Drie nieuwe Amerikaanse zeearenden...

De Amerikaanse zeearenden in Decorah hebben kleintjes! De eerste is op 31 maart uit het ei gekropen, de laatste gisteren. Zo schattig om te zien hoe zorgzaam deze toch woest kijkende, ongelofelijke prachtbeesten zijn!

Ik moest dit even kwijt....

Van reeën en strandhuisjes

Terwijl de hitsige reebokken achter de al net zo hitsige reegeiten aanzitten, wrijf ik de slaap uit de ogen en maak me klaar voor weer een nieuwe dag. Ik rij nog steeds met de cabrio - ik denk nog zo'n vier weken en dan ruil ik 'm weer in voor mijn Peugeot Rugzak 107 - maar wel met een sjaaltje om de nek.

Vanmiddag heb ik een afspraak met de PT en vanmiddag ga ik een poging wagen om een beetje hard te lopen. Een sessie van 30 minuten, één minuut wandelen en één minuut hardlopen en dat dan 15x.

Ben benieuwd. Zo te zien ga ik een nat pak krijgen, maar dat vind ik niet erg. Dat betekent dat het ook lekker rustig is in het parkbos.

Nog twee daagjes en dan zit ik op dit moment ergens in België op de E34 richting Zeebrugge. Hopelijk is het een beetje rustig: het is geen fijne weg om te rijden. Zeker het laatste deel niet. Een hopeloze inadequate route naar een zeehaven. Het is geen wonder dat Zeebrugge nooit wat wordt.

En zoals de eerste zin van dit blog al meldt, is de bronsttijd voor de reeën aangebroken. De normaal gesproken min of meer solitair levende reebokken gaan achter de vrouwtjes aan, die vaak nog een jong achter de broek hebben lopen. Nietsontziend, gedreven door hormonen stuiven en snuiven de mannen door het bos, over de wei, over de weg (!), hun lul achterna.

Reegeit (Duitsland)

Heb ik al eens verteld hoe ik dit heb ervaren? Dat was járen geleden, toen ik nog jaagde met de camera. Ik was toen in het Hollandse Hout samen met een expert op zoek naar bokken. De man had een fiep bij zich: dat is een soort fluitje waarmee je het geluid van de reegeit kunt nadoen. Zeker in de bronsttijd zijn de bokken daar erg gevoelig voor.

We zaten dan aan - zoals dat heet: dus je gaat ergens op je krukje zitten en wachten tot er iets gaat gebeuren - en op een gegeven moment moest ik toch echt wel dringend een plas doen. Dus ik loop een flink eind verder en duik daar de ruigte in, camera op de grond, tas op de grond, broek op de grond en ik buk en plas. En net op dat moment hoor ik geroffel, komt er een geit op nog geen twee meter bij mij vandaan langs mij heen stuiven op de hielen gevolgd door een bok die snuivend en grommend achter haar aan zit. 

Ik zat als aan de grond genageld. Camera natuurlijk te ver weg en dan nog.... Broek omhoog - WC papiertje in de zak en niet achterlaten (!) - en met de nodige adrenaline het verhaal vertellen aan mijn compagnon. Dat was een hele belevenis. Ik denk daar nog vaak aan terwijl het al zo'n 16 jaar geleden is of zo. 

Het gebied is daar niet meer wat het geweest is: de bebouwing is erg dichtbij gekomen en in de Oostvaardersplassen, waar de reeën eerst nog wel zaten en waar ik ooit mijn eerste reebok heb gespot, zitten ze nu niet meer. Waar herten zitten, zitten vaak geen reeën.

Waar ik zondag fietste zou ook een prima habitat zijn voor reeën, maar voor zover ik weet zitten die hier (nog) niet. Eigenlijk zijn reeën in praktisch heel Nederland aanwezig, behalve hier. Het is waarschijnlijk de ringvaart die ze tegenhoudt, hoewel reeën uitstekende zwemmers zijn en zich over het algemeen niet laten tegenhouden door een vaart. 

Overigens weet ik niet uit welk jaar dit kaartje hiernaast stamt, want in de Waterleidingduinen, waar nu zo enorm veel damherten lopen, zijn de reeën ook verdwenen. In de Kennemerduinen zitten ze nog wel, maar daar is dan ook beheer op de damherten en dus nog plaats voor reeën. En er staan geen hekken omheen.

Ondertussen zit ik hier vreselijk te gapen en voel ik me alsof ik geen oog hebt dicht gedaan afgelopen nacht. Maar ik weet wel hoe het komt: die afspraak voor deze middag. Het weer proberen te hardlopen. Zal ik pijn hebben erna?

Maar ook: de rit vrijdag. Ja. Stom. Ik weet het. Maar ik zie tegen de stomste dingen op. Gelukkig weet ik dat van mezelf en probeer ik het te negeren. Als ik alles waar ik tegen op zie niet zou doen, zou ik nooit meer uit m'n stoel komen. 

Overigens heb ik wél zin in een weekendje weg, even gezellig naar Oostende, even een pintje halen bij 't Botteltje of een koffie bij Café Du Parc. Slenteren over de - drukke - boulevard. De zee niet kunnen zien vanwege al die kotjes die daar staan. Maar ach. Het heeft wel wat.

Tegenstellingen

Het leven zit vol tegenstellingen en dat maakt het nu juist zo leuk. Toch? Persoonlijk vind ik dan de ene stelling iets aangenamer dan de andere stelling (tesamen 'de tegenstelling') en prefereer ik eenzaam op een hoogzit zitten en luisteren naar het vogelgekwetter, de bezige wespen en ander vliegend spul, boven het tussen vier muren zitten met onophoudelijk vliegtuiggeronk op de achtergrond. Alleen met je gedachten. Alleen met de muggen. Alleen met je blaas die je langzaam voelt vollopen en wat enige aanpassing vergt vooral van ons vrouwen, om op de hoogzit een plas te doen.

Mijn uitzicht vanaf de Kreuzkansel

Ik had daarvoor een afsluitbaar bakje gekocht, maar op dag twee toen ik deze moest gebruiken, bleek deze te klein te zijn. De helft Een deel stroomde er dus overheen. Snel water erover om de geur te verdrijven.... Er werd op dat moment op nog geen veertig meter schuin achter mij driftig hout gezaagd door bosarbeiders, dus dan hoef je ook niet zo angstvallig stil te doen en verwachtte ik ook niet veel resultaat van mijn aanzit.

'Het wild heeft daar geen last van,' werd mij verzekerd toen ik via de app de bezigheden meldde bij de 'leider'. Maar ik heb bar weinig gezien toen die ochtend.

Plassen op of onder de hoogzit is dus niet aan te bevelen. De geur draagt kilometers ver. En vooral wilde zwijnen leven op hun neus en gehoor - ze zien slecht - en zijn beducht op menselijke aanwezigheid. Buiten de wolf hun enige 'vijand' in de Duitse bossen. Hoewel ik betwijfel of de wolf ze aan kan gezien de kracht van het zwijn en de omvang van de wolf. Ze zullen dus hoofdzakelijk op de biggen (frislings) jagen.

Afijn. 

Onze duikreis naar Oman gaat helaas vooralsnog niet door... We kwamen thuis donderdag en ik zag dat ons mannetje naar de lekkage in de badkamer had gekeken waar ik al pas vanaf 2014 (!) last van heb. Blijkt dat het dak van mijn slaapkamer (dus 1e verdieping) volledig moet worden vervangen. Ongeveer dertig vierkante meter. Dat is dus even flink balen! Gelukkig hadden we nog niet defintief geboekt. Ik weet nog geen prijs voor de herstelling, maar het zal wel weer een aderlating zijn omdat de zonnepanelen en het grind eraf moet en daarna alles er weer op. Kan je maar beter even een keuze maken. 

Voor een vakantie in het najaar zijn er tal van alternatieven, hoewel het geen duiken zal zijn. Het zal voor ons dan waarschijnlijk de auto zijn misschien richting Frankrijk of zo. Ook wel weer eens leuk. Misschien eens het wandelen weer eens oppakken. Vorige week in Duitsland hebben we ook twee korte wandelingen gemaakt - weliswaar meer met het oog op sporen lezen en aanwezigheid van wild opmerken aan de hand van die sporen - en het is toch wel een aangename bezigheid, zo heerlijk buiten.

Sporen in de modder

Een zoel (modderbad) voor zwijnen en roodwild

Modderboom, waar de zwijnen lekker met
hun kont tegenaan staan te schuren.

En Frankrijk is geen straf natuurlijk. Misschien eens naar de Provence. Voor mij echt een eeuwigheid geleden dat ik daar was. We weten het nog niet. 

Omdat Jan afgelopen zondag moest inschepen op het fregat BNS Leopold I van de Belgische Marine, zijn wij zaterdagmiddag naar Antwerpen gereden waar het fregat lag vanwege de The Tall Ships Races. Wat ik al schreef, een beetje het Sail van Amsterdam. We hadden daar voor die nacht een hotelkamer vlakbij de kade. Ook omdat wij elkaar op 7 juli veertien jaar kenden, een beetje in het kader van ons jubileum. 

Onze hotelkamer

Het is een rare gewaarwording: eerst in the middle of nowhere en dan in the middle of Antwerp. Het is altijd een vreemd gevoel om 'afscheid' te nemen, hoewel je toch zou denken dat ik er aan gewend ben. Het is ook maar voor even: slechts drie weken oftewel twee weekenden. En dan daarna nog vier weekenden. Maar even niet te veel vooruit denken, want als dat achter de rug is, is het alweer september. Het gaat allemaal al rap genoeg.

Nieuw bos en oude natuur

Gisterenmiddag, na het werk, had ik geen zin om direct naar huis te rijden: het was té mooi weer (= de zon scheen). Als je in een polder woont is het niet evident dat je dan even ergens heerlijk kunt wandelen want alles is zo vlak als een biljartlaken en zeker hier is het voor 80% landbouwgrond met van die kaarsrechte wegen erdoorheen.

Woensdag was ik even bij Park21 en gisterenmiddag ben ik maar weer even die kant op gegaan. Vlakbij het honkbalstadion is een stuk land wat een soort bos moet gaan worden denk ik. Allemaal nog van die staakjes van bomen maar het zag er wel redelijk woest uit. Toen ik daar in reed zag ik een pracht van een fazanthaan maar terug lopen met de camera in de hand is bij voorbaat al verloren moeite: dat beest is dan allang weg. 

Het nieuwe bos

Dus eventjes door de woestenij gelopen en ik meen zelfs - maar weet dat niet zeker - dat ik een paartje patrijzen heb gezien! Er vlogen in ieder geval kort twee vogels op, bruinig van kleur en ietwat kleiner dan fazanten. Dussss. Dat zou heel mooi zijn! Patrijzen, fazanten, hazen. Allemaal een teken dat het 'woest' genoeg is voor deze prachtige dieren. In Nederland mag niet worden gejaagd op patrijzen. Het is nu niet zo dat bij ieder dier wat ik zie het water bij mij in de mond loopt, maar je ziet de natuur toch net even van een wat andere kant dan een doorsnee wandelaar. Door je kennis let  je wat meer op de biotoop en bent allerter op wat er zit. 

Uitgelopen katje

Waar de doorsnee wandelaar met hond zich niet van bewust is! Loslopende honden zijn echt funest voor dit soort wild. Gisteren in dat zelfde stuk zag ik twee mensen met drie loslopende honden, precies dus naar die plek waar ik de fazanthaan zag. Honden struinen door bosjes, gras, ruigtes. Dat vinden ze heerlijk. En terecht. En dat zijn nu juist de plekken waar dit wild zich kan schuil houden. Nu zeker met alle pullen en jong spul is het zaak om de honden aangelijnd te houden, hoe suf dat ook is. Ik hoor zoveel verschrikkelijke verhalen, ook met reekalfjes. Maar het opschrikken van bijvoorbeeld de ouderdieren laat het jonge spul onbeschermd achter en dus heel kwetsbaar. Niet iedere ouder is zo dapper om haar kroost te beschermen. 

Krentenboompje

Hazen bijvoorbeeld krijgen een stuk of drie, vier haasjes per worp die dan 'ergens' in het veld verstopt liggen. Mama haas komt één keer per dag even in de buurt, roept haar kroost wat dan bij haar kan drinken (het appèl der overlevenden) en daarna is ze weer weg. Dit om de kans op overleven zo groot mogelijk te maken. Ieder hazenkind ligt op een ander plekje. Ze liggen dus niet bij elkaar. Je kunt je voorstellen wat voor schade een loslopende hond kan aanrichten, maar het merendeel van de haasjes valt ten prooi aan kraaien. Dat zijn echt klotebeesten. Pikken gewoon om beurten de ogen uit van een net geboren lammetje zodat het blind is en dan pikken ze het diertje gewoon dood, te beginnen bij de weke delen (dus het achterwerk/buik). Doen ze ook bij haasjes. Het is de natuur, maar het is wel wreed.

Van het verdwijnen van natuur krijgen vaak landbouwers de schuld, maar vergeet de recreatiedruk niet. Die is echt zóveel meer dan vroeger! Met daarbij de loslopende honden geeft dat enorme onrust in de nog resterende stukjes groen waar vaak veel wild zit. 

Hetzelfde zie je nu heel veel met verwilderde (huis)katten. Die hebben het vooral gemunt op de jongen van de weidevogels én de Wilde Eend. Zie mijn foto nogmaals hieronder. Het is dat wij er bij stonden, anders had deze lieve huispoes wel een pulletje te pakken gehad (er liepen er een stuk of vijf bij voordat mamma-eend het water in ging). En het gaat al niet zo goed met de Wilde Eend in Nederland.

Mensen die op de buiten wonen met loslopende katten mogen wel uitkijken, want jagers mogen schieten op deze katten (afhankelijk van de Provincie), juist ter bescherming van de (weide)vogels en hazen. Ze kunnen niet zien of dit een verwilderde kat is of een huiskat. Dus je kat voorzien van een (opvallend) halsbandje liefst met een belletje of zo, is dan geen overbodige luxe. Katten zijn leuk, katten zijn lief, maar het blijven roofdieren!

Dus laten we zuinig zijn op het beetje 'natuur' wat we nog hebben zodat we er met z'n allen nog lang van kunnen genieten.

Tuinvogels

Vorige week was het de Nationale Tuinvogeltelling. Ik heb zelf niet meegedaan: ik was te druk bezig met andere dingen... (boekenkast inruimen). Op zich lijkt het mij wel eens leuk om een uur voor het raam te zitten en te zien wat voor vogels mijn voederkastje komen bezoeken.

Vanmorgen toen ik mijn smoothie aan het maken was, zaten er een roodborstje en een merel in de tuin. Dit roodborstje komt ieder jaar terug - voor zover ik kan zien dat het steeds dezelfde is natuurlijk. Vroeger had ik ook redelijk veel merels in mijn tuin, vooral in het voorjaar. Maar de afgelopen jaren is dat een stuk minder geworden.

Ik heb één keer gehad dat ik een pimpelmeesnestje had. Daar waren toen twee jonkies uitgevlogen: eentje bleef achter en vond ik later dood in het nestje. Ook heb ik een stelletje Turkse Tortels in mijn struik gehad, maar daar is nooit iets uit gekomen. Ik heb in diezelfde struik in 2014 een nestje gevonden met vier eitjes in, maar die waren onbebroed. Ik vermoed van die tortel die toen ook op het nestje heeft gezeten.

Nu verbaast het mij ook niet dat het niet tot een succes komt in mijn tuin. Mijn tuin is niet groot en grens bovendien aan een vrij drukke weg. 's Morgens begint het verkeer al om 07.00u. Nu probeer ik wel een vogelvriendelijke tuin te hebben. Ik heb er een waterpartij in en ik snoei in het najaar zo min mogelijk, behalve de struiken en planten die gesnoeit moeten worden - zoals de druivestruik. Bovendien is mijn tuin een soort snelweg voor alle katten die hier in de buurt wonen en ik heb er totaal geen probleem mee dat mijn tuin door alles wat leeft gebruikt wordt. Dus ook door katten.

In de dakgoot en onder de pannen van het huis van de buren zit al sinds jaar en dag een kauwennest. Ik kan me er haast niets bij voorstellen hoe het dak er daar moet uitzien... Smerig denk ik. Ze doen er niets aan dus ieder voorjaar worden er weer massa's takken onder die pannen naar binnen gedouwd. Ik vind ze erg lastig en ze pikken al het voer van de kleinere vogels. 

Dus even een duik gedaan in mijn foto-archief en de foto's opgezocht van de geverderde vriendjes in mijn tuin. Maar ik heb enkel de foto hierboven gevonden van een merel. Ik weet zeker dat ik nog foto's heb van 'mijn' roodborstje.... Afijn. Misschien voor een andere keer.

Waar zijn wij nu helemaal mee bezig...

Our campsite Slough Creek - Yellowstone

De vakanties zijn weer voorbij. Bijna al mijn collega's zijn weer op hun stek, het duurt vijf minuten langer om op mijn werk te komen en buiten lijkt het wel herfst. Op kantoor is mijn 'rust' voorbij en hoor ik om de haverklap mijn naam schallen uit het kantoor naast mij en moet ik alles uit mijn handen laten vallen en opdraven. Tussen de regels door kan je lezen dat dit mij niet gelukkig maakt, maar het ontbreekt mij aan lef (en support) om mijn biezen te pakken en in een plaggenhut in Waardanook temidden van de natuur de rest van mijn leven te slijten.

Ik keek onlangs op één van die semi-wetenschappelijke zenders naar een uitzending van mensen die in Alaska wonen, ook oudere mensen, en toen besefte ik ook dat oud worden in zo'n afgelegen plek als Alaska niet meevalt. Daar waar je je in de winter moet transporteren met een snowmobile is veilig thuis komen geen vanzelfsprekendheid. Dat je op jacht moet voor je eten is in tegenstelling tot het urbane, hypocriete en kortzichtige Nederland de normaalste zaak van de wereld. Dagelijks klemmen zetten om je kostje bij elkaar te kunnen schrapen van de opbrengst van de huid en als je mazzel hebt zit er een beest in je klem die je kunt eten. Je zou zeggen: waarom gaan die mensen niet in de stad wonen? En dan is het, ondanks de barre omstandigheden, hun manier van leven in de middle of nowhere dat wat hen gelukkig maakt. En dat kan ik mij héél goed voorstellen. 

Zoals ik afgelopen zaterdag de hele dag in de tuin heb lopen klooien, half in de wildernis tussen de struiken. Stel je er niet te veel bij voor: mijn tuin is niet super groot maar ik hou het een beetje wild en als je dan in de donkere uithoeken van mijn tuin - die grenzen aan het trottoir .... - begeeft, is het net of je met een machete een weg moet banen. Ondanks dat ik 's avonds behoorlijk kapot ben, vind ik het heerlijk om zo de hele dag bezig te zijn. Ik kan dan ook niet stoppen. Ik verging zaterdagavond van de rugpijn - wat overigens zondag al weer over was - maar toch ga ik door en dan baal ik wel dat mijn lijf het dan laat afweten. 

De nutteloze keukenla...

Dan zijn het maar banaliteiten als je je druk maakt over zo'n vermaledijde keukenla waar je geen fluit aan hebt. Als je in zulke gebieden woont waar dat programma over ging, raak je niet gefrustreerd van aannemers die zich niet melden. Je bent niet aan het piekeren over in welke la je de accessoires van je Kitchen Aid legt of waar je je gietijzeren pan van Lacreuse laat. Andere prioriteiten die weliswaar direct levensbedreigend kunnen zijn, maar je terug brengen naar de essentie van het leven.

Ik vind mijzelf geen materialist ondanks dat ik nu duizenden euro's uitgeef aan een verbouwing. Ik zou gemakkelijk zonder kunnen - denk ik. Hóóp ik! Je word zo meegezogen in die hebzucht en status die anderen jou bijna opdringen. 'Je leeft maar één keer, het kan zó voorbij zijn. Je moet genieten! Je moet nú de dingen doen die je wilt doen!' 
En het zijn altijd de mensen met veel geld die dit tegen je zeggen. Dan bekruipt mij weer zo'n schuldgevoel als ik zippend een glas koude witte wijn zit te genieten op een terras aan het strand al dan niet in het zonnetje. Ja, ik moet dit vaker doen, denk ik dan, terwijl je voor dit genieten wel direct een euro of dertig mag aftikken. Dan neem ik veel liever een koude fles wijn, twee glazen, een potje olijven en wat servetjes mee op de fiets, naar het bos of park en daar zittend op het gras in je korte of je waterdichte broek uitkijkend over het water, de wind in je haren genieten van dát moment en dan niets hoeven af te tikken.

Maar ook dat doe ik te weinig...

De was doen tijdens een verbouwing

Er zit sinds deze week een zwartkop in de groenstrook achter ons kantoor. Wat een vrolijk fluiter is dat! Mijn raam dan ook wagenwijd open en geen radio. Zo kom ik wat tot rust.

Het gaat al stukken beter met mij. Gisterenmiddag kwam ik thuis en kwam tot de ontdekking dat er niets was gedaan. Dus geen stof. Ik 'durfde' eerst niet naar huis, en ben daarom tegen vieren eerst maar naar de schoonheidsspecialiste gegaan. Ik had expres mijn zinnen maar niet gezet om te gaan hardlopen, want als ik thuis was gekomen en het zou net zo'n troep zijn geweest als dinsdag, dan had het niet eens gekund. Dus om teleurstelling te voorkomen maar andere dingen gaan doen als de schoonheidsspecialiste en daarna het tuincentrum voor een nieuwe tuinslang, want de huidige is steeds weer op een andere plek lek en ik gebruik deze nu voor mijn wasmachine buiten. 

Het wassen met de wasmachine is - of hopelijk was - wel een gedoe hoor. Doordat de waterdoorvoer bijzonder laag is, duurde het wel drie uur eer een was gedaan was. Afgelopen zondag heb ik het water dan maar handmatig in de machine gedaan. Bij elke stop waar normaal gesproken water wordt ingenomen, kwam ik met m'n gieter en goot er water in. Er gaat best veel water in heb ik wel gemerkt. Al met al echt kamperen dus. Nog een mazzel dat het mooi weer is en ik alles lekker buiten aan het lijntje kan laten drogen. Dit weekend maar eens de nieuwe slang erop aansluiten en kijken of het nu wat sneller gaat.

Mijn wasdroger staat op marktplaats maar blijkbaar wil niemand 'm hebben. Die gaat dan maar naar het grofvuil. Het is dan ook al een oudje, maar functioneert in feite nog prima. Straks (ahum... straks.....) koop ik een nieuwe voor in de nieuwe badkamer. Ik mis 'm nu niet want ik hang toch het liefst mijn was buiten.

Jan was gisteren in de buurt en we hebben wel gezellig samen kunnen eten bij Papa's Beach House. Best een leuk tentje. Ziet er in ieder geval leuk uit, leuke opzet ook en vriendelijk personeel. Persoonlijk vind ik het niet goedkoop en vind ik zeventig euro voor twee hamburgers, een voorgerecht, brood, een fles water en twee prosecco's best veel geld voor zomaar even tussendoor. Dat is dan ook de reden waarom wij zo weinig tussendoor ergens gaan eten. Wij 'sparen' het dan liever op en gaan dan naar een echt goed restaurant waar we dan vijf gangen nemen of zo, je er dan ook echt wel de hele avond zit en wel wat meer kwijt bent dan zeventig euro, maar waar je dan ook echt van kunt genieten. Dit was meer nu een 'noodzakelijk kwaad' omdat ik nu niet echt meer kan koken. Dat is het meer om wat te eten binnen te krijgen, dan dat je echt gaat als avondje uit. 

Voor vanavond kijk ik het maar weer even aan. Als er weer niets is gedaan dan kan ik mijn salade maken die ik op het programma had en anders rij ik even naar een eetcafé waar ze daghappen serveren. Ontdek ik dat ook eens.

Dus na drie weken verbouwing is het echt kamperen en behelpen en ik hoop daarbij dat het voorlopig mooi (droog) weer blijft zodat we onze tweede huiskamer - het dakterras - daar goed voor kunnen blijven gebruiken. ...