Actieve vakanties

Ik wil niet zeggen dat ik in het verkeerde lichaam ben geboren. Ik ben een vrouw en ben tevreden dat ik een vrouw ben, maar mijn interesses zijn verder verre van vrouwelijk. Vroeger toen ik klein was heb ik alle boeken van Arendsoog gelezen, ik gaf niets om poppen of fornuisjes of kinderwagens. Ik speelde met Lego en autootjes. Ik klom in bomen of liep het mais en het tarwe plat. Ik speelde op mijn imaginaire paard dat ik een cowboy was. Ik had (en heb) ook alleen maar vriendjes en bijzonder weinig vriendinnetjes. Ik keek naar series als High Chapparal, Alias Smith & Jones, Star Trek.

Als we langs een messenwinkel liepen in Zwitserland tijdens één van onze vele vakanties met mijn ouders en mijn broertje wilde ik al een mes. Ik keek daar met grote ogen naar en zei dan: ooit. In feite heb ik tot de dag van vandaag nog steeds geen echt mooi mes. Ik heb er wel een gekocht, in Finland in een supermarkt voor 7 euro of zo, en die heb ik nog en die gaat ook overal mee naar toe. Maar echt een mooi mes, die moet er nog komen.

Mijn mes: het bovenste.
Jan z'n mes: die eronder.

Dat zelfde had ik met bergschoenen. Zo trots was ik toen ik eindelijk mijn eerste échte bergschoenen kocht! Ik heb inmiddels al aardig wat versleten, maar ik voel mij in mijn element buiten, met alles wat daarbij hoort. In de bergen, in de koelte, met mijn bergschoenen aan, mijn mes aan mijn riem en mijn rugzak op de rug [zucht].

Ik in Nieuw Zeeland

Dus niet in het verkeerde lichaam maar wel in het verkeerde land geboren! Ik weet niet waar ik dan wel thuis hoor, maar dan zit ik meer te denken aan landen als Canada, Zweden of Noorwegen. Hobby's als boogschieten en western riding - wat ik in het verleden heb gedaan - en mijn tegenwoordige interesses, getuige van een meer avontuurlijk leven.  

Starend in de diepte van de vulkaankrater
(Nieuw-Zeeland 2013)

Op de terugweg de berg af (Nieuw-Zeeland)

Toen ik rond mijn dertigste genoeg had van mijn toenmalig man (ja, dat bestaat...), moest ik andere vakanties bedenken dan die ik tot dan toe had gedaan. Tot dan toe was het met auto en tent naar (meestal) Frankrijk. Daarna was het - omdat ik alleen was - met groepsreizen op kampeer-wandelvakantie. Tenminste, daar koos ik dan voor. Eerste keer Corsica (prachtig, prachtig, prachtig maar zwaar), twee keer Franse Pyreneën, derde keer Spaanse Pyreneën. Toen gingen mijn reizen naar de andere kant van de oceaan, eerst naar Amerika met een kampeerrondreis door nationale parken, daarna met een hotelrondreis naar Canada, toen een hotelrondreis naar Nieuw-Zeeland, en dan op expeditie drie weken naar Canada waar ik Jan heb leren kennen.

Tijdens die behoorlijk zware wandelvakanties liep ik altijd wel behoorlijk te vloeken, maar je voelt je erna zo heerlijk. Zo uitgerust. Zo leeg. Zo vol energie....

We moeten het meer doen, dat actieve. Het is gewoon heerlijk. Het is zo lastig. We vinden zoveel dingen leuk.

Volgend jaar?

Jan en ik - Nootka Trail - Canada - 2004
En mijn mes....

Cottonwood

Gisterenmiddag ben ik voor de derde keer na mijn looppauze vanwege een liesblessure, weer wezen lopen. Afgelopen zondag had ik geen tijd, dus het was gisteren weer een week geleden dat ik met veel pijn in mijn enkel 5 km had volgemaakt. Voor mij is 5 km echt een makkelijk eindje: ik loop er normaal minstens 6. 

Gisteren was het dus even spannend of ik weer zoveel pijn zou hebben. Ik had voor de zekerheid mijn enkel ingetaped met sporttape (dus niet rekbaar) en het zooltje in die schoen vervangen voor het gewone zooltje. Ik heb namelijk van de podotherapeut speciale hardloopzooltjes vanwege mijn Morton's Neuroom. 

Dus hup! gaan met die banaan in een parkbos - het is geen park, het is geen bos - waar het gezellig druk was, want mooi weer. Wel wat frisser dan de dagen ervoor maar wel lekkerder. 

De populieren zijn volop hun zaadjes aan het lozen en het pad lag vol met donzige witte pluisjes. Vandaar de naam Cottonwood in het Engels: het is net katoen. Ik heb gelukkig geen last van hooikoorts dus heb geen last van die pluizebolletjes. 

Het doet mij denken aan de tijd dat Jan en ik 'wat kregen'. Dat was ook in de tijd van die pluisjes, maar dan wel in Canada, in Haines-Junction om precies te zijn. En niet in juni maar in juli, want daar loopt de natuur vanwege de ligging - vrij noordelijk - een maandje achter. Daar op de camping, waar we ons klaar maakten voor ons tweede deel van onze expeditie, stapte ik over ons leeftijdsverschil heen en in de stoute schoenen. Sinds die tijd - 7 juli 2002 - zijn wij een stelletje. 

Overigens was dat wel een super vakantie: drie weken in de wildernis van Canada en Alaska onder leiding van Nature Trek Canada. Voor het eerste deel zijn we daar te voet met volle bepakking een gebied in gelopen naar een gletsjer. Het tweede deel was met een kajak stroomafwaarts de Stikine River af tussen de ijsschoten door, waar we eerst met een jetboat vlak onder een gletsjer waren afgezet en het derde deel was wandelen vanuit een vast punt waar we met een watervliegtuigje waren afgezet en waar het werkelijk stikte van de muggen. Alles in de middle of nowhere met dan om de week een soort 'luxe' tussenstop waarin we konden douchen en de was doen. Zwaar, maar super. Je komt helemaal 'leeg' terug. Leeg in je hoofd. Lichamelijk wat minder - had carpaal tunnel syndroom in mijn rechter onderarm - maar dat ging weer over. Dat lege hoofd trouwens ook. 

Dus eigenlijk moet zo'n vakantie nog bij dat lijstje van gisteren, want ik zou dat dolgraag nog wel een keer willen doen. Twee jaar na die eerste vakantie, hebben we het nog eens dunnetjes overgedaan met diezelfde organisatie maar dan de Nootka Trail. Ook leuk, maar de groep was niet zo gezellig. Dus daar heb ik dan meteen wat minder goede herinneringen aan. We hadden ook kl***weer én een dag vreselijke pijn in m'n kop, dus dat hielp ook niet echt.

Vreselijk slecht weer....

Slecht weer

Alles drogen bij het vuur

Klimmen, klauteren, glibberen

Nog meer klauteren...

Hier moesten we één voor één een geul oversteken
Dit is Jan, de bikkel...

Me, midden in het oerwoud van Canada.

Ik in mijn jonge jaren, eten maken
op een campground ergens in Canada

Wat echt super is van zo'n vakantie, is dat je je huis daarna nóg meer waardeert (zeker je toilet....).

Afijn. Het lopen gisteren ging boven verwachting best goed met minder pijn in de enkel. Dus conclusie: niet lopen is slecht voor mij. 

Dromen van vakanties

Het lijkt (en voelt) alweer zo lang geleden: de vakantie. Met weemoed kijk ik er naar terug. Wat rest zijn de herinneringen, de foto's en de restanten van de muggenbulten. Zo'n duikvakantie is heerlijk, maar wat ik 'mis' is het primitieve, het buiten zijn, het wakker worden door vogeltjes, het slapen in een tent. 

Lekker primitief: met 4WD en tent (2008)

Klinkt gek niet? Duiken is een soort verslaving geworden: overal waar ik water zie wil ik er in. Op dit moment plannen wij echt duikvakanties, maar dat neemt niet weg dat ik nog steeds erg graag weer 'op safari' wil met 4WD en tent, of camper (misschien). Het komt er nu niet van, deels vanwege de tijd dat we op vakantie kunnen (in het voorjaar of in het late najaar) en deels vanwege 'So much to do and see, so little time, so little money'. Want ook wij moeten sparen voor onze vakanties.

Ons wel erg luxe onderkomen op St. Maarten
Grand Case Beach Club (2011)

Wat er nog op mijn lijstje staat:

• kampeervakantie in Amerika en/of Canada. Al een paar keer gedaan. Wil het super graag nog een keer.
• nog een keer naar Nieuw-Zeeland. Staat min of meer in de planning. Dat wil zeggen: zijn ervoor aan het sparen.
• nog een keer naar Zweden of Noorwegen. Liefst met auto en tent. Kamperen is daar zó heerlijk!
• een wandelvakantie ergens in Europa.
• nog een keer terug naar Saba en dan meteen naar St. Eustatius.
• nog weer een keer naar Schotland. Kamperen is daar niet zo denderend (luidruchtige Schotten en veel midges (kleine k**mugjes)). De B&B's vind ik dan weer te truttig, dus dan blijft een huisje over eigenlijk.

Ons campertje in Nieuw-Zeeland 

Dus nog genoeg verlangens. Omdat wij geen kinderen hebben, hoeven wij niet persé in het hoogseizoen. Op mijn werk kan ik in feite gaan wanneer ik wil. Jan daarentegen heeft - zeker nu nog - te maken met een planning. Even afhankelijk van waar hij na zijn opleiding terecht komt, is dat misschien ook heel flexibel. Wie weet. 

We hebben nu over een aantal maanden nog een vakantie in de planning en dat wordt wederom een duikvakantie naar een vrij onbekende bestemming: Oman. Die reis zal dan wederom enkel in het teken staan van het duiken en een klein beetje cultuur (want in Oman kom je ook niet elke dag). Je vliegt dan op Dubai dus daar ook heel even neuzen (wij zijn niet zo van die stedentrippers en Dubai is in mijn bevooroordeelde mening niet echt heel bijzonder) en verder zandhappen en eens andere visjes zien dan de Caribische visjes met hopelijk hier en daar een haai of - het summum - een walvishaai. 

Adelaarsrog. Ook mooi - Bonaire 2016 -
Joany Photography

Maar dat duurt nog wel even. Tot die tijd zijn het de HTK (huis-tuin-en-keuken) berichtjes.