Weinig fiducie

Afgelopen zaterdag zijn wij even naar ons nieuwe huis gereden net over de grens in België onder Zeeuws-Vlaanderen. Meetjesland heet die streek, naar het schijnt een erg mooi gebied.

Ons nieuwbouwhuis stond er nog net zo bij als een week of drie geleden, toen Jan daar was op weg naar mij. Even langs de woning rijden. Het is maar een kleine omweg. We konden zien dat de hemelwaterafvoeren waren aangelegd, langs het huis liepen zo de regenput in. We hebben twee putten voor de woning: een regenwaterput en een strontput. Dat laatste wist ik niet: ik dacht dat we gewoon op het riool zouden worden aangesloten. Blijkbaar niet. Maakt mij ook niet uit. Ik heb geen ervaring met strontputten en weet dus ook niet hoe dat werkt. Hier in Nederland betaal je rioolbelasting en hoe dat in België gaat, met name daar, weet ik niet.

Toen ik daar zo door de woning liep, kreeg ik wel lichtelijk buikpijn hoor. Toch wel beetje nerveus voor de dingen die komen gaan. In onze situatie blijft het toch wel apart. Ik ga er nog niet wonen. Het is wel 'ons' huis wat betekent dat we het samen hebben uitgezocht en dat het ons samen aan staat. Letterlijk is het niet mijn woning. Ik hou mijn eigen woning hier in Nederland, want ik blijf werken - moet nog blijven werken - om dan over een jaar of acht definitief daar naartoe te verhuizen.

Hoe dat in de praktijk zal gaan, weet ik nu nog niet. Er is weinig fiducie dat ik dit ga volhouden bij mensen om mij heen. Daarom praat ik er ook weinig over en rep ik eigenlijk helemaal niet (meer) over de woning.

De bedoeling is dat ik er zeg maar drie van de vier weekenden naar toe rij vanuit mijn werk. De bedoeling is dus ook dat ik minder ga werken. Zoals ik dat nu heb bedacht: ik rij de donderdagmiddag daar naar toe (twee uur en een kwartier rijden) en maandagmorgen rond half negen rij ik weer terug. Dan ben ik in theorie rond kwart voor elf op het werk. Daar is over gesproken en ik heb daarvoor een akkoord. 

De week dat ik niet naar WO ga, hoef ik niet minder te werken en kan ik gewoon de hele week op het werk zijn. En bovendien kan ik flexibel zijn met zo'n rooster. Als het eens uitkomt om hier te blijven is er geen man overboord en kan dat gewoon.

Een groot nadeel van minder werken is dat het er behoorlijk inhakt qua salaris. En ook qua pensioenopbouw. Dat is iets wat ik nu heel lastig kan inschatten, want mijn kosten thuis worden waarschijnlijk minder (minder gas en elektra), maar niet zoveel minder dat het mijn 'minder salaris' volledig compenseert. Maar ik weet ook uit ervaring wel dat je je plooit naar wat je hebt.

Dus dat is niet de grootste twijfel. De grote vraag is of ik het volhou. Heen en weer rijden, meer weekenden daar dan hier, wordt dat wel 'mijn' thuis, ga ik me er goed bij voelen, wat ligt daar en wat blijft hier, ga ik leven als een nomade, vind ik daarin mijn rust of juist niet? De enige manier om het uit te vinden is door het te doen. Neemt niet weg dat ik er soms al over nadenk, maar die gedachten druk ik vrijwel direct weg omdat ik er nerveus van word. Het is gissen. Hypothetisch denken over dingen en situaties waar ik totaal geen ervaring mee heb. Ik wil niet dat de mensen om mij heen die er geen vertrouwen in hebben gelijk krijgen. En ik ben daar gewoon bang voor. Omdat ik het niet weet!

Ik heb altijd gezegd: goh, woonde je maar een uur dichter bij. Dan zou ik veel vaker naar je toekomen. Oostende is gewoon een roteind rijden. Alles mee drie uur, maar vaker doe ik er vier uur over. Het is van hier tot daar druk, soms zelfs - voor mijn idee - één lange file. Zeker op de tijdstippen dat ik kan rijden. En ik rij gewoon ook niet graag in België. 

Nu wordt die afstand twee uur (dat laatste kwartiertje is van de snelweg af, nog even dat laatste loodje naar de bestemming). Dat scheelt significant. Het enige knelpunt wat we straks hebben is Rotterdam. Want ik rij dan volledig via Nederland, door Zeeland, tunnel door. Makkelijk zat. Kost je een tientje per week (tunnel) maar ik heb dat tientje er duizend keer liever voor over dan over die rampzalige ring om Antwerpen te moeten rijden. 

Dus ik zie het eigenlijk best wel zitten. De weg is prima, de weg is mooi, goed te doen, geen obstakels en bijna van begin tot eind snelweg. Wat is nou twee uur? In Amerika doen ze daar niet moeilijk over. Relatief dus. Ik heb mijn Tuppertrut Peugeot 107 ingeruild voor iets meer auto zijnde VW Polo dus dat zit ook snor. Lekker muziekje op en tuffen maar. 

Ik kan haast niet wachten om het in de praktijk te brengen. Kijken of het meevalt. Of ik me erin kan vinden. Of ik rustiger word. Of ik 'afstand' kan nemen van mijn huidige huisje. Of ons huis mijn nieuwe thuis wordt. 

Zoveel onzekerheden.... Zo spannend....

Weekend alleen

Goedemorgen deze zaterdag! Normaal blog ik niet op zaterdag, maar ja, met mannetje weg, de TV aan, koffie naast me, broodjes op het ontbijtplankje zit ik mijn mijn laptop voor mijn neus te kijken hoeveel medailles we (Nederland) heeft gewonnen. Even nog een goed woordje gedaan voor Nieuw-Zeeland met de vraag dat als ik ze voldoende support of ik dan bij hun mag komen wonen. Ah toe, ah toe....!

Dus denk ik, kan ik meteen wel wat bloggen. Ik bruis van gevatte one-liners. Nou ja, niet dus, maar ik kan jullie wel deelgenoot maken van hoe zeemansvrouwen hun eenzame weekenden doorkomen. 

Het is allereerst al niet leuk thuis te komen in een leeg huis (gisterenavond), wakker te worden in een leeg bed, op te staan met zo'n lange lege dag voor je - en dan ook nog om 07.45u wakker worden - en het is niet leuk alleen te ontbijten. Gelukkig hebben ze de TV uitgevonden en beweegt er tenminste nog iets in huis.

Huisdieren? Nee, heb ik niet. Altijd wel gehad, maar ik ben zo weinig thuis en nog zo veel op vakantie dat ik het zielig vind voor wat voor knuffeldier dan ook. Ik heb altijd katten gehad en de laatste heb ik in 2004 moeten laten inslapen (longkanker). Kost me te veel verdriet en ik kan ze niet goed genoeg verzorgen (vind ik). Bovendien als ik ooit weer huisdieren neem, dan krijgen ze never nooit geen blikvoer meer van mij, want ik verdenk dat gore eten ervan dat ze allemaal dood zijn gegaan aan kanker (behalve mijn lieveling Toby die tijdens een vakantie waarschijnlijk is aangereden en daarna nooit meer de oude is geworden. Als ik daar nu nog aan denk, en het is toch meer dan 14 jaar geleden, krijg ik nóg tranen in mijn ogen...). Dus dan moet ik van mezelf hun eten zelf maken, dus écht katteneten, als eendagskuikens en vers rauw vlees, zoals ze van nature moeten eten.

Kat van mijn moeder

Ik kan je zeggen dat sinds ik geen katten meer heb mijn huis wel een stuk schoner is. Moest je vroeger eerst een weg banen door de kattenharen, nu kan ik gewoon een week niet stofzuigen. Dus dat is toch ook wel erg lekker. 

Er gaat niets boven de gezelligheid van deze heerlijke beesten, maar toch wacht ik tot ik er meer tijd en gelegenheid (lees: ander huis) voor heb.

Gisterenmiddag ben ik even naar Lelystad gereden, even gegeten bij mijn moesje die volgende week op vakantie gaat. De held. Helemaal in haar eentje een reisje langs de Rijn-Rijn-Rijn (in februari wordt ze 80!). Ik weet in feite niet precies welke rivier, maar ze gaat in ieder geval een riviercruise doen in Duitsland. Doe maar lekker zou ik zeggen en kom thuis met een lieve edoch rijke vent zonder kinderen met een stuk land van minstens 80 hectare....[grijns].

Gelderse Hout - Lelystad

Vandaag heb ik op de planning:

• ontbijten met koffie
• me wassen (weet nog niet of ik ga douchen)
• een was doen
• dan op de fiets naar de Olmenhorst. Moet boodschappen doen vandaag en dat kan daar ook, zij het beperkt. Er is daar een erg leuke natuurwinkel en je kunt daar ook heel leuk koffie drinken.
• vanavond eet ik worstjes met courgetterisotto. Dat maak ik gewoon zelf zonder recept.
• morgen eet ik iets met krieltjes, sla en iets van vlees uit de vriezer (die echt stampvol zit dus die we echt moeten leegeten).

Wat ook niet leuk is als je er even alleen voor staat als er zich een 'probleem' voordoet wat je dan niet even kunt overleggen. En dat heb ik nu, en daar kan ik dan weer de hele dag mee zitten.... Dan is het wel vervelend als je zo'n relatie-op-afstand hebt en dan ook nog niet bereikbaar bent voor elkaar....

Komt tijd komt raad. Straks maar met de fiets wind tegen (natuurlijk!) mijn hoofd leeg laten waaien...

Even napraten over de vorige blog...

De vorige vraag in de #30DaysBlogChallenge - die over je goede en slechte eigenschappen - vond ik toch best een hele lastige. Eentje waarover ik blijf nadenken. Want waarom heb ik enkel slechte eigenschappen kunnen bedenken en geen goede...?

Een mind opener, een nadenkertje, iets waar ik dan weer flink over kan zitten piekeren, vooral als ik auto rij. Iets wat je onder goede eigenschappen zou kunnen scharen dat ik probeer om anderen in hun waarde te laten. Ik zeg met opzet probeer, omdat mij dat ook niet altijd lukt (want van sommige mensen snap ik echt niks!). Ik ben ook maar een mens en kan soms best snel mijn oordeel klaar hebben. Zelf heb ik namelijk de ervaring dat ik niet (altijd) in mijn waarde wordt gelaten. Mensen om mij heen proberen mij voortdurend te veranderen, mij voortdurend complexen aan te praten, mij ervan te overtuigen dat ik 'verkeerd' leef. Ik chargeer.... Maar toch.

Het feit alleen al dat ik bijna geen vrienden heb, zegt misschien al genoeg over hoe ik ben. Als kind zijnde had ik altijd wel een beste vriendin (wie niet), maar mijn beste vriendinnen zijn allemaal 'verdwenen' omdat zij of ik ging verhuizen. Eén 'beste' vriendin heeft ooit eens tegen mij gezegd, dat onze levens zó verschillend waren, dat we maar beter geen contact meer moesten hebben. 

Als er tegen je wordt gezegd dat je mensen 'claimt' dan ben je vanzelf zeer voorzichtig met vriendschappen en word je verdedigingsschild alleen maar hoger en dikker. Kennissen ok, maar vrienden! Met al die verplichtingen en verwachtingen die ik toch niet waar kan maken? Nee. Is niet voor mij weggelegd. Neemt niet weg dat ik voor iedereen klaar sta als ze in echte nood zijn - ik lees voor uit eigen werk - maar dat je later tóch de deksel op je neus krijgt. Nee, ik verwacht geen dankbaarheid, maar als er tegen je gezegd wordt dat 'ze' niet met je wilt praten, weet ik al genoeg.

Dus ja, egoïstisch. Dat word je dan vanzelf wel denk ik. Vriendschap is een illusie en daar ben ik niet rouwig om. Vriendschappen komen en verdwijnen en komen weer.

In feite voel ik mij soms best wel ontevreden. Ik denk dat het daardoor komt dat ik enkel maar slechte eigenschappen kan bedenken. Het is niet dat ik daar onder lijd, maar ik kan soms knap jaloers zijn op mensen die schijnbaar alles hebben: een man met een 'normale' baan*, leuke kinderen, vriendinnen, een lekker huis en omringd door mensen die je nemen zoals je bent en niets van je verwachten.

Een gelukkig gezinnetje.... Aaaahhh....

Het is niet zo dat ik een bepaald leven voor ogen had, maar iedereen begint zo aan het begin van een zelfstandig leven met idealen die je in feite for granted neemt omdat het nu eenmaal zo hoort. En dat het anders (tja, wat is anders?) loopt, is nu eenmaal zo en daar kan je spijt van hebben maar daar schiet je zo weinig mee op. De takken van jouw levensboom vertakken nu eenmaal eindeloos, en je weet nooit op welke loot je straks weer terecht komt. Ieder moment van de dag kan een nieuwe scheut zijn. Daarom vind ik het zo belangrijk dat je zelfstandig bent!

Nee, ik heb geen slecht zelfbeeld. In tegendeel (is dat ook een goede eigenschap?). Maar ik weet (ben gaan denken?) dat ik sociaal gezien geen uitzonderlijke talenten heb. Ik word bestempeld als bot, egoïstisch en negatief. Dan zal dat ook wel zo zijn. Maar moet ik daarvoor veranderen? Naar een psychiater om mij te laten boetseren naar het beeld wat anderen het liefst willen dat ik zou zijn? Van die zelfhulpboeken kopen? In retraite? In alle rust mijn zonden overdenken?

Ik doe - voor zover ik weet - mensen geen pijn (dat zullen waarschijnlijk al de mannen die ik in mijn leven teleurgesteld heb wel ontkennen, vrees ik ;-)). Afijn, ik probeer het toch, mensen niet te kwetsen. En dan nog: je zult altijd wel iemand pijn doen, omdat je iets doet wat niet in hun verwachting ligt. De vraag is of dit dan aan jou ligt of aan de ander?

Afijn. Genoeg negativiteit of liever: realiteit. Ik zie nog genoeg zonnestralen hoor en overgiet alles het liefst met een flinke dosis humor. Want bij de pakken neerzitten, nee, dat woord komt niet in mijn woordenboek voor - wat trouwens niet persé een goede eigenschap is! Op naar het volgende item op de lijst....

* Begrijp mij niet verkeerd: ik ben bijzonder tevreden met mijn relatie met mijn militair, maar wij hebben een niet alledaagse relatie waar ik niet veel over schrijf. Het is een bijzonder complicated en verwarrend verhaal van dromen, verwachtingen, teleurstellingen en gelatenheid, gelardeerd met mooie momenten maar soms ook minder mooie momenten van kort samenzijn. Misschien vertel ik er nog wel eens wat over...

Overgangsperikelen

Ik voel mij al een lange poos nogal somber. Hoewel ik voor dit soort buien mijn papieren dagboek heb om het van me af te schrijven, voel ik toch de behoefte dit te bloggen, omdat typen nu eenmaal een stuk sneller gaat dan schrijven.

Het kan natuurlijk volledig te wijten zijn aan de overgang, waar ik al heel wat jaren in zit. Dat gaat met de nodige ups and downs en de downs zijn dan voornamelijk in the mind. Maar mijn lichaam verandert ook en ik heb nu zelfs een maatje meer. Wie had dat ooit gedacht, magere spriet als ik altijd was. Het zij zo. Ik kan het er momenteel ook niet aflopen vanwege die mysterieuze blessure onder/naast mijn linkerenkelknobbel, of hoe dat ook heten mag. Ik heb nu sinds 29 juni niet gelopen.

Tijdens mijn jacht-uitstapje heb ik mijn wandelschoenen aangehad en ondanks wat lichte pijn als ik een heuveltje af moest, verder geen last. Had zelfs het idee dat de pijn minder was. Maar ik kan moeilijk hier op kantoor met mijn Meindls aan komen. Dus doe ik ijverig oefeningen en masseer ik de zere plek, maar de pijn blijft (alleen als ik het oproep overigens). Ik weet niet zo goed wat ik er mee aan moet, dus doe ik maar even cassie-an.

Ik vind het in de zomer trouwens toch te warm om te lopen. Mijn ideale looptemperatuur is zo rond de vijf graden boven nul. Dus daar moet ik nog effe op wachten :-)

Dus even terug komend op die somberheid. Hoe diep ik ook graaf in mijn hoofd, ik weet niet echt waar het vandaan komt. Ik kan wel wat dingen noemen, maar ik weet niet of ik nu echt gelukkig wordt als ik dat zou veranderen. Ik kan het namelijk niet 'even' uitproberen.

Mijn huis
Is klein. Met twee te klein. Dat merk je als je samen bent. Je zit te veel op elkaars lip. Geen plaats om spullen goed op te bergen. Jan z'n tassen staan altijd 'in de weg'. Afgelopen zaterdag sliepen wij in een hotel in Antwerpen en mijn droomslaapkamer was dus die hotelkamer. Zo heerlijk groot en de inrichting sprak mij ook enorm aan. Hieronder nogmaals de foto. 

Het was daar midden in de stad verdomme rustiger dan bij mij thuis! En dat brengt mij op het volgende punt:

De omgeving
Altijd herrie! Zeker nu ik mijn ramen open heb, behalve in de slaapkamer, want met ramen open slapen gaat echt niet lukken bij mij. Ik woon in een erge drukke omgeving met ook nog eens veel agressie vanwege een versmalling in de weg, waar er geen dag voorbij gaat of er wordt getoeterd of gescholden op een automobilist die  voorrang neemt of geen geeft, te snel rijdt of whatever. Mensen moeten nu ook gewoon wieberen. Iedereen loopt zo gestrest rond! Als ik op mijn dakterras zit/lig/hang, dan hoor ik enkel verkeer en walmt er af en toe zo'n gore lucht voorbij als er zo'n ouwe stinkbak langs komt en de wind 'verkeerd' staat. 

En o ja, als de winkeliers aan de overkant de tent sluiten voor de avond: 'Prettige ááávonnnnnd!' 

En dan, bij alles wat ik doe voel ik me bekeken. Als ik de was ophang, als ik de plantjes water geef, als ik lekker in het zonnetje lig, als ik de heg snoei, als ik de vissen eten geef....Overal ogen! Altijd gordijnen toe, zeker boven (en dat rijmt).

Mijn werk
Op dit moment ben ik blij dat ik werk, nu Jan op zee is en ergens ter hoogte van Ierland drijft. 

En het is momenteel wel lekker werken nu de baas op vakantie is en ik zelf mijn dag kan indelen. Heb het zelfs 'druk' en verveel me niet.

Mijn relatie
Daar heb ik niets over te klagen. Och ja, natuurlijk zou ik het ook liever hebben dat ik een 'normale' relatie zou hebben en me dus een iets ruimer huis kon veroorloven om bovenstaande irritaties op te lossen.

Maar ik heb de liefste man van de wereld die echt alles voor me zou doen! Maar ik ben de laatste tijd nogal in mezelf en kan me soms mateloos irriteren aan mijn mannetje die dat niet verdient. En ik weet niet echt waardoor. Ik blame it on the overgang, maar kan toch niet alles op die hoop gooien?

Dus me maar concentreren op de blessings die ik heb en me niet al te zeer focussen op wat ik niet heb, zo is het toch? Dat standaard zinnetje, dat dooddoenertje, dat opendeur-inkoppertje? Zoals: 

• mijn tuin, die van mij best een stuk groter mag zijn. Dankzij de zachte winter best uitbundig bloeiend. Daar word ik ook wel blij van, ware het niet dat deze aan die drukke weg ligt.

• mijn dakterras, waar ik in de namiddag als ik thuis kom van het werk best lekker lig, ware het niet dat ook deze aan diezelfde drukke weg ligt en vele ogen op mij gericht zijn (of verbeeld ik me dat alleen maar?)
• mijn gezondheid, waar ik inderdaad nu in feite niets over te klagen heb...
• mijn vakantie. Ajakkes! Die gaat nu net niet door! Tenminste niet naar Oman. Vanwege dat stomme dak waar ik nog steeds geen prijsopgaaf van heb. 

Een eigen huis - zie hierboven

Een plek onder de zon - zie hierboven

En altijd iemand in de buurt die van je houwen kon - nou, niet echt dus. Pak 'm beet hemelsbreed 750 km bij mij vandaan.

Toch wou ik dat ik net iets vaker simpelweg gelukkig was....

Waar zijn wij nu helemaal mee bezig...

Our campsite Slough Creek - Yellowstone

De vakanties zijn weer voorbij. Bijna al mijn collega's zijn weer op hun stek, het duurt vijf minuten langer om op mijn werk te komen en buiten lijkt het wel herfst. Op kantoor is mijn 'rust' voorbij en hoor ik om de haverklap mijn naam schallen uit het kantoor naast mij en moet ik alles uit mijn handen laten vallen en opdraven. Tussen de regels door kan je lezen dat dit mij niet gelukkig maakt, maar het ontbreekt mij aan lef (en support) om mijn biezen te pakken en in een plaggenhut in Waardanook temidden van de natuur de rest van mijn leven te slijten.

Ik keek onlangs op één van die semi-wetenschappelijke zenders naar een uitzending van mensen die in Alaska wonen, ook oudere mensen, en toen besefte ik ook dat oud worden in zo'n afgelegen plek als Alaska niet meevalt. Daar waar je je in de winter moet transporteren met een snowmobile is veilig thuis komen geen vanzelfsprekendheid. Dat je op jacht moet voor je eten is in tegenstelling tot het urbane, hypocriete en kortzichtige Nederland de normaalste zaak van de wereld. Dagelijks klemmen zetten om je kostje bij elkaar te kunnen schrapen van de opbrengst van de huid en als je mazzel hebt zit er een beest in je klem die je kunt eten. Je zou zeggen: waarom gaan die mensen niet in de stad wonen? En dan is het, ondanks de barre omstandigheden, hun manier van leven in de middle of nowhere dat wat hen gelukkig maakt. En dat kan ik mij héél goed voorstellen. 

Zoals ik afgelopen zaterdag de hele dag in de tuin heb lopen klooien, half in de wildernis tussen de struiken. Stel je er niet te veel bij voor: mijn tuin is niet super groot maar ik hou het een beetje wild en als je dan in de donkere uithoeken van mijn tuin - die grenzen aan het trottoir .... - begeeft, is het net of je met een machete een weg moet banen. Ondanks dat ik 's avonds behoorlijk kapot ben, vind ik het heerlijk om zo de hele dag bezig te zijn. Ik kan dan ook niet stoppen. Ik verging zaterdagavond van de rugpijn - wat overigens zondag al weer over was - maar toch ga ik door en dan baal ik wel dat mijn lijf het dan laat afweten. 

De nutteloze keukenla...

Dan zijn het maar banaliteiten als je je druk maakt over zo'n vermaledijde keukenla waar je geen fluit aan hebt. Als je in zulke gebieden woont waar dat programma over ging, raak je niet gefrustreerd van aannemers die zich niet melden. Je bent niet aan het piekeren over in welke la je de accessoires van je Kitchen Aid legt of waar je je gietijzeren pan van Lacreuse laat. Andere prioriteiten die weliswaar direct levensbedreigend kunnen zijn, maar je terug brengen naar de essentie van het leven.

Ik vind mijzelf geen materialist ondanks dat ik nu duizenden euro's uitgeef aan een verbouwing. Ik zou gemakkelijk zonder kunnen - denk ik. Hóóp ik! Je word zo meegezogen in die hebzucht en status die anderen jou bijna opdringen. 'Je leeft maar één keer, het kan zó voorbij zijn. Je moet genieten! Je moet nú de dingen doen die je wilt doen!' 
En het zijn altijd de mensen met veel geld die dit tegen je zeggen. Dan bekruipt mij weer zo'n schuldgevoel als ik zippend een glas koude witte wijn zit te genieten op een terras aan het strand al dan niet in het zonnetje. Ja, ik moet dit vaker doen, denk ik dan, terwijl je voor dit genieten wel direct een euro of dertig mag aftikken. Dan neem ik veel liever een koude fles wijn, twee glazen, een potje olijven en wat servetjes mee op de fiets, naar het bos of park en daar zittend op het gras in je korte of je waterdichte broek uitkijkend over het water, de wind in je haren genieten van dát moment en dan niets hoeven af te tikken.

Maar ook dat doe ik te weinig...

Mountains, bears and gosts, maar dan in het Nederlands

Mijn leven is een aaneenschakeling van bergen, beren en spoken. Ik zie werkelijk overal tegen op. Ik kan me om alles en nog wat druk maken. Afspraken, uitjes, plichtplegingen. Leuk, niet leuk. Het is werkelijk bijna dramatisch. Juist die dingen die het leven wat jus geven, geven mij stress en bezorgt mij gepieker.

Dingen die ik moet doen, dingen die ik mag doen, verantwoordelijkheden, verwachtingen. Ik begrijp niet waar het vandaan komt dat ik mij overal druk om maak. Hele dagen zit ik de dag te doorlopen. Hoe laat ik dit, wanneer ik dat en wanneer ik dan zo. Het zijn de zaken die ik afspreek, de plannen die we maken. Ik moet - om overzicht te houden - dit bijhouden in een papieren agenda. Daarin kan ik het overzien en kan ik de zaken op een rijtje zetten. Als ik dat niet doe en alles in mijn hoofd zet, zoals sommigen doen, dan word ik gek. Onze aannemer 'heeft alles in zijn hoofd'. Maar ook dát hoofd zit volgens mij vol, want de ene keer zegt hij dit, doen wij dat om daarna dan te zeggen: heb ik dat gezegd?

Dus ik spreek af, schrijf het op, maar zet het ook in mijn hoofd. Het in de agenda zetten moet voldoende zijn. Ksssst, weg uit mijn hoofd! Zoals vanmiddag. Twee dingen: schoonheidsspecialiste en boodschappen. Zit ik nu al te bedenken hoe laat ik hier weg moet om op tijd te zijn, wat ik eerst doe en welke weg ik terug zal nemen. Hoe laat ik dan thuis ben, of dat dan niet te laat is (te laat voor wat?).

Momenteel zit ik in de fase dat ik mijn lippen stuk bijt. In de andere fase moeten mijn vingers het ontgelden. Dat is de prijs die je betaalt als je niet rookt. Soms bijt ik mijn lippen tot bloedens toe. Mijn hoektanden zijn messcherp door het vele geknauw en ik trek rare bekken. Er werd mij wel eens gevraagd of ik rook omdat ik nogal wat lijntjes heb om mijn mond, maar dat komt enkel door het gestreste gebijt op lip en/of vinger. Ik heb een tante die doet dat ook. Stress zit in de familie. Ik weet niet of dat gezond is. Ik zou wel het type willen zijn dat overal de schouders over ophaalt. O ja? O.... Ben ik te laat? O, ja. Kan gebeuren. Maar ik ben er nu toch...? Verbouwing? Niet kunnen koken? O tja. Nou, dan ga ik toch elke avond uit eten...Ja....

Maar nee. Ik niet. Als ik die weg neem, dan zou het kunnen zijn dat, maar als ik het anders doe, dan zit ik weer daarmee. Uit eten? Alleen? En waar dan? Kost me weer m'n avond. Weer die bagger eten... nee hoor, dan flans ik wel wat met de magnetron of zo. All you can eat sushi? Kan nooit goed zijn.

Ik probeer echt om het niet te doen, maar ik hou dat nooit lang vol. Ik zit ook niet voor niets op yoga sinds kort. Kijken of me dat wat meer rust geeft. Ik heb dat nu vier keer gedaan en het bevalt me wel. Het is wel een beetje een kippenhok af en toe met al die dames, maar ik luister en glimlach en meestal zeg ik niets. Ik kom niet voor de dames maar voor de yoga. Maar nu zit onze juf in India en heb ik even geen yoga, of ik moet het zelf doen. Maar eens kijken of er een matje af kan. Dat zijn de kosten ook niet....