Sabbatical

Ik zit in een gigantische dip - zegt ze met een glimlach. Ik ben dus pertinent niet depressief, maar ik heb weer dat enorme opgesloten gevoel, die enorme s-l-e-u-r, dag in dag uit, uur na uur, minuut na minuut.... [snurk, snurk].

Zit ik weer op mijn luie reet op mijn mooie Vitra burostoel die zelfs op een soort slaapstand kan, met mijn armen op de armleuningen te kijken naar mijn beeldscherm of naar buiten, kijken of dáár wat gebeurt. Maar nee. Een wal van groen met daar doorheen schemerend de contouren van het bedrijf daarachter. Sommige bomen zijn nog niet uit de knop, dus het strookje groen is nog goed doorzienbaar. Een paar houtduiven, wat kauwen en eksters en dan houdt het ook op. Waarschijnlijk te wachten tot ik weer een korstje brood uit het raam gooi. De zon die verwoede pogingen doet om door de wolken heen te breken - wat ook redelijk gaat lukken - en het oponhoudelijke gebrom van de stijgende (of dalende? Dat kan ik even niet goed zien..) vliegtuigen. Af en toe om mesjokke van te worden trouwens.

Ik ben toe aan een sabbatical. Even een jaar lang weg. Weg uit die sleur. Die sleur van iedere dag werken, steeds dezelfde collega's, steeds dat eeuwige gelaveer tussen al die ego's, auto's en mensen. Steeds maar weer dat eeuwige ritueel van opstaan, douchen, ontbijten, naar je werk rijden, terug naar huis rijden, eten, naar bed gaan. Eens een jaar iets anders doen, zodat je weer verlangt naar die sleur van alledag, het uitzicht vanuit je kantoor- of je huiskamerraam. Dat je weer verlangt naar het gebrul van een vrachtwagenmotor om half zeven 's morgens, het getoeter en gejakker, geduw en getrek van ouders die hun kinderen naar school brengen, of het geratel van supermarktkarretjes.
Een jaar lang met een kamper door Amerika of Australië. Wakker worden door vogeltjes of het gekabbel van een beek, de brul van een beer of het gekrijs van een koekoebaroe - of hoe zo'n ding ook heet. Niet in slaap kunnen komen door het gezoem van een mug of het concert van boomkikkertjes. Een jaar lang je wassen in een beek of onder een waterval of niet.

Een jaar lang zonder dat ene woord: MOETEN.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Hoi. Leuk dat je komt buurten. Je kunt hier een reactie achterlaten.

IK GA VERHUIZEN!!!

Ik ga verhuizen. Dames en heren, boeren en buitenlui, lieve lezers: gaan jullie met mij mee? Please, please, please? Ik vervolg ...