Posts tonen met het label fietsen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label fietsen. Alle posts tonen

Hardlopen en fietsen



Iedere dag lopen de bloemen en bladeren net weer even iets meer uit, ondanks het vrij frisse weer. Ik zal wel de tuin even moeten sproeien dit weekend, want het is wel heel erg droog allemaal.

Kievitsbloem

Vingerplant

Vijg

Tamron Tulp van bovenaf

Munt

Blauwe druifjes


Gisterenmiddag heb ik hardgelopen. Dit keer voor de verandering eens met muziek op. Was even uitvogelen hoe dat werkt. Runkeeper aan - ik loop tegenwoordig niet meer met Runkeeper omdat ik een Garmin heb - en een playlist uitzoeken, maar ik heb gelopen op mijn eigen muziek, dus niet Spotify of zo. Dan krijg je van die onbekende dreunplaatjes die ik niet ken en nu liep ik dan weer op muziek uit Cuba, dan weer op Moby of Raymond van het Groenewoud. Wel apart. Moet zeggen dat ik heerlijk heb gelopen. Je loopt als het ware in een soort coconnetje en je hoort jezelf niet hijgen en piepen. Je mist daardoor wel het fluitconcert van alle vogeltjes, maar ik heb weer eens na lange tijd zalig gelopen en dat is ook wel wat waard.
En ook niet eens een slechte tijd: 7,15 minuten per km. Als je dan én met Runkeeper én met je Garmin loopt, merk je pas hoe inaccuraat Runkeeper is.

Vandaag ben ik op de fiets naar het werk.
Zo! Wat sportief!





Hier rij ik normaal op de weg naar werk niet langs, maar ik heb even een detour gemaakt naar de schoonheidsspecialiste, waar ik zo om de zes weken mijn wenkbrauwen laat verven en harsen. 
Na deze kleine APK weer op de trappers en naar het werk.

Zomaar een zondag

Vandaag heb ik volop de tijd gehad om mijn nieuwe speeltje uit te proberen. Nee, geen Tarzan of een nieuwe gigolo, maar mijn Garmin 235 sporthorloge. Vandaag was het natuurlijk hardloopdag. Deel 2 van mijn RTR (Road To Recovery) of - zoals je wilt - een hernieuwde RTR poging. Was daar al eerder mee begonnen natuurlijk, maar was door griep en vakantie in de war geschopt.

Ik heb een workout in mijn horloge gezet. Dat lukte zowaar. Nog een oude herstel training voor na een blessure: vijf minuten hardlopen, afgewisseld met drie minuten wandelen. Deze had ik woensdag ook al gedaan en dat ging toen goed. Vanmorgen dus weer en Jan heeft gezellig mee gelopen. 

Oh, en wat een leuke, gezellige grafiekjes krijg je met zo'n Garmin! Alleen al daarom zou je willen overstappen.




Mijn stappen en slaap worden ook bijgehouden. Ik hoef daar enkel maar mijn horloge voor om te houden. Nu wil ik mijn leven niet laten leiden door mijn sporthorloge.... maar leuk blijft het wel. Was het maar alvast woensdag...

In het kader waarom ver gaan als je het dichtbij hebt, gisteren nog wat foto's gemaakt in de tuin. Alles is uitgebloeid, behalve de vingerplant. Die staat volop in bloei. Vreemde plant. Ik heb deze kamerplant ik geloof al wel een eeuw: ooit stond-ie op mijn vensterbank, maar sinds jaar en dag staat hij in de tuin. Als de winters mild zijn, gaat het goed. Bij harde winters heeft deze plant net als mijn yucca's veel te lijden. 






Ook erg mooie luchten gisteren. De zonsondergang was gisterenavond ook zo prachtig, maar bij gebrek aan uitzicht heb ik daar geen foto's wel. Wel eentje van overdag.



Vanmiddag zijn we ook nog even een stuk wezen fietsen. Het is er té mooi weer voor en straks zit ik weer bijna vijf dagen binnen. Nog een maandje en dan worden de dagen weer langer... Ik kan niet wachten.

Valencia

Ik ben weer terug van weg geweest. Even twee, bijna drie weken er tussenuit. Ik ben in de afgelopen weken in vier landen geweest: Spanje, Duitsland, België en Nederland. Ik heb massa's te vertellen en ik weet gewoon niet waar ik moet beginnen en in welke volgorde ik het moet doen. Ik kan natuurlijk ook niet alles in één bericht proppen, dus zal ik voor de komende tijd genoeg te vertellen hebben.

Maar laten we bij het begin beginnen.

Na een flinke griep ben ik op 24 oktober weer begonnen met werken, want ik zou die vrijdag met vakantie zijn en om dan meer dan vijf weken niet te werken vond ik net even iets té. De griep heeft mij goed te pakken gehad en al met al was ik er pas zo rond de 5e november echt van af.

Dus een beetje met hangen en wurgen mij die week doorgeworsteld en op donderdag 27 oktober sloot ik de deur van mijn kantoor voor 19 dagen. Hèhè, dat voelde lekker. Mannetje was bepakt en bezakt uit Oostende naar mij toegereden. Ondanks dat het vakantie was, hadden wij toch best een druk schema. Vrijdag moesten we naar Kaatsheuvel op en neer wat een flinke hap uit de dag was natuurlijk en zaterdag vlogen we naar Valencia voor een citytrip. 

Nu zijn wij niet zo van die Citytrippers, maar even bij gebrek aan beter - wat wel erg oneerbiedig klinkt - hebben wij in plaats van een duikvakantie naar Oman of Egypte deze citytrip geboekt. Achteraf gezien was het een goede zet, want ik had zo vlak na de griep waarschijnlijk niet eens kunnen duiken omdat mijn holtes nog vol zaten (heb ook enorme hoofdpijnen gehad nog die week!).

Dus vrijdag met het vliegtuig naar Valencia. 




Ik zat op stoel 10A wat niet zo'n beste keuze was, want ik had geen raampje [ween]. Dan in Valencia met de metro 





naar ons onderkomen "ABCYou", een bed&breakfast gerund door Nederlanders. 




Op zich prima maar niet voor een volgende keer. Erg gehorig en de badkamer wel iets té basic. We lagen aan de 'tuin'kant, dus in dat opzicht wel erg rustig, maar als je oordopjes krijgt in het basiszakje - knijpzakje shampoo annex doucheschuim - dan moeten er al bellen gaan rinkelen. 




De B&B ligt daarentegen wel in een leuke wijk, dus even wandelen en je zit zo tussen de vele restaurantjes. En dat hebben we dan ook uitvoerig getest. Die vrijdag hebben we eerst een paar tapasjes gegeten 






en 's avonds - ze beginnen hier pas tegen 21.00u te eten - een bistro, wat een klein beetje tegenviel (niet Spaans hè). 

Zondag hebben we niet ontbeten in de B&B. Dat kon wel, maar wij hebben geen zin om tussen de medelanders in het buitenland te ontbijten en dan nóg niet de sfeer te proeven van het Spaanse stadsleven. Dus hebben we in een tent gegeten waar we koffie met een croissant hebben besteld en later ook een tostade con asceite (toast met (veel) olijfolie) waar hier doorgaans mee ontbeten wordt (is ons verteld).

Dan naar het museum van de keramiek waar we hebben afgesproken met een gids die ons per fiets langs mooie plekjes van Valencia brengt. Speciaal op onze eerste dag, omdat je dan later nog terug kunt gaan naar die plekken die je dan nog de moeite waard vind. De gidse was een Nederlandse en de hele groep was Nederlandstalig (Belgen en Ollanders) en gingen in optocht door Valancia langs pleintjes en fonteintjes, beelden en bruggen, gebouwen en een kraampje waar ze horchata verkopen, een typisch Valenciaans drankje (was ik overigens erg lekker vond).

De tocht ging voornamelijk door het park Jardi del Túria, een oude rivierbedding waar nu een park is aangelegd waar je heerlijk kunt fietsen, wandelen, hardlopen, yoga en wat al dies meer zij. Kortom, erg gezellig. En in dat park prachtige gebouwen van Calatrava en ondanks dat ik niet zo'n architectuurmens ben, vond ik dit wel erg mooi. Zeker tegen de strakblauwe lucht - die we de hele week hebben gehad - komen deze witte orgaanachtige structuren prachtig uit.


(Foto van Internet)

Ondanks dat de gidse een erg enthousiaste dame was, vonden wij het jammer dat het drankje wat we 'kregen' tijdens de toer niet met een tapa was. Maar afijn, je kunt niet alles hebben.

Na de toer nog wat rondgelopen door de stad en al zwervend in een restaurant vlak bij onze B&B neer gestreken. Veel was al volgeboekt - iedereen eet hier buiten de deur - en bij La Tofona was nog plek. Voor de goede orde: het was lunchtijd. Echt alles bomvol. Wat leven ze hier zalig. Echt zeker een aanrader: erg lekker gegeten. Géén paella, dat zouden we de volgende dag doen bij hét paella-restaurant van Valencia....



Hele families...
Paella.... die wij dus niet namen
Patatas bravas, maar dan anders.

Afijn. Een aanrader. En alles érg betaalbaar! De ochtenden ontbeten wij meestal buiten de deur met het boekje 100% Valencia in de hand (dat heet nu anders: timetomomo). Erge fijne gidsjes. Dus hebben we o.a. ontbeten in Blue Bell Coffee Compagny, een leuk klein tentje met lekkere tosta's. Of Dulce de Leche, een té heerlijke plek om te gaan ontbijten! U zijt gewaarschuwd!! Ik zou er niet heen gaan als ik jou was.






We hebben die dagen echt heerlijk weer gehad, waar ik echt van opknaptje. Eventjes nog rondlopen in een graadje of 25. Zonnetje, biertje hier en daar, hapje. Wat wil een mens nog meer.

Op maandag 31 oktober (Halloween, alles dicht 😞, gelukkig hadden we gereserveerd) de echte paella gegeten bij Casa Roberto, waarvan wordt gezegd dat dit hét paella-restaurant is, wat misschien ook zo is omdat het gewoon vol zit. En dat eten, nogmaals, dus als lunch. Een echte paella Valenciana genomen. Errug lekker. Wordt aan je tafel getoond en als je wilt dus met pan en al voor je neus gezet. Gewoon uit de pan lepelen. Ik zag het sommigen doen met een houten lepel, maar de reden daarvoor is mij onbekend. 




We zijn nog in het iMax theater geweest waar we een natuurfilm hebben gezien over de Nationale Parken in de VS, maar dat viel erg tegen. De film was zeker niet HD en deed een beetje aftands aan. Geen aanrader dus.

Op dinsdag hebben we fietsen opgehaald en zijn die dag naar Albufera gefietst. Pittig stuk fietsen, maar wel op goede fietspaden - zeker het laatste deel - langs de kust wat ook erg leuk is. Omdat die dinsdag een feestdag was (1 november, allerheiligen) was het best druk, maar wel doenbaar. De fietspaden doen een beetje Belgisch aan: soms wat onlogisch dus en vrij smal. In Valencia zelf valt niet veel te fietsen als er geen fietspaden zijn - die vaak als een rood spoor op het voetpad staan afgebeeld - en is zeker in de oude stad niet aan te raden. Maar in het park Jardi del Túria zeker wel, hoewel je ook daar moet oppassen en de fietspaden bij tijd en wijle vrij smal zijn.

In El Palmar, een restaurant-dorp vlak naast het nationaal park Albufera, hebben we gelunched bij El Rek waar we Aroz Negro hebben gegeten: zwarte rijst. In zo'n zelfde pan klaar gemaakt als paella en zwart gemaakt met inktvisinkt. 



Ziet er wat vreemd uit, maar het was erg lekker. El Rek komt over als een ordinaire vreetschuut, maar het eten is er erg goed en de bediening vlot en professioneel. Getuige ook het vele volk wat er zat.

We hadden die dag 55 km gefietst!

Woensdagmiddag hadden we een tafel gereserveerd bij RIFF. Is een beetje onze hobby: zo af en toe in een toprestaurant eten. Dat liever dan 10x bij een 13-in-een-dozijn restaurant en dan honderd euro afrekenen. Nu goed eten en het dubbele betalen. De Duitse chef heette ons welkom en kwam het menu uitleggen. We hebben ons laten verrassen. Kan zeggen, het was goed maar niet wauw! - wat ik bijvoorbeeld In De Wulf wel had - en het ging erg rap. Toen ik daar wat van zei, werd ons verteld dat dat een Spaanse gewoonte is omdat te veel pauze tussen de gerechten de smaakpapillen veranderd 😳.

Het zal wel.


Een impressie van de gerechtjes...

Na deze lunch zaten we zo stuffed, dat we daarna ook niets meer hebben gegeten en al sliertend door de stad onze namiddag hebben doorgebracht. 

Donderdag zijn we naar de botanische tuin gewandeld. Voordeel van Valencia is dat alles te bewandelen is. Ze zeggen dat het openbaar vervoer erg goed is daar, maar we hebben enkel de metro genomen van en naar het vliegveld, dus kan daar niets over zeggen.




We hebben nog de hele stad afgezocht naar een deurklopper, omdat ik die thuis ook op mijn deur heb, ook gekocht in Spanje en voor ons nieuwe huis willen we natuurlijk ook een deurklopper. Er uiteindelijk wel eentje gevonden voor een tientje, en nu maar hopen dat het straks in 'onze' deur past.

Valencia dus. Als je van shoppen houdt ook een hele fijn shopstad, zowel in de oude stad als in de wat meer in opkomst zijnde wijken. Het eerder genoemde boekje is echt een fijn boekje om de stad mee te verkennen. Alles is te belopen. Er zijn twee mooie grote overdekte markthallen waar je natuurlijk weer wordt dood gegooid met al dat Spaanse lekkers waarvan je niets mee kunt nemen (als je met het vliegtuig bent). Er wordt daar uitgebreid geluncht: avondeten stelt - tenminste wat wij ervan hebben gemerkt - niets voor. Hooguit een drankje met wat tapas. Prijzen zijn alleszins vriendelijk: het loont daar om lekker uit eten te gaan. En is nog gezellig ook.

Het is ook een sportieve stad: het eerder genoemde park heeft zelfs een apart hardloop parcours (nu 20 november is er ook een marathon) en je ziet in dat park dus overal hardlopers. Het stikt ervan. Aangezien het in de tijd dat wij er waren boven de 25 graden was, had ik gelukkig niet zo die aandrang om ook te gaan lopen (had overigens ook niets bij me).

En o ja, ik heb in die week ook nog 77.933 stappen gemaakt....oftewel 27,34 kilometer afgewandeld...
BewarenBewaren

Een Zomers Weekend

Op deze eerste dag van de 30e week van het 2016, is het bewolkt, zijn de ganzen blijkbaar uit de rui (want ik zie ze weer vliegen) en is mijn voorlopig laatste weekend alleen achter de rug. Komende twee weekenden weer samen en dan weer vier alleen.

Vrijdag de moed bijeen geraapt om alleen op 'ons' terras te gaan zitten en een ice-coffee te nemen. 


Omdat Jan in Reyjavik zat hadden we wel contact dus dan Telegrammen we wat af over en weer. Dus dan ben je toch niet helemaal alleen. 

Eenmaal thuis vroeg ik mij af waar toch al die kaboutertjes waren gebleven die normaal gesproken mijn boodschappentas, de vaatwasser en de tafel na de maaltijd komen leegruimen. Ook met vakantie zeker. 



Vaak gaat bij thuiskomst mijn eerste aandacht uit naar plantjes die zichtbaar dorst hebben of andere zaken, zoals nu ook weer en toen ik weer naar beneden kwam zag ik de tas nog net zo staan als waar ik 'm had achtergelaten, met alles er nog in. Snel leegruimen dan maar en nog even genieten van de zon op het terras.

Ben wel gek op wierook op z'n tijd.
Mijn mannetje gelukkig ook...

Mijn tuin van bovenaf.
Ondanks dat ik niet zo'n denderend uitzicht heb en ik de zon never nooit echt achter de horizon zie verdwijnen, was de zonsondergang die avond best mooi.


Zaterdag rustig aan opgestaan, hoewel je op zaterdag toch altijd word gewekt door vrachtverkeer. Ik heb eerst naar een interessant programma zitten kijken op NPO3, dat ging over De Volmaakte Mens. Natuurlijk ontdek ik dit soort programma's als ze op de helft zitten met uitzenden, maar gelukkig kan je de afleveringen terugkijken. De techniek staat voor niets.

Daarna werd het wel eens tijd om me deftig aan te kleden. En met deftig bedoel ik niet in het gala, maar gewoon mijn nachtkledij uit te trekken en te verwisselen voor dagkledij. Een kam door m'n haar, deo onder de armpjes, luchtje nonchalant over de rest van mijn lijf en make-up om de ogen. Douchen vond ik niet nodig, want het was weer warm en ik zou toch weer plakkerig en warm en vies worden. Douchen is voor vanavond net voordat ik naar bed ga.

Met de fiets naar het tuincentrum een kilometer of zes hier vandaan, met een omweg door het parkbos waar je nu bijna struikelt over de Pokemonjagers, maar in een ander deel enkel over de honden. 

Zo heerlijk rustig hier...

Boerenwormkruid

Moet toch lichtelijk mijn mening bijstellen. Niet dat ik het nu echt heel vervelend vind, maar het valt me wel heel erg op. Je ziet ze nu echt overal, helemaal verdiept in hun mobiele telefoon, midden op de weg stoppen, in groepjes bij elkaar klittend.

Ik ging in feite naar het tuincentrum om vogelzaad te kopen, maar ik heb dat niet kunnen vinden. Natuurlijk kom ik niet met lege handen naar huis, maar meer dan anti-gft-bak-stank, nieuw geurwater met weer nieuwe stokjes (me suf gezocht naar een refill), nieuwe tuinhandschoenen want die ik te drogen had gelegd zijn ineens verdwenen en plantenvoeding kwam ik niet. Geen plantjes. 

Weer via een lekkere omweg terug naar huis. Ondertussen stiekem kijkend of de bramen al rijp zijn, wat niet het geval was. En als ze het al waren was ik er niet echt op gekleed met korte broek, topje en open schoenen.

Ziezo. Dat had ik ook weer gehad. Je moet toch wat als je niet hardloopt. Ik kon nu wat meer huishoudelijker taken doen als tomatensaus maken voor de pizza, het pizzadeeg kneden (moest twee uur rijzen) en een paar overrijpe bananen invriezen.

Nog 'rauw'

Op de BBQ

Het resultaat

Overigens heb ik wel lopen vechten met het deeg, want hoe mooi het ook was gerezen en hoe prettig het ook aanvoelde, toen ik het wilde uitrollen werd het plakkerig. En hoe rol je zoiets uit als het plakkerig is.... Afijn. Na nog meer bloem werd het deeg wat handelbaarder maar helaas niet smakelijker. De vulling was wel lekker.

Zondagmorgen heb ik echt heel lui gedaan. Ik was er pas om half tien uit. Zondagmorgen is de énige morgen in de week - en zeker nu met de vakantie - dat het stil is in de straat. Behalve die ene vrachtwagen die om acht uur het brood komt brengen bij de Jumbo, hoor je niets. Tot tien uur, als de eerste van de drie vrachtwagens aan komt brullen. Gelukkig doen ze wel hun agregaat uit, maar soms komt er een wat onervaren chauffeur die met veel pijn en moeite z'n vrachtwagencombinatie in het laad/losgat weet te wurmen. Erg fijn, die zondagsopenstelling [boze emoticon].

Even mijn broodje opgepiept in de oven, ontbeten en hetzelfde riedeltje als zaterdagochtend qua ochtendtoilet. Halverwege de ochtend bedacht ik me dat ik toch nog iets meer privacy zou willen beneden op mijn terras dus sprong ik wederom op de fiets naar (weer een ander) tuincentrum. Helaas Ranzijn dus. Echt vreselijke winkel, maar wel open en voor mijn doel goed genoeg. Toch weer een fietstochtje, want weer niet hard gelopen vanwege te warm en nog even wachten. 




Dit maal een wat grotere omweg door nog onbekend terrein van mij: de andere kant van Park21 met nauwelijks mede-weggebruikers. 

Thuis de plantjes in de plantenbakken gedaan en strategisch opgehangen. Door het fietsen toch weer een uurtje of twee weggeweest en na de plantjes en het nodige heen en weer gerommel wat ik altijd doe als ik alleen ben, toch ook maar even de kruisbessenstruik bevrijdt van haar last. Ben er niet gek op, maar anders is het zonde. 





Prickly business, kruisbessen plukken. Zitten gemene scherpe stekels aan de takken. Daarom heten ze ook stekelbessen. Ik had zowaar een paar rijpe bramen in mijn tuin (waarvan de struik geen stekels heeft) en daar houdt het wel op qua eetbare tuin op dit moment. 

Het is een kleine stap van een eetbare tuin naar een eetbaar bos waar ik een aantal weken terug mijn eerste reebokje had geschoten. Vanavond stond - een deel van - dit beestje op het menu (aaaahhh.....). Dat schaar ik ook onder eetbare natuur. Zo anders dan een beest knallen niet omdat het moet maar omdat het kan, en er dan verder niets mee (kunnen) doen, behalve met een stevige grijns er een foto van laten maken. Geen wonder dat dat kwaad bloed zet. Bij deze reebok wist ik toen eerlijk gezegd niet hoe ik moest kijken. En eerlijk is eerlijk: veel biologischer en CO2 neutraler vlees is er niet.

Reerug koteletjes



Het is lang geleden dat ik zulk mals en smaakvol vlees heb gegeten en dat zónder hormonen en andere medicijnenbagger! Zélf geschoten! Djiezus man.... bizar. Je waardeert het daardoor nóg meer.
Overigens heb ik niet alle vier de stukjes opgegeten: ik heb er nog twee over (maar ze zaten per vier verpakt). 

En Jan is weer vertrokken uit IJsland richting Faroër eilanden om dan vrijdagmorgen weer aan te komen in Zeebrugge waar zijn vrouwtje dan vol ongeduld op hem zal staan te wachten.... :-))


IK GA VERHUIZEN!!!

Ik ga verhuizen. Dames en heren, boeren en buitenlui, lieve lezers: gaan jullie met mij mee? Please, please, please? Ik vervolg ...