De Oostvaardersplassen

Even iets totaal anders: ik maak mij al geruime tijd tamelijk druk over de erbarmelijke situatie waarin de dieren in de Oostvaardersplassen leven. Het weinige wat ik kan doen doe ik dan in de vorm van het geven van publiciteit van de stukken die verschijnen die de werkelijkheid achter het sprookje "De Nieuw Wildernis" laten zien.

En zo af en toe geef ik daar ook mijn uiting aan op mijn facebookpagina. Ik vind het enorm hypocriet hoe de meeste Nederlanders - voornamelijk stadsmensen - omgaan met dieren. Net zoals bij de giraf die is gedood in de dierentuin in Kopenhagen. Als dit een krokodil zou zijn geweest of een slang, dan zou het allemaal geen probleem zijn, maar omdat dit dier aaibaar is, is het ach en wee. Het gebeurt dag dagelijks, kijk maar naar wat je 's avonds op je bordje hebt.

Wat er gebeurt in de Oostvaardersplassen is echter dierenleed van de bovenste plank waar een normale boer een fikse boete voor zou krijgen. Dieren die hutje-mutje met een paar duizend op een stukje omheind land van 2 hectare (de rest is moeras) moeten samenleven. Dieren die daar van nature niet voorkomen: edelherten die zijn uitgezet, Koniks die helemaal geen oerpaarden zijn en Heckrunderen die gewoon koeien zijn. Allemaal daar heen gebracht door de mens. De oorspronkelijke spontaan daar gekomen bewoners als reëen, zijn inmiddels verdwenen omdat er geen voedsel meer is. Een aantal jaar geleden is om het gehele gebied een hek geplaatst. De dieren - de grote grazers - kunnen er wel in, maar kunnen er never nooit meer uit. De kleinere beestjes kunnen gaan en staan waar ze willen. Naast deze duizenden grazers, zijn er ook nog een paar duizend ganzen. Gevolg is dat er een groot deel van het jaar niet voldoende voedsel is. Gevolg daarvan weer dat alle bomen die eens dit deel sierden allemaal verdwenen zijn en waarvan enkel nog kale takken de lucht in prikken. Maar dat staat wel erg mooi op de foto's natuurlijk: beetje laaghangende mist met daarin een edelhert en dan die stekelige bomen op de achtergrond. Perfect plaatje. He Ruben...?

Door dat hek en het feit dat deze beesten geen kant op kunnen, sterven er ieder jaar 1700 grazers onder erbarmelijke omstandigheden. Dit is geen natuur, hoe zeer Staatsbosbeheer ons dat wil laten geloven. Deze grazers kunnen niet migreren op zoek naar betere voedselgronden. Als het eten op is, dan is het op en dan rest de hongerdood.

Volgens alle tegenstanders van wat er gebeurt in de Oostvaardersplassen moet er óf in de winter worden bijgevoerd óf er moet actief beheerd worden. Actief beheren betekent dus de populaties in stand houden door afschot of afvoeren. In het geval van de paarden zou het afvoeren zijn - want om één of andere bizarre reden vinden wij paardenvlees ook zielig -, de Heckrunderen kunnen worden geslacht en de edelherten afgeschoten. Niet lukraak, maar volgens een beheersbeleid zoals dat nu in het wild ook gebeurt. Alsof wij de predatoren zijn. Bijvoeren in de winter is volgens mij een slecht plan, want dat doet niets aan de overbevolking. Actief beheren is beter voor alles en iedereen, ook voor de fauna, ook voor de reëen, voor de broedvogels, voor ons: wij kunnen dan een mooi stuk echt biologisch stuk vlees bemachtigen en geen edelhert uit Nieuw-Zeeland (!) waar ze worden gekweekt, terwijl ze hier gewoon semi-wild rondlopen.

Je hoort dan vaak het tegenargument dat actief beheer de boel verstoord. Ik kan u vertellen: dat gebeurt nu al. Er zijn geasfalteerde wegen aangelegd door de OVP om zodoende het zwaar materieel - traktoren - toegang te geven tot het gebied om kadavers weg te slepen. Deze wegen doorkruisen het hele gebied en er wordt dagelijks op gereden. Dieren zijn er allang niet meer schuw - getuige de foto's van de beesten die fotografen van dichtbij kunnen maken - maar buiten dat, ze zijn zo passief van de honger en de overbevolking en inmiddels zo gewend aan de vele fotografen die het gebied in komen, dat verstoring geen issue meer is. Het gaat er bij het Staatsbosbeheer om dat er geld in het laatje komt, dus de dieren moeten zichtbaar zijn voor ons 'gewone' mens.

Staatsbosbeheer wordt geleid door de politiek dus die zullen ook wel met handen gebonden zijn, maar ze hebben wel een kilo boter op hun hoofd. Dieren zo laten creperen en toch maar volhouden dat het 'de natuur' is.

Lees de stukken bij mijn blog en er wordt al een hoop duidelijk. Daarnaast kan ik iedereen verwijzen naar Stichting Welzijn Grote Grazers, die fel tegenstander zijn van het beleid en die vandaag 14 februari demonstreren bij de OVP tegen dit beleid. Want dat deze wantoestand een halt moet worden toegeroepen, is wel duidelijk.

Arme Atlas

Is het omdat de r in de maand zit? De dagen weer korter worden? Zijn het mijn hormonen? Zit 't 'm gewoon in deze maanden? Of het seizoen? Wat is dat toch dat ik me rond deze tijd altijd zo opgejaagd, moe, gefrustreerd en opgejaagd voel?

Het kan ook zijn omdat de afgelopen zomermaanden het zo extreem rustig was op kantoor. Ik heb bijna twee maanden weinig te doen gehad omdat iedereen op vakantie was. En dan nog die super mooie zomermaanden waar je veel te weinig van hebt kunnen genieten omdat je toch moest werken. En dan nu opeens rijdt de trein weer op volle stoom en moet er weer van alles geregeld worden en word je weer van alle kanten gepasseerd en niet serieus genomen - wat mij overigens bijzonder frustreert. 

Gisterenavond in de auto op weg naar mijn favoriete bezigheid - boodschappen doen - had ik mij voorgenomen mij niet meer druk te maken over futiliteiten zoals het weer mislopen met de bezichtiging van mijn woning, het niet kunnen overtuigen van het gros van de Nederlanders dat De Nieuwe Wildernis met een x aan het eind dient te worden geschreven, dat ik gewoon gepasseerd wordt als ik iets in het Frans moet vertalen en het dan toch nog naar een familielid wordt gestuurd die lerares Frans is om het toch effe te checken, en nog meer banaliteiten die het noemen niet waardig zijn, kreeg ik zowaar gisterenavond een positieve reactie op een twitterbericht over de Oostvaardersplassen en die film en dan veer ik toch weer een ietwat op dat het misschien toch de moeite waard is je af en toe druk te maken.

Zeker als je dan hoort via Stichting Welzijn Grote Grazers dat een bepaalde boswachter in een bepaald gebied volgens hun de grootste dieren mishandelaar is die er rond loopt en ook waarom - er wordt namelijk flink geld verdiend aan de film, de publiciteit en wat al niet meer zij - dan besef je ook dat niet alleen staat in de 'strijd' om het grote publiek wakker te schudden. 

Het is een strijd tegen de bierkaai, net als Greenpeace tegen de Russen. Het grote geld verpest alles en iedereen en maakt mensen egoïstisch, blind en nep. Ik merk dat hier al met al die machomannetjes die dansjes doen en zich zo druk maken - om wat eigenlijk - om maar 'indruk' te maken op het alfa-mannetje om achter zijn rug om te grauwen en te pissen tegen het boompje wat het alfamannetje net heeft gebruikt, om maar even in wolvenroedel termen te praten. Want daar gaat de - overigens bijna eindeloze - discussie op de blog van bovengenoemde boswachter ook over: de introductie van wolven in de OVP. Aaaahhhh! Nou, die beesten vinden zelf hun weg wel als ze de geur eenmaal hebben kunnen opsnuiven van luilekkerland met de naam OVP. Dan zullen we eens zien of we de natuur daar z'n gang laten gaan! Want die wolven kunnen dan wel gaan en staan waar ze willen - die hekken houden ze echt niet tegen - maar die 'arme' edelherten, Konikpaarden en Heckrunderen kunnen geen kant op, anders dan het water in waar ze volgens mij direct tot hun buik in de modder verdwijnen. 

Om even terug te komen op de eerste alinea: er gebeurt gewoon te veel momenteel en het is even te vol in mijn hoofd op dit moment. Komt nog bij dat Jan weer voor een maand op zee zit wat natuurlijk ook weer even wennen is - dat besef komt pas vrijdag - en dan ga je je soms wel eens te buiten aan te veel piekeren en neig je naar het mee helpen torsen van de wereldproblemen op je schouders. Die arme Atlas kan het ook niet alleen...

De kaalgevreten wildernis

Die vervelende maandag is gelukkig alweer voorbij, en dus kunnen we beginnen aan de rest van de week, die lang zo erg niet is. Als de maandag eenmaal geweest is, gaat het een stuk beter met mij.

Vorige week vrijdag had ik een rotdag. Door een druppel - en die bekende emmer - had ik die middag een ontzettende huilbui die niet leek te stoppen. Ik ben die middag eerder naar huis gegaan en ben even naar de duinen geweest en daar een wandeling gedaan van zo'n zes kilometer, laverend tussen de damherten, die je vroeger echt van het pad af moest zoeken en die nu op een meter of dertig van je af staan - soms nog wel dichter bij - en niet eens meer voor je weglopen. Dat buiten zijn en alles even van me afpraten tegen Jan heeft mij goed gedaan. Natuurlijk voel je je knap gammel en moe daarna, maar soms kan je het niet tegenhouden en moet het eruit. Dat was dus vrijdag.

Zaterdag zijn wij via een boerenmarkt in Almere, waar wij een flinke kip van zo'n twee kilo hebben gekocht en een doos wijn, naar mijn ouders gereden om toch nog even bij ze langs te gaan. Om de tijd wat te doden zijn we nog even naar het einde van de Knardijk gereden en daar rechts naar beneden de Oostvaardersplassen in gelopen. Nu die film De Nieuw Wildernis zo enorm wordt gepromoot, nog eens even met eigen ogen wezen kijken wat een troosteloze toestand daar heerst. 

Kaalgevreten wilgenbomen

Zelfs in de zomer is alles kaal gevreten. Gelukkig zagen we nog een reebok in het omhekte terrein, maar ik heb de goede indruk dat hij over het niet al te hoge hek - want op dat terrein lopen de Koniks - kan springen om zijn voedsel buiten de omheining te zoeken. 

Reebok.

Reeën zijn namelijk niet meer te vinden in de Oostvaardersplassen omdat zij zich daar niet meer kunnen handhaven - er geen voedsel meer is - tussen de grote grazers en de ganzen. Ze zitten nog wel in het Hollandse Hout, een bos aan de linkerkant van de Knardijk. 

Op datzelfde terrein zagen we ook nog een dode Konik liggen, een merrie, die daar volgens mij nog niet echt heel lang lag. Was wel aardig opgezwollen en er zaten veel vliegen op, maar nog nergens een teken van verrotting en het stonk er ook nog niet echt super erg. De foto heb ik bewerkt met een zogenaamd artistiek filter, maar het is wel degelijk een echte foto van een dode Konikmerrie. Ik kon zo niet zien waaraan ze nou was overleden.... Het leek net alsof ze daar gewoon boem! was omgevallen.

Dode Konikmerrie (Oostvaardersplassen)

Mede door de politiek loopt het daar uit op een drama ondanks goede alternatieve beheerplannen (zie het pdf-bestand hier) waar tot nu toe helaas nog niet naar wordt geluisterd. De damherten in de Waterleidingduinen gaan eenzelfde lot tegemoet nu het hele gebied is omheind.

Afijn. Even langs mijn ouders dus waar mijn vader op dat moment erg ziek was en niet veel had aan ons bezoekje. Aangezien Jan in oktober op zee zit, was dit nog de enige kans voordat hij weg gaat om nog even langs te gaan. Je weet niet hoe snel het gaat natuurlijk.

Zondag hebben we eerst hardgelopen en daarna lekker lopen rommelen in de tuin en binnen en 's avonds een zalige reebout - nee, niet van de reebok hierboven - hebben verorberd.