Windkracht 9

Soms moet ik voor mezelf even de dingen op een rijtje zetten. Vooral als ik me zo onrustig voel als nu. Zal misschien door de storm komen. De storm buiten, maar ook binnen in mij: de overgang. Vaak wordt er meesmuilend over gedaan. Maar ga er maar aan staan. Onze hele hormoonhuishouding wordt door de war geschopt en we moeten er maar mee leren omgaan. Het is als de pubertijd, maar dan na je vijftigste.

Er zijn altijd veel dingen waar ik tegenop zie. Ik hou er niet (meer) zo van om bijvoorbeeld iets te hebben in de weekenden. In de weekenden wil ik thuis zijn met mijn mannetje. We zien elkaar toch al zo weinig. De afgelopen jaren waren luxe jaren. Toen zagen we elkaar veel meer, maar nu enkel maar in de weekenden. En dat is gewoon echt weinig. Doordeweeks zijn we alleen. Ik heb daar nu meer moeite mee dan vroeger, merk ik. Verveel me gewoon 's avonds. Ben het in feite zat om zoveel alleen te zijn. Maar ik heb ook geen zin om 's avonds weg te gaan. Vind één avond yoga al te veel. Gewoon lekker op de bank. Liever sámen op de bank, maar ja. Dat is niet voor ons weggelegd.

Volgende week moet ik een aantal dagen naar een beurs in Duitsland. Niet voor fun, maar voor werk. Ik moet op een stand staan en daar de Nederlandse handelaars of toch personen die beroepsmatig met die producten werken, te woord staan. Het is niet mijn werk. Ik ben geen verkoper. Ik maak geen prijsafspraken. Ik kan mensen niet naar een product lullen. Bovendien werk ik niet actief met het merk waar ik straks een paar dagen sta. Het gemis aan productkennis maakt mij dus onzeker. Een beetje praten met de uiteindelijke consument die interesse heeft in het product, dat lukt mij wel. Hoewel dat soms ook niet gemakkelijk is.

Waar ik mij nog meer zorgen in maak, is ook dat ik niet zo'n beurs-typ ben. Sinds het moment dat ik werk - vanaf mijn 20e - heb ik ieder jaar wel op een beurs gestaan. Dat zijn dus even grofweg 36 beurzen. Ik ben dat nu wel een beetje zat. Vooral de lange avonden nekken mij. Ik moet op tijd in mijn bed liggen wil ik de dag erna nog een beetje plezier willen hebben aan de dag. Dan ligt het er natuurlijk aan met wie je 's avonds nog op stap 'moet'. De collega die deze beurs meegaat - of eigenlijk: ik ga met mijn collega mee - is gelukkig niet zo'n nachtbraker. Daar ben ik blij om. Hij is ook redelijk down-to-earth en niet zo veeleisend. Dit in tegenstelling tot mijn directeur - mijn directe werkgever - die altijd enthousiast iedere beursavond tot in de kleine uurtjes kan doorfeesten en dat ook noodzakelijk vindt en dat zelfs eist van zijn werknemers. Maar niet iedereen kan dat. En dan kom je vaak in lastige situaties. Je krijgt dan snel het stempel van 'saai' en 'niet gastvrij'. Je moet je gasten entertainen, zegt hij dan. Snap ik. Maar dat moet je wel liggen. En hij kan dat. Ik niet.

Afijn. Wat mij op de been houd, is om te denken: volgende week om deze tijd.... Op dit moment geldt dat nog niet: volgende week om deze tijd zit ik nog in de auto om in de avond aan te komen waar we wezen moeten. En dan wachten mij drie lange maar ook spannende dagen...Maar ik ken mezelf goed en weet ook dat ik achteraf weer heel enthousiast terug kom. Ik denk zeker déze beurs, want ik wil daar al jaren naar toe, maar het is zo'n end rijden. Een spannende beurs. Een stoere beurs. Geen vrouwenbeurs... :-)

Moet alleen nog wel even bedenken wat ik aan ga trekken.

Nieuwbouw frustraties

I have a dream.

Legendarische dromen van een bekend man. Een wijd omvattende droom, geen droom voor hemzelf maar voor miljoenen.

Ik heb ook een droom. Vergeleken met de droom van MLK een vrij egoïstische en zelf-ingenomen droom. Maar een herkenbare droom voor iedereen. Een droom van een 'beter' leven, andere omgeving. Een droom van rust en ontspanning, een moeilijk te omschrijven droom, wat dromen per definitie al zijn.

Mijn droom vroeger was gelukkig worden. Hardlopen met je hond, op vakantie met je hond. Later werd dat een simpel huisje, wit, met een scheef dak, maar binnen lekker warm. Rode tegels op de vloer in de keuken. Een Aga Cooker die altijd aan staat. En een grote tuin met veel bloemen, veel vlinders, veel insecten, egels en ander klein grut. Lekker rommelen in de tuin. Buiten koken, lange tafel en gezellig buiten zitten met een vuurtje, samen met je geliefde, je hond en de kat.

Mijn droom qua huisje blijkt niet realiseerbaar. Door onze lastige relatie, kunnen wij geen tijd vrij maken om daar naar op zoek te gaan. Ten eerste gaat dat ons budget te boven, ten tweede moet ik nog negen jaar tenminste werken, dus mocht je al zoiets vinden, dan is het modderen met tijd en mogelijkheden om er iets van te maken. Want het spreekt voor zich dat mijn 'echte' droomhuis de nodige renovaties moet ondergaan.

Nu hebben wij een compromis gevonden in een twee-onder-één-kap of half open bebouwing woning. Wel met het mooie uitzicht en het idee van 'ik moet om mijn huis heen kunnen lopen', een grote tuin en rustige buurt. En nieuwbouw. Geen renovaties in het verschiet. Een hoop zorgen minder.

Zou je zeggen.

Er vallen nog meer dromen in stukken gaandeweg. Bij nieuwbouw moet je al je droomidee bijstellen omdat er niets scheef is en de tuin volledig kaal. Het kost misschien wat meer tijd om de sfeer erin te krijgen wat zo'n oud huisje wel heeft. Zeker qua tuin, want er zijn geen oude bomen.

Dan moet je in gesprek en op bezoek bij diverse leveranciers:
- voor het sanitair (badkamer en toilet)
- voor de installatie (van alles)
- voor de tegels/vloerbedekking
- voor de keuken

Dan heb je daarnaast ook nog de bouwpromotor (projectontwikkelaar) waar je een communicatiestroom mee hebt aangaande in ons geval de kozijnen, de deuren en de aanpassing in de woning in de keuken.

Bij elkaar dus vijf partijen waar je mee aan de slag moet. Het bezoek aan Sanicomfort voor het sanitair was al een aanfluiting. Afgelopen weekend was het de beurt aan de tegelhandel Ri.Pa in Kalken en Wood Event (onderdeel van Sanicomfort) in Anzegem.

Aangekomen bij Ri.Pa moesten we eerst onze spikes aan, want de parkeerplaats was spiegelglad. Lijkt mij dat je tenminste voor je bezoek de parkeerplaats ijsvrij maakt. Nou vooruit.
Eenmaal binnen kwam er wonderwel snel iemand op ons af. De man waar wij een afspraak mee hadden, maar het was een dame die ons kwam helpen. Ons werd gewezen uit welke tegels wij standaard mochten kiezen. Natuurlijk zijn dat hele basic tegels en voor de badkamer hebben wij al een idee: in feite hetzelfde wat wij nu al beiden hebben, maar natuurlijk behoort dat niet tot het standaard assortiment.
Om een lang en saai verhaal kort (maar misschien niet minder saai) te maken: de dame stond er bij als een zoutzak, geen boe of bah enkel maar ja, ja, ja toen we haar vertelden dat we al een mail hadden gestuurd met wat terzake doende vragen en daar nooit antwoord hebben gekregen (het interesseert ze echt geen bal) wat ons een hoop zou hebben gescheeld. Dus ik kies een tegel uit voor de woonkamer, woodlook tegel zeg maar, afwijkend van formaat (obviously). Duurder ook, natuurlijk. O ja, dan komt er nog vijf euro bij omdat het formaat afwijkt en ook nog vijf euro omdat het een 'gerectificeerde' tegel is (een tegel met rechte randen). Ex BTW. En o ja, als je dit gaat leggen op vloerverwarming dan moet je om de vier meter een dilatatievoeg aanbrengen. Tegen het scheuren. Nog nooit van gehoord! Ik was direct van slag. Krijg je dát weer! GVD. Verder totaal geen reactie of initiatief van de verkoopster. Ja, het is zo en zo zal het zijn. En nee, verder weten wij ook niets want wij zijn slechts de groothandel (zei die sanitairman ook al).

Dan naar Wood Event voor de keuken. Daar hebben wij zesduizend euro voor. Het ontvangst was ok, maar weer niets voorbereid (de derde al). Zelfs de plattegrond van de keuken was niet de juiste. Dat was voor een andere woning. Weliswaar uit ons rijtje, maar dat is een hele andere keuken. Dan ga je kijken wat je wilt, maar er gaapt een gigantisch gat tussen wat je wilt en wat kan. De wasbak die ik graag wil kunnen zij niet leveren. Evenals de Boretti. Die hebben we zelf maar gekocht. Met slechts twee apparaten - vaatwasser en koelkast - dacht ik dat we het gemakkelijk zouden gaan redden voor dat geld, maar dat is dus niet zo. Er is ook totaal geen flexibiliteit in het afromen op een bepaald bedrag om ons tegemoet te komen. 

Dat wij niet de dingen kunnen kopen voor het geld wat wij ter beschikking hebben, is nog niet de grootste frustratie. Het is meer dat niemand, maar dan ook niemand geïnteresseerd is in jou. Het maakt ze ook niet uit natuurlijk. Het geld is al binnen en nu moeten zij proberen hier zo veel mogelijk aan over te houden. Dus niet te veel tijd besteden aan mensen als wij. Want hoe meer tijd je aan iemand besteed, des te minder profit blijft er over en des te minder tijd is er voor iemand die voor 40.000 euro een keuken wil kopen (of tegels of sanitair). Simpel. Zo werkt dat.

Na ons bezoek aan de keukenman, nog even snel langs de sanitairman die we daar beneden zagen staan, waar onze offerte blijft. 'O, heeft u die nog niet ontvangen?' 'Eh nee, anders zouden we het niet zeggen.' 'Ja, dat is niet aan ons hè, dat is de installateur die dat moet doorzenden. En die is net terug (een week!) van kerstverlof en u begrijpt wel, veel werk blablabla.....' 

De offerte werd uitgeprint en wij: 'We willen nog wat wijzigingen aanbrengen. We willen geen (lelijke) douchebak maar de tegels volledig doorleggen in de douche, een drain als afvoer en de douchewand moet kleiner (want anders kan die niet eens naar boven gebracht worden langs de trap. Heeft u niet aan gedacht hé? Daar bent ú toch voor om ons daarop te attenderen???)'

'Oh, ik weet niet of dat u dit nog wel kunt wijzen!'

Ja nee, nou breekt mijn klomp! We hebben nog geen akkoord gegeven, er staan dingen bij die wij niet hebben genoemd (handdoekring bijvoorbeeld) en ho even, nee, nou wordt-ie mooi!

'Nou meneer, we hebben nog niets getekend en we hadden de offerte nog niet eens ontvangen! Dus maak dat de kat wijs!'

'Ja, is niet aan ons hé, wij zijn slechts de groothandel [haalt de schouders op in een afwijzend gebaar]. Het is aan de installateur om dat goed te keuren (die wijziging).'

Ik was dusdanig gedesillusioneerd, dat ik mijn emoties de zaterdagmiddag op de terugweg en zelfs nog de zondagmorgen, niet kon beheersen. Dus de frustatie-waterlanders even z'n beloop gelaten. 

Als je dan alles even verwerkt, je boosheid een plekje geeft in het geheel, komen wij tot de volgende conclusie:

• hoewel we niet achter de keus staan, gaan we voor de standaard tegel voor de benedenverdieping. Omdat we de badkamer wél belangrijk vinden, kiezen we daar een tegel die we mooi vinden.
• hetzelfde doen we met de keuken. We laten al een deel niet doen, maar dát wat we moeten doen (anders zijn we die zesduizend euro kwijt) doen we heel basic. Met een werkblad wat ons niet aanstaat en een wasbak die we niet mooi vinden. Dat komt dan later wel.

We kleden dus alles uit, zodat de leveranciers zo min mogelijk aan ons overhouden. En mochten wij ooit gaan veranderen, zoals bijvoorbeeld de keuken dus dan tegen de tijd als ik erbij kom wonen, komen we niet bij u meneer de sanitairman, mevrouw de tegel en meneer keuken (hoewel de keukenman wel erg behulpzaam was). 

Zoals het allemaal tot nu toe gaat, werkt niet vreugde-verhogend. Uitkijken naar het moment dat we erin kunnen wordt wel getemperd. Wat ik wel weet is dat we straks, als het echte installatiewerk gaat beginnen, heel veel langs de bouw zullen moeten gaan, om in de gaten te houden of het allemaal goed gaat. Uit ervaring weet ik dat ondanks een haarfijne uitleg het toch wel ergens fout zal gaan. 

Maar ik zal denk ik een zucht van verlichting slaken als we de sleutel van de voordeur krijgen, ik die deur achter me dicht kan trekken en niets meer te maken hoef te hebben met deze lapzwanzen...

p.s. Bij navraag blijkt een dilatatievoeg in woonkamers absoluut overbodig. Ja, in héle grote ruimtes als toonzalen of fabriekshallen. Maar niet in woonkamers. Dat is ook geen gezicht...

Stormachtig weekend

Het is verbazingwekkend hoe snel iemand het ontspannen gevoel dat je hebt na een vakantie, zo in één dag teniet kan doen. Iemand die op dit moment geobsedeerd is in iets en waarvoor ik de klaagmuur of boksbal ben. Verwijten vliegen me om de oren en ik moet alles opzij zetten om te voldoen aan diens eisen. 

Was vrijdag dan ook tamelijk gefrustreerd toen ik weer naar huis reed om mannetje op te halen om samen naar de markt te gaan voor onze boodschappen. Markt bleek al gesloten - tenminste 'onze' groentenkraam - dus dan maar naar de grootgrutter. 

Wel mooie luchten vrijdag.

Zaterdag 'moesten' we weer naar Kaatsheuvel en zijn via Amstelveen gereden om daar bij een bedrijf blokhutten, tuinhuisjes en garages te bekijken. Voor ons nieuwe huis moeten we toch iets van een garage annex tuinhuis hebben en dat is ook voorzien - de vergunning althans - maar ook nodig omdat we anders al onze zooi in huis moeten zien te parkeren. En dat zal niet gaan lukken.

Onderweg naar Amstelveen echt een pracht van een regenboog, zó fel! Kon helaas niet stoppen onderweg, dus dan maar een foto vanaf het bedrijventerrein. Was echt magnifiek om te zien.

Op de terugweg van Kaatsheuvel hadden we lekker zonnetje in de bakkes, dus best wel beetje link zo op de snelweg als het net geregend heeft. Maar wel mooie luchten. Wat dat aan gaat is november wel een prachtmaand (ook omdat ik in die maand ben geboren natuurlijk 😛

Zondag had ik mij voorgenomen om weer te gaan beginnen met hardlopen. Ondanks mijn blessure - die nu wat is afgezwakt - en ook om te ondervinden hoe die zich houdt tijdens en na het lopen. Maar door de storm is daar helaas niets van gekomen. Het waaide zó hard dat het niet verstandig was geweest je in het bos te begeven, waar je overigens wel heel goed beschut kunt lopen. Poging is dus uitgesteld naar woensdagmiddag.

Met mannetje gaat het overigens niet zo best: hij is enorm gespannen over de immense investering en dan met name over het feit dat je niet kunt overzien waar het financiële schip strand. Ondanks dat hij er niet alleen in staat - op papier wel maar in the flesh niet - zal hij pas weer rustig worden als er échte handtekeningen zijn gezet bij de notaris.

Nu hij doordeweeks in België is kan ik er weer wat meer afstand van nemen, ook omdat ik de papieren (plattegronden) niet thuis heb en ik wel tot uit den treure kan gaan zitten schetsen en indelen, maar ook weet dat het uiteindelijk toch altijd anders uitpakt. Het is niet de eerste keer dat ik 'verhuis' (ik verhuis natuurlijk niet echt...): dit wordt de zesde keer. En wij zijn niet van die mensen die zeggen dat alle kabels moeten worden ingevreesd omdat dáár de tafel komt te staan en dáár de boxen en dáár komt de bank. Want ik verander zo'n drie à vier keer per jaar de indeling van woonkamer danwel slaapkamer, dus dat is nutteloos.

Dit gezegd hebbende realiseer ik mij dat het al weer een aardige poos geleden is dat ik bij mij de boel heb omgegooid. Wordt weer eens tijd..... 😎

Griep, schieten, frustraties en mindfulness

Goh, wat ben ik blij dat ik weer een beetje onder de levenden ben! Wat een rotgriep heb ik gehad. Ging ik dinsdag de 18e nog hoopvol naar kantoor, zo rond een uur of één werd ik door Mr. G. Riep hardhandig gevloerd en heeft mij ruim anderhalve dag in bed gehouden. Allemaal leuk en aardig, maar alleen ziek zijn is niet leuk. Je moet er 's morgens toch uit om iets te eten, kopje koffie en dan je bed weer in om er tegen half twee met knorrende maag weer uit te moeten. En dan ook nog 's avonds je eigen eten maken, lamlendig voor de TV zitten en dus om 20.00u alweer in bed. 

En het is nu nóg niet over. Wat ik nu nog heb is hoofdpijn. En nog best fors ook. Vanaf donderdag echte hele heftige hoofdpijn. Toen ben ik ook begonnen met stomen en dat verlichtte wel en ik had gelukkig ook nog hele heftige pijnstillers (Indometacine) die ik toen maar ben begonnen te nemen. Gisteren en vandaag dan voor het eerst niet en ook geen codeïne, en hou ik het bij 'gewone' Alève - dat is bij mij de enige pijnstiller die - normaal gesproken - helpt. Ubiprofen helpt bij mij echt geen meter en paracetamol al helemaal niet.

Ik heb echt het idee dat het gewoon allemaal bende is en dat je gewoon zo voor de gek wordt gehouden met al die middeltjes tegen griep, hoest of pijn. Ik heb de afgelopen dagen gewoon meer dan vijftig euro uitgegeven aan al die lapmiddeltjes hoestsiroop, hoestpastilles, smeerseltjes.... Geldklopperij. En echt beter worden doe je d'r niet van. Omdat niks 'mag' in dat hypocriete Nederland. 

[kijkt boos]

Zondagmorgen zijn we naar Emmen gereden. Ik voelde me al ietsje beter en de hoofdpijn was bijna verdwenen. Ik heb een nieuwe kijker op mijn geweer en moest ik deze nog inschieten. Ik had er ook enorm veel zin in. Zo gek hoeveel voldoening het geeft om een kogelgroepje te schieten en de mannen (!) de loef af te steken. Je kunt al zo weinig 'in het echt' op pad en dan is een kogelbaan een leuk alternatief.

Bruggetje

Prachtige luchten die zondagmorgen.

Helaas weigerde mijn geweer, waarschijnlijk de afsluiter oftewel grendel. In de grendel zit een slagpin en deze slagpin slaat weer op het slaghoedje in de patroon wat het kruit doet ontvlammen en de kogel uit de huls laat schieten. 

Dus ik baalde als een stekker want ik MOEST mijn geweer inschieten (waarvoor dat hoor je later nog wel) en dat ging nu dus mooi niet door. Dus helemaal in tranen en dan komt de frustratie van je ziek-zijn daar natuurlijk ook nog bij (vrouwen, hè...) dus ik zag het nut er niet van in om daar te blijven en we zijn richting huis gereden om na een half uurtje weer om te draaien. Daar hebben we aan onze schietinstructeur gevraagd of hij met mijn grendel langs de geweermaker kan gaan. Afijn, dat doet-ie natuurlijk en daarna heb ik met een drietal andere geweren toch mooie groepjes geschoten op 100 en 300 meter. 

Jan in aktie

Dat groepje bij elkaar zijn vier schoten. Dit
was op 100 meter

En hier mijn resultaat op 300 meter.

Natuurlijk weer hoofdpijn...

Probleem is nog niet verholpen maar ik heb goede hoop dat alles goed gaat komen.

Ik ben nu weer op kantoor en ik krijg ook net te horen dat het dak van mijn woning er al half af is. Hè, hè, eindelijk. Ook dat speelde mee hoor in mijn frustraties van zondag. 'Alles gaat mis!' snikte ik. En als Jan dan vroeg: 'Ja, maar wat dan?' snikte ik terug: 'Nou gewoon. Alles...'. Ja, je kunt je soms zó verdrietig voelen.

Komende weken heb ik tamelijk drukke weken en omdat ik het 'bovenin' niet helemaal op een rijtje kan krijgen, moet ik echt proberen met de dag te leven, wat ik overigens wel érg moeilijk vind. Heb daarvoor op mijn telefoon een Mindfulness app gedownload, kijken of ik het met wat hulp wel kan. Ik moet van mijn therapeut 1x per dag 10 minuten mindfullen, maar zo uit mezelf gaat best lastig. Het is zo gemakkelijk gezegd: het is maar 10 minuten. Eigenlijk moet ik dat als eerste doen als ik wakker word, maar ja. Dus nu probeer ik het te doen om 12.00u ergens op een rustig plekje op het werk. Kijken of het gaat. Vandaag was het dag één...

Onverwacht....

Nog één nachtje slapen en dan komt mijn mannetje thuis na vijf weken afwezigheid. Na vijf weken ronddobberen op de Noordzee, mijnen jagen, met mijnen oefenen en ... een duikje onder de kiel (waarover ik de sterke verhalen nog ga horen, want veel stroming en slecht zicht). Ben erg benieuwd naar zijn verhalen want een mijnenjager is toch iets anders dan een fregat.

Nu wil het 'vervelende' dat we morgen onze jaarlijkse Beachparty van de zaak hebben. Ik zit zeg maar in de organisatie (lees: heb het georganiseerd) dus zal mijn aandacht moeten verdelen tussen mijn collega's die ik elke dag zie, en mijn mannetje die ik vijf weken niet heb gezien en vanaf zondagavond weer voor een vijftal dagen niet zie. Wat zeg je dan? Werk gaat voor het meisje? Dat is dan toch het motto?

Ik ben er gewoon zenuwachtig voor. Vanavond ga ik niet naar yoga maar ga ik alles maar even stofzuigen. Des te meer tijd heb ik het weekend om samen te zijn. Ik eet gemakkelijk - een restje - dus dat neemt weinig tijd in beslag. Frisse lakens op het bed, mijn koelkast even nalopen op vergeten projecten en dan maar afwachten hoe laat hij bij mij denkt te zijn. Hopelijk heeft de rest van de bemanning ook zin om snel naar huis te gaan, wat meestal wel het geval is.

Gisterenmiddag ben ik toch ondanks de warmte wezen hardlopen. Het was eigenlijk veel te warm en heb dan ook niet die 6 kilometer, wat mijn 'normale' afstand is, in één ruk gelopen. Desondanks toch niet echt een heel slechte tijd. Heb daarna nog vrij lang in het park rond gehangen. Veel te mooi weer en bij mij is het toch enkel maar lawaai en herrie.

En terwijl ik dit zit te typen krijg ik de melding dat mijn mannetje nu al naar huis komt! Dat is fijn! Yoehoe! Nu hoop ik alleen niet dat hij direct struikelt over de rotzooi zodra hij één stap over de drempel zet, want al hetgeen ik hierboven had opgeschreven dat ik zou doen, kan ik nu niet meer doen.

En tot overmaat van 'ramp' moet ik vanmiddag nog heel onverwachts naar onze accountant met de auto van een collega - want de mijne staat voor onderhoud bij de garage - wat nog eens extra heen en weer gerij is. Eerst naar de accountant, dan terug naar kantoor, dan met die collega weer terug naar de garage en ik weer terug naar huis. Nee hoor, we doen niet aan verspilling van brandstof en tijd. We zijn errug groen bezig hier op kantoor. En nog erg laat thuis dus ook.... Gatver. Sóms.....[gromt en grauwt].

The devil still wears Prada, as always.... :-(

Even mopperen

Waar ik erg slecht tegen kan en wat mij regelmatig overkomt, is dat anderen mij corrigeren op wat ik zeg of de manier waarop ik iets zeg. Ik ondervind dat zeer regelmatig op kantoor. Dan moet ik écht uitkijken wat en hoe ik iets zeg anders word ik direct op de vingers getikt. Maar ook privé overkomt mij dit regelmatig. Niet alleen nu, maar eigenlijk altijd al zo geweest. Mannendingetje misschien? 

Normaal gesproken stiefel ik altijd overal wel doorheen, maar van dit soort dingen word ik onzeker. Dan ga ik hakkelen en dan zeg ik ook inderdaad soms dingen die er wat knullig uitkomen. Maar in feite boeit mij dat niet. Het is dat anderen er wat van zeggen, maar verder heb ik eigenlijk schijt aan hoe ik iets zeg of vraag.

Als ik op kantoor zit en de tussendeur staat open en mijn baas - ik gebruik dat woord niet graag - is er, dan moet ik altijd mijn woorden op een weegschaal leggen. 

Lang, lang geleden was ik de kas aan het tellen. Mijn deur zat dicht - maar dat zegt nooit wat op mijn werk - en er komt iemand binnen. Dus ik begin al inwendig te zuchten met het stapeltje bankbiljetten in mijn handen, hardnekkig proberen te onthouden waar ik was gebleven met tellen, terwijl die persoon iets aan mij vraagt. Toen ik zei iets in de trend van 'ik ben nu even bezig', waarschijnlijk met de 'verkeerde' intonatie, kreeg ik, toen die persoon weg liep, direct een flinke uitbrander. Dat ik door zo te reageren op deze manier mensen weg jaag. Moet je je voorstellen: ik had de kas open, geld lag op mijn buro en ik was aan het tellen. Zat midden in een stapel. Kon dus ook weer opnieuw beginnen daarna.

Wat ik in feite had moeten doen was alles laten vallen om die persoon direct te helpen. Dat is wat er kort door de bocht gezegd van mij verwacht wordt. Dat ik ergens opnieuw aan moet beginnen is mijn probleem.

Ik kan er al erg slecht tegen als ik midden in een bezigheid gestoord wordt. Ben je bezig met een mail waar ik mijn aandacht bij moet houden, als de deur open gaat ('Stoor ik?') moet ik dat laten vallen en vooral open en alert reageren. Dat ik soms een mail een paar keer opnieuw moet opstellen, is dan natuurlijk gewoon - wederom - mijn probleem. Als ik alleen ben kan ik als ik gestoord word wel eens anders - vaak botter over het algemeen - reageren, maar mijn collega's weten nu gelukkig wel wat voor vlees ze in de kuip hebben. En als ze wat vragen kom ik er altijd op terug, soms ietsje later, maar ik doe het altijd. Of ik loop even bij ze naar binnen.

Als mijn deur - op kantoor - dicht zit is dat meestal omdat ik 
a. het druk heb en moet nadenken
b. de airco aan staat.
c. of beide :-)

Waar je mij beslist niet in moet storen is 
a. tijdens mijn eten, zowel thuis als op kantoor 
b. tijdens mijn slaap - alleen thuis ;-) 

Met het bewerken van de foto's van de vakantie gaat het niet zo goed. Ik doe het merendeel op mijn werk omdat ik hier een mooi groot scherm heb en de tijd ontbreekt mij een beetje, dus deze blog is maar even foto-loos.

Eindelijk! Een doel in mijn leven..

Gisterenavond moest ik me echt inhouden om mijn frustraties niet op het blog te gooien. Man, wat was ik sjaggie gisteren! Na mijn werk ben ik op de mat gekropen, zoals dat heet en ben ik weer begonnen met een work-out. Diezelfde work-out waarmee ik last kreeg van mijn lies. Na twee forse fietstochten heb ik bijna geen last meer van mijn liezen en heb het weer gewaagd, die oefeningen overgeslagen die niet goed zijn voor een getraumatiseerde lies. 

Nu heb ik misschien best een leuk huisje, maar groot is het niet. Ik rol mijn matje uit in de slaapkamer en daarvoor moet ik wel een paar meubelstukken opzij schuiven. En dan nog. Bij die oefeningen dat je op je rug moet liggen helemaal uitgestrekt om een crunch te doen raak ik ofwel mijn bed ofwel de kledingkast. Of allebei...

De crunch - (zo'n strak figuurtje
heb ik helaas niet meer...)

Oh man, en als je dan al zo sjaggie bent omdat je die work-out via je ipad kijkt, je daarvoor je bril weer moet opdoen, bij een andere oefening je ipad moet draaien of anders neer moet zetten, die dan valt, je het filmpje niet meer kunt vinden, je zo bezweet raakt dat je wegglijd van je matje en een handdoek niet helpt (moest natuurlijk weer zo'n goedkoop matje kopen). Gewoon geen ruimte hebt om de work-out een beetje fatsoenlijk te doen.

En bovendien: jezelf zien in de spiegel... Misschien moet ik me er niet druk in maken, maar ik kon mij vroeger verstoppen achter een pas aangeplant boompje. Heb never nooit op mijn lijn hoeven letten. En nu... In oktober woog ik 72,9 kilo, maar toen begon het al wat te fluctueren. Vanmorgen woog ik 77,6. Ook zo stom: weeg ik mezelf net nadat ik uit bed kom. Toen gaf de weegschaal 78,4 aan en nadat ik me had gedouched was het 77,6. Er verdwijnt toch wat in het doucheputje, haha.

Dus ik ben helemaal geobsedeerd om kilo's eraf te krijgen. Of eigenlijk: mijn bodyfat - die nu 27% is - op 25% te krijgen. Liefst nog wat lager. 

Ik heb dus een doel in mijn leven! Hèhè, eindelijk! Ik wil naar 75kg én 25% bodyfat.

Morgen ga ik weer heel voorzichtig hardlopen. Een interval om te beginnen. Je moet voorzichtig zijn met liesblessures dus héél rustig aan. Dan misschien woensdag nog een keer, even afhankelijk van hoe het morgen gaat. Om dan mijn ritme van 2x per week weer op te pakken. Met yoga wacht ik nog even.

En vanwege het mooie weer vandaag met de fiets naar het werk....

Je kunt ook denken: 'meid je bent 55 (en een half), waar maak je je druk om'. Wie weet komt dat nog wel een keer. Nu even niet... Nóg niet.