Afvallen. Een woord wat in mijn woordenboek niet voorkwam. Ja, je leest het goed: verleden tijd. De laatste maanden merk ik dat langzaamaan mijn gewicht aan het toenemen is, dat ik zo hier en daar wat zwembandjes aan het produceren ben en dat mijn armen tekenen beginnen te vertonen die verraden dat ik geen twintig meer ben. Nu ben ik dat ook niet meer, dus dan is het vrij logisch. Echter die stiekeme kilootjes die echt zo super sneeky erbij kruipen, daar ben ik niet blij mee. Nu zul je zeggen: ach meid, jij. Je bent zo slank, je kunt wel wat hebben. Maar niets is minder waar. Als je je hele leven lang nergens op hebt hoeven letten (zelfs slagroom hebt moeten eten om aan te komen) is dit toch even schrikken. Mijn eetpatroon is niets veranderd en mijn bewegingspatroon ook niet. Nu even wat pas op de plaats voor wat hardlopen betreft, maar dat is dan ook alles. In plaats van hardlopen is het duiken. Weliswaar niet zo inspannend als hardlopen, maar kost mij toch enorm veel energie, getuige de recuperatietijd die ik nodig heb erna. Dus. Als ik zit heb ik echt zo'n bandje om mijn middel en als ik in de zon zit met als doel een bruine buik, moet ik helemaal uitgerekt zonnen anders krijg ik van die witte strepen over mijn buik. Vroeger nooit last van!!!
Nu lees ik gelukkig op van die sites dat het vrij normaal is dat je aankomt - op mijn leeftijd - en dat er niets tegen te doen is. Wat erg... Gelukkig in die zin dat ik dus niet de enige ben. Ik zal moeten accepteren dat ik éénenvijftig ben (en een half) en dat 'it's starting to show'. Bovendien kun je je helemaal drie slagen in de rondte trainen, maar je huid wordt vanzelf slap en rimpelig. Daar helpt nog geen drie liter bodylotion per dag tegen.
Helaas. Het goddelijke lichaam raakt in verval.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Hoi. Leuk dat je komt buurten. Je kunt hier een reactie achterlaten.