Berichten

Berichten uit januari, 2012 weergeven

Spelletjes

Vandaag een bijzonder slechte dag. Die frons tussen mijn ogen is meters diep en ik ben al de hele dag pissed. Begon eigenlijk al vanmorgen vroeg zo tegen 5 uur, toen ik wakker werd van 'enge benen' en dan vanmorgen weer zo'n vrachtwagen die niet kon insturen en wel een kwartier lang stond te etteren. Dan had ik een tas gepakt waar ik mijn laarzen, koekjes en doos met eten voor tussen de middag in had gedaan, valt die tas tot drie keer om, met als laatste keer, ja inderdaad, die plastic doos met restje couscous van gisterenavond volledig over de vloer. Je had me moeten horen vloeken! Ik kan het helaas niet herhalen hier, maar er vlogen aardig wat vreselijke ziektes door de kamer.
En alles is terug te herleiden aan mijn malcontentie - om het maar zo te noemen - aangaande mijn werk. Ik irriteer me namelijk kapot aan één specifieke collega en aan een andere collega die mij volledig laat vallen en alleen zegt hoe geweldig die andere collega wel niet is en dat het - o surprise - …

Ja, en nu..

Zo. Jan is weer terug van drie weken op zee en hij was dit weekend weer hier. En nu is dat weekend al weer voorbij. En dan zit je weer op de bank, niets op TV, maar wel de TV aan als bewegend behang, met De Pappenheimers maar ik vind deze presentator niet zo leuk. De vorige was leuker, dus kijken we er eigenlijk niet vaak meer naar.

Gisteren zijn we op de fiets naar Haarlem gereden om daar goed (biologisch) varkensvlees te halen voor in de erwtensoep. Ik hou zelf niet zo super van erwtensoep, maar de vader van Jan en Jan zelf hadden gezegd er wel trek in te hebben, dus heb ik zaterdagmiddag erwtensoep gemaakt van een lekker vet stuk hamschijf en ribbetjes, spliterwten en de nodige andere groenten. Ik moet zeggen dat het resultaat toch best smakelijk was.

Gisteren ook een Kitchenaid Mixer gekocht! Ter aanvulling van de Kitchenaid blender nu dan eindelijk onze grote wens: de mixer. Mooi, mooi, mooi. We hebben er deze middag enkel slagroom in geklopt voor de Irish Whiskey omdat ik eigenlij…

Familie

Ik lees een leuk stukje in Vrij Nederland van Lars Anderson. Heel herkenbaar:

'Als u dit leest, ga ik er vanuit dat u de decemberfeestelijkheden glorieus hebt doorstaan. Nu alweer diep in januari, is er hopelijk voldoende tijd verstreken om met enige afstand terug te kijken op die vrijwillige jaarlijkse opsluiting met 'allerlei mensen die je niet kunt luchten of zien'. Het zijn de woorden van Adriaan van Dis. In zijn kerstinterview met NRC Handelsblad foeterde hij lekker op 'dat vreselijke virus' dat we familie noemen. 'Weerzinwekkend'.
Ik zou die terminologie niet durven gebruiken. Mijn ouders zijn beiden nog kwiek en vermoedelijk lezen ze dit stuk. Verwijten van ondankbaarheid en gebrek aan loyaliteit zijn onvermijdelijk. Toch herken ik de woede van Van Dis. Over die beklemmende, regenachtige Hollandse dagen met irritaties over en weer. (...)'

Hier laat ik het maar even bij...

Gewauwel op de vroege morgen

Zo. De laatste dag van de week alweer. Nog twee vrijdagjes en dan is Jan weer thuis. Maar de volgende week zal het wellicht alweer een stuk beter gaan. Ik weet altijd wel uit de vorige keren dat de eerste week het lastigst is, omdat je dan je eigen ritme weer moet vinden. En ik ben natuurlijk mega verwend afgelopen jaar en dan is het dubbel wennen. Zelf weer verzinnen wat je gaat eten het weekend en - het 'ergste' van alles - het voor jezelf klaar maken. Dat kost me dan altijd wat meer energie dan als je het voor twee moet klaarmaken en dan gebeurde het nog erg vaak dat Jan dat deed. Omdat ik zaterdag een wat drukke dag heb, eet ik gewoon soep die avond en voor zondag maak ik een lamsstoofvlees klaar. Beetje m'n vriezer leeg eten. Maar voor de zondagpot moet ik me er echt toe zetten om eraan te beginnen, en als ik het goed doe dan hou ik nog een restje over voor de maandag, als ik laat thuis ben.

Vannacht toch ook niet zo goed geslapen. Was gisterenavond nog even onder de z…

Moeite

Het is raar, maar ik heb moeite met deze drie weken dat Jan weg is. En nog het meest vreemde is dat ik me juist op mijn werk 'eenzaam' voel. Ik heb niet al te best geslapen vannacht - weer niet - en ben dus ook wat moe wat me meestal nogal labiel maakt. Ik probeer mijn aankomende weekend zo vol mogelijk te proppen dat ik geen tijd heb om mezelf alleen te voelen en ook het menu heb ik al in mijn hoofd, zodat ik zaterdag geen boodschappen meer hoef te doen. Want ik vind het vreselijk om in het weekend nog iets te 'moeten'. Ik moet doordeweeks al genoeg. In het weekend wil ik keuzes hebben in wat ik doe. Geen gemoet.

Gisteren wezen sporten. Vijfentwintig minuten op de loopband dit keer. Het wordt steeds meer. En daarna de nodige been en armspieren op de diverse apparaten en nog een kwartier in de massagestoel. Dan op de fiets weer naar huis en eten maken. Ik had gehoopt dat ik me na het sporten mentaal beter zou voelen, maar dat was niet helemaal gelukt, maar niets dramati…

Zuchterig..

Ik voel mij een beetje somber vandaag. Een beetje huilerig ook. Eigenlijk zonder aanwijsbare reden. Ik heb wat onrustig geslapen. Weer heel raar gedroomd en paar keer wakker, erg warm ook, beetje zweterig (toch overgang?) en vanmorgen toch weer goed op tijd eruit zodat ik mooi op tijd op kantoor was, geen rare dingen onderweg, kon zelfs goed doorrijden. En dan toch een beetje depri. Dringt het dan nu tot mij door dat ik de komende twee weekenden alleen ben? Of dat het dit jaar niet meer zo luxe is als afgelopen jaar? Geen idee. Goede zaak dat ik dan vanmiddag ga sporten, want daarna voel ik meestal wel goed - hoewel ik nu nog niet echt zin heb om te gaan, maar ja, dat heb ik nooit en ik ga toch - goed hè?

Ja, zuchterig dus. Kan ook door het weer komen natuurlijk. Erg grijs en het koufront wat dit weekend over het land trekt, is ook tijdelijk. Gisterenmorgen toen de zon scheen was ik ook goed geluimd, dus de somberheid van het weer heeft toch zo z'n invloed om mijn gemoed.
Gisterena…

IJs??

IJs op de voorruit! Dat is tamelijk onverwacht. Ik stapte in mijn witte Peugeotje en ik deed de ruitenwissers aan en het klonk: Tsjgr, tsjgr. Dus weer eruit gewapend met de ijskrabber om het weliswaar flinterdunne laagje ijs eraf te krabben. Ik zag nog geen klap toen ik instapte en willens en wetens toch weg reed. Scheelde niet echt veel in de bocht. Die andere bestuurder moet ook gedacht hebben. Beetje stom van mij maar er is niets gebeurd.
En nu - oh wonder - schijnt de zon zomaar! Moet nog wel even bijkomen hier op kantoor van een nachtje lekker slapen (en raar dromen), nog maar een bak koffie halen dan. En meteen even naar beneden plasje doen. Straks hoeven we niet meer naar beneden o happyhappyjoyjoy, maar dat geklus hier mag van mij wel zo langzamerhand zijn afgelopen. En alweer dinsdag. Gisteren wat laat thuis want er waren problemen met het alarm dus liep ik een half uur achter op schema. Gelukkig niet veel last van gehad en gelukkig had ik zondagavond gestofzuigd en 's mor…

Alles nieuw

Een nieuw jaar, nieuwe verwachtingen, nieuwe voornemens.

Een nieuw jaar
Lijkt mij logisch als we volgens de Gregoriaanse kalender rekenen. 2012 belooft weer een tumultueus jaar te worden. In ieder opzicht. Misschien niet voor mij persoonlijk, maar ieder jaar gebeuren er weer vervelende, mooie, indrukwekkende, spraakmakende dingen. Volgens de Maya's is er een ommekeer in 2012, wat van alles kan betekenen natuurlijk. Misschien zien we massaal eens in dat we zo niet langer kunnen doorgaan. Eindigen de oorlogen en dat kinderachtige getreiter en gezeur onderling wereldwijd en zien we eindelijk eens in dat we met z'n allen op één wereldbol leven en we beter de handen ineen kunnen slaan dan ieder voor zich. Die trots en eergevoel, allemaal onzin. Het wordt tijd in te zin dat alles één is en we het voor elkaar doen en niet voor onszelf.

Nieuwe verwachtingen
Persoonlijk heb ik geen nieuwe verwachtingen. Wel oude. Maar of die uitkomen is altijd weer de vraag. Mijn ervaring met verwachtinge…

Slecht geslapen.

Het is vreemd. Ik heb - voor mijn gevoel - erg slecht geslapen vannacht. Nadat ik een erge leuke film had gezien op TV (Open Season) iets later dan normaal naar bed. Wat scheelde het nu? Ik denk een half uur. Maar eenmaal in bed kon ik niet slapen. Begon al met een lamp die uit hoort te gaan op de tijdschakelaar en dat gewoon vertikt, dus ik er weer uit om elf uur, lamp uit, weer in bed. Dan ineens vreselijke last van enge benen, ondanks de medicatie die ik had genomen. Zucht. Er weer uit, plassen, wat drinken en rond twaalf uur dan maar een halve oxazepam en nogmaals een halve 'enge benen' medicatie. Volgens mij ben ik 's nachts ook nog wakker geweest maar weet dat eigenlijk niet meer. En dan natuurlijk weer vroeg wakker vóór de wekker om kwart over zes (en de wekker gaat om kwart over zeven), maar de wekker uit gezet en zeer onrustig doorgeslapen tot acht uur. Ja, te laat, maar ach. Ik dacht toen, ik zal wel vreselijk brak zijn vandaag, maar dat ben ik dus helemaal niet.…