnachting zelf moeten regelen, dus dat ik dat voor ze moet doen. Allemaal geen probleem, maar als de één dit zegt en de ander dat, wordt het voor mij best lastig. Ik heb maar één baas en wat hij zegt is voor mij in principe doorslaggevend, maar soms valt het niet mee als bijvoorbeeld de gast het zelf zou willen regelen. Dan krijg je snel een 'ja maar' verhaal en als mijn collega ergens een hekel aan heeft zijn het die twee woordjes....

Dus nu zit ik in zo'n dilemma - what to do - en heb ik dus direct tranen in mijn ogen. Dan is er nog de zaak van 'verbouwing' waar in mijn ogen ook geen schot in zit en waar - terecht - mijn huisgenoot daar ook wel eens wat vastigheid en zekerheid in wil hebben plus daarbij weer het eeuwige alarmverhaal op de zaak wat een hele tijd zonder problemen ging en nu weer problemen geeft en ik weer in de bankschroef zit tussen mijn manager en de leverancier van het alarm. Ik word daar niet vrolijk van...

Zulke dingen kunnen aan mij 'vreten' en kan ik dan met moeite los laten, te meer omdat ik voor mijn gevoel weer onder druk word gezet door anderen. Onder druk is een groot woord, zeker in de privé sfeer, maar op het werk is die druk er wel degelijk.

En daar kan ik soms niet zo goed mee overweg.

Nu is ondertussen het alarmprobleem deels opgelost, dus dat scheelt al. Nu nog een soort drempel over om 'mijn' aannemer te bellen en te vragen wanneer hij denkt te beginnen.... [zucht]

Ik blog dus ik ben?

Mist...

Onlangs vraagt iemand aan mij waarom ik eigenlijk blog. 

Waarom blog ik eigenlijk? Het is een soort onbeheersbare drang in mij om mijn frustraties, de dingen die mij dwars zitten, waar ik over pieker en belevenissen op papier te zetten. Ik doe dit al sinds ik mij kan herinneren, nou ja, om precies te zijn vanaf mijn twaalfde toen ik voor het eerst van mijn moeder of mijn oma zo'n rood chinees dagbroek kreeg. Toen ben ik daar iedere dag in begonnen te schrijven. 

Inmiddels heb ik zo'n zestien dagboeken, maar het schrijven met pen en papier is de laatste jaren steeds minder geworden, mede omdat ik last had van RSI jaren geleden. Toen kon ik niet eens een pen vasthouden en toen ik weer wat kon typen, begon ik mijn dagboek digitaal bij te houden. In een echt dagboek stort je je hele ziel en zaligheid uit; op een blog hou je het wat oppervlakkiger en noem je geen namen.

Ik heb nooit de illusie gehad om voor anderen te moeten schrijven. In het begin deed ik dat nog wel eens voor mijn ouders, omdat ik geen zin had om iedere dag te bellen en dacht ze een plezier te doen door regelmatig wat te bloggen zodat zij wisten waar ik mee bezig was. Maar vaak kreeg ik alleen maar commentaar van mijn vader over wat ik schreef, dus mijn verhalen werden steeds vlakker en wat gemaakt vrolijk, omdat ik 'zo somber overkwam'. Heb dat ook niet van een vreemde, hè pa. 

Nu hij is overleden zou ik van die kant geen kritiek meer kunnen krijgen, maar omdat ik vrij slecht tegen kritiek kan - 'laat mij in mijn waarde, ik ben zoals ik ben'- heb ik toch de neiging om niet al te scherp te schrijven. Ik kan erg emotioneel en heftig en passioneel, hartstochtelijk (!) reageren op wat sommige mensen zeggen tegen mij en kan dan in een opwelling die frustraties op een even vurige manier van me afschrijven, en ze dan een week later herlezen en denken: nou nou, zo heet werd de soep nu ook weer niet gegeten!

Maar ik moet mij soms zó inhouden dat zo nu en dan mijn emmer overloopt en de bom barst en meestal barst die als ik alleen ben - doe ik ook wel een beetje expres - om anderen er niet mee te belasten, want ik weet hoe ik dan kan zijn. Ik zit de hele dag hier met een masker op, moet uitkijken wat ik zeg, moet vooral enthousiast overkomen, ook als ik dat niet ben en vooral niet laten blijken dat ik mijn dag niet heb. 

Nu heb ik dan het 'geluk' - als dat geluk is - dat ik doordeweeks alleen thuis ben en dus mijn kwaadheid en ontevredenheid alleen op mezelf kan botvieren. Ik kan je zeggen dat ik absoluut niet gezellig ben als ik chagrijnig ben! Maar ik moet het af en toe gewoon kwijt. Dan loop ik vloekend en tierend door het huis, maar doe er niemand kwaad mee. Al die frustraties en opgekropte ergernissen komen dan naar buiten. 

En ondanks het feit dat ik vaak denk of toch die indruk krijg dat ik het voor sommigen gewoon nooit goed kan doen, heb ik geen lage eigendunk. Integendeel. 

Ik krijg vaak te horen dat ik alles durf, dat ik soms zelfs arrogant overkom, zakelijk. En misschien komt dat ook doordat ik alles goed kan verwoorden op 'papier', beter dan mondeling, veel beter, en al mijn frustraties nu via het toetsenbord een plekje krijgen en ik doordat ik het typ (ik typ blind) het beter kan relativeren. Hoe vaak komt het niet voor dat ik een heel epistel typ, het doorlees en dan weer verwijder omdat ik niet meer die noodzaak voel om het de wereld in te sturen...

Maar als er weer eens iemand mij het leven moeilijk maakt of mijn dag vergalt (zoals gisteren) dan probeer ik ze in te beelden op het toilet met hun broek op hun enkels en een rood hoofd, persend en zwetend. Helaas helpt dat niet altijd..

Ik ben te vaak teleurgesteld door mensen in mijn leven om echt van ze te kunnen houden, doordat ze je altijd in een bepaalde vorm willen kneden of zij jou hun mening willen opdringen of teveel van je verwachten. Als het erop aan komt uiteindelijk moet je alles alleen doen, dat is zo'n beetje mijn motto geworden. Gepokt en gemazeld als ik ben.

Vaak probeer ik wel in mijn blogs de zaken met een flinke dosis humor te zien. Ik probeer het leven niet altijd even serieus te nemen. Ik denk als je dat doet, dat het leven wel erg zwaar is. En het is al zwaar genoeg. 

Dus omdat ik mij de dingen vaak te veel en te heftig aantrek, vind ik mijn uitlaatklep in mijn blog, of het nu wordt gelezen of niet. En als er mensen zijn die het leuk vinden om mijn blog te lezen, dan vind ik dat ook leuk. Want het is altijd leuk als anderen het leuk vinden!

PMS

Ik ben zooooo chagrijnig, dat wil je niet weten. Verdomde PMS! Op dat soort momenten mis ik wel iemand die me eruit sleept hoewel ik die persoon dan niet kan garanderen dat ik hem of haar tot op het bot kan vertrappen. Je moet van goede huize komen wil je mij hier uit kunnen halen!

Saggerijnig om alles: om mijn buren, die familie die zo af en toe de hele buurt bij elkaar schreeuwt en met deuren smijt dat de ramen in MIJN sponningen ervan trillen, die zo sneaky zijn dat ze niks tegen je zeggen, ook geen gedag, maar je weet dat er over je geouwehoerd word. Dat ze hun slaapkamerramen (op de eerste verdieping nota bene!) half hebben geblindeerd met van dat folie, waarschijnlijk omdat ze bang zijn dat ik naar binnen ga gluren nu mijn dakterras af is.

Saggerijnig (ja, ik weet dat dit fout geschreven is) om mensen die mij niet snappen, die mij corrigeren, die mij het gevoel geven dat ik niks goed doe.

Saggerijnig omdat ik vandaag geen orde in mijn hoofd kan creëren, omdat het de komende weken zo druk is met van alles en ik het niet kan overzien. 

Saggerijnig omdat ik gisterenavond absoluut niet lekker heb gegeten en de laatste weken überhaupt niet lekker eet doordeweeks omdat ik enkel maar kliekjes eet die gewoon niet lekker zijn als je ze weer opwarmt.

Saggerijnig omdat het zulk lekker weer is en ik de hele godganselijke dag binnen moet zitten.

Saggerijnig omdat ik zo af en toe stevig baal van onze weekendrelatie en dat onze weekenden naar mijn gevoel altijd zo VOL zitten en zo weer voorbij zijn.

Saggerijnig om het schuldgevoel wat mij constant plaagt omdat wij zo'n end uit elkaar wonen en hij telkens moet heen en weer rijden omdat IK zo'n hekel heb aan dat eind rijden en IK hem met MIJN probleem opzadel.

Saggerijnig omdat ik mij nu zo ongelofelijk zielig vind...

Saggerijnig omdat ik het leven af en toe erg zwaar vind en ik klaarblijkelijk niet kan voldoen aan de verwachtingen die anderen van mij hebben. 

Saggerijnig omdat ik mijn lijf wel kan trainen maar mijn HUID niet.

Echt zin om met dingen te smijten.... Grrrrrr......

:'-(


Eén troost: gaat gelukkig wel weer over.