Posts tonen met het label ziek. Alle posts tonen
Posts tonen met het label ziek. Alle posts tonen

Ode aan de grog

Maandag begon het: keelpijn en dan is meestal de rest wel te voorspellen, dan word je óf ziek óf verkouden. Ik had geen zin in wat dan ook als je al een keuze zou hebben, dus heb ik maandagavond al direct een grog gemaakt. Dat heb ik dinsdag- en woensdagavond ook gedaan - in bed opdrinken - en zie: het heeft geholpen. 

Dus ode aan de grog.

Beetje zonde om díe whisky in je grog te doen....

Het enige wat ik nu ben ik ontzettend moe.

Maar dat kan ook komen doordat je hele dagen binnen zit, dat is zo donker is en zo giga druk en rommelig. Het is op kantoor een komen en gaan van mensen. Opvallend veel die lekkers komen brengen, dus je kunt je iedere dag volstoppen met zoetigheid en alcohol. 

Van die hyper collega's die de hele dag met stemverheffing moeten rondlopen blijkbaar en het werk wat gewoon doorgaat, zelfs enorm druk en ondanks dat dat niet direct mijn werk betreft, voel je toch die spanning.

Daarnaast moet ik zelf ook wel allerlei zaken afhandelen, in de gaten houden, regelen, doen [zucht]..... ik ben het een beetje zat. Nog één dag en dan kan ik tenminste zaterdag alvast beginnen met uitslapen. Wat een crime bij mij iedere morgen...

Dan zaterdag nog een beetje free-wheelen, zondag eten voorbereiden voor maandag, maandag nog even een boel drukte en dan wordt het wat rustiger, in de zin van: geen bijzondere afspraken of things to do.

Gisteren de tweede woensdag dat ik niet ben wezen hardlopen. Geen tijd. Ik 'moest' lunchen met de baas, wat op zich geen straf is, maar dan lopen je eigen plannen niet volgens plan, dus niet gelopen. En ook dat voel ik. Het is weliswaar een lichamelijke INspanning maar een mentale ONTspanning. En dat mis je toch. 

Nog heel even geduld weer: hardlopen is voor zaterdagmorgen heb ik me nu voorgenomen. Voor nu nog even volhouden...

Mijn huis is ook weer in kerststemming....

Oh nee, dat is de haard bij Breakers (Noordwijk)....

Glaasjes

Even blokje om....

Mijn voordeur in kerstsfeer

Mannen en zorgen

Vandaag de kortste dag! Vanmiddag ergens rond 16.00u meen ik is de zonnewende en worden de dagen weer langer. Yeah! Kom maar op met de zomer!

Gisterenavond weer met een grog - dit keer met whisky in plaats van cognac - m'n bed ingekropen en ik heb heerlijk geslapen. Geen keelpijn meer, maar nog wel van die branderige ogen en een vol hoofd. Dat wordt straks niezen, loopneus en later hoesten, maar ach. Who cares.

Mannen. Laten we het eens even over mannen hebben. Die wezens die ons leven kleur geven, die wezens die het zo zwaar hebben met ons. Ja, die. Mannen met zorgen in het bijzonder dan. Ik heb er 'thuis' eentje lopen (je weet: thuis is een iets ander begrip bij mij dan voor de meesten) en ik heb er op kantoor eentje lopen. En voor beiden ben ik respectievelijk de belangrijkste en één na belangrijkste vrouw (na hun moeder dan misschien) in hun leven. 

En allebei hebben ze zorgen. De één financieel, de ander lichamelijk. 

De één omdat hij een forse aankoop heeft gedaan in de vorm van een woning. Een woning voor ons. Een woning voor later. Een woning waar ik pas - als het 'goed' gaat - over negen jaar definitief in kan wonen. Een woning die nog gebouwd wordt en wat ik nu al zo'n vijf weken niet heb gezien behalve die ene foto die Jan nog had gemaakt dat het dak waterdicht was. De pannen zullen er nu toch wel op zitten neem ik aan....

En de ander heeft een operatie boven z'n hoofd hangen wat hij al járen weet, maar nu is het dan echt zo. Duurt nog wel een half jaar, maar toch. 

Zorgen.

En mannen met zorgen zijn lastig en moeilijk hanteerbaar. 

Als Jan en ik praten over het huis, over hoe we de badkamer en de keuken gaan inrichten, passen en meten met spullen en budget, dan is het net of er iemand anders in zijn huid kruipt. Hij begint zijn stem te verheffen, hij gesticuleert heftig en ratelt alsof z'n hoofd overloopt. Hij is de rode lap, ik de stier. Valt niet normaal mee te praten. Het is ook lastig: de kosten zijn nog niet te overzien, controle houden is lastig en je bent afhankelijk van anderen. Communicatie gaat niet vanzelf (zeker niet in dat Belgiëland...)(meedenken ho maar), maar ook wij onderling zien elkaar enkel in de weekenden. We kunnen nog niets, het huis staat ook niet echt in de buurt (voor hem een uur rijden, voor mij twee), dus ook niet evident om daar iedere week even te gaan kijken.

Ik zeg: komt allemaal goed, schatje. En hij zegt: [help]

Mijn beste vriendjes....

Wandel over het bedrijventerrein....

Zo leuk...... :-\

Keelpijn en meer

Nee hè... Niet weer..... [zucht]

Ik heb het niet over de aanslag in Berlijn. Hoewel ik daar wel weer behoorlijk triest en ongerust over kan worden.

Nee, ik heb het over keelpijn. Voel de verkoudheid - hopelijk is het alleen dat - mijn lijf in de war brengen. Zware ogen, zwaar hoofd. Maar wat wil je, als je omringd wordt door enkel zieke mensen en je die dan ook allemaal nog hebt moeten zoenen. Verbaast mij dus niet al te veel. Maar ik vind het wel vervelend.

Een druppel op de gloeiende plaat vergeleken met Berlijn natuurlijk. Ik ben niet iemand die dan meteen haar Facebook profiel in de kleuren van het land zet. Want waarom Berlijn zoveel aandacht geven terwijl er op tientallen plekken op de wereld elke dag opnieuw vergelijkbare nare dingen gebeuren.

Het leven is niet gemakkelijk en daar horen deze nare dingen ook bij. Door de aanwezigheid van media in elke hoek van de wereld, worden we er nu veel meer bij betrokken dan vroeger en dat wordt sommigen denk ik wel te veel. Ik sluit me er ook het liefst van af, maar dat is je kop in het zand steken en denken: ver van mijn bed, gaat mij niet aan, hou maar lekker daar. Voedselbodem voor populisten.

Het is veiliger dan ooit en toch lopen we te miepen. Je kunt nooit ergens 100% veilig zijn. Vergelijk dit nu eens met vroeger: dan kon je - zeker als vrouw - niet eens zonder man over straat lopen. Kon je zo in elk donker steegje een mes tussen je ribben verwachten en beroofd worden van je buideltje met florijnen. Geen haan die daar naar kraaide.

We zijn gewoon met te veel op deze aardkloot, maar er is niemand die dat hekele punt écht durft aan te snijden. We lopen elkaar in de weg, we beginnen ons vreselijk te irriteren aan elkaar. Godsdienstoorlogen en aanslagen zijn zo oud als de mensheid. Overstromingen en natuurrampen: altijd al deel geweest van ons bestaan. Maar nu rampen omdat er altijd mensen omkomen omdat we overal zijn.

'We' krijgen nog steeds kinderbijslag: een achterhaalde subsidie bedoeld om de na-oorlogse mensenstand weer wat op peil te krijgen. Afschaffen die hap en drie keer nadenken over kinderen en die roze wolk wegblazen. Als we eens wat minder zouden fokken, zou het voor onze volgende generaties een stuk aangenamer worden.


Griep, schieten, frustraties en mindfulness

Goh, wat ben ik blij dat ik weer een beetje onder de levenden ben! Wat een rotgriep heb ik gehad. Ging ik dinsdag de 18e nog hoopvol naar kantoor, zo rond een uur of één werd ik door Mr. G. Riep hardhandig gevloerd en heeft mij ruim anderhalve dag in bed gehouden. Allemaal leuk en aardig, maar alleen ziek zijn is niet leuk. Je moet er 's morgens toch uit om iets te eten, kopje koffie en dan je bed weer in om er tegen half twee met knorrende maag weer uit te moeten. En dan ook nog 's avonds je eigen eten maken, lamlendig voor de TV zitten en dus om 20.00u alweer in bed. 

En het is nu nóg niet over. Wat ik nu nog heb is hoofdpijn. En nog best fors ook. Vanaf donderdag echte hele heftige hoofdpijn. Toen ben ik ook begonnen met stomen en dat verlichtte wel en ik had gelukkig ook nog hele heftige pijnstillers (Indometacine) die ik toen maar ben begonnen te nemen. Gisteren en vandaag dan voor het eerst niet en ook geen codeïne, en hou ik het bij 'gewone' Alève - dat is bij mij de enige pijnstiller die - normaal gesproken - helpt. Ubiprofen helpt bij mij echt geen meter en paracetamol al helemaal niet.

Ik heb echt het idee dat het gewoon allemaal bende is en dat je gewoon zo voor de gek wordt gehouden met al die middeltjes tegen griep, hoest of pijn. Ik heb de afgelopen dagen gewoon meer dan vijftig euro uitgegeven aan al die lapmiddeltjes hoestsiroop, hoestpastilles, smeerseltjes.... Geldklopperij. En echt beter worden doe je d'r niet van. Omdat niks 'mag' in dat hypocriete Nederland. 

[kijkt boos]

Zondagmorgen zijn we naar Emmen gereden. Ik voelde me al ietsje beter en de hoofdpijn was bijna verdwenen. Ik heb een nieuwe kijker op mijn geweer en moest ik deze nog inschieten. Ik had er ook enorm veel zin in. Zo gek hoeveel voldoening het geeft om een kogelgroepje te schieten en de mannen (!) de loef af te steken. Je kunt al zo weinig 'in het echt' op pad en dan is een kogelbaan een leuk alternatief.


Bruggetje

Prachtige luchten die zondagmorgen.

Helaas weigerde mijn geweer, waarschijnlijk de afsluiter oftewel grendel. In de grendel zit een slagpin en deze slagpin slaat weer op het slaghoedje in de patroon wat het kruit doet ontvlammen en de kogel uit de huls laat schieten. 

Dus ik baalde als een stekker want ik MOEST mijn geweer inschieten (waarvoor dat hoor je later nog wel) en dat ging nu dus mooi niet door. Dus helemaal in tranen en dan komt de frustratie van je ziek-zijn daar natuurlijk ook nog bij (vrouwen, hè...) dus ik zag het nut er niet van in om daar te blijven en we zijn richting huis gereden om na een half uurtje weer om te draaien. Daar hebben we aan onze schietinstructeur gevraagd of hij met mijn grendel langs de geweermaker kan gaan. Afijn, dat doet-ie natuurlijk en daarna heb ik met een drietal andere geweren toch mooie groepjes geschoten op 100 en 300 meter. 


Jan in aktie

Dat groepje bij elkaar zijn vier schoten. Dit
was op 100 meter

En hier mijn resultaat op 300 meter.

Natuurlijk weer hoofdpijn...

Probleem is nog niet verholpen maar ik heb goede hoop dat alles goed gaat komen.

Ik ben nu weer op kantoor en ik krijg ook net te horen dat het dak van mijn woning er al half af is. Hè, hè, eindelijk. Ook dat speelde mee hoor in mijn frustraties van zondag. 'Alles gaat mis!' snikte ik. En als Jan dan vroeg: 'Ja, maar wat dan?' snikte ik terug: 'Nou gewoon. Alles...'. Ja, je kunt je soms zó verdrietig voelen.

Komende weken heb ik tamelijk drukke weken en omdat ik het 'bovenin' niet helemaal op een rijtje kan krijgen, moet ik echt proberen met de dag te leven, wat ik overigens wel érg moeilijk vind. Heb daarvoor op mijn telefoon een Mindfulness app gedownload, kijken of ik het met wat hulp wel kan. Ik moet van mijn therapeut 1x per dag 10 minuten mindfullen, maar zo uit mezelf gaat best lastig. Het is zo gemakkelijk gezegd: het is maar 10 minuten. Eigenlijk moet ik dat als eerste doen als ik wakker word, maar ja. Dus nu probeer ik het te doen om 12.00u ergens op een rustig plekje op het werk. Kijken of het gaat. Vandaag was het dag één...

Op kantoor

Aj aj aj. Ik ben vandaag weer eens op kantoor en dat valt toch wel vies tegen. Edoch, thuis zitten is ook niets. Zeker met dit weer verveel ik me te pletter thuis. Ik ben weliswaar begonnen in een 'nieuw' boek, maar toch maak ik mezelf dan toch een beetje nuttig op het werk. De baas is er niet, dus ik kan even lekker in het ritme komen ondanks de hoofdpijn die ik toch vandaag heb. 


Afb van internet


Toch gek. Thuis voel je je altijd beter dan op kantoor.

Gelukkig kan ik zo naar huis mocht het écht niet meer gaan. Maar het is nog vroeg en ik geef het gewoon een kans. Nog een kop thee erin (even geen koffie) en het me gemakkelijk maken.

Wat zit er verder nog in mijn lijf? Een bruistablet Fluimucil om het slijm losser te maken (lekker praatje). Dan hoest je lekkerder. Yeah right! Voorlopig krijg ik dus hoofdpijn van dat hoesten. 's Nacht neem ik een codeïne. Ja, klinkt als, maar is het niet. Ik slaap als een roosje met 's morgens wel een dikke keel.

Verder heb ik twee antigrippine's genomen, maar gooi er straks nog een extra pil na vanwege de hoofdpijn. Paracetamol helpt bij mij namelijk niet tegen hoofdpijn. 

Ik weet dat zo'n eerste dag altijd tamelijk hopeloos is, maar toch doet het goed weer up and going te zijn. Zo'n hele dag thuis zitten is toch niks. Ik zou het niet kunnen. Nog niet. Misschien straks. De bedoeling is dat ik 'straks' wel minder ga werken, maar helemaal stoppen vooralsnog niet, tenzij ik de lotto win of zo.

En zoals het er nu naar uit ziet, zal Jan nog langer moeten werken. Jan gaat nu op pensioen als hij 57 is. Als de plannen doorgaan zal hij echter vijf (!) jaar langer moeten doorwerken. Best wel fors meer natuurlijk. Bij mij is het al 2 jaar en 9 maanden. Bij ons gaat het ieder jaar met een maand omhoog, in België zijn de plannen ieder jaar met een half jaar. 

My god, dan zit ik wel een hele poos alleen. Ik weet nog niet hoe ik daar tegen aan kijk. Hadden we eerst de plannen laten varen dat Jan in Nederland een baan zou zoeken omdat hij dan moet werken tot zijn 65e, moet hij dat straks toch nog in België. Dus als hij met pensioen gaat ben ik 73! Daar gaat het grote genieten....


(Afb. van internet)


Hij liet het mij zondag op de bank zo even terloops zien met een opmerking dat hij dan in ieder geval nog Kapitein kan worden, maar ik realiseer me nu pas wat het daadwerkelijk inhoudt.

Ben ik niet blij mee....

Hoesten

Gisterennacht goed geslapen mede dankzij de hoestsiroop die ik ooit in België kocht Bronchosedal met 9% codeïne. Echt bere-spul. Helaas niet meer vrij te verkrijgen dank zij die eikels die hoestdrank met codeïne gaan kopen om er 'high' van te worden. Sufferds. Ben helaas al wel aan de laatste flacon bezig..

Ik had gehoopt dat ik me gisteren en vandaag stukken beter zou voelen, maar gisteren had ik enorme koppijn en vandaag ben ik weer enorm aan het hoesten. Het schiet dus niet erg op. Nu moet ik met hoofdpijn ook niet in mijn bed gaan liggen, want dan gaat het echt niet over. Gewoon flink wat pijnstillers wat de pijn wat verzacht en verder proberen te doen wat ik normaal doe. En veel eten.

Gisterenmiddag samen met mannetje op de fiets toch even naar de markt. Als je je goed inpakt kan dat geen kwaad. Er is volgens mij nog nooit iemand ziek geworden van frisse lucht.

Gisterenmiddag heb ik nog getracht de badkamer van ons nieuwe huis in te delen wat best lastig is want één muur heeft een schuine wand met volgens mij een afschot - of hoe dat ook heet - van 1.20. Als ik de kaart lees is het volgens mij op 80cm van de muur 2 meter hoog.




De badkamer wordt best groot, want we hebben één van de slaapkamers tot badkamer gedoopt. De eigenlijke badkamer is vrij klein - met ook een schuine wand - en bovendien aan de voorkant. Deze is aan de tuinkant. Op zich maak ik er ook niet al te veel heisa van, want een badkamer moet, net als de keuken, vooral praktisch zijn. En omdat ik mijn badkamer net twee jaar terug heb laten doen, weten we wel zo ongeveer wat we willen.

Het is ook lastig om je voor te stellen hoe het is met die schuine wand. Ik heb op de tekening hierboven wel een wastafelmeubel ingetekend met twee wasbakken, maar kan me heel moeilijk voorstellen of dat überhaupt wel gaat passen, zo met die schuine wand. Ik kan 'm natuurlijk ook een kwart slag draaien, dat-ie tegen de linker muur komt. Misschien is dat wel beter. Dan kan de radiator onder het dakraam. Zo dus:



We nemen toch sowieso weer zo'n zelfde badkamermeubel van steigerhout en misschien twee wasbakken. Nu heb ik er gewoon één. Vijf van de zeven dagen ben ik alleen en dan heb ik geen extra wasbak nodig.

En bij nader inzien het toilet en de douche omdraaien - zodat het toilet onder de schuine wand komt te staan en we hebben de badkamer ingericht. Opgelost.

Waar ik me het meest op verheug is mijn (gas) haard. Dat is echt wens nummer  één. Het wordt dan waarschijnlijk wel een losstaande, dus niet zo'n rechthoekige horizontale die je vaak ziet, want ik denk dat dat niet te betalen is en zo'n losstaande is dan wat goedkoper. Hoop ik.


Afb. van internet


Buiten blijft het miezeren en met dat toch ietwat lamlendige gevoel - afgelopen nacht dus wat minder goed geslapen vanwege het hoesten - een wat sombere, luie hangdag. Morgen schijnt het heerlijke weer te worden... Als het effe kan zit ik dan buiten.

Druivensap



Griepdag nr. 2. Ik noem 't maar griep maar of het zo is weet ik niet. Kan ook verhouden zijn hoewel ik (nog) niet snotter of nies. Vannacht echt super slechte nacht: veel keelpijn dus veel slikken en omdat je 'lucht' in slikt, op een gegeven moment ook maagpijn. En alleen maar liggen 'dromen' over Jan z'n appartement, dat ik dat op Marktplaats moet zetten. Bizar hoe raar je droomt als je niet helemaal in orde bent.

Ook vreselijk liggen zweten dus dat is wel goed.

Na een lekkere hete douche er toch maar uit gebleven. Broodje gesmeerd en koffie gezet. Beetje TV kijken. Film 'Steve Jobs' gezien. Vond 'm niet geweldig, maar ach.

Gisteren heb ik al de geplukte druiven tot druivensap gekookt. Misschien had ik dat ook niet moeten doen, want ik heb buiten - weliswaar goed ingepakt - alle druiventrossen gewassen en de druiven eraf gehaald. Toch een flinke poos mee bezig geweest en ik had het dan ook steenkoud toen ik klaar was. Maar toen was mijn keelpijn nog niet zo erg.

De druiven heb ik toen gekookt en ongeveer een uurtje laten opstaan, toen gefilterd en in een paar potten gedaan. Wat een klus was dat zeg. En je moet nog uitkijken ook met die zooi, want ik heb een massief houten aanrechtblad en dat druivensap laat flinke sporen na als je niet uitkijkt. Nu hoeft mijn aanrechtblad niet spic en span te blijven - het is per slot van rekening een werkblad - maar er hoeven ook niet persé van die donkerpaarse vlekken in te komen. Dus alles afgedekt en getracht een beetje voorzichtig te werken. Wat overigens niet helemaal is gelukt.

Aan de kook brengen

De druiven zijn nu sap (met velletjes)

En dan alles nog filteren

Druivensap in een andere pan opvangen
en alles goed afdekken tegen de vlekken


En het resultaat. Druivensap.

En nu heb ik dan vier potten druivensap en weet nog niet helemaal wat ik ermee moet. Beetje in mijn smoothies natuurlijk, maar nu ik ziek ben maak ik geen smoothies 's morgens. Misschien morgenochtend weer eens. Toch een hoop pitamientjes. In antigrippine zit ook vitamine C (duh).

Hopelijk ben ik weer aan het opknappen nu. Zoiets duurt bij mij nooit zo lang, dat ziek zijn. Het is altijd kort maar hevig en hopelijk slaap ik komende nacht lekker en lang om dan morgen weer een beetje energieker ben, want ik heb nu nog overal pijn. Hoofd, keel, nek, portemonnee....

Als je zo bezig bent met die druiven, dan dwalen je gedachten zo af naar een self supporting leven en wat daar dan allemaal bij komt kijken. Het klinkt allemaal zo leuk, maar het is wel een hoop werk. In feite kan ik perfect self supporting zijn: ik kan zelfs voor mijn eigen vlees zorgen. Dus in ons volgende huis een flinke moestuin, en misschien toch een paar kippen en dan hier en daar een praatje maken met een boer daar in de buurt en wie weet mag ik - of mogen we - wel een mooi veld beheren. Zou wel super zijn. 

Maar ik wil ook nog graag een kas hebben in onze nieuwe tuin. Nog veel te doen - en aan te schaffen - dus. En nog veel om te lezen. 

Van griep en druiven

Een log vanuit mijn ziekbed. Het influenza of nasofaryngitis-virus heeft toegeslagen. Mijn keel voelt als schuurpapier en heb dientengevolge wat rommelig geslapen. Het wel enorm warm gehad wat óf opvliegers zijn óf gewoon goed, beetje verhoging, altijd vervelend voor die kleine huftertjes.

Ben dan ook weer niet ellendig genoeg om de hele dag in zo'n muf bed te blijven liggen, dus huispak aan, sjaal om en naar beneden. Eerst brood en melk gehaald aan de overkant - dan is het wel weer aangenaam zo'n winkelcentrum tegenover je - en een mok koffie gemaakt. No coffee no glory. Straks prop ik nog wat antigrippine in mijn lijf en ga ik even douchen.

Ik heb een flinke emmer vol met geplukte druiven. Ik weet niet welk soort druif het is maar het is zeker geen gewone consumptiedruif - daar smaakt de druif te 'grondig' voor - maar ik vermoed meer zoiets als een wijndruif. Nu zie ik het niet zitten om zelf mijn eigen wijn te gaan maken: daar heb ik de ruimte en het materiaal niet voor. Maar ik heb ooit eens van een lezer van mijn blog een tip gekregen wat ik ermee kon doen. Druiven afkoken, filteren, ik weet het niet meer. Ik hoop dat die persoon nog steeds meeleest en het mij nog eens kan vertellen.





Jan ondertussen piekert zich suf om zijn appartement en ziet als doem-scenario dat hij het niet verkocht krijgt. Nu staat het pas drie dagen op Immoweb (nr. 6642468) en hebben we nog wel even de tijd, maar ik ken het gevoel wel. We komen er wel uit, maar het is altijd lekkerder als het gewoon verkocht is. Er staan natuurlijk heel wat appartementen te koop in Oostende, maar veel ervan zijn behoorlijk duur óf er moet nog heel wat aan gedaan worden.

Dus spread the word, en help mijn mannetje zijn appartement te verkopen! Het doet het vooralsnog zelf: een makelaar in de arm nemen kan altijd nog.

Voor mij is het nog een beetje ver-van-mijn-bed en dat heeft er ook mee te maken dat we elkaar doordeweeks niet zien natuurlijk. Hij heeft het contact met de makelaar van het huis in Waterland-Oudeman en ik hoor enkel iets als ik er naar vraag 's avonds aan de telefoon.

Ondertussen heb ik wel de keuken ingetekend in ons nieuwe huis en ben ik in mijn hoofd ook bezig met de inrichting van de tuin. Het is best een lap natuurlijk. Ik zou heel graag een flink tuinhuis willen hebben waar we onze duikspullen in kwijt kunnen, de fietsen en als het even kan een werkbank. Ik zou er dan ook heel graag een overkapping bij hebben waar we eventueel kunnen 'chillen' en de BBQ kunnen neerzetten. Én de vuile werkjes kunnen doen als bijvoorbeeld druiven schoonmaken, vieze modderschoenen kwijt kunnen, harken, schop, grasmaaier (want ja, er komt gras in de tuin), gewoon een rommelhok want ik heb straks geen buitenberging. De berging is meer een bijkeuken en zit achter de keuken.


Zoiets..(foto van internet)

En die Jan. Wil ook kippen! Grapjas. Ik heb vroeger kippen gehad, of liever gezegd mijn ouders. Er gaat heel veel voer in en er komt weinig uit. Maar we zien het allemaal wel. Ik heb wat meer ervaring met allerhande 'vee' - van fazanten, tot mussen en reigers - en met moestuinieren - de hele zomer sla en boontjes eten tegen de klippen op - en ik kan je zeggen dat het lastig is en best moeilijk. Arbeidsintensief ook. En volgens mij hebben 'ze' het onkruid in de tuin nu doodgespoten met Roundup of iets soortgelijks, dus ik vraag me af hoe de grond wordt opgeleverd straks (haha, zit met een schuin oog naar de TV te kijken waar ze net de ballen van een alpaca eraf knippen.....).

Afijn. Mijn keelpijn zet door en slikken is lastig. Veel honing eten of zo en ondertussen een beetje rustig aan doen. Helaas geen hardlopen vanmiddag....


De druivenstruik, nu gesnoeid en dus kaal...

#30DayBlogChallengeNL - deel 27




Met dank aan haremaristeit.nl heb ik nog een aantal punten in de bovenstaande Challenge te gaan. We waren aangekomen bij punt 27. Mijn (t)huis.

Ik heb in mijn leven negen thuizen gehad. Ik zit nu in mijn negende huis:
1. Geboortehuis Toulonselaan te Dordrecht
2. Gallerijflat in Dordrecht boven Crabbehof
3. Flat in Dordrecht aan de Willem Barentszstraat (vlak langs de A16)
4. Huis met tuin in Lelystad aan de Kempenaar
5. Eigen huis met tuin in de Horst in Lelystad
6. Eerste eigen koophuis (patiobungalow) in de Horst in Lelystad
7. Tijdelijke huurwoning op de Veste in Lelystad
8. Tijdelijke huurflat in de plaats waar ik nu woon
9. Koophuis in 1994 waar ik nu nog steeds woon.

Een kleine hoekwoning met een L-vormige tuin langs de voorgevel van de woning. Mijn woning is recht tegenover een winkelcentrum wat soms een vloek en soms een zegen is. Het is er soms erg lawaaierig maar soms ook muisstil. En zeker als je ziek bent is een winkelcentrum op twintig stappen van je huis een zegen. Je hoeft je er nooit te vervelen: er gebeurt altijd wat. Ideaal voor jonge mensen of een ouder echtpaar.

Woonkamer

Badkamer

Hal beneden

Trap naar boven

Mijn huis heeft een mooie tuin met een zelf gemaakte fietsenberging, een grote hal met een mooi toilet, een prachtige keuken annex woonkamer, trap naar boven naar de fraaie badkamer en mijn slaapkamer. Dan nog mijn immense dakterras dus wat wil een mens nog meer.

Ik heb een heerlijk huisje met een heerlijke tuin en dito dakterras. Aan het huis ligt het niet. Ok, het is wat klein, maar een klein huis heeft ook zo z'n voordelen want ik kan niets bewaren. Ik moet altijd heel rigoureus door mijn spullen. 

Afijn. Het maken van deze log heeft in ieder geval als resultaat gehad dat ik even door mijn bewaarde foto's op de harde schijf ben heen gegaan en alles even goed heb geclasseerd. Zo kan ik alles weer wat makkelijker terug vinden. Nu thuis nog....

Overigens voel ik vandaag de lange tentakels van het virus waar Kliefje het ook al over had. Mijn hoofd voelt wattig en mijn keel begint wat te irriteren. Bovendien voel ik mij een beetje lamlendig. Zal het dan echt.... Het is overigens wel lang geleden. Januari 2014 voor het laatst. Aan de ene kant vind ik het niet echt heel erg. Even lekker thuis. Aan de andere kant weet ik dat áls ik ziek ben en thuis zit ik vreselijk verlangend naar buiten kan kijken naar al die super gezonde mensen die langs lopen. Ik kan nooit echt heel relaxt ziek zijn. Er is natuurlijk ook niemand die me verzorgt - zal m'n eigen sinaasappeltjes moeten uitpersen en zelf m'n kopje thee moeten zetten - maar dat zal bij de meesten niet zijn neem ik aan.



Of hard wegrennen zin heeft weet ik niet.

Hardnekkige verkoudheid

Ik loop nu al vanaf 31 december te modderen met een hartnekkige verkoudheid. Eerst kwam de keelpijn, toen wat laf gehoest, daarna het niezen en de snotneus, dan de verstopte bijholtes met bijbehorende hoofdpijn, gevolgd door het taaie slijm wat in je keel blijft steken, en nu het soort van loskomen van het slijm met in mijn geval kou op mijn stembanden, dus schor met een 'volle krop'. Zo voelt dat ook. Ben niet ziek genoeg om thuis te blijven, dus maak ik mezelf nuttig op kantoor. In het zonnetje. Dat is dan wel lekker.

Het zal vanzelf wel weer overgaan. Ik voel me dan ook niet echt heel rot, wel heel moe. 



Zondagmorgen heb ik dan ook wel weer een rondje hardgelopen, wat misschien achteraf gezien niet echt een super goed idee was, maar je weet dat pas als je gelopen hebt. Zoals ik al vaker heb gezegd laat ik mij door weinig dingen tegen houden om niet te gaan lopen. Hoofdpijn, vermoeidheid of verkouden horen daar niet eens bij. Het lopen ging op zich wel, maar niet echt denderend. Misschien dat het daardoor daarna op mijn keel sloeg.

's Middags had ik een nieuwjaarsreceptie van de jachtsoos waar ik sinds kort bij zit. Dit was pas mijn tweede keer dat ik er was dus ik ken nog niet zoveel mensen. Ik ben op deze sociëteit geïntroduceerd door mijn vriendin die ik al járen ken en nu ineens weer meer zie omdat ik jaag. Gek hoe het soms kan gaan... Netwerken is niet helemaal mijn ding, maar het is voor het goede doel: kijken of ik voor Jan nog een gasthouderschap kan krijgen zodat hij ook zijn jachtakte kan aanvragen. Helaas lijkt niemand daar erg happig op te zijn om dat af te geven. Ik geef de moed niet op en hoop dat iemand hem dit gunt zodat hij mee kan jagen als ik uitgenodigd wordt. Niet dat dat nu niet kan: hij is al eens meegeweest en dan loopt hij gewoon mee. Eind februari gaan we misschien weer 'op de vossen' en dan is hij drijver - en heeft het lekker warm - en ik ben een 'geweer' - en ik heb het dan koud...Dat is het 'lot' van een jager... Haha.

Zaterdag zijn wij verder gegaan met de boekenplanken boven het trapgat. Of we: Jan eigenlijk meer. Eerst hout halen bij Fixet. Daar word je tenminste nog goed geholpen en zagen ze alles voor je in de afmetingen die jij wilt. De boekenplanken zijn nu af en mijn boeken kunnen terug. Eindelijk. Hoewel ik niet dagelijks in een boek kijk, mis ik ze toch af en toe. Zeker mijn kruidenboeken. 


Boekenkast van steigerbuis boven trapgat
Het moet eerst weer een rotzooi worden...
Zondag zijn wij begonnen met het schilderen van de planken in de keuken. De keuken staat nu meer dan een jaar en de planken waren nog steeds onafgewerkt MDF. Nu zijn ze mooi wit. Kost altijd even wat inzet, moeite en rommel, maar het resultaat tovert altijd een glimlach om mijn mond. Iedere keer iets doen en dan zo langzamerhand wordt het nog eens wat.


Gisteren - maandag - was ik vrij en zijn we naar Biddinghuizen gereden om mijn nieuwe kogelbuks in te schieten. Deze buks had ik op de terugweg van Oostende opgehaald en moest nog ingeschoten worden. Er staat een mooi Leica Magnus 1.8-12x50 op, maar zo'n pracht van een richtkijker heeft niet veel nut als deze niet is afgesteld. Voor leken betekent dit dat als ik het kruis wat je ziet als je door de richtkijker heen kijkt op een object zet, ik er ook vanuit moet kunnen gaan dat ik het object ook op dát punt tref. Dus schiet je het wapen in op 100m. De richtkijker wordt dan afgesteld op het punt waar de baan die de kogel maakt het punt van je richtkijker kruist. Je kunt er dan genoegelijk vanuit gaan dat als je object op 100m van je af staat, je het raakt als het kruis van je richtkijker op dat object staat. 


Docter richtkijker
Met dat inschieten had ik wel wat meer 'last' van de terugslag. Ik had dat in het veld nauwelijks in de gaten, maar nu voelde ik dat toch wel. Misschien dat de positie een rol speelt: met inschieten zit je en in het veld - bij een drukjacht tenminste - sta je. Bovendien had ik met de drukjacht een Docter drijfjachtkijker (red dot) erop. Die zijn een stuk kleiner (en lichter!). Het kostte mij ook elf kogels om in te schieten. Ik had gelukkig speciaal daarvoor goedkopere munitie gekocht, maar toch.

Na het inschieten hebben we nog even een rondje hagel gedaan. De dwarsen gingen wonderbaarlijk wel heel erg goed dit keer. Bijna allemaal raak! Hoe is het mogelijk. En de duiven daarvoor gingen juist een stuk slechter. Afijn. We moeten dit meer doen. Misschien een stimulans om een Hubertus insigne te halen. Houd je skills wel op peil natuurlijk en zo gebruik je je wapens ook nog eens.

Daarna nog even langs mijn moeder en dan weer naar huis. En ... er vroeg in....








IK GA VERHUIZEN!!!

Ik ga verhuizen. Dames en heren, boeren en buitenlui, lieve lezers: gaan jullie met mij mee? Please, please, please? Ik vervolg ...